Nederland: Boter op hun hoofd

Zaltbommel

Zoals beloofd zou ik jullie op de hoogte houden van de problemen met de ondergrondse afvalcontainers van de AVRI aan de Omhoeken in Zaltbommel.

Er is in de afgelopen vier weken waarschijnlijk veel op manager niveau gepraat, veel aan elkaar beloofd, de zaak gezegend en gezalfd, het glas geheven en daarna weinig gedaan. Ik heb slechts een keer een medewerker van het bedrijf gezien die het elektronische gedeelte van de ondergrondse afvalcontainers levert en onderhoud.
De gewraakte container is omgewisseld en de ondergrondse afvalcontainer met nummer 1183 is voor de onhandelbare ondergrondse afvalcontainer in de plaats gekomen.
Enkele telefoongesprekken met, altijd even vriendelijke, dames van de AVRI gevoerd, gelukkig niet met Mevr. van B.. Of ik misschien tips en ideeën had hoe de service van de AVRI zou kunnen worden verbeterd?

Nou, na vier weken gelazer met de ondergrondse afvalcontainers aan de Omhoeken in Zaltbommel zou het al een hele vooruitgang voor de buurt zijn wanneer ze gewoon normaal werken!

Voor de lezers die de aanleiding voor dit verhaal niet hebben gelezen, dit zijn de voorgaande publicaties op mijn weblog over dit probleem en de afhandeling door de AVRI.

1. Even het huisvuil uitlaten
2. Over Domme ambtenaren en slimme burgers
3. Het is weer zover!

Op zes november heb ik na telefonisch contact de volgende email met een verzoek om mijn telefoonkosten te vergoeden naar de AVRI gestuurd:

Ik heb de afgelopen twee weken god weet hoeveel keer naar de AVRI gebeld over de problemen met de ondergrondse containers. Een financiële compensatie voor het verbruik van mijn beltegoed zou zeker op zijn plaats. Daarom vraag ik u goed te na te denken en een financiële tegemoetkoming toe te kennen.

Mijn dank is groot,

Jielus Hendrik Kuijntjes

Bijna twee weken later arriveerd eindelijk het antwoord om mijn toch niet al te ingewikkelde verzoek. Ik was ècht benieuwd hoe dankbaar ze waren met mijn medewerking om de problemen rond de ondergrondse afvalcontainers op te lossen, mijn gehele beltegoed van november in de eerste week er door te jagen en mijn aanbieding dat de AVRI me altijd kon bellen wanneer ze inlichtingen wilden over de toestand van de ondergrondse afvalcontainers aan de Omhoeken.

Het antwoord van de AVRI:

Geachte heer Kuijntjes,

Zoals beloofd zouden wij nog contact met u opnemen.

U heeft gevraagd om een vergoeding voor de telefoonkosten die u heeft gemaakt vanwege problemen met de ondergrondse container bij de Omhoeken.

Ten eerste willen wij u heel hartelijk bedanken dat u, en met u vele anderen, de moeite heeft genomen om contact met ons op te nemen.
In dit geval heeft het helaas langer geduurd dan anders, omdat dit specifieke probleem zich nog niet vaker had voorgedaan. Hierdoor zijn onze technici langer bezig geweest dan anders om het probleem in kaart te brengen en daardoor te kunnen verhelpen.

Avri zal de telefoonkosten niet voor u vergoeden. Graag wil ik u wijzen op de mogelijkheid om een melding bij ons te maken via de AvriApp of via onze website.

Omdat wij het wel waarderen dat u de moeite heeft genomen en wij het betreuren dat u zo’n negatief beeld heeft van Avri, willen wij u graag op persoonlijke titel uitnodigen voor een open excursie (voor volwassenen) bij ons bedrijf. Deze vinden plaats op de volgende data:

Datum verwijdert           09.30 – 12.00 uur
Datum verwijdert           10.00 – 12.30 uur
Datum verwijdert           13.00 -15.30 uur
Datum verwijdert             09.30 – 12.00 uur
Datum verwijdert             13.00 – 15.30 uur
Datum verwijdert             10.00 – 12.30 uur

Mocht u interesse hebben dan horen wij graag van u welke datum uw voorkeur heeft. Wij willen u wel verzoeken deze data voor u te houden, deze zijn namelijk nog niet gepubliceerd naar de inwoners.

Als u naar een van onze excursies wilt komen, bieden wij u aan de reiskosten (berekening volgens routeplanner) te vergoeden.

Met vriendelijke groet,
Naam verwijdert

Medewerkster Avri
(0345) 58 53 53

‘Dit is mijn uitspraak en hier moet u het mee doen!’

Nou, dat “negatief beeld” dat ik zou hebben “van Avri” is niet echt beter geworden! Erger nog, het is nog negatiever geworden! Lichtjes teleurgesteld, over het van te voren verwachte antwoord op mijn email, heb ik netjes een email gestuurd dat ik nù echt klaar ben met de AVRI

Het valt me persoonlijk zeer tegen dat ik € 15,-- kosten heb moeten maken om herhaaldelijk te klagen over de niet of slecht functionerende ondergrondse container. Hij doet het ook nu weer niet. Dit is mijn laatste communicatie met de AVRI. Ik zal alleen nog communiceren wanneer u contact met mij opneemt al dan niet naar aanleiding van mijn weblog.
Ik heb net gehoord dat ze bij gebouw "de Vlinder" ook al in contact zijn getreden met de Gemeente Zaltbommel over het slecht functioneren van de ondergrondse containers.
Ik dank u voor uw moeite, uw antwoord en uw tijd en ik wens u veel succes met de onhoudbare situatie rond de ondergrondse containers.

Jielus Hendrik Kuijntjes

Dat ze me die vijftien euro, werkelijk gemaakte kosten en dan praat ik niet eens over de tijd die ik er in heb gestoken, niet gunnen kan ik begrijpen. Het is tenslotte maar een kleine organisatie waar 144 mensen werken met een jaaropbrengst van een kleine twintig miljoen euro (Bron: € 19.856.000,-, financieel jaaroverzicht 2013). Op die bijna twintig miljoen is die vijftien euro, werkelijk gemaakte telefoonkosten, vanzelfsprekend moeilijk in te passen, je wil de AVRI natuurlijk niet opzettelijk financieel aan het wankelen brengen!

Dat de problemen met de ondergrondse afvalcontainers groter waren had ik wel verwacht. Maar dat het slechts het topje van de ijsberg bleek was voor mij toch ook geheel onverwacht. Mijn ster is rijzende en ik wordt regelmatig op straat en in de winkels aangesproken over mijn weblog en de ondergrondse afvalcontainer problematiek.
Ik durf nu zelfs hardop te verklaren dat haast iedereen wel problemen heeft met de ondergrondse afvalcontainers, behalve de AVRI zelf. Zij denken nog steeds dat het een zegen voor de mensheid is.
Het verbaasde me dan ook niet dat de gebruikers zelf schuld hebben aan het slecht functioneren van de ondergrondse afvalcontainers!

‘Wat zegt U?’
‘De gebruikers zijn zelf schuldig aan de problemen met de ondergrondse afvalcontainers?’
‘Dat is toch te gek voor woorden?’
‘Hebben wij om die dingen gevraagd?’
‘Zijn de gebruikers ooit betrokken geweest bij het beleid?’
‘Zijn de gebruikers ooit gevraagd om hun ervaringen met de ondergrondse afvalcontainers?’
‘Zijn de gebruikers ooit gevraagd hoe ze AVRI de ondergrondse afvalcontainers kan verbeteren?’
Een maal “ja” en vier keer “NEE” als antwoord!

We zijn nu vier weken verder sinds ik de problemen met de ondergrondse afvalcontainers aan de AVRI heb gemeld en het pasje van de AVRI voor de ondergrondse afvalcontainers werkt nog steeds niet! Ik bel niet meer! Ik heb het wel met de AVRI gehad. Dit was de situatie vanochtend aan de Omhoeken in Zaltbommel, ziet u enig verschil met drie weken geleden?

2 november 2014

19 november 2014

De vuilnisbakken puilen uit!

Ik ook niet! Het enige verschil met haast drie weken geleden is dat nu ook de openbare afvalbakken niet meer elke dag worden geleegd. Dan kunnen ze dus maar een maal in de week worden gevuld! Vol is vol, en dan gaat de rest op straat. Leuk voor de buurt want die ruimt het afval dan wel op.

Een kleine tip voor de AVRI aan het einde! We betalen € 1,20 voor een storting van ten hoogste 60 liter. “Ten hoogste”, van de ruimte wordt nooit geheel gevuld! Zelfs wanneer er maar een klein zakje vuil in gooit!
Voor mij voelt het net als wanneer je met je auto naar de benzinepomp gaat en er gebeurt het volgende.

‘Vol graag?’
Ting, ting, ting, ting, ting, ting, ting, ting, ting, ting, ting.
‘Volkswagen? Tank van vijftig liter? Dat is dan 50 maal € 1,60! Tachtig euro alstublieft?’
‘Ja maar, de tank zat nog half vol!’
‘Dat is ons probleem niet! Wij verkopen alleen volle tanks benzine! Dat u uw tank niet helemaal leeg rijdt is uw eigen probleem! Tachtig euro wordt automatisch van uw rekening afgeschreven! Volgende?’

Wat nù, wanneer we die hoeveelheid per storting, en de bijbehorende kosten, kleiner maken? 30 liter voor € 0,60, of 10 liter voor € 0,20? Voor de gebruikers van de ondergrondse afvalcontainers die bij flatgebouwen en in de binnenstad van Zaltbommel wonen zou dit al een aangename verbetering kunnen zijn! Mensen die geen andere opslagplaats dan hun keuken hebben voor het afval zou dat zelfs de ultieme oplossing kunnen zijn!
Elke avond met een gerecycled plastic tasje of pedaalemmerzak huisvuil naar de ondergrondse afvalcontainer. Elke avond een heerlijke schone en frisse keuken! Minister Edith Schippers, Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, had het er de afgelopen week in de media over het ongezonde vaatdoekje en de miljoenen bacteriën die daar heerlijk bij elkaar wonen. We zouden miljoenen kunnen besparen op de zorg wanneer we wat hygiënischer te werk zouden gaan.
Wat zou de minister van Volksgezondheid denken van een vuilniszak die een week bij zomerse temperaturen van rond de dertig graden in een keuken op een zolderappartement staat de heumen? Lijkt me op het eerste gezicht ook niet al te fris en gezond? Volksgezondheid? Nee, financiële resultaten lijken een drijfveer.

En over die genereuze aanbieding van de AVRI- een open excursie (voor volwassenen) bij ons bedrijf - kan ik kort zijn. Ik heb allerminst interesse om te zien wat er met het huisvuil gebeurt! Ik heb het allemaal al vijf en veertig jaar geleden gezien toen ik met “Hannes de Jong” op de oude vuilnisbelt in Oensel ging schuimen, oud papier opvissen wat we dan bij “Lauw van Bruchem" weer gingen verkopen. Toen was afval al geld!
Persoonlijk zou ik al blij zijn wanneer er naar de klanten wordt geluisterd.
‘De klant is koning!’, is al heel lang gelden door de AVRI bij het grof vuil gezet.
Wanneer er een andere vuilverwerker beschikbaar zou zijn dan zou ik, en met mij velen inwoners van de binnenstad, geen milliseconde twijfelen om naar de nieuwe vuilverwerker over te stappen. Slechter dan de AVRI kan het haast niet!

Ondertussen heb ik wel het geheim over “de restafvalteller” ontrafeld!

1. Ga naar de website van BSR: https://www.bsr.nl?
2. Klik op: Particulieren “Ga verder”?
3. Log is met uw DigiD?
4. Onderaan de pagina “Mijn gegevens” vind u “naar de restafvalteller”?
5. Klik op de link en verbaas u van de moderne informatica?
6. Controleer uw gegevens en klik op: “specificatie”?

Daar is uw overzicht van de door u verrichte stortingen in de ondergrondse afvalcontainers! Ik vertrouw er op dat uw eigen administratie ter controle klaar ligt. Voor een moment denk ik weer aan die tank benzine en mijn belbundel.
Uiteindelijk hebben ze gelijk, wanneer de klant er geen gebruik van maakt maar toch betaald is dat kassa! Niets leveren en toch geld daarvoor ontvangen is de droom van elke zakenman! Gelukkig mag de AVRI geen winst maken want dan waren we nog veel slechter af.


Over een week of twee maar weer eens kijken of het pasje alweer werkt!

Nederland: Wat een gedoe met die zwarte Piet

Zaltbommel

Op een regenachtige zondagochtend in november, de zondag na de Sinterklaas intocht, zo’n regenachtige dag waar ik altijd een hekel aan heb, maak ik de balans op van de Sinterklaas intocht in Nederland.

“Diep triest”, kopt de Telegraaf, de wakkere en volgens velen de rechtse krant van Nederland.

De andere politieke kant van Nederland brengt het nieuws genuanceerder.

“Iedereen wil op de foto met de stroopwafel-Piet”, kopt de linkse volkskrant.

Gevolgd door de bagatelliserende: “Ondanks een opstootje en zestig aanhoudingen bij de controversiële Sinterklaasintocht in Gouda, verliep het evenement vandaag grotendeels in een gemoedelijke sfeer.” tekst in de digitale zondag editie van de krant.

Wanneer ik dezelfde tekst een klein beetje verander verschijnt het schrijnende probleem van de Nederlandse verdraagzame samenleving in het groot en vetgedrukt!

“Ondanks een opstootje en zestig aanhoudingen bij de jaarlijkse klassieker Feyenoord - Ajax in Rotterdam, verliep het evenement vandaag grotendeels in een gemoedelijke sfeer”.

Dezelfde zin, hetzelfde idee, maar wel veel anders in de ogen van veel linkse Nederlanders! T-shirts met teksten en door fanatisme verblinde aanhangers van een groep waar ze graag deel van uitmaken. De ene groep bejubeld en de andere verguist!

‘Begrijpt u welke kant ik op wil?’
‘Nee?’
‘Dan zal ik het voor de laatste keer uitleggen, ècht voor de laatste keer want dit is een onomkeerbaar fenomeen van onze mislukte multiculturele samenleving zoals de communisten en socialisten het voor hun, met tevens een dikke plank voor hun kop, ogen hadden.
Dertien mensen hebben, in de afgelopen twee jaar (volgens de Telegraaf), aangifte gedaan dat in hun ogen Zwarte Piet racistisch is.!
Ook het woord knecht zou denigrerend zijn! Het gerucht gaat dat een twee en negentig jarige slagersknecht uit het Drentse Valthermond zich ziek heeft gemeld naar aanleiding van een uitspraak van Quinsy Gario. Hij onderzoekt nu samen met Mr. Wim en Mr. Hans Anker of ze Quinsy Gario kunnen aanklagen voor smaad. De twee en negentig jarige slagersknecht voelt zich in zijn eerbaarheid aangetast omdat hij al acht en zeventig jaar met veel plezier, en veel waardering van zijn klanten, zijn werk uitvoert
 ‘Dertien mensen die het voor elkaar krijgen om een traditioneel kinderfeest in hun gastland te vermoorden en te verkrachten zoals hun oude strijdbroeders in het mooie en goede Afrika op hetzelfde moment doen’.
‘Dertien mensen die vrijwillig een keuze hebben gemaakt om tussen ruim zestien miljoen anderen te gaan wonen om de rest van hun leven in de warme, verzorgde en veilige schoot van moedertje Nederland te leven’.
Maar waar die Quincy Gario en zijn twaalf discipelen, een vreemde overeenkomst met Jezus aan het laatste avondmaal, niet aan hebben gedacht is het bijproduct van hun, in mijn ogen totaal onzinnige, actie tegen racisme in Nederland.
Ik zal het maar meteen volmondig toegeven dat deze hele actie, gevoed door talkshows op jacht naar hoge kijkcijfers op de tv, mijn beeld van onze donkere medemens heeft verschoven.
Ik heb genoeg donkere vrienden die me dierbaar zijn! Je kan me niet als racist wegzetten, maar mijn beeld over die groep is mede door Quinsy Gario wel enigzins verandert! Wanneer ik nu een foto zie van een boot vol met vluchtelingen voor de kust van het Italiaanse Lampedusa zie ik plotseling geen gevluchte Afrikanen meer maar een boot vol zwarte Pieten die zich nog moeten verkleden! Dit gaat onbewust, ècht waar! Ik ben niet de enige in Nederland, geloof me maar. Zelfs een groep binnen zijn eigen etnische afkomst is die publiciteit geile neger helemaal zat.

Maar nu genoeg politiek gezwets en naar de werkelijkheid van een vrije staat en samenleving!



Het stuk afgeprijsde abrikozenvlaai van de Albert Heijn was zo zoet dat mijn tanden plotseling naar binnen schoten! De koffie van de HEMA was daartegen heerlijk. Wij zitten net voor één uur klaar om naar de Sinterklaas intocht in Zaltbommel te gaan kijken.Een laatste blik op “Buienradar” heeft laten zien dat het de komende twee uur hoogstwaarschijnlijk droog zal blijven en daarmee kan de intocht een succes worden. In Gouda regent het helaas en dat is heel jammer voor die duizenden kinderen en ouders die de moeite hebben genomen om naar Gouda te gaan.
Het is voor mij al heel lang geleden dat ik de Sint in den levende lijve heb kunnen aanschouwen. In het verre oosten is natuurlijk het Amerikaanse kerstfeest uitgegroeid tot een orgie van consumeren. Daar staan op dit moment de winkelcentra al vol met kerstbomen, kerstmannen en kerstsleden.
Gelukkig hebben wij Sinterklaas als een culturele buffer voordat ook hier in het vrije westen na vijf december het kerstseizoen in alle kracht losbreekt. Wat me wel opvalt is dat de discussie van enkele jaren geleden over de pakjesavond verstomd is. Ik zou niet weten of de grootste groep elkaar met Sinterklaas verrast met cadeaus of dat op eerste kerstdag de cadeaus onder de kerstboom voor de centrale verwarming liggen.

Terwijl we op de hoge loswal staan te wachten op de aankomst van de Sint zwelt het publiek langs de muren van de kleine haven aan tot wel vier à vijf rijen dik. De kleinsten voorop of bij papa op de schouders.
“Blaaskapel de Mispelkrakers” speelt sinterklaas liedjes en de vele toegestroomde kelen zingen uit volle borst de klassieke teksten mee. Kinderen kennen geen racisme, zijn worden onbevlekt en onbevooroordeeld geboren! Dat wordt door papa’s en mama’s, ook aan de zwarte kant van de maatschappij, aangeleerd.
Een blik om me heen bevestigd dat er maar bar weinig Nederlandse papa’s en mama’s zich druk maken over de hele zwarte Pieten discussie. Er zijn witte kinderen met alleen een zwarte Piet muts, inclusief gekleurde veer, op en er zijn volledig als zwarte Piet verkleden kinderen inclusief de gitzwarte schmink en vuurrode lippen die ze zeker niet op negers laat lijken, en alles daartussen in.

En daar is dan eindelijk de boot met Sinterklaas en zijn leger van zwarte Pieten. Een zucht van opluchting glijdt over de Bommelse haven. Maar weinig kinderen denken aan de Sint met zijn zwarte Pieten die ze twee uur geleden op de tv in Gouda hebben zien aankomen. Kinderen denken sowieso niet zoveel na over deze zaken! Er wordt door de volwassenen aangenomen dat kinderen zo denken.

Lyka geniet ook met volle teugen en haar ogen glinsteren bij het zien van de goedheiligman. Mijn vrouw is Filippijns en katholiek. Dus hoe je het ook wend of keert, die in het rood geklede man met zijn witte baard en hoge mijter heeft toch wel wat weg van een katholieke heilige zoals ik die vaak in de Filippijnen heb gezien.
De boot legt aan en wij vertrekken naar ’t Stadscafé voor een opwarmertje in de vorm van een koffie en een cappuccino. Het is me nog wat te vroeg voor alcohol. Om ons heen verzamelen zich de vaders en moeders die met hun kinderen aan de hand gezellig kletsen. Niemand heeft het over het onderwerp dat een zeer klein gedeelte van Nederland voor belangrijk houd.

Met “Blaaskapel de Mispelkrakers” voorop verschijnt Sinterklaas onder de waterpoort. Niet alleen de pieten zijn ondeugend! De drummer van de blaaskapel wil koste wat het kost weten wat er allemaal in de zak van zwarte Piet zit!

Vanzelfsprekend wil Lyka met zwarte Piet en Sinterklaas op de foto! De regen laat zich weer gelden en de eerste druppels vallen zachtjes op de wachtende menigte van ouders en kinderen. Een lange rij mensen heeft zich verzameld om bovenop het bordes van ons monumentale oude Stadhuis de goedheiligman persoonlijk zijn hand te schudden en een klein presentje in ontvangst te nemen. Voor ons zit de Sinterklaas intocht er op!
Met een papieren zak, gevuld met twee warme saucijzenbroodjes van de HEMA, gaan we richting huis. Lyka begrijpt nog steeds niets van die vreemde negers die een probleem van zwarte Piet maken en vraagt me steeds naar het hoe en waarom. Ik heb er geen antwoord op!
In stilte vraag ik me af of ze het zelf wel begrijpen of dat gewoon ergens bij willen horen? Voordat ik als Surinamer of Antilliaan zwarte Piet zou aanvallen als stereotiep zou ik eerst mijn eigen volk en omgeving vrijmaken van het stereotiepe beeld dat Nederland heeft van die zwarte mensen.
Het was voor ons een leuke middag en we hebben genoten van de tweede Nederlandse traditie binnen een week! En laten we dat alsjeblieft zo houden?




Een laatste gedachte:

Waarom is de intocht van de Sint in Zaltbommel niet verstoord?

Simpel: Hier vinden ze geen podium voor hun achterlijke ideeën en wij hebben een goede burgermeester die zich niet laat intimideren!

Dus wat gaan we volgend jaar doen wanneer die achterlijke linkse sympathisanten met hun gekleurde broeders weer tevoorschijn komen?

Negeren, we gaan ze negeren! Net als die dikke bruine drol die net dampend uit de reet van een enorme Deense dog midden op het voetpad is beland! Niemand is blij met zo’n stinkend bruin onding maar negeren is het gemakkelijkst en over een paar dagen is die drol ook weer door de tand des tijds weggetoverd en denkt niemand er ooit nog aan!

Nederland: Mijmeringen over jeugdsoos de Boemel

Zaltbommel

Het volgende stukje ontdekte ik op Facebook. Het sprak me wel aan omdat ik na enkele zinnen gelezen te hebben weer in “Jongerensoos de Boemel” aan het einde van de zeventiger jaren was beland.


Het was elke zaterdagavond in die tijd haast hetzelfde ritueel. Vanuit de even legendarische Bar ’t Torentje, waar we het het weekend met het happy hour hadden gevierd, gingen we met een groepje vrienden op weg naar de Binky's Cafétaria om patat te eten. Het was pas net na acht uur en de deur naar een avond vol plezier stond net open. De eerste klanten van de Boemel stonden altijd al voor acht uur voor de deur te wachten om naar binnen te kunnen, maar de grote vloedgolf jeugd kwam pas tussen half negen en negen uur.
Met de smaak van vette mayonaise nog in de mond stond je een moment voor de bioscoop stil om te kijken welke films er dat weekend draaide. Niet dat dat belangrijk was want we gingen toch naar de Boemel en de film van acht uur was al begonnen. Daarna naar de Boemel!. Boelie van Hees, een scheldnaam uit zijn jeugd, waar ik altijd gewoon Aart tegen bleef zeggen, stond aan de deur geflankeerd door die andere mooie man, ben even zijn naam kwijt, maar hij bracht wel speciale gevoelens bij me los.
Of later in de periode dat je een pasje moest hebben om aan te tonen wat je leeftijd was. Computers bestonden nog niet en bij de aanvraag werd je recht in je ogen aangekeken of je je zestienjarige verjaardagsfeest al had gevierd en of je als zestienjarige door het leven kon. Iedereen die een beetje had gelogen over zijn leeftijd stond elke keer weer zenuwachtig aan de voordeur. Je wist van te voren nooit of je wel naar binnen mocht. Eigenlijk was je te jong en je moeder dacht thuis op de bank dat je in de Orion zat.
Wanneer je wat later binnen kwam probeerde je steevast je Jas achter in het hok naast de bar te hangen. De lange gang met kapstokken hing altijd zo vol dat je bijna het pad niet meer door kon. Eenmaal op de grond gevallen werd je aan het einde van de avond de trotse eigenaar van een jas met honderden vuile voetstappen er op gedrukt. Showen met nieuwe kleding kon ook ècht nooit! De drab, kapot getrapte bierviltjes vermengt met honderden peuken die er op de grond lagen besmeurde je broekspijpen en dat kreeg je nooit meer schoon.
Eenmaal binnen, waar je aan de tafel rechts altijd dezelfde mensen kon vinden, net als aan de bar.Achter de bar zag je de drukke en zenuwachtige Bolle de Vries, druk aan het tappen alsof zijn leven er vanaf hing. Wanneer je vroeg kwam kreeg je soms een bakkie koffie met n plakkie cake.
In de winter was het nog fris binnen, de twee gevelkachels hadden de grootste moeite met het voorverwarmen van de enorme lege ruimte. Zodra de Boemel, op een topavond met meer dan 200 bezoekers, gevuld was werd het al snel zo warm dat de kachels en heel veel overtollige kledingstukken uit gingen. Door naar mijn vaste plek achterin, iedereen had eigenlijk een vaste plek, kan ze nu nog zo uit mijn hoofd uittekenen.
Eric Vos en Edje van Zelst achter de draaitafels, je hoefde maar te blèren en ze draaide wat je op die avond graag wilde horen. Voor de discobar, in het midden van een geïmproviseerde dansvloer, het vaste rijtje dansende mensen. Bijna altijd alleen vrouwen met hun handtasjes tussen hen in op de grond gezet. Later op de avond stonde ze ook op de banken langs de zijkant van de dansvloer en op het podium te dansen. Het werd dan zo vreselijk vochtig binnen dat de druppels van het plafond als regen op de bezoekers vielen. Zien kon ik nooit zo veel, mijn bril was altijd beslagen.
Henk de Vries, een elektricien buiten dienst, was de verantwoordelijke voor de licht- en geluidsinstallatie. Haast elke maand verraste hij de bezoekers van de jeugdsoos weer met vreemde lampen en zelfgebouwde lichteffecten. Ineens was er een blacklight, een speciale lamp die ultra violet licht uitstraalt, en liep menig vrouw voor schut met haar witte BH. Zodra die lamp aan ging kon bij enkele onschuldige meisjes die witte BH dwars door haar kleding heen zien. En wanneer je roos had was dat niet zo heel prettig omdat die lamp het liet lijken of je net door een sneeuwbui was gewandeld. Het was nieuw en het was leuk, het was ook zeker de aanleiding tot vele lachbuien van vrienden en vijanden
Later kwam er ook een flikkerlicht waar iedereen misselijk van werd of een epileptische aanval van kreeg. Zelfs het simpele bier drinken werd plotseling moeilijk. Een verlichte dansvloer van spiegels hing aan het plafond, en iedereen maar omhoog kijken hoe je er vanuit de lucht uit zag. En dat terwijl niemand je kon zien! Er kwamen van die neongezichten, die nu in de Spin hangen, aan het plafond die plotseling opgloeiden wanneer het blacklight in actie kwam. Henk kwam op een van die winteravonden met een rookmachine! Maar die mistmachine was helemaal niet nodig, er hing al een deken van sigarettenrook in de hele ruimte.
Rosé stond nog niet op de prijslijst, en er werden ook geen glazen bier verkocht! Bier kocht je in voorgeboorde dienbladen waar 10 glazen in gingen en die je toch wel tot 7 hoog kon opstapelen! Daarom moest je ook altijd zo lang wachten wanneer je wilde bestellen. Wanneer je dan eindelijk je bestelling in ontvangst had genomen was er de moeilijke weg terug naar je plaats. Voordat je op je eigen plekkie was aangekomen was de helft van je bier er al uit gejat en lag de andere helft op de grond.
Naar de wc moest je altijd een vriendin meenemen, de rij voor de dames wc was altijd lang. Dat kon ook niet anders met maar 1 toilet voor 100 meisjes en vrouwen. Hoe je de deur van de wc ook met de schuifjes en haakjes probeerde af te sluiten, de deur kon gewoon open. Je vriendin hielt de wacht zodat niemand plotseling de deur open trok terwijl jij daar bezig was, en vanzelfsprekend deed jij hetzelfde voor je vriendinnen.
Je altijd kon ook vaak rekenen op een opstootje of vechtpartijtje. Die waren soms zo heftig dat sommige snel opgetrommelde moeders ook nog kwamen helpen.
Veel mensen hebben hun grote liefde in “Jongerensoos de Boemel” gevonden.Sommige zelfs meerdere op één avond!
Op zondagochtend hingen we vaak een lange tijd met een de kater van de vorige avond op de oude bankstellen op het podium. Waar op de zondagmiddag vaak geweldige bandjes speelden. De Boemel was je hele weekend!
Zo kan ik eigenlijk nog wel een tijdje doorgaan….
Eigenlijk herinner ik me dit allemaal naar aanleiding van de foto's van Henk de Vries en van Kees Vermaas die er vandaag en gisteren op facebook verschenen. Het lijken allemaal negatieve dingen, maar wat een gouden tijden! We realiseerden ons op dat moment niet dat we geschiedenis schreven. Daar waren we nog veel te jong en onschuldig voor.


Dit verhaal is geschreven door Mario van Assendorp, ik heb het een beetje aangepast en hier en daar herschreven zonder de originele strekking van het verhaal te veranderen. Ik weet zeker dat iedereen die eind jaren zeventig regelmatig jeugdsoos de Boemel bezocht zich weer deze leuke tijden voor de ogen kan halen.