Nederland: Weer onderweg

In het vliegtuig, woensdag 6 mei 2009

Ik ben weer op weg naar het Verre-Oosten. Gelukkig, zal ik maar zeggen. Ondanks mijn leuke tijd, en de vele ontmoetingen met oude vrienden, valt het me toch zwaar om enkele weken in Nederland te zijn.
Wat doe ik eigenlijk in Nederland behalve bier drinken met vrienden en mijn zaken voor het afgelopen halfjaar, en het komende halfjaar, af te handelen. Heel erg weinig! Ik geniet van het contact met mijn natuurlijke moeder die mij natuurlijk nog steeds als haar succesvolle oudste zoon voelt.
Voor mijn gevoel ligt dat anders!
‘Mijn wettelijke halfzuster is mijn natuurlijke moeder maar mijn grootmoeder, die mij heeft opgevoed, is voor mijn gevoel mijn moeder.’
Vandaag gaan Tettje en ik met de trein naar Düsseldorf vanwaar we met de Duitse budget-luchtvaartmaatschappij “Air Berlin” naar Thailand vliegen.
Waarom?
Die vraag is eenvoudig te beantwoorden!
Omdat het meer dan honderd euro per persoon goedkoper is dan een vertrek vanaf onze nationale luchthaven “Schiphol”.
Voor enkele euro meer dan per trein naar Schiphol kunnen we per trein naar de “Düsseldorf Airport”. De reis naar de luchthaven duurt wel wat langer maar dat maakt ons niets uit, we zijn tenslotte op reis.
Reizigers zeggen: ‘De tijd tussen het moment van vertrek en het moment van terugkomst ligt alleen maar de tijd dat we op reis zijn.’
Het is typisch voorjaarsweer wanneer we op het spoorwegstation in Zaltbommel staan te wachten op de stoptrein naar Den Bosch. Vanaf Den Bosch gaan we met de sneltrein naar Venlo en dan nog twee keer overstappen voordat we op het station naast de luchthaven van Düsseldorf uitstappen.
Tettje lijkt wat gespannen door de onzekere avonturen die voor hem liggen. Zelf voel ik ook enige spanning omdat ik altijd bang ben dat ik word overvallen door tegenslagen. We zijn een goed team samen want we vullen elkaar aan op gebieden waar we zelf tekort schieten en geven elkaar rust.
Tussen het vertrek van de trein in Zaltbommel, rond elf uur en het aan boord gaan van het vliegtuig in Düsseldorf ligt ruim vijf uur en dat is ruim voldoende gebleken voor een comfortabele treinreis.
Het inchecken en de immigratie zijn in het vriendelijke Duitsland slechts een formaliteit. Eenmaal achter de emigratie hebben we snel een plekje gevonden waar we een bakkie koffie kunnen drinken. Mijn “Lonely Planet” van Japan komt tevoorschijn en ik zoek naar de belangrijkste bezienswaardigheden in Tokio die we kunnen bezoeken. Mijn gedachten zijn ergens anders, mijn geheugen slaat helemaal niets op.
Eenmaal in de lucht, en onder het genot van een rood wijntje, geniet ik van het uitzicht door het kleine plastic raampje. Na al die jaren is het nog steeds een indrukwekkend uitzicht om hoog boven een wit wolkendek richting de staalblauwe lucht te vliegen.
De “Airbus A330” is goed gevuld dus zijn er maar enkele lege stoelen. Aan de raamzijde zijn dat winnaars want die kunnen vannacht goed slapen. "Air Berlin" mag dan een budget-maatschappij zijn maar ze serveren wel de verplichte maaltijden aan boord. De maaltijd is eenvoudig maar smaakvol, de rode wijn is in ieder geval een winnaar.
Na de maaltijd drink ik nog twee rode wijntjes en vertrek knikkebollend naar dromenland. Japan, een lang gewenste droom gaat voor me uitkomen en enkele belangrijke bezienswaardigheden passeren in mijn dromen.

Mt. Fuji

Kamakura

Nara

Ik ben me er van bewust dat ik wat achterop ben geraakt met mijn verhalen maar ik zal er alles aan doen om deze tijd weer in te halen. Na onze reis naar Japan natuurlijk!
Vanaf volgende week weer (bijna) dagelijks een update vanuit het "land van de reizende zon”.

Wandelen in Edinburgh

Wandelen in April

Schotland, Edinburgh een schat van een stad

Edinburgh, 18 april 2009

Laat op, én met een lichte kater. In alle rust én met de laptop computers op schoot dronken we thee. Vandaag hadden we alle tijd. We konden onmogelijk te vroeg aankomen in het hotel dat Dean in Edinburgh had geboekt.
Het volledige ontbijt in het winkelcentrum smaakte ons uitstekend. Het plan om met de trein naar Edinburgh te gaan werd veranderd om toch maar de auto naar deze oude hoofdstad te nemen. Het Greenside Hotel ligt op een steenworp van het centrum en is voor haar £ 35,- per nacht goedkoop te noemen. Met het oog op de prijs stelde ik me er dan ook niet al teveel van voor.
Hoe anders bleek het bij aankomst! De vriendelijke dame achter de receptie verwelkomde me terwijl Dean voor zijn auto een parkeerplaats zocht. De kamer was niet al te groot maar luxueus genoeg voor de prijs en de locatie. Het had wel wat en het leek me romantisch om hier met mijn vrouw of vriendin te verblijven.

Helaas ben ik nog steeds alleen en hoop een dezer dagen een soulmate te vinden. Lekker samen de wereld afreizen en genieten van de planeet ons te bieden heeft. Maar dat voor later!
Toen we alle zaken hadden afgehandeld vroeg Dean of ik nog een munt van een pond had voor de parkeermeter. Ik greep in mijn zak en overhandigde hem het messing muntje. Het verdween in de parkeermeter en Dean keek bedenkelijk op het papiertje dat was verschenen.
“What’s wrong?”, vroeg ik verbaasd.
Dean keek nog eens goed naar de parkeermeter en er verscheen een grote glimlach op zijn gezicht.
“Eh, nothing!”, lachte hij terwijl we onder grijze bewolkte hemel richting het centrum liepen.
“Parking on saturday and sunday is free!”, mompelde hij terwijl zijn glimlach nog breder werd.
Hij had twee keer geprobeerd om te betalen voor het parkeren terwijl dat gratis was! Ja, dat verwacht je deze dagen niet meer in een wereldstad als Edinburgh.
Tijdens de korte wandeling naar Princess Street schoten we een oud kerkhof op. Op kerkhoven ligt de geschiedenis te slapen. En zo ook hier. Van het handjevol bekenden die hier begraven liggen moet David Hume, de filosoof, wel de bekendste zijn. Zijn imponerende tombe staat in elke brochure vermeld en wordt door duizenden toeristen bezocht. Vooral zijn uitspraak “Beheld I come quickly” brengt bij menigeen een glimlach op de mond.

Het liep al tegen vier uur toen we de eerste Pub binnengingen aan de George Street. Ik was verbaasd over de mensenmassa die ik hier aantrof. De prijzen in de bar zijn hier nog aangenaam en de klant is koning. Dat is in Nederland wel anders waar de graaicultuur over een breed terrein in de horeca heeft toegeslagen.
Dean werd als verrassing gebeld door een paar oude vriendinnen uit Rosyth die zich later bij ons voegden . Het werd een hele speciale avond. De meiden hadden een klein tekort aan fatsoen die net over het ordinaire hing. Schunnige opmerkingen over sex en een overvloed aan verschillende alcoholhoudende dranken. Het legen van de maag in het damestoilet en het slapen met het hoofd op de tafel in de bar. Het ging zelfs zo ver dat de barkeeper geen alcohol aan één van die meiden wilde schenken.

Van eten kwam niet veel deze avond zodat ik een breed assortiment aan voorgerechten van de kaart bestelde. Een hapje van dit en hapje van dat. Om elf uur gleed ik tussen de lakens. Weer een mooie dag voorbij van deze interessante trip naar Schotland.