Thailand, Woensdag in Pattaya

Pattaya, 12/09/2007

Zo, de eerste week zit er alweer op. Wat een week!
Het begon met een slechte vlucht, ondanks weinig turbulentie kon ik niet slapen. Vier stoelen voor mijzelf en dan nog niet kunnen slapen. Gelukkig stond de taxichauffeur al te wachten en de gewoonlijke fles groene thee was er niet. Waarom? Het is heel rustig in Thailand en wordt er dus weinig met de taxi gereden.
Ik had op de heenweg al voor de terugweg betaald omdat hij geld nodig had voor de reparatie van de auto. Ik was kapot moe en het knikkebollen begon een uurtje voordat ik in Pattaya was maar ik wilde en kon niet toegeven aan de slaap. Het is nu eenmaal veiliger om de taxichauffeur in de gaten te houden.
Mijn huisje lag er netjes bij en ik was blij om weer in Thailand te zijn. Het weer en de temperatuur doen mij nu eenmaal goed. Als je een tijdje bent weggeweest heb je voldoende te doen. De post controleren, boodschappen doen en vooral even op stap om te kijken of alles nog hetzelfde is. Als een razende Roeland heb ik het meeste werk verzet maar toen zakte ik door de knieën. Na een uurtje of dertig op de been te zijn geweest schakelden mijn hersenen uit en ik moest even slapen. De batterijen waren leeg! Het was maar een uurtje of twee maar dat was genoeg om weer op te laden voor de avond, en wat voor een avond.
Woensdag betekend natuurlijk “T-Bone Steak Night” in de Ierse Pub. Deze was tijdens mijn afwezigheid verhuisd en ik was erg benieuwd hoe het was geworden.
Op weg naar mijn avondeten kom ik langs een paar stamkroegen waar ik altijd een biertje drink. Zo ook nu, de eerste twee biertjes gingen naar binnen bij de “Boxing Roo”. Een bar voor Australiërs waar het normaal iets ruiger aan toe gaat dan wij in Nederland gewend zijn, Australië heeft een rauwe bevolking maar met een blanke pit.
Het tweede duo ijskoude Heineken werd genuttigd bij “het Kantoor” (Luck Bar 1). Wij hebben de bar een eigen naam gegeven omdat er waarschijnlijk wel een honderd Luck Bars zijn in Pattaya. Hier was wel aardig wat veranderd. De oude groep meiden was bijna compleet vervangen door een nieuwe erg lelijke en oude groep meiden. Best jammer want ik had met aardig wat van die meiden een goede band. Zo gaat het nu eenmaal in de bars van Pattaya, het zijn net voetbalclubs. Spelers komen en gaan en het samenspelen onderling is heel belangrijk.
Nu werd het tijd om direct naar mijn eten te gaan. Mocht het niet dat ik bij het passeren van het “My Way Restaurant” een oude bekende op het terras zag zitten. D’n Yves uit België. Wij kennen elkaar al een paar jaar en ook met zijn moeder hebben we regelmatig fijne avonden uit. Ook mijn broer en zijn vrouw hebben vaak contact met die twee.
Na zes flesjes, en behoorlijk tipsy, stond ik onder aan de trap die naar de nieuwe “Shenanigans Irish Pub” leidde. Bij binnenkomst was ik erg onder de indruk. Het is oogverblindend mooi. Groot en licht. Maar! Het is nu meer een Grand Café! Ik weet dat Simon heeft moeten haasten en niet altijd de medewerking, die hij verdiende. van de aandeelhouders kreeg. Ik weet toch wel zeker dat ik de toekomst kleine zaken zullen veranderen die de atmosfeer beter gaan maken. De T-Bone was perfect en de zangeres zong een vrolijk deuntje. Samen met twee grote pinten werd alles weggespoeld en werd het tijd om naar de “Hot and Cold A-Go-Go” te gaan.
Hier was echt veel veranderd, de politie was op bezoek geweest en nu kon er alleen nog maar bedekt worden gedanst. De prijs van het bier was gelijk gebleven maar de amusementswaarde was duidelijk gedaald. Hier was ook hetzelfde gebeurd als op het kantoor! De oude groep meiden was bijna compleet vervangen door een nieuwe erg lelijke en oude groep meiden. “Phfff. Even aankijken en dan maar op zoek naar een nieuwe A-Go-Go om een biertje te drinken”, dacht ik bij mijzelf.
Acht flesjes en twee pints waren naar binnen gegleden en ik was goed aangeschoten, en het was pas half één. De combinatie van het bier met weinig slaap was de oorzaak. Lekker slapen en morgen bijtijds weer op.

Nederland, depressies zonder turbulentie

Zaltbommel, 11/09/2007

Zo, het zit er weer op! Van al mijn plannen is er weer niets terecht gekomen!
Drie en een halve week geleden kwam ik op Schiphol aan met de beste voornemens om Nederland eens door andere ogen te bekijken. Er waren wat afspraken gemaakt, niet echt definitief, en het leek er op dat ik een leuke tijd zo hebben. Nu, op weg naar Thailand maak ik de balans op van de afgelopen weken.
Ik heb toch wel een leuke tijd gehad met een paar wandelingen en uitstapjes naar Utrecht en Amsterdam. Maar van echt serieus wandelen is niets terecht gekomen. Waarom? Nou, ik heb wel mijn idee hierover. Ten eerste ben ik erg veel bezig geweest om mijn zaken allemaal af te handelen en zoals zo vaak nam dit meer tijd in beslag en duurde dit veel langer dan verwacht. De andere oorzaak waren de depressies. Niet zo sterk als voorheen maar wel erg genoeg om me slecht te laten voelen. Een combinatie van een donkere ruimte en weinig privacy, slecht weer en weinig zon.
Gelukkig zit het bezoek aan Nederland er weer op en kan ik weer vooruit kijken naar nieuwe reizen en bestemmingen. Ook wil ik iedereen bedanken die mijn verblijf heeft veraangenaamt met hun aanwezigheid of de tijd die ze voor mij hebben vrijgemaakt. Ik wil ook mijn verontschuldigingen aanbieden aan de mensen die ik niet heb gebeld voor een ontmoeting of niet heb bezocht. Ik hoop dat ik volgend jaar echt minder te doen heb zodat ik meer tijd aan jullie kan besteden.
Mijn vlucht was goed, weinig turbulentie omdat China Airlines nu een andere route vliegt. Alleen, ik kon, ondanks vier stoelen voor mijzelf, echt niet slapen met als gevolg een enorme jetlag. De eerste dag werd het feest met veel bier en oude vrienden. Daarna heb ik twee dagen droog gestaan om van mijn jetlag af te komen. Nu heb ik nog een paar dagen om te genieten en dan weer druk aan de gang. Ik heb alweer enkele tickets geboekt maar de bestemming blijft een geheim tot net voor mijn vertrek.

Nederland, een dagje Amsterdam

Amsterdam, 31/08/2007

Het is een traditie geworden dat ik tijdens mijn verblijf in Nederland een dagje naar Amsterdam ga. Meestal met vrienden en zo ook deze keer. Tettje en Henk hadden zich bij mij aangesloten om van de dag in Amsterdam een feestdag te maken.
Al om twaalf over negen stapten we in de trein naar de Hoofdstad. Één van mijn regels voor een bezoek aan Amsterdam is dat ik een museum wil bezoeken. Er is meer in Amsterdam dan de donkerbruine cafés en de rosse buurt! Deze keer was mijn keus op het “Scheepvaart Museum” gevallen. Helaas voor ons was dit museum voor een jaar gesloten wegens renovatie. Plan B was er niet echt dus moesten wij improviseren.
Na de vermoeiende treinreis was het natuurlijk eerst tijd voor een kopje koffie met een broodje. En dat smaakte uitstekend.
Een wandeling door de stad en maar hopen dat je inspiratie kan opdoen. Het oude postkantoor, nu een winkelcentrum, werd bezocht en daarna slenterden we wat door de Kalverstraat. Een tweede kopje koffie op een terras bij de bloemenmarkt moest een nieuw doel voor de dag opleveren. Helaas kwamen we niet verder dan het voorstel om naar het “Rembrandtplein” en het “Leidseplein” te gaan.
Het “Rembrandtplein” werd uiteindelijk de bestemming, het lag niet te ver weg en ik kreeg zo ondertussen wel zin in een biertje. Het Rembrandtplein is vooral een succes bij de bevolking van het platteland die dit plein zien als het kloppende hart van de hoofdstedelijke uitgaanswereld. Voor mij dus niet. Toch namen we een plaatsje in op één van de vele terrassen en genoten van de zon en een koud biertje. Een gemêleerde menigte van toeristen, studenten en Amsterdammers trok aan ons voorbij. Één biertje zou voldoende zijn om de gedachten wat losser en denken wat gemakkelijker te maken. We kwamen er gewoon niet uit en de gesprekken gingen steeds weer naar hetzelfde onderwerp. Dat “onderwerp” begon mij nu wel te vervelen want wij waren in Amsterdam en wat er 12.000 kilometer verderop gebeurd kan mij nu niet zoveel schelen.
Na en snackbar te hebben ontdaan van vele vette happen uit de muur liepen we weer richting het CS. En daar onderweg kreeg Henk een briljante ingeving.
“Waarom gaan we niet naar Madam Tussaud”?
We keken elkaar instemmend aan en de museumbestemming voor vandaag was gekozen. Ik was nog nooit in het wassenbeeldenmuseum was geweest. De lange rij wachtende bezoekers liet zien dat "Madam Tussaud" nog steeds een topattractie is. Tijdens het wachten werden we door een voorbijganger aan de andere kant van het touw aangesprokenen die een kortingskaart te koop had, gewoon uit een magazine gescheurd. Een medewerker van het museum vloog de verkoper meteen aan en sommeerde die om te vertrekken voordat hij de politie riep. Verbaasd sloegen wij dit schouwspel gade.
“Als ik het niet mag verkopen dan mag ik dit toch zeker wel weggeven”?, Sprak de vrouw geïrriteerd.
En zo stond Tettje, die door ons tot penningmeester was gepromoveerd, met een stukje papier in zijn hand dat ons meteen al dertig Euro uitspaarde. Een computergestuurde lift bracht ons omhoog in het gebouw maar ik had niet echt een idee hoeveel verdiepingen we waren gestegen.
De rondleiding begon in een grote hal waar een uit oer-Hollandse attributen gebouwde pop een korte uitleg gaf over Nederland en haar oorsprong. Het was wel vervelend dat er steeds de Engelse en Nederlandse taal door elkaar werd gebruikt. Oplichtende en daarna dovende lampen leidde je als in een bundel van daglicht door het Amsterdam van de 17e eeuw. Wij liepen langzaam in het licht langs de helden van weleer, met Rembrandt natuurlijk als één van de meest bekende.
Net iets te vroeg naar mijn zin kwamen wij in een soort themaruimte waar het binnenste van een oud piratenschip was nagebouwd. En dat was echt schrikken terwijl je er langzaam en geheel op je hoede doorheen liep. Glanzende spiegels lieten ruimen en deuren zien die alleen maar bestonden op een spiegel in je hoofd. Toneelspelers schreeuwden en probeerden je te pakken op de momenten dat je even verslapte. Erg goed gemaakt en zeker niet voor de mensen met een hartprobleem.
Als laatste waren natuurlijk de BNN’ers en de internationale sterren aan de beurt. Vreemd om oog in oog te staan met mensen die je normaal alleen maar op TV kan zien. Het waren er teveel om allemaal op te noemen maar er staan genoeg foto’s in mijn album.
We stonden een klein uurtje voldaan weer buiten en nu was het tijd om een paar biertjes te drinken op de wallen. Deze keer kwamen er maar twee cafés in aanmerking omdat Henk niet echt trek had in één van mijn favoriete drinkgelegenheden. Volgende keer dan maar! Het werden een paar uur van gezelligheid en slap lullen. De tijd vloog om en de biertjes deden hun werk.
We zouden deze avond besluiten met een maaltijd in een Surinaams restaurant. Één keer per jaar een heerlijke “Roti Kip” met een grote Heineken. Voor Henk was het de eerste ervaring met Surinaams eten en Tett sloeg de maaltijd over, het bier had zijn werk gedaan. We kwamen iets vroeger thuis dan gepland maar het was zeker een mooie dag uit in het altijd zo levendige Amsterdam.