Maleisië, weerzien met een oude liefde

Malacca, 26 oktober 2009

Na het enerverende begin van mijn korte trip in Kuala Lumpur was het nu weer tijd om verder te gaan. In plaats van Muar werd het toch maar weer Malacca. Waarom? Ik weet het zelf niet. Ik heb het daar nu eenmaal prima naar mijn zin en ik ben er erg relaxed.
Aan de receptie van het Fortuna Hotel nam ik uitgebreid afscheid van het personeel en ook Mr. Selva kwam zelf nog even uit zijn kantoor om afscheid te nemen. We bespraken kort de problemen met de muziek aan de achterkant van het hotel en hij verzekerde me dat het maar van korte duur zou zijn. De brieven waren al de deur uit en als het nog lang zou duren dan zou de rechterlijke macht worden ingeschakeld. Voor de zekerheid beloofde hij me een kamer aan de voorkant wanneer ik hier in april 2010 weer arriveer voor het bezoeken van de Formule 1 race.
Met de ervaringen van gisteren in mijn achterhoofd slenterde ik naar het Puduraya busstation. Er zat ruim twee kilo aluminium en glas meer in mijn rugzak dan bij mijn vertrek uit Thailand en dat was te merken. Maar ik had absoluut geen spijt van mijn aankopen. Het was nu eenmaal het beste wat er voor geld te koop is en ik heb meer plezier dan ooit tevoren in het maken van foto’s. Het resultaat is werkelijk verbluffend.
Maar er waren ook nog twijfels! Ik twijfelde namelijk of ik de Nikon D700 nu zou kopen of volgend jaar in april of oktober. Niet dat ik bij de Nikon D90 al aan het einde van creatieve mogelijkheden was gekomen maar de nieuwe lenzen kwamen natuurlijk wel beter tot hun recht op een full frame (FX) camera. Ook tijdens de saaie busreis dacht ik aan een antwoord op deze vraag terwijl ik naar de oneindige palmolie plantages keek.
Nadat ik me in kamer 205 van de Heeren Inn had geïnstalleerd ging ik natuurlijk voor mijn eerste vegetarische bananenblad maaltijd, RM 5,50 (€ 1,10), inclusief een cola light. Dat zijn nog eens andere prijzen! Mijn eerste stappen in Malacca waren om een handvol vrienden hallo te zeggen en om te kijken wat de vooruitgang was bij de renovatie en verbouwing van Malacca naar een volwaardige toeristenbestemming. Ze zijn nog steeds op de goede weg hoewel ze af en toe toch de plank volledig misslaan. Dat is dan net dat stukje corruptie dat hier nog heeft overleefd.
Mijn plannen voor de komende dagen lagen een beetje in het duister. Ik wilde graag nog een dagje naar Muar en probeerde deze keer zeker het Cheng Ho museum te bezoeken. Honderden keren was ik er al langs gelopen maar ik was nooit naar binnen gegaan.
De middag was natuurlijk zo om en ik had niet echt veel trek in het avondeten en besloot om een kleinigheidje te eten, Noedels met champignons, kip in zwarte pepersaus. Het smaakte me beter dan verwacht en met de 24-70mm f 2.8 gemonteerd sjokte ik langzaam terug naar het hotel. Om half negen lag ik al op mijn bed met de laptop op schoot.
Nog steeds speelden die vragen door mijn hoofd! Het waren moeilijke en zware beslissingen. Ik hoop dat ik in de komende dagen tot een weloverwogen antwoord kom.

Maleisië, snelle meiden en mooie motoren, of andersom?

Kuala Lumpur, 25 oktober 2009

Eindelijk was de dag van de race aangebroken! Ik voelde me voor de verandering fit en was klaar om naar de race gaan. Gisteren was Valentino Rossi de snelste geweest en het beloofde een mooie dag met een spannende MotoGP race te worden. De zon stond al aan een blauwe hemel en ik hoopte dat de regen, die er normaal gesproken altijd is halverwege de middag, weg zou blijven.
Na het gebruikelijke ontbijt ging ik gewapend met twee flessen frisdrank en mijn camera, aangevuld met mijn nieuwe lenzen, op weg naar het Sentral Stesen waar ik de bus zou pakken naar het circuit. Ze organiseren nu ongeveer voor de vijftiende keer een groot internationaal motorsport evenement dus je zou verwachten dat het wel op rolletjes zou lopen.
Helaas! Ook hier draait de bureaucratie soms het gezond verstand de nek om. Geen speciaal vervoer van en naar het Sepang circuit. De gewone Airport bussen, die op de normale tijd vertrokken, komen langs het circuit. Om zo efficiënt mogelijk te werken werden de bezoekers van de race samen met de passagiers van AirAsia naar het circuit/luchthaven vervoerd. Het enige verschil was de prijs. Naar de race was RM 15 voor een enkele reis en voor de luchthaven, die vijf kilometer verder op ligt, RM 9 voor een enkele reis. Geen logica in deze prijzen dus?
Net op tijd voor de ochtend warming-up van de MotoGP betrad ik “the Mall” zoals het tribune gebied tussen de twee rechte stukken wordt genoemd. Nog even snel een paar foto’s van de pitspoezen en dan naar de tribune. Het was drukker dan verwacht en ik monteerde mijn 70-200mm op de D90 om de eerste foto’s van de motoren te schieten. En dat was moeilijk!

Het was me meteen duidelijk waarom die professionele jongens van de magazines met van die 400 en 500mm kanonnen rondliepen. Met prijzen vanaf € 9000,-- voor van die grote lenzen zijn die natuurlijk niet voor de gewone jongens weggelegd!
Ik zocht mijn bekende plaatsje op de tribune op en maakte kennis met mijn buren. Macau en Singapore als woonplaats maakte het tot een eenvoudige kennismaking. Het zijn twee plaatsen in Azië waar ik veel van hou.
Het spektakel begon met een minder interessante 125 cc race. Alleen de twee deelnemende Maleisiërs werden hartstochtelijk toegejuicht. Voor mij was het tijd voor een plaspauze! Net toen ik de poort naar de tribune weer betrad kwam er een bekende uit Zaltbommel de trap af. Ongelofelijk maar waar, Jarno Steevens stond voor mijn neus en hij was net zo verbaasd als ik.

Natuurlijk brachten we de middag samen door. We kletsten wat over thuis en genoten van de races. Het maken van sportfoto’s is ongelofelijk onmogelijk moeilijk. Dat had ik een paar weken geleden al ervaren toen ik probeerde foto’s van een voetbalwedstrijd te maken. Maar snelle motoren is nog veel moeilijker!

Aan de finish, van de door de neerdalende regen uitgestelde race, werd Casey Stoner als winnaar gekroond maar de echte kroon ging naar de joker “Valentino Rossi” die zijn negende wereldtitel, waarvan zeven in de MotoGP, kon vieren. Na het zien van de gebruikelijke wheelie door Valentino Rossi op het rechte stuk namen we afscheid van elkaar. Het was een mooie dag geweest.

De terugweg naar Kuala Lumpur was voor mij een drama! Geen bussen op de gebruikelijk plaats en niemand wist waar de bussen terug naar Kuala Lumpur zouden vertrekken. Taxi chauffeurs zaten als gieren op de vangrail om het dubbele of drie keer de gewone prijs te vragen aan de toeristen die als aangeschoten wild rondjes in het niets liepen.
Never nooit betaal die woekerprijzen aan een taxichauffeur. Zelf had ik meer geluk. Vijftig a zestig meter van me vandaan stopte er een bus die naar de luchthaven ging. Ik wist dat ik op de luchthaven wel een bus naar de stad kon vinden. Een korte sprint, ik voel me een stuk beter als ik niet drink, en met zwaaiende armen alarmeerde de chauffeur die op zijn beurt even op me wachtte. Via een lange omweg stapte ik drie uur na afloop van de race vermoeid mijn koele hotelkamer binnen.
Even liggen en door de 419 foto’s gaan die ik vandaag had gemaakt. De meesten waren van gemiddelde kwaliteit of onbruikbaar en vaak koos ik de beste uit de serie van zeven die ik achter elkaar had gemaakt. Anderhalf uur later twijfelde ik of ik nog wel op stap zou gaan. Na een paar minuten wikken en wegen sprong ik onder de douche en ging voor het eerst, om tijd te winnen, met de monorail naar China Town. Ik kon onmogelijk in Kuala Lumpur zijn geweest en niet bij mijn vriend in China Town zijn langsgegaan.
Aangekomen bij mijn vaste terras in Jalan Hang Lekir schudde ik de hand van de oude Mr. Lee en in mijn ooghoek zag ik een bekende verschijning. Opnieuw liep ik tegen Jarno Steevens aan die deze keer op de nachtbus wachtte omdat hij geen ticket voor een vlucht terug naar Singapore had kunnen bemachtigen. Het werd een gezellige avond. Om half twaalf scheidde onze wegen elkaar voor de tweede keer vandaag.

Moe en voldaan ging ik om half één, na een boterham met pindakaas, naar bed. Morgen op pad naar mijn oude liefde, Malacca.

Maleisië, een koud biertje op zaterdagavond?

Kuala Lumpur, 24 april 2009

Ik heb weer geslapen als een os en ben maar één keer wakker geweest. Wel vreemde dromen gehad met heel veel water en mijn nieuwe lenzen in de hoofdrol. Overal waren er smalle bruggen en balken over sloten en stromen. Een mens kan vreemde dingen in zijn hoofd halen!
Nadat ik de wekker om zeven uur had uitgedrukt bleef ik nog even liggen om vervolgens om half negen opnieuw wakker te schieten. Nu was het wel tijd om op te staan! Eerst een bakkie koffie en het nieuws op de tv en dan een douche, scheren en op weg naar mijn ontbijt. In eerste instantie wilde ik naar de DeliFrance maar ik koos uiteindelijk toch maar voor het bekende recept bij de gouden bogen.
Mijn eerste doel vandaag was de Chow Kit Markt. Ik had een eenvoudige weg kunnen kiezen door gewoon met de monorail naar Chow Kit te gaan maar ik koos er voor om te gaan lopen vanaf Kampong Baru. Wel eerst een stukje met de ondergrondse vanaf het KLCC! Ik moest daar nog even hallo zeggen tegen één van de Yamaha meisjes. Stella bleek wel eens te poseren voor mijn vriend Endura. Het is een kleine wereld.

Kampong Baru is het echte Maleisië, mocht je ooit in Kuala Lumpur komen dan moet je dit stukje niet overslaan. Lekker slenteren tussen de kleine Nasi Campur restaurants en houten huisjes. Ik kon merken dat ik dichterbij de markt kwam want de geur van de dood hing in de lucht. De meesten toeristen moeten kokhalzen als een neus vol van deze lucht binnen krijgen maar ik ben er al wel een beetje aan gewend.
De markt was één bewegende mensenmassa op zoek naar eten. Dat is ook de afdeling die ik het meest interessant vindt. Er werden kippen voor mijn neus geslacht en hele geiten door mannen met witte moslim hoedjes en scherpe messen uit elkaar genomen. Vis, inktvis en garnalen in overvloed!

Kleurrijke groeten en vruchten lagen door elkaar heen uitgestald. En plotseling zag ik weer van die bloemen die ik in George Town niet had kunnen thuisbrengen. Gelukkig sprak deze verkoopster goed engels en vertelde me dat het een ingrediënt is voor de Laksa, een dunne kerriesoep met noedels. Weer één van de vele vragen die ik nog heb beantwoord!
Vanaf de markt slenterde ik langzaam langs Jalan Abdul Rahman richting Little India. Ik had trek als een paard en zou als lunch bij Yussoof een kerrie gaan eten. Het werd uiteindelijk geen kerrie maar een sambal. Het zag er een beetje hetzelfde uit maar de sambal is wat heter. De ikan sambal smaakte me uitstekend en voldaan ging ik weer richting Bukit Bintang.
Het weer is hier goed te voorspellen in Kuala Lumpur. Regen in de middag! En ja hoor, de donkere wolken pakten zich samen en nog voordat ik in mijn hotel was vielen de eerste spetters op mijn hoofd.
Twee uur later was ik alweer op weg naar “YL Camera” om een polarisatiefilter voor mijn nieuwe lenzen te kopen. Mijn nieuwe 24-70mm f/2.8 lens is super! Scherp als een mes en ook in schemerige omstandigheden blijven mijn foto’s erg goed. In mijn achterhoofd speelde nu ook om meteen maar de rest van de set te kopen. Ze zouden goed werk doen in Nepal en Nieuw Zeeland in de komende maanden. Als ik het toch wilde kopen dan waarom niet meteen? Eerst wilde ik een prijs weten en ik heb tenslotte nog een hele week om te beslissen.
Het filter was op voorraad en na een plezierig gesprek ging ik weer op weg voor het avondeten. Het vreemde is dat als ik geen bier drink ik trek heb als een paard. Ik kan maar blijven eten. Vanavond was “The Pavilion” weer aan de beurt maar ik had nog geen idee wat het zou worden.
Nadat ik flink had rondgeneusd en van alles overwogen werd het een mix van Maleis en Indonesisch. Een Maleise vissoep met noedels en lauwe groente met pindasaus, Gado Gado. Mijn gedachten dwaalden af naar de reis die ik samen met Tettje van Malsen op Java had gemaakt en de combinatie smaakte me uitstekend.
Het was al over acht toen ik op weg ging naar een kroeg die ik vanmiddag had ontdekt. De bar van “Coliseum Hotel” had iets ouderwets en de tijd leek er te hebben stil gestaan. Het was een bar met karakter! Heel wat anders dan een terras vol toeristen in Chinatown.
Nog voordat ik in de trein naar Masjid Jamek zat veranderde ik van gedachten. Ik had helemaal geen zin om alleen te gaan drinken. De laatste paar dagen had ik al meer het gevoel gehad om niet alleen naar de kroeg te gaan. Het is niet dat ik me eenzaam voel maar het is gewoon niet hetzelfde. Misschien moet ik maar eens een reismaatje zien te vinden? Misschien wordt de trip naar Nieuw Zeeland wel mijn laatste reis alleen?

Met een Kaneelrol in een plastic tasje ging ik terug naar het hotel. Samen met een kopje koffie smaakte hij heerlijk en ik genoot van het relaxen en een voetbalwedstrijd op TV. Morgen lekker vroeg op en heel erg fit naar de MotoGP op Sepang.