Japan, een Nederlands tintje

Fukuoka, 30 mei 2009

Meer dan 400 jaar zijn er contacten tussen Japan en Nederland. Eerst natuurlijk alleen voor de handel en het was zelfs zo geregeld dat Nederland als enig westers land handel mocht drijven, mits ze niet probeerden missionarissen aan land te zetten. Die handel was geconcentreerd op een klein eilandje in de baai van Nagasaki.
Deze onbelangrijke plaats zou nooit bekendheid hebben gekregen als het wolkendek zich om 11:02 op 9 augustus 1945 niet had geopend. Maar hierover later!
De Japanners hebben ook een fascinatie voor Nederland en de naam Anton Geesink werd zelfs nog een keer genoemd toen we vertelden dat we uit Nederland kwamen. Ze zijn hier nog steeds niet vergeten dat onze Anton hier in het land van de Judo op de Olympische Spelen van 1964 in Tokyo de gouden medaille wegsnoepte voor de neus van honderdduizenden fanatieke Japanners. Hij wist in de finale de Japanner Akio Kaminaga te verslaan en dit verlies kwam hard aan bij het Japanse thuispubliek.
Na een lange reisdag en een goede nacht slapen in het Khaosan Fukuoka Hostel was het dus weer tijd om op pad te gaan. Vandaag gingen we een pretpark bezoeken! Niet de “Japanse Efteling” of “Disneyland Japan” maar een park met de toepasselijke naam, “Huis ten Bosch”.
We moeten “Huis ten Bosch” niet verwisselen met “Huis ten Bosch”! In de eerste woont de koningin en de tweede is een pretpark met Nederland als thema.

Natuurlijk gingen we weer “kogelen” zoals we nu het reizen met de snelle treinen oneerbiedig noemen. Bij aankomst op station “Huis ten Bosch”, het park heeft een eigen station, konden wij onze ogen niet geloven. In de verte achter het Rijksmuseum zagen we molens met draaiende wieken in bloemenvelden en de Utrechtse Dom toornde hoog boven dit alles uit. We keken elkaar verbaasd aan en de Japanners die met ons de trein verlieten keken op hun beurt ons weer verbaasd aan.
De rondwandeling was langs bekende plaatsen en het is teveel om het allemaal te vertellen. Dus hier zijn de foto’s:

Van Japan 2009, deel 2

Van Japan 2009, deel 2

Japan, enorme steden met onbekende namen.

Fukuoka, 29 mei 2009

Met pijn in ons hart namen we afscheid van Kyoto. We waren nu over de helft van onze tijd in Japan en we hadden nog twee verplaatsingen voor de boeg. Vandaag een lange naar Fukuoka (Hakata) en dan nog één nog langere terug naar Yokohama wat eigenlijk een voorstad van Tokyo is.
Tijdens de treinreis met de Shinkansen (Hikari) dacht ik na over dit land. Wat is het aan de ene kant erg bekend bij ons door zijn elektronica en motorfietsen, én aan de andere kant onbekend. Na Shin-Osaka stopten we in verschillende miljoenensteden waarvan we nog nooit hadden gehoord. Het laat ook meteen zien hoe enorm dit land is.
Bij aankomst in Hakata, een door Fukuoka opgeslokte stad, liepen we rechtstreeks naar onze nieuwe slaapplaats. Het Khaosan Fukuoka was wederom een fantastisch hostel. De medewerkers spraken goed engels en de plaats was schoon en heeft een heel gezellige woonkeuken.

Onze bagage ging op de kamer en wij meteen weer de stad in om wat te eten en de omgeving te verkennen.

We hebben nog geen idee waar we morgen naar toe gaan.

Japan, de regen en een onverwacht bezoek

Kyoto, 28 mei 2009

De eerste druppels kwamen langzaam omlaag toen ik samen met Tettje K’s House Kyoto verliet. Hetzelfde ontbijt bij de gouden bogen, alleen een andere locatie. Deze keer aan de rivier niet ver van ons hostel. We zouden namelijk de rivier in de noordelijke richting volgen totdat we bij een tempel kwamen.
Door de hoge glazen ramen zagen we de regen langzaam aanzwellen tot een natte wind. Natuurlijk hadden we geen jassen meegenomen en het gebruik van een paraplu is voor mij al jaren een taboe. Ik heb in het verleden wel eens onderweg een paar van die dingen gekocht maar elke keer was het dan binnen een half uur droog en ik sleepte zo’n ding de rest van mijn reis mee.
Een combinatie van de regen en wind maakten het ook voor de eerste keer kil in Japan, waterkoud, zoals we zo mooi in Nederland zeggen. Dan maar een lekkere warme kop koffie! We weken dus van ons geplande pad af en gingen op zoek naar een koffiehuis met een toilet. Mijn darmen begonnen namelijk ook een beetje op te spelen.
Vanaf het overdekte terras zagen we dat de motregen nu over ging in echte regen. De straat werd nat en je kon de autobanden horen terwijl ze de plassen water in tweeën sneden. Rustig je koffie opdrinken en wachten tot het weer droog wordt! Tettje haalde nog een Marlboro tevoorschijn en stak hem op. Zelf haalde ik de Lonely Planet tevoorschijn en ging op zoek naar een invulling voor een regenachtige dag.
Een onverwachte opklaring maakte deze handeling overbodig en zo gingen we weer verder op pad. Binnen een kwartier begon het opnieuw te regenen en wij zochten beschutting in een ondergronds winkelcentrum. Dat was balen! Deze dag was de eerste echte slechte dag in twee weken, we hadden dus niets te klagen. Maar toch, tijdens de volgende kop koffie besloten we om de dag maar op te geven en een alternatief te zoeken.

Dat alternatief had ik al eerder gevonden en ik liet Tettje in het ongewisse. Het was een verrassing! Tijdens onze eerste rit in de metro deed Tettje zijn uiterste best om te raden wat we gingen doen. Hij kwam met zijn gissen en raden niet eens in de buurt!

De lunch was weer een hoogtepunt en nu gingen we dus op pad naar een museum. Het Umekoji Museum in Kyoto bezit een aanzienlijke collectie oude, en veelal nog werkende, stoomlocomotieven. Bij aankomstaan de poort begon Tettje zijn gezicht te gloeien! Dit was een wel heel aangename verrassing! Jongens en treinen gaan nu eenmaal goed samen.

We keken onze ogen uit en genoten van alle stalen rossen die we zagen. Ja, hier wordt nog wat aan het bewaren van de traditie gedaan. Oude mannentjes in overalls zwart van de olie en het kolengruis werkten aan de locomotieven die aan onderhoud toe waren.

Zo kwam er toch nog een aangenaam einde aan ons bezoek van Kyoto. Morgen gaan we een reis van een paar uur met de trein maken naar Fukuoka.