Thailand: Weekend

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 602), zondag 15 januari 2023

Na alle belevenissen van onze eerste twee dagen in Pattaya zijn we blij dat het allemaal weer goed is gekomen. Gelukkig heb ik de meeste zaken die belangrijk waren kunnen afhandelen en ik heb alweer een handvol oude vrienden ontmoet en ook heerlijk en gezellig bier mee gedronken.
De gebruikelijke tosti’s ham/kaas met zwarte koffie smaken ons ’s ochtends weer als vanouds en om eerlijk te zijn denk ik dat we tijdens dit bezoek niet aan een Engels ontbijt toe gaan komen. Het is zaterdag dus is het weekend, ook voor ons.
En hoe kunnen we het weekend beter beginnen met een lunch van de lekkerste “Massaman kip (kerrie)” die ik ooit in mijn leven heb gegeten? Een zoete gele kerriesaus op basis van kokosnoot en specerijen uit het verre India die uit het zuid-westelijke gebied van Thailand komt. Van Ranong tot aan Satun is deze overheerlijke kerrie te verkrijgen. Mocht je ooit in Zaltbommel komen vraag dan aan Kim van het Thaise Restaurant “Kim’s Kitchen” of ze het voor je wil bereiden. Je zal er wel op moeten wachten, de kip heeft namelijk wat tijd nodig.
Nadat ik een kort gesprek heb gevoerd met de manager van het “Dang Dum Pattaya Restaurant” gaan we richting het strand. Wat we daar aantreffen verbaasd ons eigenlijk niets. Er ligt een verdwaalde toerist op zijn handdoek of onder een parasol op een ligstoel. Ik vraag me af waar de dagjesmensen uit Bangkok zijn. In een ver verleden wisten de inwoners van Bangkok de drukkende warmte van de stad vaak te ontvluchten naar de dichtbij gelegen badplaatsen. Het mag duidelijk zijn dat elke Thai de gevolgen voelt van het wegblijven van de (Westerse) toeristen. Iedereen eet mee van de eindeloze stroom toeristen die dagelijks zouden moeten arriveren.
Maar het is teleurstellend, en ook bedroevend, dat zoveel hardwerkende mensen hun hele hebben en houden tijdens de Covid-19 pandemie zijn kwijtgeraakt. Om ons steentje bij te dragen koopt Lyka een verse kokosnoot om het vruchtwater door een rietje te kunnen drinken. De verkoopster is zichtbaar blij en de tien baht fooi wordt ook heel erg gewaardeerd.
We maken er een stevige wandeling van en Lyka’s schoenen geven zelfs een paar blaren op haar voeten. “Soi Post Office” is ook nog steeds een slagveld. We proberen herkenningspunten te vinden maar we kunnen er maar heel weinig vinden. De “Pinocchio Bar” van grote Rini lijkt in het niets opgelost. En dat vinden we erg jammer omdat we daar nog heel veel leuke herinneringen aan hebben.
Om aan geven hoe ingrijpend de Covid-19 pandemie voor Pattaya is geweest en hoeveel schade ze heeft aangericht zien we wanneer we oog in oog komen te staan met “Tim-Bar”! Of beter gezegd, Tim-Bar is ook van de aardbodem verdwenen. Om de hoek zien we nog meer schade! Ook het nieuwe “Tim-Hotel” heeft een nieuwe naam en een nieuwe eigenaar gekregen. Ik weet dat de wereld aan veranderingen onderhevig is maar wanneer instituten zoals Tim-Bar na tientallen jaren verdwijnen wordt ik daar heel droevig van.
Vanzelfsprekend gaan we een paar biertjes drinken bij Nikom Court en vanavond zijn er helemaal geen bekenden. Het bier is koud en goedkoop dus we komen de tijd wel door. Het valt me nu pas op dat er geen muziek wordt gespeeld. Generlei muziek, en dat ik maar goed ook want muziek zou een reden voor problemen kunnen zijn.
We besluiten tijdens het bier drinken dat we het nieuwe restaurant van Piet, de “Hungry Gorilla” maar eens moeten gaan proberen. Op weg naar het restaurant passeren we de “Areca Lodge” en deze keer is onze vriend Winas wel aan het werk. Het is moeilijk voor te stellen dat het drie jaar geleden is dat we hem voor het laatst hebben gezien! Maar bij echte vriendschap is dat geen probleem. We kennen elkaar al meer dan twintig jaar. Het voelt alsof je gisteren van elkaar afscheid hebt genomen.
Piet, en nog een paar andere bekende Nederlanders zijn in de “Hungry Gorilla” aanwezig. Onderweg hebben we al besproken dat we de specialiteiten van de dag nemen. Voor Lyka varkensvlees en voor mij een kip Cordon-Bleu. Het smaakt fantastisch zoals ik al meer dan twintig jaar gewent ben wanneer ik bij Piet of Malee ga eten.
Onze dag zit er alweer op en op de kamer drink ik nog een koude grote Beer Leo en kijk een aflevering van “City on a Hill”. Ik kan niets anders zeggen dat ik het reisgevoel alweer terug heb maar we geven nog steeds teveel geld uit. Het budgetteren moet nog een beetje worden verfijnt, anders worden onze reizen in de toekomst onbetaalbaar!

Vanzelfsprekend heeft ook Lyka tijdens deze reis haar momenten. Zondagmiddag heeft ze afgesproken met twee Filipijnse vriendinnen die ze ook alweer drie jaar niet heeft gezien. In Angeles City en op de luchthaven in Manilla heeft ze nog wat voedsel voor de meisjes gekocht. Natuurlijk etenswaar die in Thailand moeilijk te verkrijgen zijn of exorbitant duur zijn door de Thaise belasting.
De meiden zijn blij om elkaar weer te zien en genieten van elkaars gezelschap en goed eten. Met z’n drieën in een ver vreemd land maar toch niet verloren.
Ik geniet van mijn tijdelijke vrijheid en de eenzaamheid op het balkon. Een lichte bries zorgt voor wat verkoeling. Een beetje lezen, een beetje muziek luisteren en een beetje nadenken over de toekomst. Een onzekere toekomst? Oorlogen en depressies? Wie kunnen we nog vertrouwen? Onze regering en onze overheid is onbetrouwbaar geworden. Kunnen jullie daar nog wat aan doen? Ik ben bang van niet. De politiek en de overheid zijn verrot tot op het bot! Ik ga me er in ieder geval nooit meer mee bemoeien. Ook het lezen van de krant maakt me steeds weer een beetje depressief. Ik ga Nederland maar mijden, dat lijkt me de beste oplossing.
Wandelen in de zon is het beste medicijn tegen depressies. Dus ik trek mijn sandalen aan en ga op stap. Ik kies voor een hele lange ronde langs ook weer enkele oude vrienden. Maar het belangrijkste is toch wel mijn lunch van glas noedels met heel veel groente! Ik heb al meerdere keren vermeld. Nog geen twee euro! Daar kun je tegenwoordig in Nederland nog geen sauszijnenbroodje voor kopen!
Na het samenzijn met de meiden ontmoeten we Frans en Lilly bij Nikom Court. Het is een gezellig samenzijn. We halen wat herinneringen op en bespreken de toekomst. Die voor iedereen onzeker is nu de internationale politiek van de realiteit is los geslagen en op de oorlogstrommels slaan.
Ook de zondag komt tot een einde en we gaan bij “Malee House" eten. Thai eten wel te verstaan. Een dagje zonder patat kan wel. Lyka gaat voor de gebakken rijst met garnalen en Ananas, zelf kies ik voor de oude bekende Pad Krapow met een omelet. Het smaakt ons goed en nadat we afscheid van Malee hebben genomen gaan we richting ons hotel. We ontspannen nog wat na deze drukke dag en nemen ons voor om het morgen maar eens rustig aan te doen.

Thailand: Vrijdag de dertiende

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 602), vrijdag 13 januari 2023

Op deze vrijdagochtend worden we dus wakker in de derde hotelkamer in evenveel dagen! Opnieuw voel ik me wat verdwaalt. Gelukkig duurt het niet lang. Het eerste wat me opvalt is de aangename rust en de relatieve duisternis door de dikke verduisterende gordijnen. Er is in ieder geval nagedacht over dit hotel! Het kost zes euro per nacht meer dan het vertrouwde “Boxing Roo” maar de kwaliteit is er ook naar. Alleen de digitale beltoon van de lift zou moeten worden uitgezet. Die is ’s nachts wel erg luid.
De 7-11 is om de hoek en de koffie die wordt gezet van echte vers gemalen koffiebonen is van zeer hoge kwaliteit. Met twee flesjes soda water en een grote beker koffie ga ik rond zeven uur achter het toetsenbord van mijn MacBook Air zitten om de eerste foto’s van de dag te verwerken.
Om tien voor half negen zit ik al bij de kapper in de stoel. Een bijzondere kapper, of beter gezegd, kapster. We kennen elkaar al bijna 23 jaar! Zij was mijn eerste kapster in Pattaya en sindsdien heeft er nooit iemand anders aan mijn haar gezeten in Thailand.
Het was een heerlijke en ook vruchtbare reünie. We hebben samen plannen gesmeed voor komende winter. Want natuurlijk hebben we plannen om ook de komende winter de stookkosten te ontvluchten en een paar maanden naar de tropen te verkassen. We kunnen waarschijnlijk een kamer bij haar huren voor een schijntje vergeleken bij wat je voor een hotel kwijt zou zijn. Ik kan alleen maar hopen dat de Thaise regering geen vreemde dingen in haar hoofd haalt met visums en de opkomst van een nieuwe Covid-19 variant.
Opnieuw kiezen we voor een lunch in het food court van de Big C en zeg nou eerlijk, voor twee euro kan je je toch geen bult vallen? Pittig varkensvlees in rode curry met gebakken kousenband en kip met verse gember! Wat is het eten hier toch heerlijk en gezond! En het blikje cola voor minder dan vijftig cent brengt je toch in verlegenheid?
We doen nog wat kleine boodschappen in de enorme supermarkt op de eerste verdieping en pinnen meteen nog maar 10.000 baht. Het is pas vrijdag maar de bodem van mijn portemonnee is alweer in zicht! Het uitgeven gaat sneller dan we hadden verwacht. Misschien lopen we later nog wel wat in. Het leven in de provincie is nu eenmaal altijd wat goedkoper. Voor een moment sta ik stil bij het koffie terrasje waar ik altijd koffie dronk met Pieter Aarden. Helaas ook niet meer onder ons maar de mooie en leuke herinneringen zullen me nog lang bijblijven.
Met een grote bak verse ananas en een paar flesjes sodawater binnen handbereik ga ik in de middag nog wat schrijven en herschrijven. De rode JBL-go3 doet haar werk uitstekend en ik luister alleen nog maar naar mijn eigen muziek. Ik heb de Nederlandse NPO, de propaganda machine van D(ictatuur)66 helemaal afgezworen. Linkse propaganda en WOKE geleuter van hersenloze en onopgeleide malloten! Dus, vanmiddag is het Jeff Beck middag! Een rocker met grote ballen! Mag hij rusten in vrede.
Voor het bierdrinken maak ik nog een ommetje en ik verbaas me nog steeds over de enorme torens die er de afgelopen drie jaar in Pattaya zijn gebouwd. Allemaal appartementen! Linksboven is de foto van het “Edge Central Pattaya” dat op de locatie van de “Diana Inn” is gebouwd. Rechtsboven zijn drie enorme torens van het nieuwe “The Base, Central Pattaya” appartementen complex. Tussen Soi Diana Inn en Soi Honey Inn.
Waar ik me ook over verbaas is dat ik door het dagelijkse wandelen de pijn van de beklemde zenuw in mijn rechter bil haast niet meer voel. En dat is een heel fijne gewaarwording! Zo zie je maar dat wandelen overal goed voor is.
Ik zoek een plekje aan een tafel want alle stoelen “aan het raam” zijn al vroeg ingenomen door de beroepsdrinkers. Zij beginnen om half twee ’s middags al aan hun middagdienst om de grote flessen bier leeg te lurken!
Er komen plotseling drie plaatsen vrij aan het raam vrij en ik bedenk me geen moment. Een uurtje aan het raam is altijd leuk en interessant. Het observeren van het langzaam voorbij trekkende verkeer is een geliefde bezigheid terwijl je geniet van je extra goedkope grote fles Leo Bier. Zeg nou zelf? Een klein flesje bier aan de overkant voor 80 baht of een grote fles bier aan deze kant voor 70 baht? Dat is toch een eenvoudige keuze?
Het is vandaag vrijdag en we willen onszelf verwennen. Er lijkt aardig wat volk op de been in Soi Diana maar de barretjes zijn beangstigend leeg. Er zijn veel oorzaken voor dit zakelijke ongemak. Maar wat zeker ook niet helpt is dat 99% van de meisjes van plezier naar het beeldscherm van hun telefoon zit te staren.
Als papegaaien roepen ze om de paar minuten automatisch en zonder zelf te beseffen wat ze roepen: ‘Hello, Welcome!’ Zonder op te kijken van het beeldscherm!
De clientèle voor deze meisjes die hoofdzakelijk uit dikke oude mannen met kale hoofden bestaat heeft van nature een hekel aan die moderne apparatuur. Het liefste zouden de meisjes, die tegenwoordig gemiddeld ruim boven de veertig jaar zijn, doorgaan met gekleurde balletjes kapot schieten tijdens de daad waarvoor ze worden betaald. De zaken gaan dus niet zo best en op het platteland lijden ze honger.

Een veelgehoorde grap langs de straten is tegenwoordig: ‘Ben je al bij Grootmoeder-a-go-go geweest?’

De leeftijd van de danseressen in de gesloten A-go-go’s schijnt ook omhoog te zijn geschoten! Helaas kan ik daar niets zinnigs over zeggen omdat ik zeker al meer dan vijf jaar niet in zo’n A-go-go ben geweest. Maar de grap die rondgaat zegt alles!
We kiezen natuurlijk voor de gebakken vis met de zoetzure pittige dipsaus, asperges met garnalen en speciaal voor mij een bordje friet. En het is heerlijk! Een, voorlopig laatste, opmerking over de inflatie in Thailand. Dit kost, inclusief drie drankjes, wel 24 euro. Dat is dus niet goedkoop te noemen? Het is ook duidelijk meer dan voor de Covid-19 pandemie. Onze dag zit er alweer op. Morgen een nieuwe dag met een nieuwe afspraak.

Thailand: Wakker worden in een vreemde kamer

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 602), donderdag 12 januari 2023

Het is erg vreemd om na acht weken in een andere kamer, en dan ook nog in een ander land, wakker te worden! De rituelen blijven hetzelfde. Eerst op zoek naar koffie en straks verse broodjes halen in de supermarkt.
Het is nog erg vroeg en ik laat Lyka nog maar slapen. De problemen van gisteren zijn al van me afgegleden. De wetenschap dat we over een paar uur een nieuwe kamer kunnen betreden en dat we voor de rest van week onder de pannen zijn geeft me rust.
Het stilzitten gaat me slecht af, zeker in het donker nu Lyka nog als een roosje ligt te slapen, dus ga ik maar wandelen en de oude bekende buurt verkennen. Ik ben erg benieuwd wat ik ga aantreffen en wat er de afgelopen drie (Covid-19) jaar allemaal is veranderd.
Aan het einde van Soi LK krijg ik meteen al een brok in mijn keel. Het is gewoonweg diep treurig om te zien dat de “Boxing Roo” nog steeds dicht is en hoogstwaarschijnlijk ook nooit meer open zal gaan. Wat liggen hier veel goeie en mooie herinneringen! Wat op dit vroege tijdstip het meest opvalt is dat er haast geen verkeer op de weg is. Er gaan geen mensen vroeg naar hun werk en er gaan geen mensen na de nachtdienst naar hun bed. De stilte is oorverdovend. Wat kan ik van de verhalen en statistieken van de Thaise overheid allemaal geloven? Ik zie toch met mijn eigen ogen dat het toerisme, zoals we enkele jaren geleden kenden, op sterven na dood is!
Achter de Boxing Roo zijn ze zelfs mooie en goede huizen aan het slopen. Waarom? Er zijn geen buitenlanders meer die vijfhonderd euro per maand huur betalen voor een kast van een huis met vier slaapkamers?
Onderweg zie ik met mijn eigen ogen wat een slagveld Pattaya nog steeds is. Heel veel winkels, restaurants en ook 7-11’s zijn dichtgespijkerd. Op elke tweede of derde winkel hangt een bord: “Te koop of te huur”.
Wat me ook meteen opvalt zijn de geplaveide voetpaden in Thailand. Hier kun je, in tegenstelling tot Angeles City, gewoon heerlijk wandelen zonder bang te zijn om te worden overreden. Het valt me ook op dat het fenomeen van de “Motorbike Taxi” bijna geheel uit het straatbeeld is verdwenen. Een enkeling in een oranje hesje die het heeft kunnen overleven, of nog hoop heeft dat het allemaal wel goed gaat komen, staat eenzaam op een straathoek op een klant te wachten.
Ik neem een sluiproute binnendoor en bekijk nog even het huisje waar ik achttien jaar geleden enige tijd heb doorgebracht. Zelfs mijn rode postbus hangt er nog! Alsof de tijd heeft stilgestaan! Ik slenter verder en de verbazing neemt langzaam af. Thailand zal dit wel overleven alleen de vraag is hoe lang zal het duren voordat Pattaya weer een kloppend hart heeft.
Onderweg koop ik bij de “Friendschip Supermarkt” nog drie broodjes, vier kuipjes roomboter en een pakje pekelvlees. Dat is dan bijna vier euro! Het is niet anders maar je moet toch eten. Er blijven altijd enkelingen die Thailand hardnekkig nog steeds goedkoop noemen. Ik kan alleen maar concluderen dat het hier wel wat maar niet veel goedkoper is dan in Nederland. Zeker wanneer je graag een biertje of een wijntje drinkt.
Terug op de kamer is Lyka ook al wakker en met veel smaak genieten we van ons eerste ontbijt in Thailand. We hebben maar weinig uitgepakt omdat we weten dat we straks naar een andere kamer kunnen. Ik schrijf aan mijn verhaal over onze hachelijke avonturen van gisteren en gelukkig kunnen we er allebei hard om lachen.
Rond kwart voor tien maak ik de gang naar “Malee House” om eens te kijken wanneer we onze nieuwe kamer kunnen betreden. Malee kijkt bezorgt op wanneer in het restaurant binnen stap.
‘Solly, no loom, man stay one more day!’
Ik zie oprechte bezorgdheid en teleurstelling, het is gewoon overmacht dus zal ik het zonder mokken moeten accepteren. Na de consternatie van gisteren kan ik dit er nog wel bij hebben. Ik stel haar gerust en been snel terug naar Sutus Court om op het internet een kamer voor vandaag te vinden. We moeten tenslotte voor 12:00 onze kamer hebben verlaten!
Op booking.com vind ik een geschikte kamer voor zes nachten maar de prijs is wel aardig wat hoger dan we hebben gebudgetteerd. Het is niet anders en nood breekt wet. Ik kan alleen maar hopen dat de kamer direct beschikbaar is want anders moeten we een uur of drie in de lobby wachten.
Bij aankomst in het “Nakorn Siam Boutique” hotel bekruipt me een tegenstrijdig gevoel. Er is geen lobby, alleen een smoezelig kantoortje met overigens wel heel vriendelijke mensen.
Gelukkig kunnen we meteen naar boven en op de 6e verdieping ligt onze kamer. De vriendelijke dame demonstreert de werking van de elektronische sleutelkaart en zodra de deur open zwaait zien we een meer dan aangename verrassing. Het is een heerlijke kamer met een balkon. We zullen het hier prima naar ons zin hebben.
Nu de grootste problemen zijn opgelost kunnen we eindelijk op weg voor onze eerste, en ongetwijfeld zeer smakelijke, lunch. In de foodcourt van de Big C aan de Pattaya Klang is het ook uitgestorven. Er is in de afgelopen drie jaar stevig gerenoveerd en enkele van onze favoriete eetstalletjes zijn verdwenen. Toch weten we een zeer smakelijk mix van groente en grote garnalen te vinden, met een kommetje bouillon. Een blikje cola maakt het compleet.
Op de terugweg passeren we in “Soi Arunatai” hotel na hotel die allemaal gesloten zijn. Stoelen en tafels zijn wild op hopen gestapeld of gegooid. Wat een enorme kapitaal vernietiging. Wat is hier veel geld en zijn er ook veel dromen verloren gegaan! We hebben wat inkopen gedaan en het viel ons onmiddellijk op dat de wereldwijde inflatie ook in Thailand de prijzen stevig hebben opgedreven. Het is eigenlijk pas onze eerste dag in Thailand maar de bahtjes vliegen de portemonnee uit! Ik verwacht dat ik ons budget voor Thailand stevig naar boven zal moeten bijstellen.
Op de kamer gaan we samen in stand rust om onze aankomt en eerste dag in Thailand te verwerken. Met een rustgevend en ontspannend muziekje op de achtergrond liggen we samen op bed naar het plafond te staren en onze ervaringen te ontleden. Na een uurtje kruip ik weer achter mijn toetsenbord om onze belevenissen en mijn gevoelens voor de eeuwigheid elektronisch vast te leggen.
Ik heb in de afgelopen maanden een nieuwe werkwijze ontwikkeld voor het schrijven en publiceren van mijn foto’s en verhalen. Ik heb het steeds fijner af- en bijgesteld zodat het nu een meer gestroomlijnd en logischer proces is geworden. Ik werk voor mijn gevoel efficiënter en sneller. De verschillende handelingen volgen elkaar snel op en de volgorde is ook verbeterd en logischer. Een muziekje op de achtergrond en een flesje soda binnen handbereik.
Om half vijf is het tijd voor een paar koude biertjes bij Nikom Court. 75 baht voor een grote ijskoude beer Leo is een fantastische prijs. Per liter is het dezelfde prijs als in de Filipijnen, dus daar zal het verschil niet liggen. Ik zie geen enkel bekend gezicht in de mensenmassa dus schuif ik maar aan bij een groep Denen die van alles en nog wat in hun moedertaal bespreken. Dat ik niet in het gesprek ben betrokken kan me niet boeien. Ik geniet van het koude bier en mijn omgeving. De geur van brandende wierook en gegrilde kippenpoten. Opnieuw laat ik alle gebeurtenissen sinds onze aankomst in Bangkok de revue passeren en met een brede glimlach neem ik nog een slok koud bier.

“Travels and Troubles”, dat is voor mij het èchte leven!

Lyka voegt zich vroeg in de avond bij me en nadat we samen enkele biertjes hebben gedronken gaan we naar “Malee House” voor de avondmaaltijd. Voor mij de specialiteit van de dag: Chili con Carne met friet en voor Lyka de kokosnootkippensoep met rijst. Een fantastische afsluiting van deze opwindende dag!
Eenmaal in de kamer duurt het niet lang voordat deze oude vermoeide man zijn ogen sluit en geniet van zijn zuurverdiende nachtrust. We kunnen alleen maar hopen dat morgen onze eerste normale dag in Patttaya en Thailand is.