Vietnam: Een lange maar heel mooie dag (deel 1)

Ho Chi Minh City (99 Bui Vien Hotel (Boutique)) 304), donderdag 5 december 2024

Kwart over vijf, serieus, kwart over vijf begint deze dag van de eerste excursie rondom Saigon! Ik kan niet zeggen dat ik me slecht voel maar ik heb we wel eens beter gevoeld! Eerst naar het toilet en dan koffie zetten. Lyka krijgt een klein half uur meer slaap, dat zal haar (ochtend)humeur ongetwijfeld ten goede komen.
Zodra de koffie klaar is en ik een grote klont ijs in de hete vloeistof laat vallen schroef ik de dop op de koffiebeker en wek Lyka. Met het slaapzand in de ogen kijkt ze vol ongeloof door de kamer.
‘Hoe laat is het?’, hakkelt ze.
‘Tijd om op te staan en aan te kleden!’, antwoord ik streng.
Vanaf dit moment wordt elke handeling in de kamer afgewisseld met een slok koffie om wakker te worden. De koffiebeker is bijna leeg wanneer Lyka iets na zes uur contact krijgt met Annelyn. Ze is wakker en bijna klaar voor deze lange dag. Een tweede beker koffie wordt gezet voor onderweg en om tien over zes stappen we de “Bui Vien Walking Street“ uitgaansstraat in om aan onze lange dag te beginnen terwijl de zombies nog volop bezig zijn met drugs en drank om hun vorige dag te beëindigen.
Annelyn staat al klaar voor het hotel en helaas is ons vaste Bahn Mi koffiehuis nog gesloten. Er zit niets anders op dan het ontbijt bij de 7-11 te scoren. Een paar belegde boterhammen voor de grootste trek, en de bloedsuikerspiegel op peil te houden. De dames gaan voor de varkens Bapao en die zien er ook verdomd lekker uit.
We staan op tijd voor “An Travel” aan de “Phạm Ngũ Lão“ te wachten op de minibus die ons vervoermiddel is naar de drie bezienswaardigheden voor vandaag. De klok tikt en om kwart voor zeven is er nog steeds geen bus te zien. Om eerlijk te zijn begin ik nu wel een beetje zenuwachtig te worden. De dames zijn de rust zelf en kakelen als kippen op een vroege ochtend. Die onrust is een gevolg van de vele tegenslagen die ik in de afgelopen jaren heb gehad. Er is nog maar heel weinig vertrouwen in de mensheid in me over!
Om vijf voor acht is daar eindelijk de minibus en het blijkt dat de vijf passagiers uit Taiwan voor ons toch wel veel tijd nodig hadden om zich gereed te maken voor vandaag. We kunnen gelukkig ruim zitten in de kleinere Toyota Van. Er moet nog een persoon worden opgehaald die onvindbaar blijkt te zijn op de plaats waar ze zou worden opgehaald. Het zoeken naar de missende passagier duurt zelfs zo lang dat ik hardop in de minibus grap dat ze samen met de gids uitgebreid zit te ontbijten!
De eerste zestig kilometer op weg naar de “Cu Chi Tunnels” gaan door het drukke ochtendverkeer van Ho Chi Minh City. Het wil maar niet opschieten en de relatief korte rit van minder dan zestig kilometer duurt, inclusief een toiletpauze, bijna twee uur.
De gids koopt onze toegangsbewijzen, bij een speciaal loket voor groepen die onderdeel zijn van een excursie, voor het “Cu Chi Tunnel complex” en stuurt ons het kleine museum annex souvenirwinkel in. In het kleine museum is het ons meteen duidelijk dat we vandaag een stevige dosis Marxistische propaganda over ons heen gegooid zullen krijgen. Een poging tot socialistische indoctrinatie die de regels van het oorlogsrecht op meerdere punten zeker zullen overtreden! Geschiedenis wordt nu eenmaal geschreven door de overwinnaars en laten we ons daar vandaag maar niet al te veel aan storen.
Wapens in alle soorten en kalibers staan tentoongesteld met uitleg in het Vietnamees. Nadat ik een van die kaartjes heb vertaald met mijn iPhone en “Google Translate” heb ik al genoeg van de glorieuze overwinning op het kapitalistische westen.
Voor de hongerigen staan er tafels vol met voor ons onbekende koeken. Ik heb voorlopig genoeg aan de historie van Vietnam die onlosmakelijk verbonden is met de historie van Frankrijk, China en de Verenigde Staten van Amerika.
Mijn afkeer tegen het socialisme is op latere leeftijd ontstaan toen ik een steeds breder beeld kreeg van de wereld om mij heen en ook met mijn eigen ogen heb gezien hoe giftig het communisme/socialisme is voor de arme bevolking, niet voor hun schijnheilige leiders.
Aan het begin van ons bezoek aan de “Cu Chi Tunnels” krijgen we een mooi staaltje socialisme voorgeschoteld!

1. Je koopt een toegangskaartje bij een medewerker aan het loket.
2. In de tunnel staan twee medewerkers die je kaartje controleren en de 3D streepjescode door een computer laten lezen.
3. Een klein stukje verder staat een medewerker die een sticker, van een beroerde kwaliteit, op je linkse mouw plakt
4. Aan het einde van de tunnel staat een medewerker die controleert of je een sticker op je mouw hebt.

Tel daar de controleur achter de computer nog bij op en je komt tot zes medewerkers die druk zijn om een persoon toegang te verlenen tot het met prikkeldraad beschermde tunnelcomplex. Die zes moeten worden betaald door een belasting op vermogen van de rijken die wel weten hoe je efficiënt moet werken om geld te verdienen?

Dit is het socialisme dat de PvdA/GL voor ogen hebben en zoals ik het zie!
Er is ongetwijfeld weinig veranderd sinds mijn eerste bezoek ruim twintig jaar geleden maar het blijft een indrukwekkende omgeving en inspanning van de opstandelingen om de ruim tweehonderd kilometer tunnels te hebben gegraven. Pure wilskracht om bevrijd te worden van het Franse juk en misschien ook wel aangevuld met een beetje communistische dwangarbeid in naam van de hamer en sikkel.
Vanuit de toegangstunnel worden we als een kudde makke schapen naar de “bioscoop” geleid waar we naar een eindeloos doorlopende film moeten kijken over de glorieuze overwinning van het volk op de onderdrukkers. Hamers en sikkels!
Lachende boerinnen die het land bewerken en zoveel plezier in hun werk hebben dat ze nooit naar huis willen gaan. Gevechtshandelingen met ontploffende (Amerikaanse) tanks en lachende vrouwelijke soldaten die de arbeid op de velden even hebben neergelegd om de vijand een kopje kleiner te maken. Communistische propaganda op haar best.
Geen enkele vermelding over de anderhalf tot twee miljoen Cambodjanen die met goedkeuring, en soms ook medewerking, van de Vietnamese socialisten zijn vermoord door de trekpoppen regering van de politicus “Pol Pot”!
Voor enkele momenten kijk ik onder het rieten dak door naar de dichte jungle. Hoe zou een achttienjarige jongen uit de Bronx in New York tegen deze onbekende en gevaarlijke omgeving hebben aangekeken? Het enige groen dat deze jonge jongens kenden was “Central Park” en daar waren zij de baas. Hier in Vietnam, ver weg van hun geboortegrond, was de vijand altijd en overal om ze heen!
58.000 militairen, waarvan de meeste opgeroepen jongeren voor de dienstplicht, gingen naar huis in een zwarte plastic lichaamszak.
Trofeeën van de “Vietnam Oorlog”, zoals deze deze lichte M60 (Patton) tank mogen natuurlijk niet ontbreken. De “Vietnam Oorlog” is op vele vlakken te vergelijken met de huidige agressie van Rusland in de Oekraïne. Het doel was om “Zuid-Vietnam”, te herenigen met het communistische “Noord-Vietnam”.

De staat Zuid-Vietnam, officieel de Republiek Vietnam (Việt Nam Cộng Hòa in het Vietnamees), werd uitgeroepen op 26 oktober 1955 door president Ngo Dinh Diem, als tegenhanger van het communistische Noord-Vietnam. De staat besloeg het gedeelte van Vietnam ten zuiden van de 17e breedtegraad. Op 30 april 1975, met de capitulatie van de hoofdstad Saigon door Duong Van Minh, kwam een einde aan het bestaan van Zuid-Vietnam. Op 2 juli 1976 werd het land herenigd met Noord-Vietnam in de nieuwe staat Vietnam.

De Democratische Republiek Vietnam (Vietnamees: Việt Nam Dân Chủ Cộng Hòa), ook wel aangeduid als Noord-Vietnam, was van 1945 tot 1976 een communistisch land in Zuidoost-Azië. De hoofdstad van het land was Hanoi.
Het land ontstond nadat Hồ Chí Minh op 2 september 1945 op het Quảng trường Ba Đình-plein in Hanoi de onafhankelijkheidsverklaring voorlas. Het land werd toen onafhankelijk van de Unie van Indochina. Hij las daarbij passages uit de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring voor waarbij hij het woord Engeland verving door Frankrijk. Deze verklaring was hem ter beschikking gesteld door een lid van de OSS, een voorloper van de CIA.

De oorlog in “Indo-China” was een van de smerigste oorlogen die alle regels van de “Geneefse Conventie” heeft overtreden. Niet alleen op de slagvelden maar ook in operaties door de geheime diensten van alle betrokken partijen. De Booby Traps van de Viet Cong hadden maar een doel. De Amerikaanse soldaten meedogenloos te verwonden. Een gewonde soldaat heeft meer aandacht nodig dan een gedode soldaat!

De Geneefse Conventies is de verzamelnaam voor de verdragen die van 1864 tot 1949 zijn geformuleerd in Genève en die, als onderdeel van het internationaal humanitair recht, de rechtsregels bepalen ten tijde van een gewapend conflict. De conventies zijn het resultaat van de inspanningen van de Zwitser Henri Dunant, die gemotiveerd was door de oorlogsverschrikkingen die hij zag tijdens de Slag van Solferino in 1859. Henri Dunant was tevens stichter van het Rode Kruis. Beschuldigingen van schending van de Geneefse Conventies kunnen door de landen die de conventies hebben ondertekend voor het Internationaal Gerechtshof of het Permanent Hof van Arbitrage in Den Haag worden gebracht.

Het voeren van een grondoorlog in een ver vreemd land, in een onbekend klimaat, en zeer vijandige omgeving is niet gemakkelijk! Zeker wanneer de beslissingen worden genomen door hoge officieren achter een bureau, in een veilig kantoor, twaalfduizend kilometer verderop. Veel van die officieren hebben Vietnam nooit bezocht en varen blind op hun instinct en opleiding over wat het beste is voor de manschappen aan het front. De film “We Were Soldiers” met “Mel Gibson” en “Sam Elliott” in de hoofdrol verteld het verhaal over de soldaten die zonder enige voorbereiding de dood in de Vietnamese jungle tegemoet werden gestuurd.
Het is meer dan bewonderenswaardig te noemen dat de Viet Cong, “VC” of “Charlie” voor de Amerikanen, zonder betrouwbare aanvoerlijnen en met hun basis gereedschappen en technieken, onontplofte munitie van de Amerikanen, na de ombouw, tegen de afzenders van de dodelijke projectielen konden inzetten.
Onder elk karakteristiek rieten dak verspreid over het platteland van Zuid-Vietnam kon zich een fabriek bevinden waar bommen en mijnen werden geproduceerd! Het letterlijk zoeken naar een naald in een hooiberg.
Het verhaal van de opstand tegen de corrupte regering van Zuid-Vietnam en de terechte overwinning opgedragen aan het volk van Vietnam is snel verteld. De tunnels zijn onder de grond en onzichtbaar dus een goed inlevingsvermogen is nodig omdat er bovengronds maar weinig te zien is.
De aandacht wordt verlegd naar het onbeschaafde kapitalistische geld verdienen en daarom is er een schietbaan aangelegd waar de voornamelijk buitenlandse toeristen met met verschillende automatische wapens geladen met scherpe munitie kunnen schieten. Het kost 600.000 dong (€ 22,75) voor tien patronen!
De dames willen zelf eens voelen hoe het is om een aanvalswapen in de handen te hebben en met scherpe munitie ergens op te schieten. Adrenaline giert door hun lichamen wanneer ze de trekker overhalen en de terugslag op hun schouder voelen. Ik herken het schelle geluid van de AK-47. De gids kan moeilijk geloven dat ik het geluid van een automatisch geweer kan herkennen. Een vraag aan een beveiliger van de schietbaan in het Vietnamees laat hem verbaasd, en vol bewondering, achter.
Na een koude Cola bij de schietbaan gaan we verder naar een vrouw die loempia vellen maakt van rijstbeslag voor de verse Vietnamese loempia’s. Op dit moment ontgaat het mij volledig wat verse Vietnamese Loempia’s met de “Viet Cong” en de “Cu Chi Tunnels” te maken heeft.
Na het naaiatelier en de schoenmaker, die van oude autobanden sandalen maakt, gaan de dames een meter of vier ondergronds door de twintig meter lange verbrede tunnels. Ik sla over want gezien het grote aantal walrussen dat ik in de rij voor de tunnel heb gezien lijkt het betreden van de reeds verbrede tunnels niet veilig totdat ze opnieuw zijn verbreed!
Een laatste altaar voor de grote socialistische revolutie en we zijn klaar bij de Cu Chi tunnels. Fidel Castro lacht uitbundig met zijn socialistische broeders die de Verenigde Staten van Amerika hebben verslagen. Dat is hem, voor zijn gevoel, jammer genoeg nooit gelukt.
En hier komt onze rondleiding van de Cu Chi Tunnels aan haar einde. Tenminste, dat denkt de gids. De meiden willen nog graag die iconische foto maken bij de Cu Chi Tunnels wanneer ze uit het kleine gecamoufleerde luikje in de grond omhoog komen. Ik vraag het hem recht op de man af waar we die foto kunnen maken terwijl ik hem een voorbeeld op mijn iPhone laat zien. Zijn gezicht betrekt terwijl hij op zijn horloge kijkt.
Zijn opmerking dat het daar erg druk is en dat we lang moeten wachten raakt wal nog schip en boezemt ons geen angst in! Ik leg hem in begrijpelijk Engels uit dat we vanochtend hebben gewacht op de Taiwanezen, de onvindbare Amerikaanse toerist en nu willen wij de foto, waar we ons de hele ochtend op hebben verheugd, maken. Er is geen ontkomen aan, wij willen en moeten die foto maken.
Met lichte tegenzin beginnen we opnieuw aan de rondleiding door her park omdat de gids het punt met het beroemde luikje hoogstwaarschijnlijk tijdens onze eerste wandeling bewust heeft overgeslagen!
Kiekeboe! Dit zijn de beste iconische foto’s van ons bezoek aan de “Cu Chi Tunnels”. Oké, ze zijn een beetje bewerkt maar de meiden zijn er blij mee!
Als dank maakt Lyka nog een foto van onze gids die maar op zijn horloge blijft kijken. Waarschijnlijk omdat we nu achter op schema liggen voor de geplande lunch vanmiddag. Na het bezoek aan de tunnels neem ik me voor om in de nabije toekomst de beste films over het Vietnam conflict weer te kijken. “We Were Soldiers”, “Apocalypse Now”, “Full Metal Jacket” en “Platoon” zijn de cinematografische parels over het lijden van alle betrokken partijen in een oorlog.

Op dit moment besluit is om het verhaal van vandaag in twee delen te schrijven. Het is voor vandaag teveel en veel te lang geworden.

Vietnam: Een dag alleen in Saigon

Ho Chi Minh City (99 Bui Vien Hotel (Boutique)) 403), woensdag 4 december 2024

Vandaag is het een damesdag omdat er moet worden gemasseerd, gemanicuurd en gepedicuurd. Wat schiet er dan voor mij over? Precies, een dag in Saigon op zoek naar die dingen die de dames hoogstwaarschijnlijk niets interesseren.
Zoals elke ochtend in Saigon vallen we rond half tien neer voor het ontbijt bij ons vaste Bánh mì stalletje aan de “Phạm Ngũ Lão” in District 1. We zitten daar heerlijk van onze broodjes en koffie te genieten terwijl we het dagelijkse leven, en ook de ondertussen toch wel irritant geworden zonnebril verkopers en schoenpoetsers, aan ons voorbij zien trekken. De dames hebben een beetje hoofdpijn, ik hoef er niet naar te raden wat daar de oorzaak van kan zijn.
De meiden moeten nog even terug naar de kamer en onderweg kopen ze een bundel verse “Longan” vruchten tegen de smeulende alcohol in hun lichaam. Onze wegen scheiden voor het “Spring House Hotel” en we beloven om vandaag contact met elkaar te houden.
Deze foto uit 1963 ligt aan de basis van deze dag in Saigon. Het is de Boeddhistische monnik “Thích Quang Duc” die zich in brand heeft laten zetten. De zelfverbranding in Saigon werd gedaan uit protest tegen het pro-katholieke beleid en de discriminerende boeddhistische wetten van het Zuid-Vietnamese Diem-regime.

In juni 1963 verbrandde de Vietnamese Mahayana boeddhistische monnik Thích Quang Duc zichzelf levend op een druk kruispunt in Saigon. Hij probeerde te laten zien dat om alle vormen van onderdrukking op gelijke voet te bestrijden, het boeddhisme ook zijn martelaren nodig had.

John F. Kennedy zei met betrekking tot een foto van Duc in brand: "Geen enkele nieuwsfoto in de geschiedenis heeft zoveel emotie over de hele wereld opgeroepen als deze." Fotograaf Malcolm Browne legde de scène in Saigon vast voor de Associated Press, en de grimmige zwart-witfoto werd al snel een iconisch beeld van de turbulente jaren zestig.

Vraag me niet waarom, maar ik kan me deze foto uit mijn jeugd herinneren. Nog uit de tijd dat het Christendom moederziel alleen in het middelpunt van het Nederlandse universum stond en Joop den Uyl de socialistische redder van de onderdrukte arbeiders van het vaderland was. Bijna zestig jaar later liggen de kaarten heel anders en ik heb een eigen mening gevormd. Politiek kun je doorzien en indoctrinatie verdringen!

De tweede “Indo-Chinese Oorlog”, ook wel de “Vietnam Oorlog” genoemd moet in perspectief, en in het tijdsbeeld, van de jaren vijftig worden gezien. De opkomst van het militante communisme en de strijd van het vrije westen, aangevoerd door de Verenigde Staten van Amerika, tegen de ongebreidelde expansiedrift van het communisme in de armste landen van de wereld. De twee communistische grootmachten met hun dictatoriale leiders stonden schouder aan schouder, net als de dag van vandaag, om een nieuwe wereldorde te scheppen! Joseph McCarthy als voorbeeld die zonder enige scrupules met behulp van zijn commissie Amerika wilde zuiveren en behoeden voor de communisten.

De belangrijkste knooppunten voor vandaag zijn ingesteld op mijn iPhone of zitten nog gedeeltelijk in mijn hoofd. Twintig jaar geleden waren het nog rode balletjes met een lijntje naar de witte kantlijn naast het kaartje in de “Lonely Planet”! De tijden zijn veranderd.
Ik heb een zeer goed ontwikkeld richtingsgevoel dus ik kan ook om me heen kijken om de moderne socialistische Vietnamese samenleving in me op te nemen. Weg van het toerisme is het al snel duidelijk dat er weinig meer van de socialistische gedachte van Ho Chi Minh over is in het dagelijkse leven in Vietnam. Ik zie teveel mensen die leven om te overleven gepasseerd worden door Europese, Japanse en Amerikaanse voertuigen die zelfs in hun thuisland alleen voor de puissant rijken bereikbaar zijn. Dit is een markteconomie met een verkeerd politiek etiket!
Ik kom aan op de kruising van “Phan Đình Phùng Boulevard” en "Lê Văn Duyệt Street” waar de zelfopoffering van de monnik ruim zestig jaar geleden heeft plaatsgevonden. Voor een moment staar ik in een denkbeeldige leegte en probeer me voor te stellen hoe deze plaats er lang geleden, voor het communisme, er uit heeft gezien.
Ik steek de straat over en neem een moment de tijd bij de plaats waar “Thích Quang Duc” het tijdelijke voor het eeuwige verwisselde. Met mijn Boeddha amuletten in de palmen van mijn gesloten handen bid om het welzijn van zijn geest en bedank hem voor de epische strijd tegen het onrecht van de katholieke onderdrukkers.
Het monument voor “Thích Quang Duc” is een typisch voorbeeld hoe de heersende communistische/socialistische leiders van een gebeurtenis, waar ze zelf niets mee te maken hebben gehad, een overwinning voor zichzelf maken!
De muurdecoraties achter het monument voor “Thích Quang Duc” zeggen genoeg! Vlaggen en vaandels, tanks en geweren, petten en helmen, allemaal bevrijders en hoeders van het enige juiste in het universum: Het Communisme/Socialisme!
Ik kijk met gemengde gevoelens naar het bronzen beeld van Thích Quang Duc omringt door de alles verterende vlammen. Respect is het enige dat ik me opkomt.
Terwijl de cultuur en geschiedenis door mijn hoofd raast ontvang ik twee foto’s van de meiden die zich heerlijk laten verwennen. Iedereen is blij vandaag en dat maakt mij ook gelukkig.
Om de hoek van het monument bezoek ik de “Xa Loi-Pagode”.

Na de dood van Thích Quảng Đức werd zijn lichaam verder verbrand, maar zijn hart zou intact zijn gebleven. Dit werd door andere monniken gezien als een teken van compassie. Vanaf dat moment werd naar hem verwezen als een Bodhisattva, een Verlichte.

Op 15 juni zou hij worden begraven, maar dit werd uitgesteld naar 19 juni. 4000 mensen woonden de begrafenis bij. Zijn hart werd in een glazen kelk opgeslagen in de Xa Loi-pagode.

De kelk met het hart is natuurlijk niet publiekelijk te bezichtigen maar de vredige sfeer op het tempelterrein zegt genoeg. De Vietnamese bevolking straalt dankbaarheid uit naar mij, een westerse bezoeker, die hier zeker niet per ongeluk is terecht gekomen.
Op het tempelterrein zie ik een bronzen buste van een man die me op het eerste gezicht heel erg veel aan “Mao Zedong” doet denken met zijn karakteristieke pet op. Op de sokkel staat “Mai Thọ Truyền” en het blijkt bij nader onderzoek een politicus te zijn geweest die het zelfs tot vice-President van Zuid-Vietnam heeft geschopt na het offer van “Thích Quang Duc”. Hij verdiepte zich in het Boeddhisme en heeft meerdere filosofische boeken geschreven over de betekenis van het Boeddhisme in de praktijk in Vietnam.
De volgende bezienswaardigheid die ik vandaag wil bezoeken is de “Jade Emperor Pagoda”. Een kleine drie kilometer verderop aan de Saigon rivier langs de kaarsrechte “Điện Biên Phủ”. Onderweg geef ik mijn ogen goed de kost en ik ontdek opnieuw twee mooie oude Franse (Motobécane) Mobylette’s in een koffiehuis.
De jongeren onder jullie kunnen zich maar moeilijk voorstellen dat in de jaren vijftig en de jaren zestig er alleen maar brommertjes rondreden die in Europa waren gemaakt. Dit zijn de vervoermiddelen van de arbeidersklasse die zich geen auto konden veroorloven in de jaren van de opbouw na de tweede wereldoorlog. Dikke leren jassen en wollen mutsen. Valhelmen waren nog niet bedacht en als kind ging ik achterop de brommer van mijn grootvader mee over de Waaldijk naar zijn broers, en zuster, in Brakel. De Japanners kwamen pas in de jaren zeventig! Dit is wel wat anders dan die verwijfde elektrische scootertjes waar de jeugd nu op rondrijd!
Voor een fruitkraam blijf ik even staan omdat de uitstalling van het fruit de gelukzaligheid van de verkoper uitstraalt. De verschillende verse vruchten zijn in een mooi patroon uitgestald dat mij ook blij maakt om weer in Saigon te zijn.
Het mag vreemd klinken maar de “Jade Emperor Pagoda” kan niet worden gevonden! Ik kom bij een van de drukste rotonde’s die ik in Saigon heb gezien en de moed zakt me in de schoenen wanneer ik bedenk dat ik die drukke verkeersslagaders zonder behulp van verkeerslichten moet doorkruisen. Ik bedenk me geen moment, ik draai me om en ga zigzaggend door de onbekende straten van Saigon terug richting ons hotel.
In een haast rechte lijn kom ik achter de “Basiliek van Notre-Dame” uit die helemaal in de steigers staat. Voor een moment ga ik zitten op een granieten bank in het park naast de kerk en denk terug aan 2004. Ik kan me nog goed herinneren dat haast iedere man die hier passeerde tegen de kerk ging staan pissen als teken van protest tegen de katholieke kerk die model staat voor de onderdrukking van het Vietnamese volk. Ze stapten zelfs van de fiets of brommer om tegen de kerk te pissen!
Uit mijn fotoarchief heb ik de foto’s uit 2004 opgediept. Zo hebben jullie in ieder geval een beeld hoe de “Basiliek van Notre-Dame” er zonder steigers uit moet zien.
Ik passeer ook twee gebouwen waarbij ik toch wel even achter op mijn hoofd moet krabben. Het linkse gebouw wordt op het internet aangeprezen als een toeristische attractie met het oog op bouwstijl en kleurstelling. Misschien in het kunstlicht? In mijn ogen is het een lelijke betonnen blokkendoos. Het zal wel aan mij liggen!
Het rechtse gebouw is natuurlijk een mooi gebouw in koloniale bouwstijl waar een Belgium Restaurant genaamd “Belgo” in is gevestigd. Ik kan mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en ik ga een kijkje nemen in het menu dat voor de ingang staat. De stukjes vlees met wat bijgerechten beginnen bij 1.700.000 dong (€ 63,50) per bordje! En dat terwijl wij samen een dagbudget van ongeveer 1.000.000 dong hebben om te eten, te drinken en de rest van de dag door te komen!
Mijn eenvoudige noedelsoep van 75.000 dong is de foodcourt onder het “September 23rd Park” smaakt mij net zo goed als een duur stukje vlees in een sterrenrestaurant! Mijn dag zit er op en ik ga terug naar de kamer om wat te rusten en de eerste medicijnen tegen mijn keelontsteking te nemen. Ik voel dat ik zelfs wat koorts heb.
En daar is Lyka! Ik schrik wakker van haar klop op de deur. De meiden hebben een leuke dag gehad met winkelen en lichamelijke verzorging. Het duurt niet lang en ze ligt naast mij als een os te slapen van de vermoeiende dag die ze zelf achter de rug heeft.
Rond vijf uur maak ik me op om richting mijn vaste zitplaats te gaan voor de supermarkt om een biertje te drinken. Dikke druppels vallen op mijn gezicht wanneer ik de straat in stap! Alweer regen? Morgen gaan we een heel lange excursie maken en dan kan ik alleen maar hopen dat het niet regent. Helaas is de weervoorspelling voor de komende dagen niet erg best!
Ik kijk voor me uit over het kleine plein voor de supermarkt en dikke regendruppels dansen in een grote plas. Het is nog steeds druk op straat en het schijnt niemand ook maar iets te deren dat het regent. Ze nemen het neerdalende hemelwater heel gelaten. Het zet mij aan het denken. Voor een euro per persoon koop ik drie regenponcho's in de kleine supermarkt voor het geval dat Pluvius voor morgen duivelse plannen heeft om onze dag in het water te laten vallen.
Er stopt een ruime taxi voor mijn neus om een groep toeristen uit te laten stappen en de muziek die uit de luidsprekers schalt brengt mooie herinneringen in mij op. Ik moet er zelf om lachen en ik neem nog maar een stevige slok uit mijn halve liter blik “San Miguel Pilsen”.
In de jaren 80 gingen veel van mijn vrienden, voor de eerste keer, trouwen. In de bekende gelagzalen en grote uitgaansgelegenheden veelal in de buurt van Zaltbommel. Grote zalen en horecabedrijven die elk weekend twee of drie bruiloften op bezoek kregen waren er genoeg. Vaak zocht je altijd de zelfde vrienden op en de samenstelling van de tafels was van tevoren al bekend. Zodra de band voor de avond het podium betrad hielden Jan van de leeuwen en ik de muzikanten altijd goed in de gaten.
Wanneer de band opende met “Time is Tight” van “Booker T. & the M.G.’s” zeiden Jan en ik steevast tegen elkaar: ‘Een prima band, het wordt feest vanavond!’
Ik moet er nu ruim veertig jaar later nog steeds om lachen!
Rond zeven uur halen de dames me op en de afspraak voor vanavond is duidelijk. Gezellig samen eten en dan vroeg naar bed.
Het is tijd voor een nieuw en onbekend gerecht en ik kom uit op gefrituurd gehakt van garnalen op droge rijstnoedels, mihoen. Annelyn neemt de kokkels met rijst en Lyka een kom met van alles en nog wat. Het eten in het foodcourt onder het “September 23rd Park” is uitstekend en eerlijk geprijsd. Ja kan hier met gemak elke dag eten zonder ook maar een keer verveeld te zijn over het aanbod.
We nemen voor het “Spring House Hotel” afscheid van Annelyn en we spreken om kwart over zes af voor de deur van het hotel.


Ik kom nog een keer terug op de foto waar ik dit verhaal mee begon. De iconische foto die nu is ingekleurd door “Kunstmatige Intelligentie”. De alles veterende vlammen op de foto spreken boekdelen! De roerige jaren zestig!

Vietnam: Hallo Annelyn…

Ho Chi Minh City (99 Bui Vien Hotel (Boutique)) 403), dinsdag 3 december 2024

Terwijl Lyka langzaam opknapt van haar verkoudheid gaat het voor mij de andere kant op. Met z’n tweeën slapen in een bed terwijl een virus rondwaart in het lichaam is een recept voor een ramp. Mijn keel voelt met de dag slechter aan. Het hoesten is al begonnen en ook mijn lichaamstemperatuur begint langzaam op te lopen.
De reclame voor Black Friday in Saigon zorgt voor een fraai staaltje “Vienglish”! Even opletten? Hier is het Black Fire-Day” geworden. We mogen dan wel in 2024 leven maar er zijn nog genoeg landen, en kleine gemeenschappen, in de wereld waar ze hun eigen taal of dialect spreken. Soms worden de toeristen kwaad dat ze zich niet kunnen uiten in het Engels, Frans of Duits en noemen de lokale bevolking dan dom omdat ze geen andere taal spreken dan hun eigen taal. Die minachting wordt gevoeld door de lokale bevolking met alle gevolgen van dien. Voor mij zijn taalfouten humor en geen uiting van onvermogen!
Na het gebruikelijke ontbijt van de “Bánh mì Omelet” gaan we direct weer terug naar de kamer. De paracetamol- en Vietnamese zuigtabletten tegen het hoesten en de keelontsteking helpen Lyka in ieder geval om de dag door te komen. Zelf ben ik nog niet aan medicatie toe. Ik laat de virussen en bacteriën in mijn luchtwegen hun gang gaan totdat ik er ècht last van krijg.
Enkele dagen geleden hebben we voor de deur van een Japans Restaurant een lunch aanbieding gezien die alleen op dinsdag geld. Het “Saba Fish” menu voor 89 K (K is de afkorting voor Kilo = 1.000) kunnen we niet aan ons voorbij laten gaan. Hoewel we een betere kwaliteit Japans eten gewend zijn kunnen we niet klagen voor deze prijs. Het smaakt ons uitstekend maar helaas ontbreekt de Miso-soep. Die staat toch echt op de voorbeeld foto dus besluit ik om er maar naar te vragen. De Miso-soep is een essentieel onderdeel van de Japanse maaltijd! Niet veel later worden de twee kommetjes Miso-soep met veel excuses geserveerd.
De rest van de dag brengen we op de kamer door. Een beetje liggen, slapen, thee drinken, lezen, schrijven en ziek liggen zijn. We zijn er slecht aan toe en vanavond komt onze vriendin uit Singapore op bezoek.

Zodra Annelyn geland is op het “Tân Sơn Nhất International Airport” krijgen we het Whatsapp bericht dat ze veilig is geland en snel door de immigratie is gekomen. Voor ons het teken dat we ons moeten gaan voorbereiden op de ontvangst en het avondeten. Nog een tweede bericht dat ze in het hotel is gearriveerd en wij kleden ons snel aan om haar te ontmoeten in haar haar hotel en om met elkaar te gaan eten.
We begroeten elkaar uitbundig maar houden toch enige en gepaste afstand. We willen het virus niet laten overspringen en Annelyn ziek naar huis sturen over enkele dagen. Lyka heeft al een restaurant in gedachten en we volgen haar door de drukke smalle straatjes van het “Eerste District van Saigon”.
Annelyn heeft haar huiswerk over de Vietnamese keuken gedaan en kiest voor de drie verse Vietnamese loempia’s die we met elkaar delen. Over de noedelsoep met rundvlees is ze na het serveren minder enthousiast omdat de plakjes rundvlees nog rood en roze zijn. Ik stel haar gerust en vertel haar dat ze het vlees onder de hete bouillon moet roeren. Niet veel later zijn de plakjes rundvlees grijs gekleurd maar Annelyn lijkt nog steeds niet op haar gemak te zijn. Filippina's hebben allemaal een afschuw van rauw vlees omdat dat in hun thuisland niet te vertrouwen is.
Tijdens de maaltijd is de voertaal “Tagalog” en ik zit er maar een beetje bij. Ik probeer me in het gesprek van de twee vriendinnen te mengen met enkele woorden in het Engels maar er is geen speld tussen te krijgen. Ik kan alleen maar blij zijn met zoveel vreugde aan de etenstafel!
De meiden gaan samen op stap voor een beetje “Sista Bonding”. Daar heb ik geen enkel probleem mee omdat ik ook wel wat tijd voor mezelf wil en de omgeving in Saigon waar we ons bevinden is veilig genoeg voor twee vrouwen die zelfs een beetje Vietnamees lijken.
Ze hebben elkaar heel wat te vertellen en deze foto’s zeggen genoeg. Cocktails en hapjes!
Vanavond slaapt Lyka bij Annelyn dus heb ik het grote bed voor mezelf. Morgen gaan ze na het ontbijt met z’n tweeën op stap in Saigon. Als man ben je dan gewoonweg overbodig.