Macau: De smaak van oorsmeer

Macau (Sanva Hotel (205))

Eerst mijn vermoeide lichaam onderhouden met een warme douche, en die is beter dan ik had verwacht. De straal was niet zo dun als ik me had voorgesteld. De aanblik van het hotel of hostel, beide namen worden door elkaar gebruikt, schept een voorstelling die het zeker niet verdient. OK, het is luidruchtig maar daar heb je oordoppen voor. Voor de rest is het prima in orde! Harde schone bedden die goed slapen, heerlijke katoenen dekbedden en ik ruik geen mensenvet in het kussen. Ik zou het zelfs twee sterren kunnen geven.
Maar terug naar vanochtend. De wekker was niet afgegaan omdat ik vergeten was om de tijd te veranderen. Maar het was niet zo erg want om een uur of half acht werd ik vanzelf wakker. Lyka sliep nog als een roosje en ik maakte haar voorzichtig wakker. Dat moet wel want normaal is ze ‘s morgens met geen riek te voeren. Deze keer werd ze met een glimlach wakker toen ze weer aan de olijfgroene tandpasta dacht.

De geur van Nescafé vulde de kamer en met een lui gevoel bleven we nog even onder de dekens liggen.

Vandaag was het ontbijt bij McDonald’s, we gaan aan het einde van de dag op broodjacht zodat we niet elke ochtend bij de gouden bogen belanden. Om eerlijk te zijn moet ik toch toegeven dat ik het ontbijt lekker vindt. Het broodje met ei en de worst is precies genoeg de hashbrown maakt het karwei af. De koffie is tegenwoordig goed en een tweede bakkie is vaak gratis. Ik kijk in de brochures van het toeristenbureau wat we vandaag gaan doen.
De vorige keer heb ik bijna écht alles gedaan en er blijft dus niets anders over om het nog maar een keer te gaan doen. En wanneer we Macau zeggen dan denken we meteen aan de ruïne van de kerk van St. Paul. Het icoon van Macau! Je ziet het overal in de meest uiteenlopende vormen.
De poort naar China is ondertussen op een kier gezet en dat is meteen te merken. Om half tien lopen de al honderden rochelende en rokende Chinezen op de trappen naar het monument. Met buttons op hun jas of shirt volgen ze de toerleiders met hun felgekleurde vlaggetjes. De tijden van een plaatje schieten met weinig mensen er op is dus ook hier voorgoed voorbij. Ook de kerstmannen met de kleurrijke pakjes dragen niet bij aan een cultureel gevoel. Maar je, het is nu eenmaal december en er moet geld worden verdient!

Achter de ruïne in een klein religieus museum ingericht en een tombe. Religieuze kunst natuurlijk. Klein maar mooi!

Naast de ruïne op een heuvel ligt het oude fort. Omdat het zo dichtbij is worden de horden Chinezen ook die heuvel op gejaagd. Gelukkig houden ze niet zo van traplopen en voordat ze op de top zijn houden de meesten het wel voor gezien. In de tuin van het fort is het dan ook goed vertoeven.

In de heuvel zelf is het “Museum van Macau” uitgehouwen. Niet echt spectaculair maar toch de moeite waard om wat tijd er in te besteden. De geschiedenis van Macau gaat over handel en het beschermen van zeeroutes en de handel. Natuurlijk zijn er ook een paar bladzijden Nederlandse geschiedenis hier. Zoals de gelukstreffer in 1622 die de aanval op Macau afsloeg. Een monnik schoot op goed geluk een kanon af en die kanonskogel sloeg precies bij de kruitkamer in. En dat was meteen het einde van het beleg van Macau. Nederland is hier ook nooit meer terug geweest.

Een korte blik op de kaart en we gaan op weg naar het “Protestant Cemetery”, we lopen langzaam door de smalle met hoogbouw omzoomde straatjes. Er zijn meer brommertjes dan auto’s. Ze komen van alle kanten en je komt ogen te kort. Voordat we bij onze bestemming aankomen volgen we een roodgele daklijst naar de ingang van de “Pau Kong Tempel”. Een troep hongerige bedelaars ligt voor de ingang op de loer. De lange grijze buitenlander valt meteen op en in een mum van tijd ben ik omringt door een stuk of acht oude mensen met kleine bakjes en half doorgesneden plastic flessen in de hand.
Mijn camera werkt als een magisch zwaard. Bij het zien van mijn Nikon vliegt de groep uiteen en valt weer neer op stoeltjes en kleden naar de poorten van de tempel. Ze hullen hun gezichten in hun armen, achter de rand van hun hoed of een waaier.

Binnen in de tempel hangt een dikke ondoordringbare rook van de wierook. De bekende beelden staan in nissen achterin de kleine kamertjes met voor hun de offeranden van vers fruit, olie en natuurlijk de wierook. Met oog voor detail probeer ik wat nieuws te vinden. Ik heb het allemaal al een keer gezien en dan wordt het moeilijk om weer een bijzonder plaatje te vinden.

Het protestante kerkhof is een oase van rust in deze drukke stad. Een kleine Anglicaanse kerk staat op een terras boven de laatste rustplaats van nobelen en zeelui. In deze katholieke enclave kwamen natuurlijk handelslui van over de hele wereld terecht. Geld trek nu eenmaal ondernemers en entrepreneurs aan. Maar ook matrozen en officieren van zeekrachten die de interesten moesten beschermen liggen hier begraven.

Het is al bijna kwart voor één en mijn maag begint te knorren. Een smalle stroom scholieren in geel en groene trainingspakken verdwijnt in een smal pandje met grote Chinese karakters op de gevel. Dit moet haast wel een goedkoop restaurant zijn!
En ik heb gelijk. Achter het raam zijn er een paar kleine plaatjes te zien, op één van die plaatjes staan “shomai”, “Dim Sum”, met Chinese broccoli afgebeeld. Dat is in ieder geval een begin. Op weg naar een tafeltjes spot ik een bordje dat op rijst met gestoofde varkensribbetjes in zwarte pepersaus lijkt.
Zonder een woord te zeggen, want ze verstaan toch geen engels, wijs ik de twee gerechten aan. De ober/kok knikt begrijpend en verdwijnt weer achter een deur. Door een klein doorgeefluik zie ik hem achter het fornuis weer tevoorschijn komen en enkele tellen later hoor ik de ingrediënten in de hete olie sissen. Een tweede man verschijnt in het restaurant en serveert ons twee plastic bekers met lauwe zwarte thee.
Onder het glas op de tafel ligt het menu.

Één voor één komen de twee gerechten door het luikje naar het restaurant en worden op onze tafel gezet. Het ziet er prima uit en het smaakt nog beter!

We volgen de bezienswaardigheden op de gratis kaart zoals ik ze de vorige keer heb ingetekend. We slaan alleen het “Macau Brandweer Museum” over en gaan meteen op weg naar de “Lin Kai Tempel”. Alle beelden van ruim drie jaar geleden komen weer in me boven. Ik weet nog goed dat ik hier één van de beste foto’s van 2008 heb geschoten.

We zijn vermoeid en kunnen terugkijken op een geslaagde eerste dag. Na een kop koffie met een Apple Pie gaan we weer op het hotel aan. Het weer is langzaam verbeterd en het lijkt er op dat er ons morgen zelfs een heldere dag te wachten staat. En dat is het moment om de “Macau Tower” te bezoeken.
Na de middag rust en uurtje foto’s verwerken is het tijd voor het avondeten. Gisteren hadden we wat leuks gevonden maar na aankomst blijkt dat het niet zo vriendelijk of goed is als we hadden verwacht. Hier eten we dus maar één keer! We wandelen rustig door de verkoelende avondlucht. Uitbundige verlichting en kerststallen. Met dit mooie weer is het moeilijk om je voor te stellen dat het alweer december is.

Na een paar biertjes op een bankje voor de supermarkt in een drukke winkelstraat zit onze eerste echte dag in Macau er op. We gaan terug naar ons hostel. Ik lik aan mijn oordoppen zodat ze wat gemakkelijker naar binnen glijden, en dat is ook meteen de titel van dit verhaal.

Macau: Aankomst in een vreemd China

Macau (Sanva Hotel (218)), maandag 5 december 2011

Half vijf in de ochtend is en blijft vroeg! Maar wanneer je extra vroeg opstaat heb je wel een uur de tijd om je rustig voor te bereiden op de reis die voor je ligt. De bus van Pattaya naar het “Suvarnabhumi Airport” in Bangkok voor 200 Baht per persoon is de beste manier om op de grootste luchthaven van Thailand te komen. Een minibusje haalt je voor de deur van je hotel op en bij het verzamelpunt, het noordelijke busstation van Pattaya, stap je over op een grote touringcar. Daar kan geen taxi meer tegen op!

Macau, of Macao, ik weet niet welke juist is, is voor velen een onbekende bestemming die de meeste mensen links laten liggen. Macau is bekend om de grote casino resorts maar het kleinere broertje van Hong Kong heeft zeker meer te bieden.
Bijna vier jaar geleden was ik hier alleen, voor de tweede keer, en nu met Lyka aan mijn zijde ga ik het allemaal nog een keer opnieuw beleven. Gisterenmiddag heb ik de foto’s van mijn vorige reis nog een keer doorgekeken en alles kwam zo weer bij me boven. Het zal deze zeven dagen in Macau dus niet al te moeilijk voor ons worden. Ik hoop wel dat het kleine restaurant waar ik bij mijn vorige bezoek zo lekker heb gegeten nog steeds open is.

Na een hobbelige vlucht boven een grijs wolkendek landden we na ruim twee uur in Macau. Het weer was grauw en het is vreemd om al die Chinezen dik ingepakt in winterkleding te zien. Op hun beurt was het vreemd om een blanke man in een korte broek en een overhemd te zien! Het was twintig graden dus we kunnen niet zeggen dat het echt koud was.

Immigratie is geen probleem en ook een ATM is snel gevonden. Zes knisperende briefjes van vijfhonderd Macanese pataca liggen op mijn hand. Maar dat blijkt toch wel een probleem te zijn want in de bus moet je gepast betalen, alles wat je teveel geeft vervalt aan de busmaatschappij. En vijftig euro voor een ritje van drie kwartier met de bus is een beetje teveel van het goede! Dus nadat ik bij een chagrijnige geldwisselaar een briefje van vijfhonderd klein had gemaakt stonden we weer bij de bushalte. Lijn 26 naar Ponte 16, dat was ons verteld door een haastige passagier van een andere buslijn.

Lyka kijkt haar ogen uit wanneer ze ons hotel voor de komende zeven nachten ziet. Maar na ons avontuur in Indonesië heeft ze er geen problemen mee. Als het bed maar schoon is en het douchewater warm. In een stad als Macau is € 21,- per nacht natuurlijk een koopje. Twee of drie sterren hotels beginnen al snel bij de vijftig à zestig euro, en dat vindt ik nu weer een beetje overdreven. Het is tenslotte maar voor een weekje en we zullen maar weinig op de kamer zijn.
Bij het inchecken reken ik meteen maar alle nachten af en we gaan meteen op pad om wat belangrijke zaken aan te schaffen die we niet in de cabine van het vliegtuig mogen vervoeren. Ik kijk eens goed om me heen en zonder te aarzelen loop ik naar de Chinese supermarkt waar ik tijdens mijn vorige bezoek menig koud biertje heb gekocht. Tandpasta, shampoo, drinkwater en koekjes verdwijnen in het mandje. We zijn er nu klaar voor.

Nu is het de hoogste tijd om wat te eten. Alles wat je leest is hier in het Chinees dus plaatjes van de gerechten zijn belangrijk. Een foto van een dampend bord noedels met vlees en groente trekt mijn aandacht. Het leek er op dat het restaurant dicht was maar bij navraag worden we vriendelijk door de schoonmaakster naar één van de vier lege tafeltjes geleid. De noedels zijn buiten al vanaf het plaatje besteld en ze worden gecompleteerd met een gratis glas lauwe zwarte thee.
Na anderhalf bord noedels, want het is teveel voor Lyka, zit ik mutje vol en voldaan stappen we weer de nieuwe wereld binnen. Macau is niet zo heel groot en ik heb ook al snel het gevoel  voor de richting weer te pakken. We slenterden rustig door de smalle straatjes die soms flink stijgen en dalen. Het kleine restaurant is ook gevonden en ik voel me een stuk beter, we zullen niet omkomen van de honger!
De enige taak die ons voor vandaag nog rest is een verlengkabel zoeken omdat het enige stopcontact op de kamer op één meter vijfenzeventig hoog van de vloer zit. Zouden we al onze elektronica willen opladen en een kopje koffie willen zetten dan zal dat niet gemakkelijk zijn. De man van de receptie wijst me in de richting van een klein winkeltje tegenover het hotel waar ik meteen vind waar ik naar op zoek ben.

Het is hier in Macau ook al vroeg donker en we willen in ieder geval vanavond vroeg naar bed. Voor het eten hebben we nog wel tijd voor een korte wandeling! Macau is zo klein en autoluw dat de oude Portugese kolonie uitnodigt om ‘s avonds een heerlijke wandeling te maken in de koele avondlucht. Overal om ons heen knippert de neon verlichting, de lokroep van de ontelbare casino’s, die doen alles om je naar een casino te lokken. Maar niet voor ons vanavond, wij gaan lekker eten bij mijn bekende restaurantje.

Opnieuw kies ik voor noedels, we zijn tenslotte in een soort van China, en deze keer zijn ze dunner en beter dan de noedels van vanmiddag, Lyka’s gebakken rijst met garnalen valt een beetje tegen en we zijn het er over eens dat we voor morgen weer een ander restaurant moeten vinden. Na het eten slenteren we in een loom tempo naar het Grand Lisboa Casino.

Overal waar we kijken knipperen felgekleurde lampen en neon verlichting, een oneindig vuurwerk ontstoken door elektriciteit.

Op de terugweg naar ons hotel maken we plannen voor morgen, maar niets is concreet. We hebben alle tijd, niets moet en alles mag. Terwijl ik dit lig te schrijven horen we aan de andere kant van de dunne wand Chinees praten. Er wordt gerocheld en geschreeuwd. Het is net of ze ruzie hebben maar we weten beter. De oordoppen in en slapen, het is pas half tien maar onze eerste dag zit er op.

Er klinkt een ver gelach terwijl ik wegzak in dromenland. Wat is er aan de hand? Lyka laat me de Chinese tube met tandpasta zien. Op het eerste gezicht zie ik er niets vreemds aan maar wanneer de tandpasta op de tandenborstel zit moet ik ook lachen. De tandpasta is groen! Lyka is bang dat ze groene tanden zal krijgen en wijst het gebruik van de tandpasta dan ook af. We kunnen de Chinese karakters op de plastic tube niet lezen maar deze gaat ongetwijfeld over de toegevoegde kruiden en extracten en de helende werking op het tandvlees die van ze uitgaat. Zodra ik plechtig heb beloofd dat we morgen Colgate tandpasta, de èchte witte, kopen wordt de tandpasta voor deze keer eenmalig gebruikt.
Nogmaals een welterusten.

Thailand: Oververmoeid of ongeïnteresseerd?

Pattaya (Boxing Roo (8)), zondag 4 december 2011


De afgelopen weken zijn niet de gemakkelijkste weken van 2011 geweest. Sinds mijn terugkeer in Thailand heb ik helemaal niets gedaan. En dan ook ècht heel weinig! De afgelopen vier weken zijn heel langzaam voorbij gekropen terwijl ik me in een soort winterslaap bevond, figuurlijk dan. Mijn reisverhalen van augustus, oktober en november zijn nog niet eens geschreven, en/of gecontroleerd en gepubliceerd en we gaan alweer op pad.
Zoals de titel van dit verhaal al suggereert, ‘Heb ik genoeg van al dat reizen?’
Voor mijn eigen idee nog niet maar toch voel ik alle symptomen om het wat rustiger aan te gaan doen. Mijn relatie met Lyka is nu ook in woelige wateren terecht gekomen en de roze kleur is nu ook bijna geheel uit mijn bril verdwenen. Dat voelt onplezierig maar het is wel de realiteit van de dag!
Het wordt steeds moeilijker om haar te motiveren en het kost me ook veel energie om haar geïnteresseerd te houden in de landen die we samen volgend jaar hopen te gaan bezoeken. En om eerlijk te zijn heb ik soms wel mijn momenten van twijfel. Ik hoop alleen dat we op deze korte reis minder kibbelen en dat we samen kunnen genieten van de oude en nieuwe koloniale steden Macau en Hong Kong.
Het is alweer drie en een half jaar geleden dat ik in Hong Kong was om het “Songkran”, het Thaise nieuwjaar, te ontvluchten. Ik weet het! Voor sommige van jullie is het een hoogtepunt van jullie vakantie in Thailand geweest maar als je het een paar jaar op rij hebt kunnen vieren dan is de gein er wel van af. Zeker wanneer je elke dag in de krant leest hoeveel mensen er gisteren weer in het verkeer zijn omgekomen.
Drie en een half jaar geleden was ik ook in een nieuwe periode van reizen beland en had al vaker mijn goedkope hostels omgeruild voor wat duurdere business hotels. Een beetje meer luxe kan nu eenmaal geen kwaad. Ook ben ik al die verhalen van die bloemenkinderen die maanden op reis zijn een beetje zat. Het goedkoopste eten wordt door ze aangevuld met dure tabak en alcoholische dranken. Het aanhoren van die vervelende en oninteressante verhalen over hoe goedkoop ze wel niet kunnen rondkopen terwijl ze tegelijkertijd het eten van je bord zitten te kijken. Nee, het rugzakken is aan het veranderen.
Helaas lagen ruim drie jaar geleden de prijzen van de twee sterren hotels in Macau en Hong Kong zo hoog dat ik opnieuw voor hostels moest kiezen. In Macau zou ik in het “Sanva Hostel” slapen en in in Hong Kong in het vertrouwde “Ma Wui Hall”, Mt Davis YH.

Alleen bij aankomst in het “Sanva Hotel” in Macau bekroop me een gevoel van onveiligheid. Ik was met zoveel kostbare elektronica onderweg dat ik wel een veilige kamer moest hebben. En deze plaats zag er niet zo veilig uit. Het hang en sluitwerk was bijna honderd jaar oud en de kamers hadden geen plafonds maar alleen een houten tussenwand als afscheiding. Dus ging ik verder op zoek naar een andere slaapplaats en kwam uit bij het veel duurdere, maar ook veel betere, “East Asia Hotel”.
En nu, drie en een half jaar later, kom ik weer bij het “Sanva Hostel” terug. Niet alleen omdat het veruit de goedkoopste plaats is om te slapen maar omdat ik ook de sfeer van het oude Macau wil proeven. Met dat gevaar zal het ook allemaal wel meevallen, het wordt tenslotte ook tijd dat ik wat positiever ga denken!

Wat we in Macau gaan doen laat ik nog helemaal open omdat ik niet weet hoe het tussen ons twee zal gaan lopen. Als Lyka wil uitslapen dan moet ze dat maar doen want ik heb er op voorhand al geen zin in om daar elke ochtend weer over te bekvechten. Natuurlijk zijn er de kerken en de casino’s van Macau. En ook het eten zal een hoogtepunt zijn. Zeven dagen zonder enige vorm van planning liggen voor ons voordat we met de boot van Macau naar Hong Kong varen.

In Hong Kong heb ik het “Mt Davis YHA” nu gelaten voor wat het is en ik heb gekozen voor het veel duurdere maar midden in “Kowloon” gelegen “USA Hotel”. Dat betekend dat we ook ‘s avonds de deur uit kunnen gaan en Hong Kong van een kant gaan bekijken die ik zelf ook nog nooit heb gezien.
Voor Lyka zal het hoogtepunt van deze reis een bezoek aan Micky Mouse zijn in “Disneyland Hong Kong” zijn. Zelf hoop ik dat we wat langere wandelingen kunnen gaan maken die er de laatste keer door een overtrekkende tyfoon bij in zijn geschoten.
En nu ik het zo zelf allemaal weer teruglees krijg ik er toch ook wel weer trek in. Het is de laatste maand van een heel bewogen jaar waarin ik veel heb geleerd over mezelf en over andere mensen. 2012 zal waarschijnlijk een jaar worden van grote veranderingen. De 64.000 Euro vraag is of ik zal stoppen met reizen of niet!
‘Ben ik nu oververmoeid of ongeïnteresseerd?’