Zaltbommel, 3 september 2009
“Hij is door schade en schande wijs geworden” is een oude Hollandse volkswijsheid.
Nu mag er wel een wet in Nederland zijn die het voorkomt dat een persoon die nog niet door de rechter veroordeeld is niet met zijn volle naam maar met zijn initialen, en op de foto met een zwarte balk over zijn ogen, in de pers wordt genoemd maar hoe staat dat met criminelen die wel door de rechter veroordeeld zijn?
Een volledige lijst met uitspraken van de rechtbanken in de buurt, ook die vrij zijn gesproken, zou iedere week in de gratis huis aan huis krant gepubliceerd moeten worden. Met de volledige naam, een foto en het adres waarmee de persoon staat ingeschreven bij de burgerlijke stand van de gemeente.
Positief gezien zou dat betekenen dat de slachtoffers weten hoe de zaak is afgelopen en de omgeving van de aangeklaagde/slachtoffer dat hij wel óf niet schuldig is verklaard voor zijn daden.
Negatief gezien betekend het dat de dader nu uit de anonimiteit wordt gehaald en bij iedereen in zijn omgeving bekend wordt welke misdaden hij heeft gepleegd en welke straf hij hiervoor heeft ontvangen.
Maar de sociale controle door de maatschappij op de dader is achteraf nog veel belangrijker!
Laten we eens terug gaan naar Willem die gisteren veroordeeld is voor het beroven van een sigarenboer?
In het plaatselijke huis aan huis blad komt de uitspraak van de rechter met zijn volledige naam, foto en zijn adres te staan.
Nel roept haar man Gerrit die in de woonkamer zit en vraagt, “Gerrit, hebben wij een buurman die Willem heet?”
“Niet dat ik weet!”, snauwt hij terug.
“Hoe kom je daar nu weer bij?”
Ze verteld luid het hele verhaal uit de krant dat langzaam door de gang naar de woonkamer rolt en het duurt niet lang of Gerrit staat in de keuken naast Nel de krant te lezen.
Hij haalt, na diep te hebben nagedacht over zijn buren, zijn schouders op en weet zeker dat ze geen buurman hebben die Willem heet.
Onderaan het bericht staat een telefoonnummer waar je (anoniem) eventuele fouten in de berichtgeving kan doorgeven. Gerrit belt met de gemeente en verteld dat er op het adres dat in de krant staat voor 99% zeker geen Willem woont.
En dat roept voor veel Christelijke en Socialistische vrienden in de regering meteen weer het beeld van de tweede wereldoorlog op toen de Duitsers samen met de SA en de NSB op zoek gingen naar joden en verzetsstrijders! Verraad is sindsdien een vies woord!
Laten we niet vergeten dat tijdens de bezetting en onder de leiding van Arthur Seyss-Inquart in 1941 de kinderbijslag werd ingevoerd. Om één of andere mysterieuze reden is kinderbijslag geen vies woord bij de Christen-Democraten en Socialisten, en het geeft geen nare smaak in de mond.
Willem zijn verleden wordt nu door de sociale dienst onder de loep genomen. Na een zorgvuldig onderzoek blijkt dat Willem al lange tijd zijn driekamer appartement aan illegalen onderverhuurd terwijl hij zelf bij een vriend, die ook een bijstandsuitkering ontvangt, woont. De vier bewoners uit het Oostblok blijken zwart bij een tuinderij net buiten de stad te werken. Willem zijn wereld is nu plotseling openbaar en hij wordt geacht de ten onrechte verstrekte bijstandsuitkering, vergoedingen en toeslagen terug te betalen.
Is dit fout?
Ik denk het niet! Opnieuw geldt dat wanneer iedereen eerlijk is en zijn steentje bijdraagt aan de maatschappij het voor de rest goedkoper wordt. En dat geld kunnen we dan aan leuke dingen besteden dat op zich weer goed is voor de economie.
Ik denk dat het zelfs nog beter is om één stap verder te gaan en iedereen met een sociale uitkering met zijn volledige naam, foto en zijn adres in de krant te vermelden.
En ook iedereen die zijn gemeentelijke lasten en andere belastingen niet betaald gewoon na zes maanden met naam, toenaam en openstaand bedrag in de krant te vermelden.
Ik heb dit persoonlijk, in de Filippijnen, in de krant gezien en er werd mij ook door de lokale bevolking verteld dat het echt helpt wanneer de buren gaan vragen waarom je niet betaald.
Wanneer iedereen zijn belasting betaald kunnen ook de gemeentelijke belastingen met 10 à 15 procent omlaag.
Niemand wordt graag met de vinger nagewezen en het openbaren van de feiten is een stap in de goede weg!
Je ouders zullen je erop gaan aanspreken!
Je kinderen zullen vragen gaan stellen!
Het wordt er echt niet leuker op voor jezelf!
Alle namen zijn verzonnen en alle overeenkomsten met personen levend of dood is puur toeval.
donderdag 3 september 2009
Thailand, het licht van de Agogo
Pattaya, 3 september 2009
Ik mocht gisteren wat foto's schieten in een A-gogo bar. Mooi gekleurd licht en schaars geklede meisjes. Bedankt Jason, de volgende keer zal ik je opdracht opnieuw met zorg afhandelen.
Ik mocht gisteren wat foto's schieten in een A-gogo bar. Mooi gekleurd licht en schaars geklede meisjes. Bedankt Jason, de volgende keer zal ik je opdracht opnieuw met zorg afhandelen.
woensdag 2 september 2009
Nederland, de reorganisatie van het strafrecht
Zaltbommel, 2 september 2009
Maar ook een andere kant van de samenleving moet tegelijkertijd worden gereorganiseerd! Onkruid maai je niet plat maar je trekt het uit en je laat het afsterven door uitdroging zodat het zichzelf niet meer kan uitzaaien! Straf, schande (openbaarheid) en werken! Dat zijn de drie wapens die de maatschappij van deze tot op de ziel rotte groep moeten redden.
De eerste is duidelijk, er wordt in Nederland over het algemeen te licht gestraft! Ik wil niet ingaan op uitzonderingen zoals de “moordenaar van ‘t Koetsiertje” maar op de algemene straffen die worden opgelegd.
Omdat de zwaardere delicten over het algemeen te licht worden bestraft worden de lichtere delicten beloond met een uitkering, veel begrip voor de situatie en de persoon, provisionele begeleiding en een aanmoediging voor gelijkgezinden om het ook maar eens te gaan proberen. Van dader naar slachtoffer terwijl het echte slachtoffer na een bezoekje van een medewerker van slachtofferhulp het zelf maar moet uitzoeken. Het lijkt zo onderhand wel op een beloningsbeleid.
Een voorbeeld:
Willem uit de Takkestraat slaat in een dronken bui tijdens een overval op de sigarenboer de man bijna de hersens in. Overal bloed, veel politie, een arrestatie en Willem is drie dagen later alweer aan de zuip omdat hij naar huis is gestuurd in afwachting van de rechtszaak.
Een psychiatrisch onderzoek volgt en uit het onderzoek blijkt dat Willem als kind zijn vader in dronken toestand zijn moeder meerdere malen heeft zien mishandelen. Begrip alom en Willem is zielig. Maar Willem heeft nu ook meteen een levenslange uitkering van de bijstand en een prima leven in de stad met zijn drinkmakkers.
Willen krijgt van de rechter vier maanden onvoorwaardelijk en een taakstraf van honderd uur. Na zijn straf te hebben uitgezeten en weinig op de taakstraf te zijn verschenen probeert de reclassering hem weer op het rechte pad te krijgen.
Wie neemt er een ongeschoren naar alcohol ruikende onverzorgde man met een strafblad in dienst?
Inderdaad! Niemand dus! Willem trekt goedgeluimd weer de stad in waar het ‘s middags in het zonnetje heerlijk vertoeven is langs de gracht met een flesje pils uit de Albert Heijn in de hand. En wanneer de politie er een keer wat over zegt dan staat hij gewoon op en loopt zwijgend een rondje over de bruggen om tien minuten later weer op dezelfde plaats te gaan zitten.
De gemeente betaald van gemeenschapsgeld zijn uitkering en daarom zou Willem, uit dankbaarheid, iets terug moeten doen voor de samenleving. Maar de gemeente mag niets eisen! Ze mogen wel parkeerleges opleggen aan hardwerkende burgers maar ze mogen geen werk opleggen aan zwervers. Is dat krom? In mijn ogen wel.
Wanneer een dader als Willem nu eens vijf jaar onvoorwaardelijk zonder een kans op strafaftrek bij goed gedrag voor de voeten krijgt geworpen wordt het verhaal heel anders.
Het slachtoffer heeft in ieder een gevoel van genoegdoening voor het financiële, lichamelijke en geestelijke leed dat hij heeft geleden. De omgeving of beter gezegd het milieu waarin Willem verkeerde heeft een duidelijk signaal ontvangen dat zulke praktijken niet worden geaccepteerd.
Het probleem ligt echter bij de Staat der Nederlanden en de gemeente!
Wanneer Willem vijf jaar vrij rondloopt kost hij de maatschappij 60 maanden maal € 641,93.-- plus € 256,77 uitkering plus € 100.-- huursubsidie en kwijtschelding van gemeentelijke belastingen. Dat is ongeveer € 63,000.-- in totaal (geschat).
Nu blijkt uit onderzoek, op het internet, dat de totale kosten om Willem op te sluiten ongeveer 5 jaar maal 365 dagen maal de kosten per gedetineerde € 190.-- totaal € 346,750.-- zou bedragen. Het zou dus ruim vijf maal zoveel kosten om Willem in een gevangenis op te sluiten.
Het dilemma is dus: of kiezen we voor de lage kosten met het aanmoedigingsbeleid of kiezen we voor de hoge kosten met het afschrikbeleid? Natuurlijk wordt er in Nederland weer op de kleintjes gelet met als pikant detail dat een bejaarde in een verzorgingshuis volgens de norm van de Staat der Nederlanden niet meer dan € 70.- per dag mag kosten.
Maar nu de regering van Nederland alles wat ons heilig was heeft geprivatiseerd, zeg maar verkwanseld aan een groep zakkenvullers, kunnen we ons afvragen waarom de regering het gevangeniswezen nooit heeft geprivatiseerd.
Het zou namelijk de ideale oplossing zijn om de kosten per gevangene te drukken en het afschrikbeleid aan te scherpen! Helaas zijn er in Nederland nog teveel mensen die bij geprivatiseerde gevangenissen moeten denken aan de concentratiekampen van de Nazi’s. Na ruim vijfenzestig jaar ben ik van mening dat we de verschrikkingen van de tweede wereld oorlog nooit mogen vergeten maar we moeten er nu wel een keer overheen stappen!
Sindsdien zijn er voldoende oorlogen en genociden geweest die er ook mogen zijn en waar onze Christelijke en Socialistische vrienden in de regering een oogje voor dicht hebben geknepen.
Een gevangenis is geen vier sterren hotel en vier gevangen op één cel is heel acceptabel. Zelf slaap ik ook nog steeds regelmatig in een jeugdherberg met drie vreemden op een kamer van vijf bij drie meter. Niets mis mee! En ik heb geen wetten overtreden! Dat bed kost me in Amsterdam of Rotterdam ongeveer € 30.- p.p.p.n. Incl. een ontbijt. Gooi daar nog tien Euro per dag voor voedingskosten en tien Euro per dag extra personeelskosten bij op. Dan zou Willem voor € 50.-- per dag in een geprivatiseerde gevangenis kunnen worden ondergebracht. Het nieuwe totaal zou nu 5 jaar maal 365 dagen maal € 50.--, € 91,250.-- zijn, en dat is maar € 30,000.-- meer dan zijn totale uitkering. Natuurlijk wordt Willem ook nog, vrijwillig, vijf dagen in de week te werk gesteld waardoor dit bedrag door zijn positieve instelling om te werken alleen maar kan teruglopen.
Een klasse 3 gevangenis voor dit soort misdadigers hoeft niet zo streng te worden bewaakt als een klasse 1 waar zware criminelen zijn opgesloten. Een redelijke bewaking en een redelijke vorm van beveiliging. Elke ontsnapping, gelukt of mislukt wordt beloond met een verdubbeling van de openstaande strafdagen op het moment van ontsnapping. Weglopen is dus een spel van kiet of dubbel!
Willem keert na vijf jaar als een ander mens terug in de maatschappij. Het was zo erg om vijf jaar huisarrest te hebben dat hij zich wel twee keer bedenkt om weer een hardwerkende middenstander te beroven. Maar Willem zijn makkers hebben ook gezien dat het nu echt menens is! Ook zij zullen twee keer nadenken of ze er vijf jaar van hun leven voor over hebben om te pogen een medemens te beroven.
Alle namen zijn verzonnen en alle overeenkomsten met personen levend of dood is puur toeval.
Maar ook een andere kant van de samenleving moet tegelijkertijd worden gereorganiseerd! Onkruid maai je niet plat maar je trekt het uit en je laat het afsterven door uitdroging zodat het zichzelf niet meer kan uitzaaien! Straf, schande (openbaarheid) en werken! Dat zijn de drie wapens die de maatschappij van deze tot op de ziel rotte groep moeten redden.
De eerste is duidelijk, er wordt in Nederland over het algemeen te licht gestraft! Ik wil niet ingaan op uitzonderingen zoals de “moordenaar van ‘t Koetsiertje” maar op de algemene straffen die worden opgelegd.
Omdat de zwaardere delicten over het algemeen te licht worden bestraft worden de lichtere delicten beloond met een uitkering, veel begrip voor de situatie en de persoon, provisionele begeleiding en een aanmoediging voor gelijkgezinden om het ook maar eens te gaan proberen. Van dader naar slachtoffer terwijl het echte slachtoffer na een bezoekje van een medewerker van slachtofferhulp het zelf maar moet uitzoeken. Het lijkt zo onderhand wel op een beloningsbeleid.
Een voorbeeld:
Willem uit de Takkestraat slaat in een dronken bui tijdens een overval op de sigarenboer de man bijna de hersens in. Overal bloed, veel politie, een arrestatie en Willem is drie dagen later alweer aan de zuip omdat hij naar huis is gestuurd in afwachting van de rechtszaak.
Een psychiatrisch onderzoek volgt en uit het onderzoek blijkt dat Willem als kind zijn vader in dronken toestand zijn moeder meerdere malen heeft zien mishandelen. Begrip alom en Willem is zielig. Maar Willem heeft nu ook meteen een levenslange uitkering van de bijstand en een prima leven in de stad met zijn drinkmakkers.
Willen krijgt van de rechter vier maanden onvoorwaardelijk en een taakstraf van honderd uur. Na zijn straf te hebben uitgezeten en weinig op de taakstraf te zijn verschenen probeert de reclassering hem weer op het rechte pad te krijgen.
Wie neemt er een ongeschoren naar alcohol ruikende onverzorgde man met een strafblad in dienst?
Inderdaad! Niemand dus! Willem trekt goedgeluimd weer de stad in waar het ‘s middags in het zonnetje heerlijk vertoeven is langs de gracht met een flesje pils uit de Albert Heijn in de hand. En wanneer de politie er een keer wat over zegt dan staat hij gewoon op en loopt zwijgend een rondje over de bruggen om tien minuten later weer op dezelfde plaats te gaan zitten.
De gemeente betaald van gemeenschapsgeld zijn uitkering en daarom zou Willem, uit dankbaarheid, iets terug moeten doen voor de samenleving. Maar de gemeente mag niets eisen! Ze mogen wel parkeerleges opleggen aan hardwerkende burgers maar ze mogen geen werk opleggen aan zwervers. Is dat krom? In mijn ogen wel.
Wanneer een dader als Willem nu eens vijf jaar onvoorwaardelijk zonder een kans op strafaftrek bij goed gedrag voor de voeten krijgt geworpen wordt het verhaal heel anders.
Het slachtoffer heeft in ieder een gevoel van genoegdoening voor het financiële, lichamelijke en geestelijke leed dat hij heeft geleden. De omgeving of beter gezegd het milieu waarin Willem verkeerde heeft een duidelijk signaal ontvangen dat zulke praktijken niet worden geaccepteerd.
Het probleem ligt echter bij de Staat der Nederlanden en de gemeente!
Wanneer Willem vijf jaar vrij rondloopt kost hij de maatschappij 60 maanden maal € 641,93.-- plus € 256,77 uitkering plus € 100.-- huursubsidie en kwijtschelding van gemeentelijke belastingen. Dat is ongeveer € 63,000.-- in totaal (geschat).
Nu blijkt uit onderzoek, op het internet, dat de totale kosten om Willem op te sluiten ongeveer 5 jaar maal 365 dagen maal de kosten per gedetineerde € 190.-- totaal € 346,750.-- zou bedragen. Het zou dus ruim vijf maal zoveel kosten om Willem in een gevangenis op te sluiten.
Het dilemma is dus: of kiezen we voor de lage kosten met het aanmoedigingsbeleid of kiezen we voor de hoge kosten met het afschrikbeleid? Natuurlijk wordt er in Nederland weer op de kleintjes gelet met als pikant detail dat een bejaarde in een verzorgingshuis volgens de norm van de Staat der Nederlanden niet meer dan € 70.- per dag mag kosten.
Maar nu de regering van Nederland alles wat ons heilig was heeft geprivatiseerd, zeg maar verkwanseld aan een groep zakkenvullers, kunnen we ons afvragen waarom de regering het gevangeniswezen nooit heeft geprivatiseerd.
Het zou namelijk de ideale oplossing zijn om de kosten per gevangene te drukken en het afschrikbeleid aan te scherpen! Helaas zijn er in Nederland nog teveel mensen die bij geprivatiseerde gevangenissen moeten denken aan de concentratiekampen van de Nazi’s. Na ruim vijfenzestig jaar ben ik van mening dat we de verschrikkingen van de tweede wereld oorlog nooit mogen vergeten maar we moeten er nu wel een keer overheen stappen!
Sindsdien zijn er voldoende oorlogen en genociden geweest die er ook mogen zijn en waar onze Christelijke en Socialistische vrienden in de regering een oogje voor dicht hebben geknepen.
Een gevangenis is geen vier sterren hotel en vier gevangen op één cel is heel acceptabel. Zelf slaap ik ook nog steeds regelmatig in een jeugdherberg met drie vreemden op een kamer van vijf bij drie meter. Niets mis mee! En ik heb geen wetten overtreden! Dat bed kost me in Amsterdam of Rotterdam ongeveer € 30.- p.p.p.n. Incl. een ontbijt. Gooi daar nog tien Euro per dag voor voedingskosten en tien Euro per dag extra personeelskosten bij op. Dan zou Willem voor € 50.-- per dag in een geprivatiseerde gevangenis kunnen worden ondergebracht. Het nieuwe totaal zou nu 5 jaar maal 365 dagen maal € 50.--, € 91,250.-- zijn, en dat is maar € 30,000.-- meer dan zijn totale uitkering. Natuurlijk wordt Willem ook nog, vrijwillig, vijf dagen in de week te werk gesteld waardoor dit bedrag door zijn positieve instelling om te werken alleen maar kan teruglopen.
Een klasse 3 gevangenis voor dit soort misdadigers hoeft niet zo streng te worden bewaakt als een klasse 1 waar zware criminelen zijn opgesloten. Een redelijke bewaking en een redelijke vorm van beveiliging. Elke ontsnapping, gelukt of mislukt wordt beloond met een verdubbeling van de openstaande strafdagen op het moment van ontsnapping. Weglopen is dus een spel van kiet of dubbel!
Willem keert na vijf jaar als een ander mens terug in de maatschappij. Het was zo erg om vijf jaar huisarrest te hebben dat hij zich wel twee keer bedenkt om weer een hardwerkende middenstander te beroven. Maar Willem zijn makkers hebben ook gezien dat het nu echt menens is! Ook zij zullen twee keer nadenken of ze er vijf jaar van hun leven voor over hebben om te pogen een medemens te beroven.
Alle namen zijn verzonnen en alle overeenkomsten met personen levend of dood is puur toeval.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
