Na een lange reis, een heel lange reis stapte ik na drieëntwintig en een half uur de deur binnen. Air Berlin, oftewel LTU, is geen slechte maatschappij maar het reizen in het daglicht is op zichzelf heel zwaar. De service is OK maar de twaalf onafgebroken uren zitten met niets anders te doen dan het kijken naar Mr. Bean en een paar zoetsappige films gaat je niet in je koude kleren zitten. Dit is dus de laatste keer dat ik met Air Berlin vlieg!
Een kwartiertje later dan gepland arriveerden we op de luchthaven van Düsseldorf en hier viel het pas echt op hoeveel Nederlanders, voornamelijk van onder de rivieren, zich in het vliegtuig hadden bevonden.
De controles waren extra streng, ik heb geen idee waarom maar bij de deur van het vliegtuig moest iedereen zijn paspoort in de hand hebben om aan een immigratie officier te laten zien zodra je de koelte van de Duitse avond binnen stapte. Enorme rijen passagiers voor de de drie poorten naar de EU. Elk oponthoud was ongewenst.
De treinreis was niet bijzonder alleen het grote aantal drugtoeristen op het laatste traject naar Venlo baarde me wat zorgen. Een laatste kop koffie op het station van Den Bosch om de tijd te doden, 47 minuten wachten op de stoptrein. Dat was dat.
Home Sweet Home!
