Thailand, een hemelse verschijning

Chiang Mai (Eagle Guest House 2)

Marieke was een beetje ziek na de trek en had zich gisteren een beetje beter gehouden dan ze zich had gevoeld. Vandaag was het dus rustig aan doen en niet al te vreemd eten voor haar en veel slapen. Ze had later op de dag nog genoeg te doen om voorbereidingen te treffen voor haar bezoek aan Laos.

Mijn derde dag van de kookschool was niet zo goed als de tweede. Het beste gedeelte van vandaag was het bezoek aan een lokale markt. De leraar/kok vertelde over kruiden, specerijen en liet ons ingrediënten zien waar de meeste van ons van zouden griezelen.
Vreemde vissen en kikkers, we kennen allemaal een kip op het schone witte polystyreen schaaltje in de supermarkt maar om ze levend en daarna compleet ontmanteld te zien op de markt is wel wat anders.

Er is iets in mij aan het veranderen en ik weet niet of het goed of slecht is. Ik ga namelijk de oosterse meisjes steeds mooier vinden. Er verschijnt nu iets mysterieus achter deze kleine kwetsbare wezentjes. Als ik naar Naomi kijk dan krijg ik andere gevoelens dan eerst. Ik weet niet hoe ik het onder woorden moet brengen.
Vandaag had ik meer geluk met onze kleine Japanse, ik weet nu hoe ze heet en wat ze doet. De gesjeesde Hollander zat nu gelukkig achter een ander slachtoffer aan. Ze werkt namelijk op de public relations afdeling van “Disneyland Parijs”. Ik heb een oppervlakkige uitnodiging op zak om op de koffie te komen bij Micky en Minnie Mouse en misschien komt Goofy ook nog langs. We houden wel contact met elkaar en dat terwijl ik nog zeven maanden heb te gaan in Azië, er kan veel gebeuren in een half jaar.

Marieke kwam me aan het einde van de middag ophalen, ze was nog steeds een beetje ziek maar het werd toch wel heel gezellig met zijn allen. Ze wilde ook de avond niet voor ons verpesten en zo gingen we toch met zijn tweeën naar de schoonheidswedstrijd in het park. En wie verscheen daar in een strakke trainingsoutfit op een mountainbike? Naomi, het was een hemelse verschijning die mijn vuur alleen maar verder aanwakkerde.
De schoonheidswedstrijd stelde niet veel voor en ik kon de verschijning van die middag maar niet van mijn netvlies krijgen. Op weg terug naar ons guesthouse liepen we Brian en Simone weer tegen het lijf. We hadden een kort gesprek om de laatste ervaringen uit te wisselen en dan naar bed. Gelukkig had ik niet al te veel gedronken en de avances van Marieke deden mij niet zoveel. We spraken erover en kwamen tot een besluit om het maar zo te laten en te gaan slapen.

Thailand, de terugkeer van Marieke

Chiang Mai (Eagle Guest House 2)

Deze dag begon te gek. Voor het eerst sinds lange tijd stond ik fit op. Ik realiseerde me eens te meer dat ik te veel dronk. Dat zou snel gaan veranderen! Fris en fluitend liep ik naar de kookschool voor een nieuwe dag. Ik was blij dat Marieke vanavond weer zou terugkomen.
Bij aankomst bleek dat er maar weinig mensen kozen voor de drie dagen cursus, er waren heel veel nieuwe gezichten. Ik keek eens goed rond om te zien wat voor vlees ik nu weer in de kuip had.
Één van die nieuwelingen was wel een heel vreemde vogel die ook nog uit Nederland bleek te komen. Hij had zijn bedrijf in Malawi verkocht en had besloten om maar op wereldreis te gaan. Erg onsamenhangende verhalen zonder enige informatie of inhoud. Het vreemdste wat hij te vertellen had ging over zijn leeftijd. Hij was net zo oud als ik maar het verschil was dat hij wel heel erg vroeg in de midlifecrises terecht was gekomen. Zijn grootste wijsheid werd aan mij toevertrouwd en in mijn oor gefluisterd: “Zing nooit mee met liedjes die een hit waren toen je jong was, ze verklappen meteen je leeftijd!” Ik haalde mijn wenkbrauwen op en dacht na over wat ik net had gehoord. Vreemde vogel dus!

Een andere nieuweling was een Japans meisje dat perfect Engels sprak. Het duurde niet lang of onze gefrustreerde Nederlander had haar ook in het vizier en bestookte haar met allerlei onzinnigheden.
Tijdens de pauzes tussen het koken van verschillende gerechten door bleek dat het Japanse meisje in ik wel geïnteresseerd in elkaar waren. Het probleem was alleen dat zodra wij probeerden bij elkaar te komen de komische Nederlander zich er tussen wrong en dan probeerde te voorkomen dat wij ook maar één woord met elkaar wisselden. Toen hij één keer net te laat was hadden wij al onze gegevens uitgewisseld en een afspraak met elkaar gemaakt. Een knipoog en een glimlach en weer aan de slag met het volgende gerecht.

Bij terugkomst in het guesthouse was er nog geen spoor van Marieke te bekennen. Ik zorgde ervoor dat er een grote schone handdoek voor haar klaar lag en een briefje met de mededeling dat ik op haar zou wachten in Daret’s guesthouse.
Laat in de middag arriveerde ze op de afgesproken plaats en ze was blij om me weer te zien. Ik was ook heel blij om haar weer te zien, ik had haar niet echt gemist maar ik was toch wel blij om haar weer te zien. Ik was al bezig om een beetje meer afstand van haar te nemen. Ons afscheid kwam nu wel erg dichtbij en ik wilde niet met een emotionele bagage mijn reis afmaken. Ik weet niet of ze het merkte maar voor mijn gevoel was ik een stuk koeler. Ik verlangde wel naar haar maar ik wilde het niet te moeilijk maken voor ons. Zij was natuurlijk ook heel emotioneel.
We hadden een heerlijke avond in het “Riverside Restaurant” en zongen veelvuldig met de band mee. Alles was weer goed tussen ons en met een fantastisch gevoel gingen we naar huis.

Thailand, de eerste kookles in Chiang Mai

Chiang Mai (Eagle Guest House 2)

Ik voelde me opnieuw niet zo goed toen ik opstond. Ik had slecht geslapen en steeds liggen hanenwaken. Ik was zelfs vergeten om mijn gloednieuwe wekker te zetten. Mijn gedachten waren er niet echt bij. Het ontbijt schoot erbij in en met alleen een Pepsi in mijn maag volgde ik de aanwijzingen op het stuk papier dat ik had gekregen van de dame in het kantoortje. Deze aanwijzingen zouden mij naar de kookschool leiden.
Bij aankomst was er al aardig wat volk binnen maar ik was toch niet de laatste. Informele gesprekken tussen de deelnemers om elkaar af te tasten. Toen de groep kompleet was werd er gestart met het uitdelen van een kookboekje. Een gefotokopieerd kookschrift in het Engels met daarin de verschillende ingrediënten beschreven, een handvol recepten en aan het einde een opsomming van de (verboden) vruchten van Thailand.
Het was al snel duidelijk wie er ervaring had met het koken in het algemeen en aan de snijdvaardigheid van de deelnemers was ook te zien wie er absoluut geen ervaring had. “De angst voor het scherpe mes”, noem ik dit altijd.

Er werden een paar teams gevormd rond de verschillende branders en ik had het geluk dat ik alleen mocht werken. Het eerste gerecht wat werd bereid is een klassieker uit de Thaise keuken, de “Pittige Zure Garnalen Soep” (“Tom Yam Kung”). De meester hield mij goed in de gaten en hij meteen door dat er twee geschoolde handen aan het werk waren. Ik paste het gerecht hier en daar een beetje aan naar mijn eigen smaak en het zag er goed uit.
Ons tweede gerecht was iets ingewikkelder en hierbij vielen de ongeschoolde meteen door de mand. Timing was belangrijk. De “Groene Kip Kerrie” (“Gaeng Kiawan Gai”) is een mengeling van een kerriepasta en kokosmelk aangevuld met verschillende ingrediënten. Kip en varken wordt er in Thailand veel gebruikt al is het wel in kleine hoeveelheden. Een grote lap vlees zal je hier niet snel op je bord vinden.
De derde en laatste test was het bij “Cheapo’s op Khao San Road” zeer geliefde “Pat Thai”, de Thaise uitvoering van de “Bami Goreng”. De mie is gemaakt van rijst en wordt ongekookt gebakken. Een scheut water zorgt ervoor dat de mie zeer snel wordt gekookt in de wok. Een klef mengsel met veel taugé afgemaakt met gedroogde garnalen en geplette pinda’s is het resultaat.
We waren precies om één uur klaar en we konden opeten wat we zelf hadden gekookt. Ik was er wel aan toe en keek met één oog naar de medestudenten die het niet zo goed hadden gedaan. Aangezien ik toch niet alles zou opeten nodigde ik een paar mensen uit om bij mij aan tafel te komen zitten. Het bracht een glimlach op hun gezichten.
De middag was minder interessant, misschien ook omdat ik alweer slaperig was. Een erg lang verhaal over fruit met het proeven van fruit dat we allemaal al een keer gegeten hadden. Natuurlijk was de stinkende “Durian” het middelpunt. We zouden en moesten het allemaal proberen. Mijn conclusie is dat het best te eten is, maar het is niet mijn favoriet en voor de kosten, het is nogal duur, zou ik eerst wat anders kiezen. Het was een leuke leerzame dag geweest maar ik had mij er iets meer van voorgesteld.
Diep nadenkend over wat me vandaag allemaal was overkomen liep ik naar Daret’s guest house voor een koud biertje. Daar was ik wel aan toe. Ik was nu ook weer alleen en ik had het daar een beetje moeilijk mee. Ik wilde mijn verhaal van de dag kwijt en was niemand om mij heen die daar ook maar het geringste in geïnteresseerd was. Ik voelde me weer eenzaam. Is mis mijn reisgenoot! Dat voorspeld weinig goeds als we uit elkaar gaan.
De rest van de avond was een exacte kopie van gisteren. Ik dwaalde doelloos door de stad en over de avondmarkt. Ik dronk een paar biertjes en ging naar bed. Morgen zou ik in ieder geval wel ontbijten voordat ik naar de kookklas zou gaan.