Frankrijk: Over de grens

Rodemack (Naast de begraafplaats), vrijdag 16 augustus 2019

De grens: een denkbeeldige lijn getrokken door de natuur, of soms zelfs dwars door een huis, die geen plant of dier herkent of erkent. Door machtige mannen zijn die grenzen getrokken. Om die grenzen te mogen passeren of aan de andere kant te mogen wonen moet je documenten bij die machtige mannen kopen! Dus eigenlijk moet je betalen voor iets wat er niet is en wat er ook nooit is geweest. En nu ik weer bezig ben met visa aan te vragen voor verschillende landen wordt ik daar alleen maar depressiever van. Zeker wanneer die machtige mannen zondere enige gegronde reden vinden dat je geen recht hebt om die grenzen te passeren of aan de andere kant te verblijven. Wie durft er volgend jaar op 5 mei nog te roepen dat we de vrijheid van de mensheid vieren?

Vreemd gedroomd, dat is vaak een indicatie dat ik teveel heb gezien en ervaren de afgelopen week. Mijn geheugen loopt een beetje vol, het wordt steeds moeilijker voor mijn geest om alle indrukken te verwerken en een plaatsje in mijn geheugen te geven. Ook is er al een avond voorbij gegaan dat ik geen verhaal kon publiceren. Ik weet uit ervaring dat zes verhalen per week de grens is.
Een kilometer verderop is een Aldi dus daar rijden we eerst maar naar toe voordat we gaan ontbijten. Opnieuw gebakken eieren met spek en oude kaas, het verveeld ons nooit en het is meer dan genoeg om de ochtend door te komen.
We beginnen vandaag aan het boekje “Lotharingen” uit de WOMO-reeks. Het eerste routepoint dat we bezoeken is in het boekje het tweede routepoint, het pittoreske dorpje “Rodemack”. Tijdens de rit naar de parkeerplaats, waar we ook willen overnachten, krijgen we al een eerste indruk van het verlaten dorp. Ook hier in het noord-oosten van Franrijk lijken veel van de kleine dorpen leeggelopen door de jongeren op zoek naar werk en een beter leven in de stad.

De parkeerplaats is prima, hoewel een korte pauze voor onze wandeling wel laat horen dat de passerende auto’s op de kasseien aardig lawaai maken.

Nog een bakkie koffie en onder een heerlijk zonnetje trekken we al voor half twaalf het dorp in. Langs de imposante stadsmuur betreden we via een oude stadspoort het vestingdorp. Het is er opvallend stil.

Zonder te weten waar we heen moeten zwerven we door het dorp. Het bord “Toeristische Informatie” geeft ons enig houvast. Een vriendelijke, maar vreemde, jongeman overhandigt ons een kaart van het dorp op een simpel A4tje met op de achterkant de uitleg in het engels. Dat is voor ons voldoende om de geplande wandeling door het dorp af te maken.

We wandelen het eerste stukje, opnieuw over het door ons reeds betreden pad, waarna we nog enkele noemenswaardige bezienswaardigheden bezoeken. Het is opvallend rustig op deze vrijdag! Wellicht heeft het ermee te maken dat het gisteren een belangrijke katholieke feestdag was die in Nederland niet wordt gevierd, de Maria Hemelvaart, en zo in combinatie met deze vrijdag erbij een lang weekend heeft gevormd.      

Elk dorp heeft een kerk waar soms nog maar een keer per maand een mis wordt opgedragen. De zijdeur is open heeft de jongeman in de Toeristische Informatie ons verteld voor het geval dat we de kerk willen bezoeken. Hoewel er dertien van deze kerken in een dozijn gaan geniet ik nog steeds van de religieuze kunst. Ook de gebrandschilderde ramen die een mystiek licht naar binnen werpen! Er zijn enkele zaken die vragen opwerpen, is dat een beeld van “Jeanne d’Arc”? Maar ik geniet ook van de fantastische gietijzeren draaitrap, zo worden ze niet meer gemaakt!  

We gaan verder en stappen een kleine eeuwenoude kapel binnen. Van deze kapel is de ouderdom meer indrukwekkend dan het interieur.

Het is wel erg jammer dat de burcht op de tot van de heuvel hoog boven het dorp wegens een grondige renovatie niet te bezichtigen is.

Het is nog geen een uur wanneer we weer terug zijn bij de camper. Tijdens de lunch stoor ik me aan het lawaai van de passerende voertuigen dus besluit ik om alleen op onderzoek te gaan. Dan kan Lyka haar dingen ook doen en wellicht de camper een beetje fatsoeneren.

Een klein stukje verderop vindt ik een schitterend plekje aan de rand van een park naast het kerkhof. Even alles vastsjorren en hopelijk voor de laatste keer vandaag verkassen. Dan is het relaxen, een beetje lezen en schrijven, veel foto’s verwerken en ook wat plannen voor de komende dagen. We komen zo’n middag wel door!

Met de beperkte etenswaren aan boord flats ik een Chili met balletjes gehakt in elkaar. Voor veel gerechten gebruik ik vaak kant en klare gehakt die ik koop in de vorm van verse worst of een andere door niet gegaarde soort worst die je hier over de grens in veel verschillende smaken kan kopen. Gemakkelijker kan het niet!
Een beetje TV en een paar zware biertjes waaronder weer zo’n heerlijke Orval. Morgen wordt waarschijnlijk een nog rustigere dag!

België: Abdij Notre-Dame d'Orval

Mondercange (Luxemburg) parkeerplaats), donderdag 15 augustus 2019

Het zit niet altijd mee wanneer je met de camper op pad bent, op deze donderdagochtend lijken de weergoden niet aan onze kant te staan. Ik ben al wakker voordat het alarm van mijn iPhone om 07:00 zich laat horen. Een lichte ruis op het dak gaat soms over in een zacht getik. Het zijn geen stortbuien maar er is duidelijk een afwisseling tussen een lichte (mot)regen en stevigere buien. Nadat ik uit de alkoof ben geklommen gaat de fluitketel op het gas en de snelfilter maling in het filter bovenop de thermosfles.
Ik schuif de gordijnen aan de kant met het vrije uitzicht open en tot mijn grote verbazing kijk ik naar de Mercedes Vito van de Duitser? Om zeker te zijn dat het dezelfde Duitser is moet ik ook even aan de andere kant van de camper de gordijnen open schuiven, en ja hoor, der Fritzel heeft zich gisterenavond in het donker nog een keer verhuisd! Ik denk ook dat ik meteen zie waarom, er loopt namelijk een knalgele elektriciteit kabel van het verdeelblok aan het pad naar de Mercedes Vito camper. De drang naar elektriciteit van de camperaar is bekend bij iedereen die wel eens met een camper op pad is geweest. Warmte en elektriciteit is waar iedere camper niet genoeg van kan krijgen.
Ik giet voor de eerste keer het kokende water op de gemalen koffie en ik ben blij dat ik dat aroma weer kan ruiken. Tot nu toe is de operatie aan mijn neus meegevallen en ik heb het geluk dat mijn reuk ook beetje bij beetje weer terugkomt. Het “Algemeen Dagblad” verschijnt in digitale vorm op de iPad en ik moet met eerlijkheid zeggen dat het me heel goed bevalt om de krant op de iPad te lezen. Veel beter dan op de laptop, de navigatie op de iPad is veel natuurlijker.
Wanneer ik voor de tweede keer water het opgegoten zie ik beweging rond de Mercedes Vito. Dik aangekleed en met een zwarte regenjas aan is de Duitser druk rond de camper bezig. Persoonlijk moet ik er niet aan denken om in een opgeklapte tot slaapzaal gepromoveerde soort grote skibox zou moeten slapen. Mevrouw klimt ook de ladder af en is duidelijk vrolijker gekleed in een fuchsia regenjas. De achterklep gaat open en dan komen de stoelen en tafel tevoorschijn. Dat is een hele opoffering om op deze ochtend zo te moeten ontbijten. Ik heb geen enkele moeite met Spartaanse omstandigheden maar dit gaat voor mij richting zelfkastijding!

Lyka is lekker lang onder het warme dekbed blijven liggen en wanneer ze dan toch heeft besloten om op te staan plaats ik de taaie broodjes van gisteren in de oven. We ontbijten simpel maar vergeleken met die Duitsers is het toch wel heel erg luxe. Het is al ruim na elf uur wanneer we de camping afrollen. Didier neemt nog persoonlijk afscheid en wij gaan op pad naar het klooster waar we gisteren die heerlijke bieren van hebben geproefd.

Bij aankomst bij de “Abdij Notre-Dame d’Orval” is het voor ons wel even schrikken. De commercie heeft ook hier bijna van het spirituele gewonnen. Gelukkig kan ik er mee leven dat er geld moet worden verdient om de abdij gaande te houden maar zo’n massale toeloop neemt toch wel wat van de mystiek van de abdij weg.

Na een kleine binnenplaats en een soort van receptie passeren we de abdij winkel. Hier slaat de angst me om het hart! Mannen, en ook vrouwen, slepen massaal kratten en dozen bier, en stukken kaas naar hun op de parkeerplaats wachtende voertuigen. Nu denk ik ergens gelezen te hebben dat de productie van het heerlijke bier een plafond kent en dat er niet meer wordt verkocht dan er nodig is om de abdij in stand te houden. Dus neem ik een belangrijk besluit! Nog voordat we de abdij gaan bezoeken koop ik de kaas en het bier dat ik gepland had om te kopen. Hoofdschuddend staat Lyka naast me te kijken hoe ik de tien flessen bier en het stuk oude abdijkaas afreken. € 28,02 maar dan heb je ook wel wat, en ook nog een mooie glazen kelk als souvenir.
Wanneer we voor de tweede en derde keer de conciërge achter de receptie passeren en hem begroten met een ‘Bonjour’ kijkt hij er niet vreemd van op, hij is waarschijnlijk wel gewend dat bezoekers hun kaas en bier eerst veiligstellen!

We gaan nu echt naar binnen en voor € 12,- kunnen we samen de ruïnes van de eeuwenoude abdij bezoeken. Als eerste komen we bij een beeldentuin die naast de kruidentuin en de apotheek is aangelegd. Het zijn moderne beelden van Maria met het kindje Jezus en Maria die Jezus in haar armen neemt nadat hij van het kruis is gehaald. Mooi is subjectief maar ik vind de beelden zeker op hun plaats.

Bij het laatste beeld frons ik mijn wenkbrauwen. De lendendoek suggereert dat de ene man Jezus zou moeten zijn, het ontbreken van hoofdhaar op beide beelden maakt het een haast erotische omhelzing tussen twee kale anonieme mannen. Op zich niets mis mee maar het feit dat het beeld van de twee elkaar strelende anonieme mannen in een katholieke beeldentuin bij een klooster staat geeft het een bijzondere lading. We weten tenslotte allemaal hoe de katholieke kerk anno 2019 tegenover homoseksualiteit staat? Of wordt de volgende paus wellicht een vrouw?

Het moderne klooster is voor de bezoekers niet toegankelijk dus zijn er enkele andere exposities in bijgebouwen ingericht. De eerste spreekt mij bijzonder aan want die gaat over het bierbrouwen en het kaas maken!

Dan lopen we de ruïne binnen.      

Vanaf hier is het moeilijk te beschrijven wat je ziet. Het is natuurlijk allemaal heel indrukwekkend wanneer je bedenkt dat er in 1070 begonnen is met de bouw van een simpele kerk die door de eeuwen heen door de orde van de “Cisterciënzers” steeds is uitgebouwd en verbouwd!

Na de indrukwekkende ruïnes worden we via een gewelf naar de crypte onder de kerk geleid.      

In crypte is een unieke collectie opgesteld van alles wat met de abdij in het verleden te maken heeft gehad. Gebruiksvoorwerpen maar ook op de erven van de abdij geproduceerde voorwerpen en religieuze kunst. De Jezus, gesneden uit ivoor op de relikwieën kast en de met wol geborduurde mijter zijn parels! Al met al zeer indrukwekkend.
(ik heb niet alles foto’s kunnen plaatsen, klik op een van de foto’s om in het Flickr account te komen om alle foto’s te kunnen zien)

Op weg naar de uitgang werpen we nog snel een laatste blik op de geheimzinnige ontoegankelijke moderne abdij en binnen in de oude apotheek. Kruiden zijn nu eenmaal de oorsprong van onze medicinale wetenschap!

En zo verlaten we de “Abdij Notre-Dame d’Orval” met een heel warm gevoel van binnen. Ik kan het niet alten om ook een stukje moderne religieuze kunst te laten zien. Zoals ik al eerder vermeldde, het is een kwestie van persoonlijke smaak.
We hebben niet zo ver te rijden maar het belangrijkste is dat we nu snel in Luxemburg geraken. De tank is zo goed als leeg en met een prijsverschil van € 0,33 per liter diesel tussen België en Luxemburg loopt dat aardig in de papieren wanneer je tank zestig liter kan bevatten! Een Europa? Laat me niet lachen, dat gaan wij nooit meer zien! Het cement verliest 20 jaar na invoering van de euro steeds meer kracht om de landen bij elkaar te houden.

Uiteindelijk belanden we op een parkeerplaats naast een gemeenschapshuis, ergens in Luxemburg. Het is er rustig, ’s nachts verlicht en er staan prullenbakken. Ideaal voor een avond slapen.
Ik ben zo moe dat ik vergeet om een foto van ons “plaatsje voor de nacht” te maken! Het Thaise gerecht voor deze avond smaakt uitstekend en na het eten wordt het tijd om wat voetbal op TV te kijken. Morgen doen we in ieder geval rustig aan want we hebben alweer heel veel gezien in deze eerste week. Welterusten.