Japan: Pruimenbloesem

Osaka (Cote House) 406), vrijdag 23 februari 2024

Ik trek in mijn gedachten een rechte lijn van de positie waar we ons nu bevinden naar het centraal treinstation van Kioto.

Even iets over de spelling van Kioto, oftewel Kyoto. De eerste is de Japanse spelling, en de tweede is de internationale spelling. Net zoals London en Londen, èn Paris en Parijs. Mijn spellingscontrole ziet de Internationale spelling als een fout en blijft die wijzigen. Waarschijnlijk omdat mijn Ip-adres in Japan ligt.

Terug naar die rechte lijn. Ik verwacht dat de afstand hemelsbreed ruim tien kilometer is. Het is even slikken voor mijn lieve vrouw maar ze stemt er mee in wanneer we voldoende pauzeren. We hebben geen haast en voor vanavond heb ik nog een verrassing voor haar. Het is een lange reuzenslalom van beurtelings links en rechts afslaan wanneer we bij een kruispunt komen.
Op de kaart van Google Maps hebben de bezienswaardigheden een prominente uitstraling en soms een eenvoudige schets van het bezienswaardige object. Onze eerste halte van vanmiddag is het “Mausoleum van Keizer Kazan”.

Keizer Kazan (花山天皇, Kazan-tennō, 29 november 968 – 17 maart 1008) was de 65e keizer van Japan volgens de traditionele opvolgvolgorde. Hij regeerde, gemeten volgens de traditionele Japanse kalender, van de 27e dag van de 8e maand van Eikan 2 (984) tot de 23e dag van de 6e maand van Kanna 2 (986).

Vol verbazing neem ik de omgeving in me op.
‘Eenvoud met veel details!’, zou ik het willen noemen.
Na ruim duizend jaar ligt de laatste rustplaats van de nog steeds gerespecteerde keizer er nog mooi bij. Een Japanse tuin met vers geharkt grind. Geen stukje zwerfvuil in of om het mausoleum. Hier straalt bescheidenheid in de puurste vorm van af. Hier is de trots en chauvinisme voor het vaderland niet besmeurd zoals overal in Europa. De collectieve schaamte voor het (koloniale) verleden van Europa wurgt de samenleving tot de dood er op volgt. Het leger baarden en witte jurken staan te popelen om het over te nemen.
Enkele straten verder staan we weer voor een oud traditioneel houten huis. Ik kan hier helemaal warm vanbinnen van worden. De Hollandse opgeruimdheid bevalt mij ook niet meer. De Japanse functionaliteit staat me dichter aan het lijf. Hoe het oogt voor de leek valt in het niets tegenover het gebruiksgemak en het comfort. Ik zou hier in dit huis zonder problemen de laatste jaren van mijn leven kunnen doorbrengen.
De rust in de buitenwijken is ondertussen voor ons heel normaal geworden. Het contrast met de randstedelijke wijken in Nederland kan niet groter zijn. Waarom? Zeggen jullie het maar?
Het werkloosheidspercentage in Japan is 2,40%. Zou het dan zo rustig zijn omdat iedereen naar het werk is en ze in Japan geen systeem van toeslagen kennen? Ongeveer 1,6% van de totale Japanse bevolking ontving in 2021 overheidssteun. Dat zijn mooie lage cijfers waar de linkse partijen in Nederland wakker van liggen. Zij spelen graag Sinterklaas voor de luie onderlaag van de bevolking met het belastinggeld opgebracht door de werkende Nederlanders en de bedrijven.
Overheidssteun in Japan is bedoeld om je snel weer nuttig te maken voor de maatschappij die elke dag opnieuw enkele maaltijden op tafel zet. Het is de reden dat het soms lijkt dat er veel zinloze banen zijn in Japan. Bij bouwwerkzaamheden bijvoorbeeld staan er soms wel drie veiligheid inspecteurs op straat omheen om er voor te zorgen dat er geen ongelukken gebeuren. Op straat de bevolking beschermen tegen ongelukken is altijd beter dan thuis op de sofa naar Netflix te kijken! Daar schiet niemand wat mee op!
‘Maak je nuttig voor de maatschappij!’, dat is de lijfspreuk van de vlijtige Japanner!
Een enorme heuvel tussen de moderne bebouwing, die is er ook, wordt op Google Maps aangegeven als een bezienswaardigheid. Ik moet jullie onthouden van de uitleg wat het is want dat is nergens terug te vinden. Dat het religieus moet zijn is ons wel meteen duidelijk door de rijen van van Boeddha reliëfs aan de voet van de heuvel.
Niet veel verder is er weer een klein Boeddhistisch altaar. Op dit moment zou je beginnen te denken dat elke straat of buurt zijn eigen Boeddhistische of Shinto altaar heeft. Misschien is dat ook wel zo. Mijn gedachten dwalen af naar ons multiculturele hoofdgehucht in Noord-Holland. Hoelang zou zo’n Boeddhistisch altaar langs de weg ongeschonden en onteerd blijven? Die gedachte maakt me treurig en versterken mijn gevoelens om Hollandistan zo snel als mogelijk voorgoed de rug toe te keren.
De volgende bezienswaardigheid waar we tegenaan lopen is het “Kitano Tenman-gū” altaar.

Kitano Tenmangū (北野天満宮, Kitano-Tenmangu) is een Shinto-heiligdom in Kamigyō-ku, Kyoto, Japan.

Het heiligdom werd voor het eerst gebouwd in 947 om de boze geest van de bureaucraat, geleerde en dichter Sugawara no Michizane te sussen, die was verbannen als gevolg van politieke manoeuvres van zijn vijanden in de Fujiwara-clan.

Het heiligdom werd het voorwerp van keizerlijke patronage tijdens de vroege Heian-periode. In 965 beval keizer Murakami dat keizerlijke boodschappers werden gestuurd om belangrijke gebeurtenissen te melden aan de bewaker kami van Japan. Deze boodschappers presenteerden aanvankelijk geschenken genaamd heihaku aan 16 heiligdommen en in 991 voegde keizer Ichijō nog drie heiligdommen toe aan Murakami's lijst - waaronder Kitano.

Van 1871 tot 1946 werd de Kitano Tenman-gū officieel aangewezen als een van de Kanpei-chūsha (官幣中社), wat betekent dat het in de tweede rang van door de overheid gesteunde heiligdommen stond.

De poort die toegang geeft tot het terrein van “Kitano Tenman-gū” is al indrukwekkend, maar de rust om ons heen en het ontbreken van toeristen verward me een beetje. ‘Er zal nog wel een andere ingang zijn!’, is het eerste dat in me opkomt.
De eerste indrukken die we krijgen wanneer we de poort zijn gepasseerd zijn onvergetelijk! Jullie zijn waarschijnlijk wel allemaal bekend met de Japanse kersenbloesem, de “Sakura”? Bij deze tempel zijn veel Japanse pruimen, ook bekend als Chinese abrikozen, gepland omdat dat de lievelingsboom was van de dichter “Sugawara no Michizane”.
De natuur kent seizoenen die de moderne mens niet meer voelt of beleefd. Erger nog, de moderne mens denkt dat ze de natuur kan sturen zoals de geesten van de vier elementen. Voordat ergens eind maart het “Sakura” seizoen begint zijn er de kleine delicate “Ume”, de Japanse pruimenbloesem.
Misschien zijn ze minder indrukwekkend maar dat betekend niet dat ze minder belangrijk zijn voor de Japanners. De lente in Japan begint al ergens begin februari. In Japan hebben ze zelfs “72 micro seizoenen” met allemaal hun eigen naam, gebruiken en vaak ook speciale gerechten om het seizoen te vieren!
Overal staan mooie kleine altaren en de pruimenbloesem is prominent aanwezig. Deze tempel wordt veel bezocht door studenten die de geesten om hulp en bijstand tijdens het studeren en de examens komen vragen.
Een rij rode torii’s leid naar een klein altaar waarnaast honderden, zo niet duizenden, wensplankjes van ijverige studenten hangen die tijdens de examens wel een steuntje in de rug kunnen gebruiken.
Het blijft opvallend rustig om ons heen en op dit moment begin ik me zorgen te maken of we geen regels hebben overtreden. Mogen we hier eigenlijk wel zijn, of is het "Verboden Toegang”? Er staan wel borden in het “Hiragana, Katakana, of Kanji” maar wij kunnen dat natuurlijk niet lezen.
Na de pruimenbloesem bekijken we het voor het publiek gesloten hoofd heiligdom, de: “Kitano Temmangu Honden”. Een enorm houten gebouw waar je vanaf de buitenkant toch een goede indruk krijgt hoe het er aan de binnenkant is. De “witte trommels” zijn “Sake” vaten gevuld met de Japanse nationale drank. Een schilderij over het gevecht tegen de zee is typische Japanse kunst op een houten paneel.
Er behoeft bij nader inzien toch geen toegang te worden betaald voor het “Kitano Tenman-gū” altaar. Bij de poort naar de tuin, vol met bomen waar de “Ume” volop in Bloei staat, staat een kassa. De 500 yen toegang is natuurlijk te verwaarlozen en in de wetenschap dat het geld naar het onderhoud van het terrein en gebouwen gaat trekt je snel over de streep. In de tuin heerst een drukte die zelfs voor Japan vreemd is!
Zonder een enkele westerse toerist is de tuin volgestroomd met mensen! Die drukte besluit ons om de tuin toch maar niet de bezoeken. Lyka laat een munt van 500 yen in een offerblok vakken. Wij hebben onze goede daad bij dit altaar gedaan. Misschien krijgen we ook een vleugje onverwacht geluk. Dat kunnen we wel gebruiken met de verkoop van ons appartement.
Mijn vrouw is helemaal in de ban van de ontluikende Ume. Ze heeft alleen maar oog voor de witte en roze bloesem. Haar foto’s gebruik ik graag als aanvulling op mijn culturele en architectonische foto’s. Er kleeft wel een nadeel aan twee fanatiek fotograferende echtelieden. Deze mooie dag ik Kioto leverde in totaal meer dan 500 foto’s op die een voor een moesten worden bekeken, gewaardeerd en eventueel gepubliceerd!
Het duurt even voordat de lastige Russen uit mijn beeld zijn verdwenen zodat ik een foto van de “Kitano Temmangu Homotsuden (Treasure Hall)” kan maken zonder mensen die op hun telefoon staan te kijken of hun foto’s goed gelukt zijn. Het grootste nadeel van een beeldscherm waar je je creativiteit op kan controleren! Vooral Russen en Amerikanen blinken uit om lang in de weg te blijven staan. Zo hebben de twee gezworen aartsvijanden toch nog een overeenkomst!
Het is al half een geweest en het wordt tijd om de bloesem te verlaten en wat Japanse brandstof tot ons te nemen. Wanneer ik dit verhaal zit te schrijven zie ik dat we twee mooie poorten van het terrein over het hoofd hebben gezien. Erg is dat niet want ik weet diep in mijn hart dat we hier nog wel een keer zullen terug komen.
Van de bloeiende “Ume” naar een poster met de aankondiging voor het seizoen van de bloeiende “Sakura” is maar een kleine stap. De poster is natuurlijk een kunstwerk op zich.
We krijgen het gevoel dat we weer in de bewoonde wereld zijn beland. Er zijn weer restaurants en winkels aan beide zijden van een brede winkelstraat.
Het is fris weer en dat heeft ons, in combinatie met de lange wandeling, een enorme trek gegeven. Het eerste de beste Japanse Fastfood restaurant is een Sukiya en wij vallen als hongerige wolven naar binnen.
Rundvlees op rijst met een Miso soep voor Lyka en voor mij is het wat langer werken want ik moet aan tafel nog het een en ander uit kleine plastic zakjes toevoegen aan mijn varkensvlees met sla op rijst. Het heel zacht gekookte ei bovenop is een regelrechte winnaar! Eerst eten en dan vervolgen we deze mooie dag naar het centraal station van Kioto.

Japan: Het gouden paviljoen

Osaka (Cote House) 406), vrijdag 23 februari 2024

Toen we vanmorgen vertrokken met de trein naar Kioto had ik nooit kunnen bevroeden dat we zoveel zouden gaan bekijken en dat ik voor het eerst in de geschiedenis tot drie verhalen over onze avonturen op een dag zou komen. Ons hoofddoel voor vandaag stond al vast, de iconische met bladgoud beklede “Kinkaku-ji tempel, het Gouden Paviljoen" in Kioto.
Onze treinreis van ruim een uur begint diep onder het “Namba JR Station”. We moeten vandaag twee keer overstappen en betalen 1.080 yen (€ 7,-) per persoon voor een enkele reis naar het “Imadegawa metrostation” in Kioto.
Tijdens het overstappen passeren we deze enorme “Manga” figuur in een reclame op een wand. “Manga” is een fenomeen dat je in Japan overal tegenkomt. Er zijn zelfs restaurants met een uitgebreide bibliotheek van Manga strips zodat de gasten tijdens het eten wat te doen hebben. Of is het hadden? Het lijkt me zeer aannemelijk dat de Japanners vandaag de dag Manga strips op hun mobile telefoon lezen in een betaalde app. Manga is big business in Japan.
De reis verloopt voorspoedig en wanneer we het station uitstappen worden we weer geconfronteerd met regen. Heeft het niet genoeg geregend de afgelopen dagen? Een miezerige regen die net iets sterker is dan motregen. Dit weer is niet voorspeld voor vandaag dus hebben we er ook niet op gerekend. Bij de eerste de beste drogist kopen we voor Lyka een goedkope paraplu met een transparant dak. Deze zijn populair in Japan omdat je dan altijd het verkeer om je heen kan zien wanneer je de straat moet oversteken.
Ik heb me tijdens het plannen van deze dag gruwelijk vergist! Bij de eerste blik op mijn mobiele telefoon zie ik dat het zeven en een halve kilometer wandelen is naar de ingang van de tempel met het “Gouden Paviljoen”! Laat is dat maar stil houden voor mijn lieve vrouw. Ik zou zomaar in de problemen kunnen komen.
Uiteindelijk is de anderhalf uur durende wandeling wel meegevallen. Het wandelen door de rustige en verkeersluwe buitenwijken van Kioto is aangenaam en gelukkig neemt de regen ook af en is het zelfs soms ook helemaal droog.
En je ziet ook nog eens wat! Zoals dit fantastische traditionele Japanse houten theehuis. Hoe lang al zouden vermoeide reizigers zich hier aan een warme kop thee en een eenvoudige maaltijd tegoed hebben gedaan?
Het is niet overal langs de smalle straten en wegen idyllisch. We lopen ook door straten met oneindige rijen moderne kleine Japanse woningen. Nog wel vaak opgetrokken uit hout omdat die bouwwijze aardbeving bestendig is. Deze schattige stenen walvis op de stoep voor een kleine woning wil ik jullie niet onthouden.
Japan en de walvis?
Hoe moet je daar naar kijken?
Na alle indoctrinatie door de verschillende obscure natuurclubjes?
Japan jaagt nog, als een van de weinige landen, op de walvis en dat staat voor de linkse milieuclubjes hoger op de prioriteiten lijst dan het vermoorden van mensen, die ook zoogdieren zijn, in Afrika en het Midden-Oosten.
Gelukkig heb ik vorig jaar het boek “Moby Dick” van de Amerikaanse schrijver Herman Melville uit 1851 gelezen. Dit boek is een openbaring over de walvisvaart. Het hoe en waarom de walvisvaart is ontstaan en waarom het lange tijd een succesvolle industrie is geweest.
Na het lezen van het boek ben ik tot de conclusie gekomen dat de vondst, en het gebruik, van de minerale aardolie de redding voor de walvissen is geweest. Voordat de petroleum kon worden gewonnen uit aardolie was walvisolie de brandstof voor de olielampen in huis. De fijne reukloze olie die uit het vet van de zoogdieren werd gekookt was de ideale olie omdat het ook niet rookte. Ook werden de baleinen van sommige soorten walvissen, baleinen zijn elastische, hoornachtige kabels van keratine afkomstig uit de baard van een baleinwalvis, gebruikt omdat het plastic nog niet was uitgevonden.
De “Walvis”, zoals bijvoorbeeld de “Potvis”, is een zoogdier dat volwassen rond de 35.000 kilo kan wegen. Daar zit aardig wat rood vlees en wit spek aan! In Osaka zijn er speciale walvis restaurants waar alleen maar walvisvlees op de menukaart staat. Onderverdeeld in verschillende soorten zoals ook het bij ons beter bekende rundvlees. Een stooflap is heel wat anders dan een ossenhaas.
Walvisvlees bevat veel omega drie onverzadigde vetzuren en is dus bijna net zo "gezond" als vette vis. Het vlees is zo mals omdat de dieren na het harpoeneren een tijd aan boord van de walvisvaarder rijpen voordat ze uitgesneden worden. Slow food! Alle stukken van de walvis worden verwerkt, het is dus niet zo dat alleen de beste stukken in het restaurant terechtkomen.
Het probleem met onze aardkloot is dat er gewoonweg veel teveel mensen op leven die dagelijks gevoed moeten worden! Smakelijk eten met de insecten en hun larven op uw bord die het voedsel van de toekomst moeten worden!
Voordat we bij de ingang van het park waar de “Kinkaku-ji tempel” staat aankomen begint het stevig te regenen. Een ding is zeker! De regen schrikt de toeristen niet af om naar het “Gouden Paviljoen” te gaan kijken. De propvolle toeristenbussen, en ook stadsbussen, rijden af en aan om de toeristen te lossen en een uur later weer in te laden.
Ik hoor een Japanse gids in duidelijk Engels zeggen: ‘U heeft precies een uur de tijd voordat de bus weer vertrekt. Zorg dat u op tijd bent want anders vertrekken we zonder u!’
Op dat moment weet ik weer waarom wij ervan genieten om overal onze eigen weg te zoeken en eigen tijden te bepalen. Georganiseerd reizen is niet ons ding en zal dat ook nooit worden!
Zodra we de kassa zijn gepasseerd, 500 yen (€ 3,20) per persoon, stopt de regen. Ruim drie euro per persoon om een culturele top attractie in het dure Japan te bezoeken, denk daar eens over na? Een bezoek aan “Rijksmuseum Slot Loevestein” vlakbij Zaltbommel gaat je € 17,50 per persoon kosten. Persoonlijk vindt ik dat een markant verschil!
De plattegrond van het tempelterrein verbaasd me enigszins. Naast het gouden paviljoen lijken er maar drie andere gebouwen van enig belang op het tempelterrein te staan. Het grootste gebouw, zijn we al gepasseerd en hebben we al gezien.
Er is ongeveer dertig meter reling aan de rand van de vijver om de perfecte foto van het “Gouden Paviljoen”, inclusief de reflectie op het stille water van de vijver, te maken. De vele toegestroomde toeristen verdringen zich en de meesten schieten maar in het wilde weg. Dat willen wij dus niet! Ik elleboog me met enige kracht en onvermurwbaar tussen de lagen toeristen door totdat ik eindelijk vooraan met mijn buik tegen de reling sta en deze foto van postkaart kwaliteit kan maken.
Dit paviljoen dateert uit 1956. Het originele paviljoen dateerde volgens niet verifieerbare berichten uit 1399. De vele Japanse burgeroorlogen en natuurrampen hebben de afgelopen vijfhonderd jaar het paviljoen beschadigd of afgebrand. Van dichtbij is duidelijk zichtbaar dat de constructie niet erg oud is, maar van een afstand ziet het paviljoen er door de weerspiegeling in de vijver sprookjesachtig uit.
We willen zelf natuurlijk ook graag op de foto met het “Gouden Paviljoen”. We wachten een rustig moment af om iemand te vragen of ze een foto van ons samen willen maken. Sinds de camera in de mobiele telefoon beter is dan de oude digitale fotocamera’s zijn de mensen echt niet beter gaan fotograferen. De foto’s zonder enige compositie en met je hoofd precies in het midden komen nog vaak voor. Ook het ontbreken van je voeten is erg storend! Het vinden van een fotograaf voor een foto van ons tweeën moet met grote precisie gebeuren!
Wij hebben geluk wanneer er een Japans stel in klederdracht voorzichtig over het grind naar ons toe komen geschuifeld. Ik twijfel geen moment! Ik vraag zonder enige schaamte aan het zeer gereserveerde Japans stel of ze misschien een paar foto’s van ons willen maken. Als tegenprestatie zal ik dan enkele foto’s van hun maken. Aan de manier waarop de man positie kiest weet ik al dat het wel goed komt. Het stel in klederdracht is ook een plaatje waar ik erg trots op ben.
Er is een pad over het tempelterrein uitgezet dat je als bezoeker wordt geacht te volgen tot aan de uitgang. We worden langs het “Kinkaku-ji” geleid en krijgen nog een laatste blik op het “Gouden Paviljoen” vanuit een andere, minder mooie, hoek. Er is nog een gebouw te gaan dus lopen we langzaam geleid door de witte pijlen langs het pad en op de grond.
De reden hiervoor is eenvoudig. De opgeruimde en efficiënte Japanners willen niet dat er op het tempelterrein een verkeersopstopping ontstaat met aan de ene kant bezoekers die net zijn gearriveerd en bezoekers die vertrekken. De stroom bezoekers gecontroleerd naar de uitgang leiden is de beste oplossing voor alle betrokken partijen!
We blijven even staan bij de “Ginga-sen” (Galaxy's spring). Hier komt het Shinto in de Japanners boven. Water is een van de vier natuur elementen. Bronwater, koud of warm, is onlosmakelijk verbonden met de cirkel van het leven. Zonder water is er geen leven! Er wordt gebogen, geklapt en gepreveld. Het zal ongetwijfeld wel helpen.
Ik heb wat mensen op de achtergrond verwijderd om de foto met Lyka op het grindpad wat rustiger te maken. De paden zijn goed en schoon. We komen bij een groep oude Boeddha reliëfs waar de Japanners fanatiek muntjes in een metalen kom proberen te gooien. In Azië heb je “geluk” bij het gokken! Geluk in je leven noemen ze steevast “voorspoed”.
We vervolgen onze weg en zien al snel de “Kinkaku-ji”, de Witte Slangenheuvel. Poëtische namen komen van alle kanten op je af in Japan. De ene naam nog mooier dan de andere. Het is volgens mij een Chinese gewoonte die ze al heel lang geleden in Japan hebben overgenomen.
Een laatste blik op de “Fudo-do Tempel” en we hebben hier alles gezien. Het is nog geen twaalf uur en we zijn al bijna klaar voor vandaag. De omgeving van de “Fudo-do Tempel” is vervuild met toeristen die foto’s willen maken van hun geliefden in de tuin om de tempel heen. Daarom kom ik niet verder dan een foto van een flinke afstand van het altaar. Er staat een rood/wit hek om de veranda heen zodat geen enkele toerist het in zijn hoofd haalt om (zonder schoenen) de veranda op te stappen.
Dit zijn de nieuwe symptomen van het nieuwe egoïstische massatoerisme dat de wereld teistert sinds de Covid-19 samenzwering. Ik sta vaak te kijken hoe een toerist in hemelsnaam zijn gedrag kan verantwoorden naar de rest van de samenleving! Het zijn opvallend veel Russen, Chinezen en Indiërs die zich maar moeilijk kunnen aanpassen aan hun nieuwe omgeving. Het volledige ontbreken van respect is stuitend. Op z’n moment ben ik blij dat ik al veel heb gereisd en gezien in het verleden. Toen het allemaal nog eenvoudig bereikbaar en heerlijk rustig was.
Buiten de poort van het tempelcomplex biedt zich het volgende probleem aan. Willen we gebruik maken van het openbaar vervoer naar het treinstation dan moeten we met de stadsbus. Bij de bushalte tegenover de ingang staan zeker drie busladingen passagiers gedisciplineerd te wachten tot ze aan de beurt zijn om te worden vervoerd. Dat gaat hem voor ons niet worden vandaag!
Ik koop bij een 7-11 twee warme bapao’s met varkensvlees voor de kleine trek en onder het eten loop ik op mijn iPhone door onze mogelijkheden. Het is iets meer dan dertien kilometer lopen naar het station van Kioto. Dat zou voor ons geen probleem moeten zijn wanneer we onderweg nog wat kunnen bezoeken.

Op 10 mei, twee dagen na de capitulatie van nazi-Duitsland, begon te Los Alamos een tweedaags overleg over mogelijke doelwitten van atoombom aanvallen op Japan. Gekozen werd in eerste instantie voor Yokohama, Hiroshima, Kokura, Niigata en Kioto.

De laatste stad werd geschrapt omdat in deze stad veel historische tempels stonden. Het pleidooi voor het schrappen van Kioto als doel wordt gewoonlijk toegeschreven aan japanoloog Edwin Reischauer, maar deze heeft dat ontkend. Volgens Reischauer zou minister van Oorlog Henry Stimson, die er enkele decennia eerder zijn huwelijksreis had gemaakt, Kioto van de lijst hebben geschrapt.

Daarom is er onderweg naar het treinstation nog heel veel te bezoeken en te bezichtigen!

Japan: Regen

Osaka (Cote House) 406), donderdag 22 februari 2024

De afgelopen dagen waren absoluut geen prettige dagen! Periodes van lichte regen afgewisseld door periodes met buien. Het is niet anders. Gelukkig zijn we voor een langere tijd op reis want slecht weer tijdens een vakantie van twee weken is natuurlijk deprimerend.
We brengen de dagen in het hotel door in een natuurlijk ritme. ’s Morgens bak ik altijd een omelet voor ons ontbijt die we op een sneetje wit brood met twee plakjes ham verorberen. Helaas kunnen we niet door het raam naar buiten kijken hoe het slechte weer zich ontwikkeld.
Noem het vreemd maar eigenlijk is het wel logisch. In Japan hebben de appartementen figuurglas in de kozijnen. Licht wordt gewoon doorgelaten, vanaf de buitenkant zien ze alleen onherkenbare schimmen door de ruimte zweven. Het voordeel is dat je geen vitrages, en soms ook overgordijnen, nodig hebt. In het begin vond ik het heel vreemd maar met elke dag die verstrijkt krijg ik er meer begrip voor. Het is de beste oplossing voor de woontorens die soms maar enkele meters van elkaar staan.
Ik loop af en toe naar het “rookbalkon” om te zien of het weer toelaat of ik boodschappen kan gaan doen zonder nat te worden. Er staan een dozijn paraplu’s in het portiek van het hotel in de paraplubak maar ik vind een paraplu een verschrikkelijk ding dat ik met grote zekerheid altijd weer vergeet mee terug te nemen. Dus kies ik er liever voor om een beetje nat te worden.
Tijdens de droge periodes ontsnap ik snel uit het hotel met een elektronische boodschappenlijstje op mijn iPhone naar de Life Supermarkt om boodschappen te doen. Elke middag en avond uit eten is leuk wanneer je twee weken op een Grieks eiland verblijft maar in onze situatie is een lunch van verse sushi uit de supermarkt een prima, en een betaalbaar, alternatief.
Dat laatste zal menig wenkbrauw oplichten! Ik heb het al vaker geschreven, Japan blijkt tijdens ons verblijf een ongelofelijk goed geprijsde vakantiebestemming nu de Japanse yen stevig is gedevalueerd. We praten er bijna elke dag over om Japan volgend jaar weer te gaan bezoeken.
Zodra ik ’s middags de kans krijg om te gaan wandelen neem ik die met twee handen aan. Gewoon wild wandelen in de stad met de ogen wijd open om alles goed in me op te kunnen nemen. Linksaf of rechtsaf wanneer het gevoel of intuïtie het mij ingeven. Op en van deze middagen passeer ik een open garage onder een klein appartementengebouw aan de oever van een rivier. Een witte Bentley en een rode Ferrari staan broederlijk naast elkaar. Gepoetst tot in de perfectie en ongetwijfeld gereed om een ritje door de stad of de heuvels rond Osaka en Kioto te gaan maken.
Aan een andere rivier, Osaka wordt doorkruist door meerdere waterwegen, wordt mijn interesse gewekt door een modern architectonische parel. Het is het “Osaka Science Museum”. Misschien moeten dit museum maar eens gaan bezoeken wanneer het slecht weer is?
Nu ik dit heb geschreven bedenk ik me dat we echt geen zin hebben om door de regen naar een museum te gaan. De kans dat we gaan met goed weer is ook niet erg groot! Met goed weer gaan we liever wandelen in de heuvels rond Osaka en Kioto om de tempels en altaren bezoeken om de Japanse cultuur op te snuiven.
Het is vandaag aangenaam weer met weinig wind. De wollen muts blijft in mijn jaszak en ik slenter door de brede schone straten van Osaka. Wat me het meest opvalt in de stad met met ruim 2,7 miljoen inwoners dat het er niet druk is. Of dat het niet druk aanvoelt, welke van de twee?
Een kort onderzoek heeft me geleerd dat het bezit van een auto in Japan erg kostbaar is. Een ritje van 100 kilometer op de tolweg kost je zomaar € 95,-. En dan moet je ook nog terug en betalen voor het publieke parkeren omdat er maar heel weinig privé parkeerplaatsen zijn in de bebouwde gebieden.
Het is me na het korte onderzoek duidelijk waarom de “Osaka Metro” in de grotere regio Osaka dagelijks 13 miljoen treinpassagiers vervoert! Dat zijn alle Nederlanders zonder de ongedocumenteerden, elke dag. Het openbaar vervoer is hier schoon, efficiënt en goedkoop. Daar dromen de milieu-wappies in Nederland van! Helaas denkt de vaderlandse overheid dat ze het wiel opnieuw moeten uitvinden in plaats van een goed werkend systeem uit het buitenland te kopiëren.
‘Weer of geen weer, waar gaan we vanavond eten?’
Het maakt ons niets uit want om de hoek op vijf minuten afstand van het “Cote House” hotel is er een filiaal van de “Nakau” restaurant keten. Fastfood op zijn Japans zou in Nederland ook ongetwijfeld aanslaan. Het restaurant heeft een Japanse huiselijke sfeer. Het eten is gevarieerd, goed en niet te hoog geprijsd.
Elke avond zitten we, omringt door een dozijn hongerige Japanners, onze kommen rijst, belegd met een mix van roerei vermengt met groente en/of vlees, naar binnen te werken. In Japan is het een ongeschreven wet dat je na het eten zo snel als mogelijk je plaats in het restaurant verlaat zodat een wachtende ook zijn maaltijd kan nuttigen.
Zo leven we van regendag tot regendag totdat Pluvius de sluizen van de hemel weer heeft gesloten en wij droog op avontuur kunnen in de Japanse cultuur.