Filipijnen, Operation "Free Lyka" (Update)

“We got out!”

Kuala Lumpur (Corona Inn (407)), 20 oktober 2011

We waren dus bijna vier uur voor het vertrek al op de luchthaven! Terminal drie van het “Ninoy Aquino International Airport” is niet iets wat een persoon uit de bewoonde wereld snel zal herkennen! Je wordt meteen aan de voordeur al aan de strengste keuringen blootgesteld. Alles uit en af en alles en dan ook alles moet door de scanner. Het moet natuurlijk wel erg veilig zijn!
Binnen was het een drukte van jewelste, alle vluchten met een goedkopere luchtvaartmaatschappij vertrekken vanuit terminal 3, nationaal en internationaal.
Ik had peper in mijn reet en kon niet stilzitten! Ik wilde geen koffie en ik wilde eigenlijk maar één ding: INCHECKEN!
Dus gingen we op pad naar de rij balies waar de internationale vluchten van Cebu Pacific werden afgehandeld. Een vriendelijk meisje wees ons naar een rij waar we voor onze vlucht naar Kuala Lumpur konden inchecken. Eenmaal voor de balie bleek het niet mogelijk! We stonden in de rij voor Jakarta.
Ik haalde mijn schouders op en speelde zeer overtuigend de onschuld, maar het mocht helaas baten. Aan de balie naast mij werd een jonge ingecheckt die een enorme hoeveelheid koffers bij hem die volgens de stickers volzaten met laser apparatuur. Ik luisterde met één oor en hij dus aan het inchecken voor de vlucht naar Kuala Lumpur.
Snel handelen! Eerst een kort gesprek met de jongen, dan een paar vriendelijke woorden meet de agent gevolgd door mijn verhaal en of hij ons kon helpen. Een paar woorden van de agent naar de medewerkster van Cebu Pacific die met haar kleine bruine hand gebaarde dat we even moesten wachten totdat ze met de jongen klaar was.
En toen waren wij eindelijk aan de beurt. Het ging veel gemakkelijker dan ik had kunnen dromen en nog geen vijf minuten later stonden wij met onze boarding passen in de hand voor de glazen deuren naar de vrijheid.
Aan de andere kant zaten enkele dikke besnorde mannen en een paar ongelofelijke lelijke vrouwen nors paspoorten af te stempelen. En dat was onze laatste hindernis!
Met frisse tegenzin stapten we op de ambtenaren van de immigratiedienst af. Alle papieren waren in orde en niets zou ons kunnen tegenhouden. Lyka ging als eerst en natuurlijk had de dikke vrouw een paar vragen. Maar nog voordat Lyka ook maar haar mond had kunnen openen kreeg ze van mij al antwoord.
‘Dit is mijn vriendin en we gaan negen maanden rondreizen in Azië en Europa.’
Ze keek zonder een woord te zeggen op van Lyka’s paspoort en liet de stempel met een klap op het papier neerkomen. Zonder een woord te zeggen en zonder op te kijken nam ze mijn paspoort aan en de stempel had het deze keer zelfs nog zwaarder.
We waren ontsnapt en het had ons veel minder energie gekost dan verwacht.
De vlucht was gewoontjes en we waren gelukkig ook nog op tijd voor de op één na laatste bus van de LCCT naar Kuala Lumpur Sentral. Lyka was meer dan gelukkig dat ze eindelijk uit de Filippijnen weg was. Zelf dacht ik alleen maar aan slapen en wat te eten. Het was al bijna half drie toen we eindelijk onze bedden en de laatste maaltijd zagen. Eind goed, al goed! Maar we zullen voorlopig de Filippijnen niet meer bezoeken!

Filipijnen, Operation "Free Lyka" (Update)

“Running for freedom”

Manila (Slouch Hat Inn)

In de receptie van het “Walkabout Hotel” wachtten Lyka en ik samen op de bus die ons naar Manila zou brengen. Een minibus zou het worden en ik was niet zeker of we nog wel over zouden stappen. Maar de minibus ging richting het “Swagman Resort” en dat luchtte wel op!
Na een kort moment in de koelte van de minibus verscheen de grote vertrouwde krakende bus van de “Swagman”. Een grotere overgang was haast niet mogelijk! De zachte stoffen bekleding van de minibus werd verruild voor een stoffen interieur overtrokken met een hard en dik transparant plastic. Binnen drie minuten plakten mijn billen door mijn korte broek aan het plastic en de rug van mijn jungleshirt was kletsnat.
Het duurde niet lang voordat de bus in beweging kwam en wij ontsnapten uit “Angeles City”, het “Sodom en Gomorra” van de Filippijnen. Veel van de reis heb ik niet gemerkt! Ik viel al snel in het grijze gebied tussen de slaap en het wakker zijn. De twee uur waren zo om en de laatste twintig minuten in Manila brachten weer mooie herinneringen bij me boven.
Ik was hier nu voor de vierde keer en eigenlijk was het helemaal niet zo slecht geweest. Ik had me een dag geleden voorgenomen om nooit meer naar de Filippijnen terug te keren maar het zien van de bekende stad bracht een gevoel van weemoed bij me teweeg. Er lagen hier mooie momenten met Wes Brown, Henk en Micky de taxichauffeur.
Alles leek bekend hier! Het kleine park, de taxi’s en de lastige zonnebril verkopers, die ook maar een paar centen probeerden te verdienen. Om de hoek was de “Slouch Hat Inn” waar ik hoopte op een goedkope kamer voor een paar uur op de kop te tikken. En dat was gelukkig geen probleem! Na het tyfoon seizoen is het hier ook niet druk en misschien kunnen jullie de beelden van de Roxas Boulevard in Manila op het nieuws nog wel herinneren?
Duizend Peso voor de kamer tot vier uur! En wel een kamer met airconditioning want ik de hitte van de stad zou ik sowieso niet kunnen slapen. Ik was vermoeid en opnieuw dreef ik weg naar het grijze gebied tussen slapen en wakker zijn. Ik dreef op een wolk van problemen die één voor één moesten worden opgelost. Er was ook een strakke volgorde en als in een moeilijke puzzel moest ik eerst een probleem oplossen voordat ik naar het volgende probleem kon gaan.
Om drie uur schoot ik wakker en voelde instinctief naast me. En daar lag Lyka te ronken alsof er geen wolkje aan de lucht was.
‘En misschien was dat ook wel zo?’
Het waren tenslotte mijn problemen en voor het eerst voelde ik een goddelijke hand die me deze moeilijke opdrachten voorlegde om me voor te bereiden op mijn verdere leven.
Een snelle maaltijd van “Filippijnse biefstuk” met wat friet en rijst moest onze magen vullen om de grootste trek weg te nemen.

De zenuwen gierden door mijn keel en de onzekerheid of we wel konden vertrekken en wat ons te wachten stond werd me bijna teveel. In de taxi dacht ik diep na over de hindernissen die me nog op de luchthaven te wachten stonden.

Filipijnen, Operation "Free Lyka" (Update)

“Contact has been established”

Angeles (McDonald’s MacArthur Highway)

Het eerste gedeelte van de reis is spoedig maar erg vermoeiend verlopen. Ik had weer zo’n mafkees voor me zitten die bier wilde drinken en slapen tegelijk. Het aan en uit van zijn leeslampje hield me samen met de drie kletstantes achter me uit mijn slaap. Zelfs industriële oordoppen konden het lawaai niet keren.
Na drie en een half uur liep ik de terminal van de oude Clark Airforce Base uit die ondertussen was omgedoopt tot “Luzon Island Airport”. En daar stond mijn meisje een beetje bedeesd voor zich uit te staren.
Ik was doodop en wilde alleen maar eten en slapen en dan wel in die volgorde. Natuurlijk was de McDonald’s aan het begin van Fields Avenue de juiste plaats. Een bekend ontbijt stilde de grootste trek terwijl we een strijdplan bespraken.

Lyka moest haar spullen nog ophalen bij haar zuster en het was al licht toen we op pad gingen. Een uurtje gerust en nu weer op pad voor de verplaatsing naar Manila!