Zaltbommel, 2 september 2009
Maar ook een andere kant van de samenleving moet tegelijkertijd worden gereorganiseerd! Onkruid maai je niet plat maar je trekt het uit en je laat het afsterven door uitdroging zodat het zichzelf niet meer kan uitzaaien! Straf, schande (openbaarheid) en werken! Dat zijn de drie wapens die de maatschappij van deze tot op de ziel rotte groep moeten redden.
De eerste is duidelijk, er wordt in Nederland over het algemeen te licht gestraft! Ik wil niet ingaan op uitzonderingen zoals de “moordenaar van ‘t Koetsiertje” maar op de algemene straffen die worden opgelegd.
Omdat de zwaardere delicten over het algemeen te licht worden bestraft worden de lichtere delicten beloond met een uitkering, veel begrip voor de situatie en de persoon, provisionele begeleiding en een aanmoediging voor gelijkgezinden om het ook maar eens te gaan proberen. Van dader naar slachtoffer terwijl het echte slachtoffer na een bezoekje van een medewerker van slachtofferhulp het zelf maar moet uitzoeken. Het lijkt zo onderhand wel op een beloningsbeleid.
Een voorbeeld:
Willem uit de Takkestraat slaat in een dronken bui tijdens een overval op de sigarenboer de man bijna de hersens in. Overal bloed, veel politie, een arrestatie en Willem is drie dagen later alweer aan de zuip omdat hij naar huis is gestuurd in afwachting van de rechtszaak.
Een psychiatrisch onderzoek volgt en uit het onderzoek blijkt dat Willem als kind zijn vader in dronken toestand zijn moeder meerdere malen heeft zien mishandelen. Begrip alom en Willem is zielig. Maar Willem heeft nu ook meteen een levenslange uitkering van de bijstand en een prima leven in de stad met zijn drinkmakkers.
Willen krijgt van de rechter vier maanden onvoorwaardelijk en een taakstraf van honderd uur. Na zijn straf te hebben uitgezeten en weinig op de taakstraf te zijn verschenen probeert de reclassering hem weer op het rechte pad te krijgen.
Wie neemt er een ongeschoren naar alcohol ruikende onverzorgde man met een strafblad in dienst?
Inderdaad! Niemand dus! Willem trekt goedgeluimd weer de stad in waar het ‘s middags in het zonnetje heerlijk vertoeven is langs de gracht met een flesje pils uit de Albert Heijn in de hand. En wanneer de politie er een keer wat over zegt dan staat hij gewoon op en loopt zwijgend een rondje over de bruggen om tien minuten later weer op dezelfde plaats te gaan zitten.
De gemeente betaald van gemeenschapsgeld zijn uitkering en daarom zou Willem, uit dankbaarheid, iets terug moeten doen voor de samenleving. Maar de gemeente mag niets eisen! Ze mogen wel parkeerleges opleggen aan hardwerkende burgers maar ze mogen geen werk opleggen aan zwervers. Is dat krom? In mijn ogen wel.
Wanneer een dader als Willem nu eens vijf jaar onvoorwaardelijk zonder een kans op strafaftrek bij goed gedrag voor de voeten krijgt geworpen wordt het verhaal heel anders.
Het slachtoffer heeft in ieder een gevoel van genoegdoening voor het financiële, lichamelijke en geestelijke leed dat hij heeft geleden. De omgeving of beter gezegd het milieu waarin Willem verkeerde heeft een duidelijk signaal ontvangen dat zulke praktijken niet worden geaccepteerd.
Het probleem ligt echter bij de Staat der Nederlanden en de gemeente!
Wanneer Willem vijf jaar vrij rondloopt kost hij de maatschappij 60 maanden maal € 641,93.-- plus € 256,77 uitkering plus € 100.-- huursubsidie en kwijtschelding van gemeentelijke belastingen. Dat is ongeveer € 63,000.-- in totaal (geschat).
Nu blijkt uit onderzoek, op het internet, dat de totale kosten om Willem op te sluiten ongeveer 5 jaar maal 365 dagen maal de kosten per gedetineerde € 190.-- totaal € 346,750.-- zou bedragen. Het zou dus ruim vijf maal zoveel kosten om Willem in een gevangenis op te sluiten.
Het dilemma is dus: of kiezen we voor de lage kosten met het aanmoedigingsbeleid of kiezen we voor de hoge kosten met het afschrikbeleid? Natuurlijk wordt er in Nederland weer op de kleintjes gelet met als pikant detail dat een bejaarde in een verzorgingshuis volgens de norm van de Staat der Nederlanden niet meer dan € 70.- per dag mag kosten.
Maar nu de regering van Nederland alles wat ons heilig was heeft geprivatiseerd, zeg maar verkwanseld aan een groep zakkenvullers, kunnen we ons afvragen waarom de regering het gevangeniswezen nooit heeft geprivatiseerd.
Het zou namelijk de ideale oplossing zijn om de kosten per gevangene te drukken en het afschrikbeleid aan te scherpen! Helaas zijn er in Nederland nog teveel mensen die bij geprivatiseerde gevangenissen moeten denken aan de concentratiekampen van de Nazi’s. Na ruim vijfenzestig jaar ben ik van mening dat we de verschrikkingen van de tweede wereld oorlog nooit mogen vergeten maar we moeten er nu wel een keer overheen stappen!
Sindsdien zijn er voldoende oorlogen en genociden geweest die er ook mogen zijn en waar onze Christelijke en Socialistische vrienden in de regering een oogje voor dicht hebben geknepen.
Een gevangenis is geen vier sterren hotel en vier gevangen op één cel is heel acceptabel. Zelf slaap ik ook nog steeds regelmatig in een jeugdherberg met drie vreemden op een kamer van vijf bij drie meter. Niets mis mee! En ik heb geen wetten overtreden! Dat bed kost me in Amsterdam of Rotterdam ongeveer € 30.- p.p.p.n. Incl. een ontbijt. Gooi daar nog tien Euro per dag voor voedingskosten en tien Euro per dag extra personeelskosten bij op. Dan zou Willem voor € 50.-- per dag in een geprivatiseerde gevangenis kunnen worden ondergebracht. Het nieuwe totaal zou nu 5 jaar maal 365 dagen maal € 50.--, € 91,250.-- zijn, en dat is maar € 30,000.-- meer dan zijn totale uitkering. Natuurlijk wordt Willem ook nog, vrijwillig, vijf dagen in de week te werk gesteld waardoor dit bedrag door zijn positieve instelling om te werken alleen maar kan teruglopen.
Een klasse 3 gevangenis voor dit soort misdadigers hoeft niet zo streng te worden bewaakt als een klasse 1 waar zware criminelen zijn opgesloten. Een redelijke bewaking en een redelijke vorm van beveiliging. Elke ontsnapping, gelukt of mislukt wordt beloond met een verdubbeling van de openstaande strafdagen op het moment van ontsnapping. Weglopen is dus een spel van kiet of dubbel!
Willem keert na vijf jaar als een ander mens terug in de maatschappij. Het was zo erg om vijf jaar huisarrest te hebben dat hij zich wel twee keer bedenkt om weer een hardwerkende middenstander te beroven. Maar Willem zijn makkers hebben ook gezien dat het nu echt menens is! Ook zij zullen twee keer nadenken of ze er vijf jaar van hun leven voor over hebben om te pogen een medemens te beroven.
Alle namen zijn verzonnen en alle overeenkomsten met personen levend of dood is puur toeval.
woensdag 2 september 2009
Australië, mooi verlaten strand
Pattaya, 2 september 2009
Mooie verlaten stranden met helder water in Western Australia. Het is en blijft wel goed opletten voor een rugvin aan de horizon.
Mooie verlaten stranden met helder water in Western Australia. Het is en blijft wel goed opletten voor een rugvin aan de horizon.
dinsdag 1 september 2009
Nederland, blije kinderen maken gelukkige burgers
Zaltbommel, 1 september 2009
Niet iedereen is verbaasd over het geweld op het strandfeest in Hoek van Holland. Het is een logische volgende akte in het drama “Theedrinken met de daders” dat de Nederlandse staat zelf opvoert.
De Nederlandse samenleving is echt niet verrot tot op de kern. Vijfenzeventig procent van de Nederlanders zijn hardwerkende en de wet respecterende burgers, de rest zijn de ASO’s en het tuig. Het zijn de Tokkie’s en criminele randjongeren die hele buurten in Nederland terroriseren. Het ergste is nog dat het op TV door de commerciële zenders verheerlijkt wordt.
En hoe laat je dat intact?
Juist, door deze groepen in oude woonwijken bij elkaar te zetten, ze af te schermen en alle problemen te bedekken met de deken der liefde. Net als de woonwagenkampen in de jaren zestig en zeventig. Uit het oog is uit het hart!
Helaas begrijpen wij, de welwillende zich netjes gedragende en belasting betalende burgers van Nederland, allang dat dit beleid faalt. Alleen in Den Haag waar het roversnest elke vier jaar van zakkenvullende leiders wisselt heeft dit nog niet begrepen. Of toch wel? Ze hebben al via SIRE een televisie actie opgestart om ons er op te wijzen dat we zelf ook steeds asocialer worden. Geen woord over weed rokende uitkering trekkende Noord-Afrikaanse randjongeren die hele stadsbussen inclusief chauffeur en controleur bedreigen.
Maar ze toch ook een beetje gelijk, ik heb ook een hekel aan mensen die de hele tijd spelen met hun mobile telefoon. (Zucht!)
Ik noem dat het “maar hij dan” syndroom!
Maar nu naar een mogelijke oplossing?
Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat van die lieve kleine hoopjes mens die net zijn geboren een kwart uitgroeit tot relschoppers, druggebruikers en geweldplegers?
Ik heb vaak genoeg gelezen, in een rechterlijke uitspraak, dat de ontspoorde dader uit een gebroken gezin kwam en bij gebrek aan leiding voor zichzelf geen waarde en normen heeft kunnen vormen. En dat is ook de waarheid die de dader de rest van zijn leven kan, en mag, gebruiken voor zijn criminele gedrag.
Er zijn nu twee generaties geheel ontspoorden! Die zijn bijna niet meer te redden en zullen met zeer strenge regels en stevige straffen tot aan hun dood in het gareel moeten worden gehouden. Laten we ons dan maar eens bezig gaan houden met de toekomst. De kinderen die één dezer weken, al dan niet huilend, naar de kleuterschool zijn gegaan.
In Singapore neemt de staat, door velen buitenstaanders en tegenstanders de Stazi (een politiestaat) genoemd, de taak van het opvoeden voor een gedeelte uit handen van de “werkende” ouders. (Dat is een ander onderwerp waar ik in een later betoog op terug kom).
Het allereerste grondbeginsel, waar ik persoonlijk een enorme voorstander van ben, is het schooluniform! Uniform betekend: éénvormig, gelijkvormig. En zo is het ook, op school zijn we allemaal gelijk! Jan Joris uit de Vinkenlaan, Kees uit de Spellerwaard en Achmed uit de Prins van Oranjestraat. Wij zijn allemaal gelijk op school! Deze doctrine klinkt voor velen als slecht en dwangmatig maar is het niet dat zachte heelmeesters stinkende wonden maken? Is het niet goed om de kinderen van jongs af aan leren respect te hebben voor een uniform en gezag?
Eenmaal met elkaar in de klas wordt alles samen gedaan, er is geen of weinig ruimte voor het individu in de eerste vier jaar op school. Er is geen onderscheid en een ieder draagt zijn steentje bij. Jongen of meisje? Chinees, Indiër of Moslim? Jan Joris zijn ouders kunnen misschien iets gemakkelijker het geld voor het schoolreisje ophoesten maar dat betekent niet dat Achmed voor niets mee mag omdat zijn vader in de WAO zit. Elke week een vast bedrag sparen en samen met de rest van de klas en de onderwijzeres het resultaat in de gaten houden.
Samen problemen oplossen maar vooral samen leven, samen op school eten en samen in harmonie leven. Tijdens deze eerste jaren als Chinees samen met je moslim en hindoe klasgenoten leer je veel over hun eetgewoonten, gebruiken en andere geloofsovertuiging. Maar het allerbelangrijkste is dat je respect krijgt voor een persoon die anders is dan die je ‘s morgens in de spiegel ziet. Dit zijn ervaringen die je als persoon later heel normaal beschouwd. Een gemengde vriendenkring is dan heel normaal en de anders uitzienden zijn niet eng of a-sociaal!
Het onderwijs is dus de opstap naar een gezonde samenleving! Hiermee is pas een begin gemaakt, maar een goed begin is het halve werk.
De anderhalf miljard die is weggegooid aan het integratiebeleid had dus veel beter aan het kleuter en lager onderwijs kunnen worden besteed!
Niet iedereen is verbaasd over het geweld op het strandfeest in Hoek van Holland. Het is een logische volgende akte in het drama “Theedrinken met de daders” dat de Nederlandse staat zelf opvoert.
De Nederlandse samenleving is echt niet verrot tot op de kern. Vijfenzeventig procent van de Nederlanders zijn hardwerkende en de wet respecterende burgers, de rest zijn de ASO’s en het tuig. Het zijn de Tokkie’s en criminele randjongeren die hele buurten in Nederland terroriseren. Het ergste is nog dat het op TV door de commerciële zenders verheerlijkt wordt.
En hoe laat je dat intact?
Juist, door deze groepen in oude woonwijken bij elkaar te zetten, ze af te schermen en alle problemen te bedekken met de deken der liefde. Net als de woonwagenkampen in de jaren zestig en zeventig. Uit het oog is uit het hart!
Helaas begrijpen wij, de welwillende zich netjes gedragende en belasting betalende burgers van Nederland, allang dat dit beleid faalt. Alleen in Den Haag waar het roversnest elke vier jaar van zakkenvullende leiders wisselt heeft dit nog niet begrepen. Of toch wel? Ze hebben al via SIRE een televisie actie opgestart om ons er op te wijzen dat we zelf ook steeds asocialer worden. Geen woord over weed rokende uitkering trekkende Noord-Afrikaanse randjongeren die hele stadsbussen inclusief chauffeur en controleur bedreigen.
Maar ze toch ook een beetje gelijk, ik heb ook een hekel aan mensen die de hele tijd spelen met hun mobile telefoon. (Zucht!)
Ik noem dat het “maar hij dan” syndroom!
Maar nu naar een mogelijke oplossing?
Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat van die lieve kleine hoopjes mens die net zijn geboren een kwart uitgroeit tot relschoppers, druggebruikers en geweldplegers?
Ik heb vaak genoeg gelezen, in een rechterlijke uitspraak, dat de ontspoorde dader uit een gebroken gezin kwam en bij gebrek aan leiding voor zichzelf geen waarde en normen heeft kunnen vormen. En dat is ook de waarheid die de dader de rest van zijn leven kan, en mag, gebruiken voor zijn criminele gedrag.
Er zijn nu twee generaties geheel ontspoorden! Die zijn bijna niet meer te redden en zullen met zeer strenge regels en stevige straffen tot aan hun dood in het gareel moeten worden gehouden. Laten we ons dan maar eens bezig gaan houden met de toekomst. De kinderen die één dezer weken, al dan niet huilend, naar de kleuterschool zijn gegaan.
In Singapore neemt de staat, door velen buitenstaanders en tegenstanders de Stazi (een politiestaat) genoemd, de taak van het opvoeden voor een gedeelte uit handen van de “werkende” ouders. (Dat is een ander onderwerp waar ik in een later betoog op terug kom).
Het allereerste grondbeginsel, waar ik persoonlijk een enorme voorstander van ben, is het schooluniform! Uniform betekend: éénvormig, gelijkvormig. En zo is het ook, op school zijn we allemaal gelijk! Jan Joris uit de Vinkenlaan, Kees uit de Spellerwaard en Achmed uit de Prins van Oranjestraat. Wij zijn allemaal gelijk op school! Deze doctrine klinkt voor velen als slecht en dwangmatig maar is het niet dat zachte heelmeesters stinkende wonden maken? Is het niet goed om de kinderen van jongs af aan leren respect te hebben voor een uniform en gezag?
Eenmaal met elkaar in de klas wordt alles samen gedaan, er is geen of weinig ruimte voor het individu in de eerste vier jaar op school. Er is geen onderscheid en een ieder draagt zijn steentje bij. Jongen of meisje? Chinees, Indiër of Moslim? Jan Joris zijn ouders kunnen misschien iets gemakkelijker het geld voor het schoolreisje ophoesten maar dat betekent niet dat Achmed voor niets mee mag omdat zijn vader in de WAO zit. Elke week een vast bedrag sparen en samen met de rest van de klas en de onderwijzeres het resultaat in de gaten houden.
Samen problemen oplossen maar vooral samen leven, samen op school eten en samen in harmonie leven. Tijdens deze eerste jaren als Chinees samen met je moslim en hindoe klasgenoten leer je veel over hun eetgewoonten, gebruiken en andere geloofsovertuiging. Maar het allerbelangrijkste is dat je respect krijgt voor een persoon die anders is dan die je ‘s morgens in de spiegel ziet. Dit zijn ervaringen die je als persoon later heel normaal beschouwd. Een gemengde vriendenkring is dan heel normaal en de anders uitzienden zijn niet eng of a-sociaal!
Het onderwijs is dus de opstap naar een gezonde samenleving! Hiermee is pas een begin gemaakt, maar een goed begin is het halve werk.
De anderhalf miljard die is weggegooid aan het integratiebeleid had dus veel beter aan het kleuter en lager onderwijs kunnen worden besteed!
Abonneren op:
Reacties (Atom)
