Thailand: Terug in de tijd

Ik heb nog een verhaal over onze motorrondreis in Thailand geschreven.

We gaan terug naar 1 november 2024. We zijn nog op reis met de motor in het noord-oosten van Thailand.

Click op de titel

Thailand: Het kraaien van de hanen

Thailand: Acht uur onderweg

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 604), donderdag 21 november 2024

Na ruim een week in Thailand is het tijd om van de cultuur afscheid te nemen en het amusement en het strand te verwelkomen. Ik ben heel erg benieuwd wat onze gasten van Pattaya zullen vinden. Pattaya is een stad die niet voor iedereen te bieden heeft waar ze naar op zoek zijn. Er is natuurlijk het nachtleven in al haar smaken en ook het strand van Jomtien om overdags uit te rusten zodat je je ’s avonds weer in het nachtleven kan storten.
Dat uitgaan heb ik de afgelopen vijfentwintig jaar genoeg gezien en gedaan. Mijn voorkeur gaat tegenwoordig uit naar: vroeg naar bed en vroeg op, lekker wandelen in de relatieve koelte van de ochtend en de legen straten. De nachtploeg van dronken jongeren ligt tot ver na het middaguur op een oor in de koelte van de airconditioning.
Onze trein met het nummer 304 vertrekt volgens het schema om 09:01 uit Ayuthaya om om ongeveer 10:35 in Bangkok te arriveren. We zijn ondertussen een team bestaand uit twee verschillende groepen. Hoe groter het team des te meer meningen en smaken. Overleg met elkaar geeft niet altijd een bevredigend resultaat voor alle partijen. Het blijkt onmogelijk om het iedereen naar zijn zin te maken. Het is ook erg moeilijk om met vijf personen met het openbaar vervoer te reizen in Thailand. Het blijft heel moeilijk om (zit)plaatsen bij elkaar in de trein of de bus te bemachtigen. Zelfstandigheid moet er wel zijn.
Daarom is er afgesproken dat Lyka en ik al vroeg naar het station gaan. De kaartjes van vijftien baht per persoon worden door mij gekocht. De andere groep kan de tijd nemen en wat later komen. Het heeft geen nut om in het hotel op elkaar te wachten want de weg naar het station is kort, eenvoudig en gemakkelijk te vinden.
Lyka en ik zijn al veel vroeger op pad dan verwacht omdat we geen zin hebben om op de kamer te blijven hangen.
Het wordt sowieso een hele lange dag want ik zeg het nog maar een keer nadrukkelijk: ‘Voor elke verplaatsing in Thailand moet je eenvoudig een hele dag uittrekken!’
Je weet nooit hoe het loopt en de manier waarop de Thai met de vertragingen omgaat is voor ons westerlingen gewoonweg bewonderenswaardig. De haastige westerlingen kunnen maar moeilijk begrip voor de rust, en de berusting waarmee de Thai het over zich heen laten komen, opbrengen!
De trein 304 heeft volgens het beeldscherm boven het perron een vertraging van twaalf minuten en dat is niet ongebruikelijk in Thailand. Wanneer onze trein helemaal van het scherm verdwijnt wordt het tijd om eens te gaan vragen of onze trein nog wel komt of dat we de vervoersbewijzen moeten inleveren, of omruilen, voor een andere trein. Er komen tot twaalf uur ’s middags nog enkele treinen met de bestemming Bangkok langs. Deze zijn van een andere klasse en categorie met sommige ook met genummerde stoelen.
Een medewerker van de “State Railway of Thailand” verteld me dat de trein nog wel komt maar er moet eerst nog een andere passagierstrein passeren op een stuk enkelspoor. Onze gasten worden ongeduldig en dat is iets dat je juist moet zien te voorkomen. Je hebt het zelf niet in de hand dus moet je het nemen zoals het komt. Berusting in je lot maakt de dag goed.
Ondertussen hoor ik wel af en toe het woord: ‘Taxi’, vallen en dat voorspeld meestal weinig goeds. Wij hebben geen zin om een groot bedrag, twee keer ons dagbudget, te betalen voor een rit in een taxibusje naar Pattaya. Het maakt ons niet uit waar we zijn of wat we doen.
‘We besparen geld waar het kan en geven het uit waar het moet!’, is onze lijfspreuk.
Het maakt ons niet uit of we in het hotel op bed liggen of op een verlaten busstation zitten wachten op de volgende bus. Zolang we maar voor de duisternis valt op de plaats van bestemming zijn!
Daar komt dan eindelijk de trein 304 op perron 2. Wij volgen de lokale bevolking op de voet omdat die natuurlijk uit ervaring weet waar de trein stopt. Ons team scheurt in tweeën, onze gasten met de koffers zoeken een plaatsje in de achterkant van de volle trein terwijl wij twee zitplaatsen weten te bemachtigen in de voorkant van de trein. Vanaf mijn smalle zitplaats kijk ik over de schouder van de machinist mee over het spoor. We maken ons op voor anderhalf uur “kedeng kedeng”.
Hoe het in godsnaam mogelijk is ontgaat me maar we komen met veel minder vertraging aan dan dat we hebben verwacht. We hebben nog vier etappes te gaan voordat we op het hotelbed kunnen neervallen! Het eerste traject is met de zeer efficiënte ondergrondse naar Sukhumvit. Het loopt al richting het middaguur en dan is het openbaar vervoer in de miljoenenstad Bangkok meestal druk, erg druk. Het slepen met grote koffers in de ondergrondse helpt natuurlijk ook niet en opnieuw valt het woord: ’Taxi’.
Na een korte rit moeten we overstappen van de ondergrondse Metro naar de “Sky Train” hoog boven Sukhumvit. De Sky Train is het eerste project om de bevolking van Bangkok op een gemakkelijke manier te vervoeren. Er zijn dagelijks rond de miljoen passagiers die gebruik maken van de bovengrondse sporen die op 5 december 1999, op de verjaardag van de koning, in gebruik zijn genomen.
Gelukkig zijn er roltrappen en liften om de koffers omhoog, ver boven “Sukhumvit Road” te brengen. De straat onder ons is eigenlijk snelweg 3 en is vanaf de oude binnenstad aan beiden kanten van de snelweg volgebouwd. Op “Ekkamai Station” kies ik ervoor om een wolkenkrabber binnen te gaan omdat wij weten dat er hier liften en roltrappen zijn om naar beneden te gaan. Een betonnen trap af met een zware koffer lijkt mij in de hitte van Bangkok geen pretje! Ik ben blij dat wij rugzakken gebruiken.
De lange rij wachtenden voor het loket van “Bell Travel”, voor de grote bus naar Pattaya, voorspeld niet veel goeds! Met een oog op de vertrektijd van 12:30 schuif ik richting het loket voor de vijf kaartjes. Ik probeer nu wel om een beetje bij elkaar te blijven en dat kan eigenlijk alleen maar door stoelen achterin de bus te vragen. Er staan nog een stuk of vijf mensen voor me wanneer de vrouw achter het loket het bord met de vertrektijd wijzigt naar 13:00.
Het was te verwachten en nu is het is het een hard feit! Wanneer ik aan de beurt ben vraag ik om vijf kaartjes achterin. De vrouw in het hokje kijkt verbaasd op en vraagt aan haar buurvrouw wat ze nu moet doen. Gelukkig wil haar buurvrouw meewerken aan mijn, misschien vreemde verzoek. Na een paar toetsencombinaties op het toetsenbord rollen alle kaartjes voor bus 48-21 met de vertrektijd 13:00 uit de kleine printer. Het is even uitzoeken voor de vrouw maar uiteindelijk krijgen we de gevraagde vijf plaatsen voor de stoelen achterin.
We moeten ruim een uur wachten op het vertrek en de gasten hebben trek. Er is een 7-11 op de hoek en het verbaasd me niet dat we daar terecht komen voor een snack. We kunnen niet over een lunch spreken. Wanneer Lyka en ik de warme “Koreaanse Kimchi Roll” hebben weggewerkt met een blikje cola vinden we het welletjes om binnen te wachten. De verkopers van buskaartjes voor de levensgevaarlijke mini-busjes naar Pattaya schreeuwen als gekken om klanten te lokken. Onze oren gaan er pijn van doen en wij verkassen samen naar buiten.
Voor de vorm vragen we nog even of onze gasten meegaan naar buiten maar zij zitten liever onder het afdak in de koelte van de ventilatoren. Zodra de bus van 12:30 is vertrokken verschijnt bus 48-21 en we kunnen er zeker van zijn dat de oude betrouwbare Mercedes diesel ons veilig naar Pattaya zal brengen. We bevinden ons midden in het “Toeristen Circus” waar Kristof en ik het altijd over hadden. Lyka en ik kijken onze ogen uit naar de wachtende menigte die zich over het zuidoosten van Thailand gaat verspreiden.
Niet al te lang voordat de bus gaat vertrekken verschijnen onze gasten en kunnen we aan boord. Lyka en ik lopen door het te smalle gangpad naar de achterste stoelen omdat wij weten dat je daar meer beenruimte hebt en ook ruimte voor de rugzakken. Lyka koppelt haar iPhone aan de mijne voor het internet en gaat muziek luisteren. Onze gasten hebben hun stoelen ondertussen ook gevonden en ik observeer de “stoelendans”! Zelfs na zes en twintig jaar gaat het nog voor elke rit fout!
Wat is er aan de hand? Je hebt een stoelnummer door de computer toegewezen gekregen en dat stoelnummer staat op je vervoersbewijs. Niet zo moeilijk toch? Achter op de stoelen staan nummers. Er zijn bij elke rit hele roedels mensen die denken dat het nummer op de stoel voor hen het nummer is van de stoel achter de stoel met het nummer er op. Het nummer op de achterkant is het nummer van de stoel waar het op staat! Een handvol hersenloze denkt ook altijd dat het vrij zitten is en dat maakt het wisselen van stoel in een bus waar onafgebroken mensen instappen wel heel erg moeilijk. Mede door het smalle gangpad in de bus.
Er is wat mis want om 13:12 staan wij nog steeds in de parkeerhaven en de bestuurder van de bus is in geen velden of wegen te bekennen. Wat is er aan de hand? Opnieuw valt het woord: ‘Taxi’. Het is erg jammer want ik heb het voorgesteld om een taxibus te nemen in verband met de koffers maar de gasten hebben het in mijn beleving zelf afgewezen. Ik heb bij Narin van “Instyle Travel and Service” zelfs verschillende prijzen opgevraagd voor een mini-busje of een SUV!
Dan verschijnen de passagiers die gewoon ordinair veel te laat zijn en geen enkel respect hebben voor de rest van de passagiers! De oude diesel slaat aan en we gaan op weg. Natuurlijk moet er ook nog worden gestopt bij het busdepot onder de “Highway”. De laatste twee passagiers komen aan boord en we kunnen nu eindelijk richting Pattaya.
De verwachte anderhalf uur voor de busrit is zoals gewoonlijk bijna twee uur en drie kwartier geworden. De haast die in de westerse wereld vanzelfsprekend is is in Zuidoost-Azië nog niet helemaal geïnfiltreerd. Maar we zijn er nog niet! We laten onze gasten niet in de steek voor een motortaxi en we gaan voor een “Songthaew”, de iconische openlucht taxi/bus die alleen in Pattaya rijdt. Op het eerste aanbod van 150 baht voor twee personen ga ik niet eens in. Zodra de gasten zich bij ons voegen en we met z’n vijven zijn gaat de prijs omlaag naar 50 baht per persoon. De koffers worden aan boord gehesen en zodra we denken dat we gaan rijden hengelt de chauffeur nog twee klanten binnen die samen 150 baht extra opbrengen voor het ritje.
Rond vier uur staan we aan de receptie en we zijn erg blij met kamer 604 die de receptioniste speciaal voor ons heeft achtergehouden. Ze weet na onze veelvuldige bezoeken aan het “Nakorn Siam Boutique Hotel” welke kamers we prefereren. We laten onze gasten achter bij de receptie en stappen in de lift om onze rugzakken eindelijk op de grond te kunnen zetten. Morgen gaan we meteen de koffers ophalen want ik krijg al pijn in mijn buik wanneer ik aan die Schotse lilliputter moet denken.
We liggen even te ontspannen wanneer de telefoon gaat en er problemen blijken te zijn met de kamers, en met name met de bedden, van de gasten. Ik kan stellen dat ik zeer verbaasd ben want tijdens onze zeven a acht verblijven in het “Nakorn Siam Boutique Hotel” hebben wij altijd prima geslapen.
Op het verzoek van de gasten verschijn ik om hun bij te staan met de Engelse taal en ook in mijn kolen Thais. Een andere matras is niet mogelijk maar er is nog een andere kamer vrij. Niet de superior maar een standaard.
Ook in deze kamer is het bed veel te hard en kan je de stalen veren van het matras voelen. Welke andere mogelijkheden zijn er nog? Na overleg met de receptie komen we uit op dunne eenpersoons onderleggers. Voor 100 baht kan er een op het bed worden gelegd. Dat worden er uiteindelijk twee en het bed zal voor een nacht worden geprobeerd.
Ondertussen hebben de gasten nog meer problemen met de kamers ontdekt en ze hebben besloten om op zoek te gaan naar een hotel met zachtere matrassen. Dat is niet eenvoudig in het centrum van een stad waar het hoogseizoen op het punt staat om te beginnen. Dan is er komend weekend ook nog een Hip-hop Festival met wereldberoemde sterren waar mensen uit heel Thailand op af komen.
Ik probeer te helpen maar na vijf hotels die allemaal, ‘Full’, zijn geef ik het op. Morgen gaan ze met z’n drieën op hoteljacht naar een beter en schoner hotel met zachte matrassen.
We gaan eten bij de “Captain’s Bar” maar mijn trek is helemaal verdwenen. De gebakken rijst met garnalen ziet er goed uit maar ik krijg geen korrel naar binnen. Ik heb rust nodig en moet me snel gaan ontspannen op de kamer. Morgen is weer een nieuwe dag zonder verplichtingen en dat idee doet me goed.
Lyka gaat met de gasten het nachtleven in terwijl ik de rust van de hotelkamer opzoek. Ik heb genoeg opwinding voor een dag beleefd en wil lekker lang slapen en morgen weer vroeg op.

Thailand: Een dag vol tegenslagen

Bangkok (Siam-Champs Elyseesi Unique Hotel) 311), donderdag 14 november 2024

Zoals gewoonlijk ben ik al vroeg uit de veren en zet mijn verse beker koffie. Zodra ik in de koelkast duik is de eerste tegenvaller van vandaag een feit. Het water in mijn rode siliconen ijsblokjesvorm is nog vloeibaar. Een controle van de draaiknop van de thermostaat maakt meteen duidelijk dat dit probleem de komende dagen waarschijnlijk niet kan worden opgelost. De draaiknop zit muurvast en kan niet worden veranderd. Ook zit in het vriesvakje een bonk ijs, dat werkt ook tegen. De stekker gaat uit het stopcontact en de deur blijft openstaan. Een slokje van mijn sodawater geeft ook duidelijk aan dat de koelkast slecht koelt, ik kan niet zeggen dat het drankje waar ik ’s ochtends van geniet echt koud is!
Ik ga weer aan de gang met mijn dagelijkse bezigheden en drink de koffie uit mijn roze melamine kopje dat ik enkele jaren geleden als trofee heb meegenomen uit een hotel waar we jaarlijks meerdere nachten slapen. Gelukkig koelt de koffie snel genoeg af tot drinktemperatuur zodat ik kan genieten van het aromatische vocht zonder mijn mond te branden.
Na een uurtje valt de ijslaag van het kleine vriesvak met een klap op de opvangbak onder het vriesvak en dat is voor mij het teken om al het overbodige water weg te gooien en het vriesvak met een handdoek helemaal droog te maken. Mijn gevulde rode siliconen ijsblokjesvorm gaat weer in het vriesvakje en het deurtje gaat dicht. Ik kan alleen maar hopen dat het probleem nu is opgelost.
Vandaag is het dus de eerste dag met onze vrienden in Bangkok en het programma is niet al te vol. Er moet rekening worden gehouden met het restje vermoeidheid van de reis en op zo’n eerste dag in een compleet nieuwe wereld zit je hoofd snel vol met de nieuwe indrukken. Er is vanuit de vriendengroep geen informatie gekomen over wat ze wilden doen of wilden zien in Bangkok dus tast ik ook wat in het duister om wat te gaan doen. Een tussenoplossing voor vandaag is wat ik vorig jaar met Danny heb gedaan eventueel aangevuld met een andere tempel.
De ochtendwandeling van ons hotel naar het metrostation “Sam Yot”geeft aan mijn vrienden een goed beeld van het dagelijkse leven in Bangkok. Zelf probeer ik het ook weer voor de eerste keer te zien en de rijen gouden Boeddha beelden in de winkels rond de “Reuzen schommel” zijn indrukwekkend.
Niet minder indrukwekkend is de Metro in Bangkok! Een vernuftig systeem van enorme tunnels die in de drassige grond onder de stad zijn gegraven en waar nog steeds aan wordt gewerkt. Dat Bangkok zo verwesterd is verwachten er maar weinig bezoekers. Er zijn zelfs mensen die voor de eerste keer naar Thailand komen die denken dat er in Thailand geen toiletpapier te koop is! Die brengen zelf toiletpapier mee in hun koffer! Zodra we aan de overkant van de rivier boven de grond komen is de teleurstelling groot! De grootste zittende Boeddha van Thailand bij “Wat Paknam Phasi Charoen” in ingepakt en staat in de steigers. De afmetingen van het ingepakte beeld blijven indrukwekkend maar het blijft een grote teleurstelling en een tegenslag.
Voordat we de tempel betreden moeten de schoenen uit en dat is voor de dames onder onze gasten een hoge drempel. Ze zijn er niet blij mee. Op blote voeten lopen in Thailand is niet ongewoon. Gelukkig hebben ze sokken aan zodat ze toch met hun eigen ogen in de tempel alle rijkdom en pracht en praal van het Thaise Boeddhisme kunnen aanschouwen.
In de tempel zijn we al snel van elkaar gescheiden dus ze zullen te tempel bekijken zonder mijn uitleg. Ik breng mijn zegeningen aan de gouden kist waarin de resten van “Luang Pu Sodh” worden bewaard. Op de achtergrond zingen monniken gekleed in oranje gewaden. Om mij heen zitten biddende nonnen in witte gewaden.
In mijn eentje slenter ik door deze bijzondere gebouwen en er vallen me zaken op die ik tijdens ons vorige bezoek niet heb opgemerkt, of alweer ben vergeten. Jullie begrijpen dat Lyka en ik zoveel indrukken per jaar moeten verwerken dat het onmogelijk blijkt om ze allemaal te onthouden? Af en toe is de harde schijf in mijn hoofd gewoon vol!
De Boeddha onder het dak van de kleine tempel is niet minder indrukwekkend. Ook de schilderijen die langs de wanden van de tempel zijn opgehangen zijn schitterend om te zien. Deze keer een schilderij van de nog jonge “Luang Pu Sodh” en van de tempel aan de rivier zonder de wolkenkrabbers op de achtergrond, “Wat Arun”.
De dood is altijd en overal aanwezig in Thailand. In het Boeddhisme is de dood slechts een punt op de cirkel van het leven en geen afscheid van het wereldse! Vermeldingen van dode mensen op de muur achter een lange rij zittende Boeddha’s De oudste met alleen een vermelding in tekst en de nieuwste met een foto.
De schoenen zijn voor ons het verzamelpunt want zonder je schoenen willen de meesten niet verder wandelen over het tempelterrein. Zoals verwacht ontmoeten we elkaar weer bij het rek met de schoenen/sandalen om onder de ingepakte Boeddha onze teleurstelling een plaatsje te geven.
Gelukkig is de indrukwekkende “Phra Maha Chedi Maha Ratchamongkhon” wel gewoon open. Eenmaal binnen, met een tasje met mijn sandalen in de hand, ben ik mijn gasten ook meteen weer kwijt. Er is maar een uitgang dus het zal ook hier niet zo’n vaart lopen. Nog voor de bovenste verdieping worden we weer herenigd om later weer alleen naar de voet van de Chedi af te dalen. Maar niet zonder een foto van de ingepakte Boeddha te maken die ik onderaan dit verhaal naast de Boeddha heb geplaatst zoals we verwacht hadden het gouden beeld van de Boeddha te zien.
We maken al heel lang grapjes over de katoenen “olifantbroeken” waar veel toeristen, en tegenwoordig ook de Thai zelf, in lopen. Langs de weg van de tempel naar het metrostation passeren dit mooi staaltje van straatkunst: De Pink Panther in een olifantenbroek! Zelfspot is altijd goed en getuigd van een gezonde geest.
Ondertussen is er ook overleg geweest over wat de volgende stap is vandaag. De voorkeur gaat uit naar “Wat Pho”, met de grote liggende Boeddha, voor “Wat Arun” aan de rivier.
Het eerste metrostation aan de andere kant van de rivier is “Sanam Chai”. We zijn nu in het culturele hart van Bangkok en daar wordt veel extra aandacht besteed aan de vakantie-ervaring voor de toeristen. Het is ongetwijfeld het mooiste metrostation van heel Bangkok.
Nadat we alle Tuk-tuk chauffeurs naast de uitgang van het metrostation hebben weten te ontwijken sjokken we naar “Wat Pho” waar de toegang in het afgelopen jaar met 50% is gestegen.
‘Waarom ook niet?’
Er zijn weer voldoende toeristen in aantocht en de kas van de tempel moet nu eenmaal worden gespekt. De kosten voor het onderhoud zijn tenslotte ook stevig gestegen. Lyka loopt, wegens haar Thais uiterlijk, gewoon rustig door maar de witte gezichten worden op de kassa’s gewezen want zij zijn veroordeeld tot het kopen van een toegangsbewijs. De dames moeten hun benen bedekken en op zijn zachtst gezegd zijn de gekleurde motieven van de gratis in bruikleen gegeven lange rokken niet van de laatste mode. Ze zijn te lelijk om gestolen te worden. En dat zal dan ook wel waarschijnlijk de achterliggende gedachte zijn.
Het is verschrikkelijk druk in “Wat Pho”. Zo druk heb ik het hier in de afgelopen vijfentwintig jaar nog nooit gezien! Ik heb alle foto’s met AI binnen “Adobe Lightroom” gemanipuleerd en de storende mensenmenigte uitgegomd! Voor de hal met de grote liggende Boeddha staat een hele lange rij en onze gasten hebben geen zin om in de rij te wachten om naar binnen te gaan. Het zij zo, zelf ervaar ik het als een tegenslag. Onze gasten hebben genoeg tempels, Boeddha beelden en cultuur voor een dag gezien en ze willen richting het hotel om wat te rusten van deze dag en waarschijnlijk ook nog van de lange reis van Brussel naar Bangkok.
Maar niet zonder eerst wat te eten. De beste plaats om te eten is net buiten het toeristengebied. Daar zijn de prijzen lager en de porties groter. Ze kunnen het maar moeilijk geloven dat we maar een kwartiertje lopen van ons hotel zijn. Ze zien er een beetje tegenop om in deze drukkende warmte nog verder te wandelen.
We gaan zitten in het “Yong Seng Lee Restaurant” aan de overkant van de klong en bestellen de alom gewaardeerde “Pas Krapow Moo”. Het is voor Lyka en mij de zoveelste variatie met stukjes (vet) varkensvlees in plaats van gehakt varkensvlees. Het smaakt goed maar het is even wennen voor de nieuwkomers in Thailand. De saus is in ieder geval een oud familierecept van het restaurant!
Ik laat onze gasten achter in het hotel en ook Lyka gaat vanmiddag haar eigen dingen doen. Het is nog geen twee uur en dat ik voor mij te vroeg om op het bed te gaan liggen. Er zijn nog wat dingen die ik wil bekijken dus loop ik verder en ga met mijn eigen agenda aan de slag. Tussen de drukke werkzaamheden voor de metro zoek ik naar het “Ratchadamnoen Residence”. Het blijkt een prima hotel voor een paar dagen. Over de prijs kan ik op dit moment weinig zeggen want die schommelt nogal.
Na een extra grote ronde langs de gezellige plaatsen van weleer kan ik alleen maar zeggen dat niet alle veranderingen verbeteringen blijken. Ik blijf een moment voor het oude Sawadee Hotel in het steegje achter Khao San Road staan, alle ramen en deuren zijn dichtgetimmerd en het vervallen hotel ligt er verlaten bij. Waarschijnlijk ook een slachtoffer van de wereldwijde Covid-19 samenzwering! Wat hebben we vroeger hier veel plezier gehad en wat was het eten goed en goedkoop!
‘Om een uur of zeven beneden op het terras.’, dat was de afspraak vanmiddag toen ik in een zonnig Bangkok afscheid nam van mijn gasten. Om zeven uur komt de regen met bakken naar beneden. Opnieuw een tegenslag want we moeten door de regen op zoek naar een restaurant.
Vanmiddag op de terugweg hebben we even naar de foto’s voor de deur van een restaurant staan te kijken. Het zag er allemaal goed uit en er is voor iedereen wat wils. Het is ook niet al te ver weg en tussen twee buien door komen we bijna droog aan in het eethuis. Noem het eenvoudig, de porties zijn in ieder geval ruim en de smaak is ook voldoende. De Japanse kerrie is wat aan de waterige kant maar de honger maakt de rauwe bonen zoet. Onze eerste dag zit er in ieder geval op.
Wat we te zien kregen en wat we hadden gehoopt om te zien, Jammer.