Maleisië: Een verdiende rustdag

Kuala Lipis, Lipis Plaza Hotel (309)
Vandaag doen we weinig want er is hier niets te doen. Ik heb nog wat projecten waaraan ik werk en één van die projecten is het in de toekomst publiceren in de iTunes Store, het multimedia programma van Apple. De gedrukte boeken en tijdschriften lijken verleden tijd dus alles draait natuurlijk om de iPad en aanverwante tablets. Daarom zou ik jullie willen vragen om deze week aan de bovenstaande enquete mee te doen.

Wie heeft er een tablet of een iPad?

Nu ik een verkopers account voor de iTunes Store heb aangevraagd werk ik zoveel mogelijk aan mijn eerste boek over mijn reizen.
'Travels and Troubles, Macau en Hong Kong' zal verschijnen zodra mijn account is goedgekeurd. Het eerste project zal gratis te downloaden zijn en ik hoop daar veel ideeën mee op te doen na jullie feedback.
De daarop volgende delen zullen natuurlijk niet meer gratis zijn maar de prijzen zullen laag liggen, ik denk aan een verkoopprijs vanaf € 2,99. De boeken zullen mijn verhalen van mijn weblog bevatten. Alleen zullen deze worden aangevuld met meer foto's. Foto's zonder een watermerk in hogere resolutie die je kan gebruiken voor je eigen website of fotoalbums. Je mag de foto's voor alle privé doeleinden gebruiken maar het gebruik voor commerciële doeleinden en/of gedrukte media is absoluut verboden. Dit kan alleen na nadrukkelijke schriftelijke toestemming van Jielus Hendrik Kuijntjes.

Het was al diep in de middag toen we gingen lunchen bij het grote Nasi Kandar restaurant. We hadden de lunch steeds uitgesteld als we vanuit ons raam naar de natte groenen jungle achter het hotel keken. De regen was afgenomen en tussen de dikke druppels door liepen we terug naar het hotel waar we een tweede sessie niets doen afwerkten.

De regen was later in de middag weer teruggekeerd toen we eindelijk op weg gingen voor het avondeten. Het regende nu zo hard dat ik niet zonder paraplu op stap wilde. Gelukkig kon ik een paraplu lenen van het hotelpersoneel en afgeschermd tegen het vallende water gingen we op stap naar het Chinese restaurant dat we gisteren voor het eerst hadden gezien.
Het was er druk en dat ik altijd een goed teken! Wanneer je in deze Aziatische landen een druk restaurant tegenkomt ga dan gerust naar binnen. Het eten zal er uitstekend zijn en waarschijnlijk de prijs ook.
Ik verzekerde me er eerst van dat er een koud biertje op tafel stond en direct daarna informeerde ik of er ook misschien een Engelstalige menulijst voor handen was. En die was er, maar zonder prijzen! Nu vragen wij ons gezonde Hollanders meteen af of we dan misschien in de maling worden genomen. Maar de mensen zijn hier eerlijk en de prijzen verschillen niet veel van stad tot stad. Alleen verse vis gaat veelal per kilo voor een dagprijs dus daar kan je beter eerst naar informeren voordat je die besteld. De rest van de prijzen blijft zo'n beetje hetzelfde.

Varkensvlees in een moslimland is zeldzaam dus kozen voor het wilde varken in zwarte pepersaus. Wilde varkens leven in de oneindige palmolie plantages van Maleisië. Natuurlijk zijn de wilde varkens "haram" maar voor de prijs die ze opbrengen per kilo willen de meeste moslims wel een uitzondering maken. Ze schieten ze tijdens de werkzaamheden op de plantages en bezorgen ze bij voorkeur in het donker bij de lokale Chinese restaurants. Geld stinkt nu eenmaal minder dan een varken.
Het was een koningsmaal op een zaterdagavond inclusief een paar koude flessen bier. Tijdens de maaltijd viel het ons op dat er buiten een enorme zwerm zwaluwen een plaatsje zocht om de nacht door te brengen. Het zag er letterlijk zwart van de vogels. Alfred Hitchcock had hier waarschijnlijk zijn inspiratie voor de film opgedaan.

Een rustdag kwam tot een einde en we namen ons plechtig voor om er morgen weer een actieve dag van te maken.

Maleisië: Trein 81 naar Kuala Lipis

Kuala Lipis, Lipis Plaza Hotel (309)

Om zes uur was ik alweer klaar wakker. Gelukkig maar want als ik te lang op mijn bed blijf liggen voel ik me zo nutteloos en ik krijg ook nog pijn in mijn rug. Ik wachtte op de oproep tot het gebed zo rond 06:15 wat maar niet kwam. Vreemd? Het is toch Vrijdag vandaag en dat is voor de moslims de belangrijkste dag van de week.
Met de laptop op mijn schoot keek ik eerst wat AJAX had gedaan en dat stemde me goed. Natuurlijk hoop je altijd op een wonder maar met dit AJAX in twee wedstrijden tegen Manchester United zijn er geen wonderen meer te verwachten.
De wekker ging om half zeven voor de eerste keer af en dat kon Lyka niet bewegen tot het opstaan. Het maakte ook weinig uit want we zouden binnen een kwartiertje op het station staan en zelfs kwart over acht was nog vroeg genoeg.
Het is vandaag precies twee weken en twee dagen geleden dat we het visum voor Lyka hebben aangevraagd en we hebben er geen slapeloze nachten meer van. Maar ik vraag me nu écht af, is het beter of slechter als het zo lang gaat duren? Ik moet er echt niet aan denken dat het visum wordt afgewezen! Tickets annuleren, proberen het geld van de verzekering terug te krijgen, enz. enz. En dan nog kost het me klauwen vol met geld.
Na twee boterhammen en twee koppen koffie zat alles weer op zijn plaats in de rugzak en we gingen op pad naar de volgende halte. Deze keer een verplaatsing met de trein. De zogenaamde jungle trein. Trein 81 vertrekt volgens schema om 08:47 uit Gua Musang naar Kuala Lipis. Schema? Ja, natuurlijk wordt dat in de praktijk wat later omdat het hier over een enkel spoor gaat en elke vertraging schuift door naar de volgende trein.

Volgende maand gaat het nieuwe station van Gua Musang open, dus dit was eigenlijk een speciaal vertrek vanaf het oude station waar we niet op gerekend hadden. RM 3,50 (€ 0,88) per persoon voor twee uur in de trein valt ook nog wel mee dus niets stond een goed begin van deze dag in de weg.
Twintig minuten later dan gepland vertrokken we uit Gua Musang. De diesel/elektrische locomotieven van de KTM zijn nu zo oud dat er wagons met aggregaten er op voor en achter de passagierswagons zijn gekoppeld. Deze moeten de wagons van elektriciteit voorzien voor de verlichting en de airconditioning. Ze zijn nu écht aan nieuw rollend materiaal toe!

Binnen een uur hadden we de lunchpakketten op de tafel voor ons liggen. Voor RM 3,50 had ik voor het vertrek nog snel een Nasi Lemak en een Kari Ajam bij de stationsrestauratie gekocht. In eerste instantie haalde Lyka haar neus op maar bij het ruiken en zien van deze lokale heerlijkheden zette ze snel haar lepel er in.

Jungle links en jungle rechts. Vrouwen in kleurrijke gewaden met hoofddoekjes slepen grote manden en dozen met uiteenlopende etenswaren, levende dieren, groenten en fruit van dorp naar dorp. De trein stopt bij elk station langs de lijn. En zo arriveren we naar ruim twee uur in Kuala Lipis.

We zien meteen dat dit geen wereldstad is maar dat hadden we eerlijk gezegd ook niet verwacht. Tijdens de korte wandeling van het treinstation naar het Lipis Plaza Hotel zien we voldoende restaurants om niet om te komen van de honger en dat is dit komend weekend het belangrijkst.
Het Lipis Plaza Hotel is voor € 20,- per nacht niet duur te noemen zeker wanneer je bedenkt dat er ook nog het ontbijt bij inzit. Maar dat is een verrassing voor morgenvroeg.

Nadat we onze spullen in de goede kamer hadden gezet en ik de batterij van mijn camera in de oplader had gestoken gingen we op pad voor de lunch. Een korte inspectie van een chinees restaurant kon me geen uitsluitsel geven of hier koude biertjes worden geserveerd. Maar bij het grote Bismi Nasi Kandar kwam er een brede glimlach op onze gezichten. Een tandoori oven! En dat betekend weer naan compleet voor het avondeten.

Na een middag in de kamer vertrokken we om Kuala Lipis maar eens te gaan verkennen. En daar waren we zo klaar mee! Een korte blik op het informatiebord met vertrektijden van de treinen gaf maar één echte mogelijkheid om vanuit Kuala Lipis naar Kuala Lumpur te komen. En dat zou zeker beter kunnen.
Het busstation was sinds de laatste update van de kaart in mijn GPS verplaatst naar de nieuwe buitenwijken van Kuala Lipis zoals in zoveel steden tegenwoordig in Maleisië. Met de aanwijzingen van enkele voorbijgangers hadden we het nieuwe busstation al snel gevonden. Maar veel mogelijkheden hadden we hier ook niet. Twee verschillende busdiensten waarvan ik er één niet erg hoog had staan
Dus werd het de andere! RM 14 per persoon voor de drie uur durende busreis naar Kuala Lumpur. En dan moesten we nog verder naar Klang. Het zal een hele reis naar Klang worden maandag maar we hebben de buskaartjes op zak.
De regen dreigde en er stak een stevige wind op en ik voelde zelfs een druppels water op mijn gezicht maar gelukkig was dat alles. Op de terugweg van het busstation naar het hotel besloten we maar om meteen te gaan eten. We hadden een stevige trek en waren benieuwd naar de Chicken Tandoori van Bismi Nasi Kandar.

En die was OK! Niet super maar ook niet slecht. Onder het eten bespraken we al het idee voor komend weekend. We zouden voor twee dagen in "winterslaap" slaap zoals Kris en ik dat vroeger noemden als een een paar dagen niets anders deden dan lezen, eten en slapen.

Maleisië: Slapen op een snelweg

Gua Musang, My Home Hotel (201)

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik in een hotel heb geslepen waar ik nooit meer zou willen terugkeren of niet zou aanbevelen aan anderen. Maar helaas is "My Home Hotel Gua Musang" er zo één.
'Waarom?'
De mensen zijn vriendelijk de kamer is redelijk voor de prijs, de ligging ten opzichte van het openbaar vervoer gaat nog maar de autosnelweg voor de deur is het probleem. Wij slapen dus in de "Superior met window", helaas is dat window het probleem van al het lawaai. Het lawaai is zo luid dat je het idee hebt dat de auto's en vrachtwagens door je kamer heen rijden. Ook de oordoppen gaven weinig verlichting. De trillingen vonden hun weg door de grond van het asfalt, vijftig meter verderop, naar het frame van ons bed. Het is nog maar één nachtje dus dat overleven we wel.
Terug naar Gua Musang! Het is niet de meest interessante plaats in Maleisië en dat is niet zo vreemd ook. Het is een klein slaperig stadje waar het meeste geld is verdiend met de kap van duur hardhout. Heel lang was de enige vorm van transport naar en van Gua Musang te komen de trein. De Britten die hier het spoorwegnet hebben aangelegd zagen al vroeg de potentiële winsten van de handel in het hardhout. Maar het was en bleef heel lang een nederzetting afgesloten van de buitenwereld door de oerwouden van Maleisië. Nu de autosnelweg van Ipoh naar Gua Musang is aangelegd. Komt er iets meer verkeer deze kant op maar het is nog steeds een plaatsje waar je weinig toeristen tegenkomt.

We moesten toch wat ondernemen deze dag en de eerste wandeling was een pad wat ik op Google Earth had gezien. Geen officiële weg maar een modderweg door palmolie plantages aan de rand van Gua Musang. Aan het begin van het pad stond er een groot bord dat er ook een hindoe tempel op de plantage stond. En dat werd natuurlijk ons doel.

We spraken over uiteenlopende zaken en het gesprek werd steeds serieuzer. Het wordt nu echt tijd dat we met elkaar bespreken hoe we over de toekomst denken. Ook tijdens de lunch ging het gesprek verder en het werd steeds positiever.

Met een korte tussenstop in het hotel om wat spullen op te pikken gingen we op pad voor de twee bezienswaardigheden die redelijk dicht bij Gua Musang liggen. De eerste, de Guanyin Temple in Kampung Pulai, lag op ongeveer elf kilometer van het hotel en zonder dat aan Lyka te melden gingen we op de tempel aan.
Lyka was verrast toen ik na een kilometer of twee een auto aanhield op de naar het dorp. Een kleine Maleisiër in een Perodua Kecil bood ons de rit aan. Lyka schoot voorin en ik achterin de kleine auto. Ik voelde meteen aan dat dit niet gratis was maar dat maakte me weinig uit. Ook het gesprek ging richting de fooi voor de lift en ik had al een bedrag in mijn gedachten. Benzine is namelijk goedkoop vergeleken met Nederland maar toch duur voor de lokale bevolking.
'Ten Ringggit', zei de kleine man resoluut en dat was ook het bedrag dat ik in mijn gedachten had.

De tempel schijnt meer dan vierhonderd jaar oud te zijn maar daar was weinig van terug te zien. Het was een leuke invulling van de dag en de omgeving heeft zeker een positieve invloed op de belevenis. Maar ik denk niet dat de tempel op de UNESCO erfgoedlijst zal komen.

Vanaf de tempel kregen we al snel een nieuwe lift van een opzichter van een rubber plantage. De man sprak goed en heel zacht Engels. Hij dropte ons precies af aan het begin van de weg naar de tweede toeristische attractie van vandaag. Een grot met de exotische naam "Gua Madu".

En dat werd een flinke wandeling! De omgeving met de "kalksteen bergen" en groene jungle maakte het tot een aangename middag. Maar toen we eindelijk bij de grot waren aangekomen vonden we het eigenlijk wel prima zo. De aanblik van een verroeste ijzeren ladder die ons naar de ingang moest brengen bracht me meteen op andere gedachten.
'Een grot is een gat in een berg!', en die zijn er voldoende op de wereld.

Terug kregen we nog één lift naar de hoofdweg en daar konden we het mee doen. Het was nog een kleine drie kilometer naar het hotel en die werden in stilte afgelegd om zoveel mogelijk energie te sparen. We gebruikten de laatste restjes van onze energie om weer terug naar het hotel te komen. Het laatste stuk "vals plat" zoog ons echt tot op de bodem leeg en toen we eenmaal voor de deur van het hotel stonden verlangden we allebei naar een koud flesje 100+.
Het was een mooie dag geweest in Gua Musang geweest die we ons waarschijnlijk niet lang meer zullen herinneren.
Het avondeten daartegen zullen we niet snel vergeten! Het restaurant "Restoran Onn Kee' wat we gisteren niet konden vinden liepen we nu per ongeluk binnen. Gemarineerd varkensvlees met gebakken taugé. En drie flessen Carlsberg bier! Ik had best wel nog een fles op de kamer willen drinken maar de 7-11 in Kelantan is ook halal. Ze mogen geen bier verkopen! Dus dan nog maar een bakske koffie voor het slapen gaan!

Gua Musang is een herinnering op een oneindige lijst van plaatsen die ik heb bezocht. Aangenaam en anders, echt Maleis. Morgen gaan we weer richting de bewoonde wereld.