Frankrijk: Grootse zelfverheerlijking

Parijs Parijs (Gennevilliers Barbanniers Hotel (220)

Opnieuw heb ik slecht geslapen en ik weet niet waaraan het ligt. Ik kan niet zeggen dat ik niet vermoeid ben want ik ben meteen vertrokken zodra ik mijn hoofd op het kussen leg om acht uur later weer bruut uit mijn comateuze toestand te ontwaken. Voor de tweede dag op rij is het zes uur ‘s ochtends wanneer ik mijn ogen open. De eerste zonnestralen vechten door de begroeiing aan de horizon om onze hotelkamer te verwarmen. De lucht is nog steeds in een perzikachtige kleur gehuld en enkele witte condensstrepen van vertrekkende vliegtuigen completeren het mooie beeld vanuit mijn bed. Alle gevoelens nodigen me uit om nog wat langer te blijven liggen maar mijn verstand maant me om direct op te staan.
Terwijl ik mijn MacBook opstart pruttelt in de hoek van de kamer op het bureau de eerste beker oploskoffie van de dag. En wat voor een dag? Ik weet het echt niet! Voor mij is zo’n georganiseerde reis een heerlijke ervaring. Ik stap in, stel geen vragen, ik luister en probeer zo veel mogelijk te onthouden, ik stap uit en het enige wat belangrijk is is de tijd dat we weer terug moeten zijn bij de opstapplaats voor de bus.
We zijn, na het prima ontbijt, weer om acht uur op weg naar “Het paleis van Versailles”. Een bouwwerk dat ongetwijfeld een van de grootste monumenten is dat in de moderne geschiedenis gebouwd is uit zelfverheerlijking. We kennen de verboden stad in Peking, het paleis van de Japanse keizers is ook niet echt een buitenhuisje, maar hier in Versailles heeft de zonnekoning Louis XIV ook de binnenkant van zijn paleis laten versieren in een stijl die nog vaak gepoogd is te kopiëren maar die nooit meer is geëvenaard.
Bij het paleis aangekomen staan er zeker al een paar honderd mensen te wachten die met een kaartje in de hand naar binnen willen. Hier valt meteen een deel van ons plan in het water omdat wij een euro extra hebben betaald aan corrupte medewerkers van het paleis zodat we sneller naar binnen kunnen. Die vlieger gaat niet op dus moet ik creatief worden.
Zonder ook maar een moment na te denken loop ik naar de invaliden ingang A waar ik al snel wordt doorverwezen naar ingang H. Daar is het niet gemakkelijk om naar binnen te komen maar nadat ik twee medewerkers van mijn goede bedoelingen en mijn sluimerende suikerziekte heb overtuigd mogen Lyka en ik snel naar binnen. En dat noem ik een gelukje!

Het is binnen in het paleis al druk, heel druk. Terwijl we op een bankje voor de receptie onze spullen in orde zitten te maken denk ik nog voor een moment aan al die mensen op het plein. Als het om iets over negen al zo is hoe moet het dan in hemelsnaam over een uurtje zijn?
Het “Paleis van Versailles” is in één woord: Schitterend! Ik weet al die verhalen niet over al die verschillende kamers en zalen dus plaats ik maar enkele van de mooiste foto’s, de rest is hier te zien op mijn Picasa website.

De tuinen achter het paleis in Versailles zijn vandaag gratis en voor die prijs wil ik best een paar foto’s van mijn vrouw schieten. Ook hier gaat het verhaal van de grootse zelfverheerlijking verder. Bedenk maar eens dat meer dan 300 jaar geleden hier de fonteinen spoten wanneer de koning voorbij wandelde. En dat alles zonder elektriciteit en de moderne pompen. Handwerk van honderden onderbetaalde hovelingen die bereid waren hun leven te geven voor hun koning. Een plaatsje, of beter gezegd, een aanstelling aan het hof was het hoogste wat je als Fransman kon bereiken.

Na het paleis hebben we nog een ruim uur om het stadje Versailles binnen te gaan om wat te eten. En dat vindt ik een beetje een begrijpelijk probleem voor een georganiseerde reis als dit. Begrijp me niet verkeerd, maar je moet altijd maar weer zelfstandig op zoek om wat te gaan eten waar dan ook. En dat is niet altijd even gemakkelijk, net als dat het voor het reisbureau niet gemakkelijk is om voor vijftig mensen een restaurant te vinden waar iedereen na 45 minuten weer voldaan op straat staat.

In het dorpje hebben al snel een bakkerij gevonden waar een terrasje voor de deur staat en waar er achter de toonbank heerlijke broodjes en taartje op de klanten liggen te wachten. Eisalade en kip-kerrie, samen met een koel flesje cola de ideale lunch voor de backpackers op reis. Onderweg terug naar de parkeerplaats score ik nog een beker koffie voor € 1,40 bij de McDonald’s en voor mij is de ochtend zeer geslaagd.

Op een bankje in de schaduw wachten we totdat we de deuren van de bus open zien gaan. Wij zijn weer als een van de eerste in de bus. Dat maakt me weinig uit want ik ben nu eenmaal een persoon die bijna altijd ruim op tijd aanwezig is.

Vol rust vlij ik me achterover in de stoel en wacht wat er verder komen gaat. Na een korte rit pikken we Ellen weer op en we gaan naar de oude Joodse wijk van Parijs voor een wandeling langs de minder bekende, maar daarom niet minder interessante, plaatsen van Parijs. Voor het eerst maak ik kennis met de moderne techniek van de gidsen. “Oortjes” noemen ze die dingen. De gids spreekt in een microfoon en alle deelnemers van de wandeling hebben een ontvanger met daaraan een klein oortelefoontje. Ideaal! Je hoeft niet de hele tijd op de lip van de gids te zitten om niets te missen van de verhalen. Een fotograaf als ik kan vrij zwerven om foto’s te maken en toch het hele verhaal volgen.

Kerken, stadspaleizen, hofjes en binnenpleinen. De overblijfselen uit een gouden tijd waar de Fransen volgens mij nog wel eens van dromen maar die nooit meer zal wederkeren. Vergane glorie gebouwd met het goud van het bestelen en beroven van de koloniën in Afrika en Azië.

Parijs is ook bevolkt door een enorme groep Afrikanen uit de oude koloniën. Een mengelmoes van Arabieren en negers die geen enkele keer dreigend op me over kwam. Misschien laat ik mijn angsten, na de overval in Marokko, hier voorgoed achter en kan ik de Arabische wereld weer zonder vooroordelen bezoeken.

Aan het einde van de wandeling staan we voor het andere wereldberoemde monument en een icoon van Parijs, de “Notre Dame”. Misschien niet zo indrukwekkend als de “Sacre Couer” maar toch de moeite om te bezoeken. Ook hier staan er honderden mensen te wachten om naar binnen te gaan en een rondje door de kerk te lopen. Ondertussen hebben Lyka en ik al besloten om Parijs een keer in de winter te bezoeken. Sneeuw, koude en de magische lichtjes van deze mooie oude stad zouden dat tot een onvergetelijke belevenis kunnen maken.

Maar ook de schatten van de “Notre Dame” zijn de moeite om te gaan bezoeken. Schitterende oude en nieuwe religieuze voorwerpen, al dan niet kopieën, staan in vitrines tentoongesteld. Een ivoren beeld van Jezus aan het kruis is mijn favoriet. Het is het kleine bedrag van € 4,- p.p. zeker waard in de wetenschap dat het geld voor de restauratie en het onderhoudt van de kerk wordt gebruikt.

Als laatste woorden van Ellen legt ze ons uit waar de bus ons om half zeven scherp zal ophalen. De Tour Saint-Jacques mag dan wel 52 meter hoog zijn maar ook dit park heeft vier zijden waar de Parijse avondspits zich een weg baant op weg naar huis of het werk. We zijn vanzelfsprekend weer vroeg en zoeken naar een goede plaats waar de bus zou kunnen stoppen.
We maken een rondje om het park en blijven vruchteloos naar het zoeken van de opstapplaats. We vinden een leeg bankje in het park en genieten van de laatste zonnestralen voordat ze achter de zandstenen façades van Parijs verdwijnen. Met nog tien minuten te gaan lopen we lukraak over het trottoir op zoek naar medereizigers. En die hebben we zo gevonden. Een grote groep staat bij een bushalte te wachten en dat zou best wel eens een logische plaats kunnen zijn! En ze hadden gelijk, om vijf voor half zeven verschijnt de bus bij de bushalte en kunnen we ons opmaken voor de laatste excursie van vandaag.

Mensen die mijn weblog al langer volgen weten dat ik iets heb met hoge gebouwen en lange bruggen. De “Tour Montparnasse” is met zijn 210 meter maar een dwerg vergeleken bij wat ik allemaal al bezocht heb maar het uitzicht over Parijs zou er uniek moeten zijn. Voor de prijs van € 13,50 per persoon brengt de lift ons omhoog.

Het is leuk op de top, maar het is niet bijzonder. Wat er zeker mist is een opsomming van hoge gebouwen in Europa! Misschien hebben ze dat ook wel bewust weggelaten? Want bij het zien dat deze toren op de 22ste plaats staat op de lijst van hoge gebouwen in Europa voelt de bezoeker zich misschien bekocht. De zon gaat onder achter de “Eiffel Toren” dus een redelijke foto van die stalen kolos kan je wel vergeten.

Wanneer je voldoende tijd hebt is een bezoek misschien aan te raden maar ik zou het niet als speciaal en onmisbaar tijdens je bezoek aan Parijs durven te bestempelen. In het voorjaar en het najaar wanneer de lichtjes van Parijs aan gaan lijkt het me wel een hele mooie plaats om Parijs bij avond te zien.

Onze dag zit er op en onderweg bespreken we dat we wel wat extra geld kunnen uitgeven aan een warme maaltijd in het hotel, we hebben genoeg hamburgers op. Maar wanneer we om negen uur bij het hotel arriveren is de keuken al gesloten en de toch al niet al te flexibele Fransen zijn ook niet van plan de keuken te openen. Dan hadden we dat van te voren maar moeten laten weten. We zijn ook vanavond de enige bus op de parkeerplaats en dat zal ook wel hebben bijgedragen aan het vroege sluitingsuur. Dus wordt het voor de derde avond op rij een hamburger van de gouden bogen. We moeten er samen wel hard om lachen! De komende weken willen we geen fastfood meer zien!
Een paar zinnetjes over onze indrukken van vandaag vinden hun plaats op de harde schijf van mijn MacBook en samen met Lyka bekijk is de foto’s. Het was weer een prima dag met prima weer. We hebben er geen spijt van dat we voor vijf dagen in plaats van drie dagen Parijs hebben gekozen!
Wanneer ik in bed lig schiet er een goede titel voor het verhaal van vandaag te binnen. Ik ben zo moe dat ik niet de moeite kan en wil nemen om de titel snel op te schrijven. En dat terwijl ik haast zeker weet dat ik deze titel vannacht, wanneer ik in mijn dromen door de straten van Parijs zwerf, die titel ergens zal laten liggen. Welterusten, nog anderhalve dag Parijs te gaan.

Frankrijk: Een WC-bril die nooit afkoelt

Parijs (Gennevilliers Barbanniers Hotel (220)

Het was een korte en slechte nacht maar ik heb geen keuze, om zes uur opstaan alsof ik een vliegtuig, trein of bus moet halen om op de volgende bestemming te komen. En eigenlijk moeten we ook die bus van acht uur halen om niet te laat te zijn voor het programma van vandaag.
Ook Lyka heeft een moeilijke nacht achter de rug en is met geen riek uit het bed te krijgen. Zelf sleep ik mijn vermoeide lichaam, dat al maanden niet meer heeft blootgestaan aan deze vorm van reisgeweld, onder de douche en voel een gedeelte van mijn vermoeidheid met het douchewater en het badschuim in het putje onder mijn voeten verschijnen. We zijn  bijna wakker! Eerst een oploskoffie van Parijs kraanwater.
Tien voor zeven is het pas wanneer we al aanschuiven bij het ontbijt, dat om zeven uur zou beginnen. Er zit al genoeg volk dus we weten dat we morgen weer vroeg kunnen ontbijten. De croissants met ham en kaas smaken me uitstekend en ook de koffie is a lang niet meer van een inferieure kwaliteit waar Frankrijk vroeger bekend om stond.

Snel naar boven om nog een kaart van Parijs op mijn GPS te laden want dat ben ik afgelopen weekend in alle haast vergeten. En wat doe ik met een scherm waar alleen maar roze vlekken op staan?
De eerste halte van vandaag is Disney Land Parijs waar een twaalftal mensen de bus verlaten om een dagje in het pretpark door te brengen. Er is een enorme parkeerplaats vol met campers! Dus Lyka vindt het ook een prima idee om volgend jaar hier twee nachttjes door te brengen! Wel voor € 30,- per nacht zonder enige voorzieningen.
En dan zijn wij samen met de in de bus achtergebleven passagiers aan de beurt! Een stadsrondrit, zoals ik al zelf veel mensen vanaf de trottoirs van de hoofdsteden heb zien doen, valt me een beetje tegen. Vanuit de bus zie je wel veel maar het is haast onmogelijk om redelijke foto’s te maken.
Tijdens de stops is het wel heel interessant. De eerste stop is bij het leger ziekenhuis. Het “Hôtel des Invalides” is een voorbeeld van overdaad en zelfverheerlijking. Een gebouw alleen maar gebouwd als ziekenhuis en laatste verblijf voor gewonde en verminkte soldaten die in dienst van het Franse rijk hebben gevochten.

Mooi, foto’s, en daar gaat het fout. We begrijpen de aanwijzingen van de gids niet helemaal en kunnen onze bus niet terugvinden. Een SMS naar de chauffeur en het probleem is opgelost, ware het niet dat de twee dames op eigen houtje zijn gaan zoeken. En daar sta ik dan alleen met de gids terwijl Hans op zoek gaat naar Winnie en Lyka. Niet zo heel slim dus.
Het ene na het andere gebouw komt voorbij maar al die uit zandsteen opgetrokken kolossen blijven ook redelijk anoniem. Wanneer je die gebouwen niet kan aanraken en de stad niet kan ruiken dan is het net of je in een enorme bioscoop zit. De wandeling door een onbekend stukje van Parijs is dan ook een welkome afwisseling en ook heerlijk om de beentjes te strekken.

Onze gids Ellen leidt ons door smalle straatjes van het onbekende Parijs, een Japanse, of beter gezegd, een oriëntaalse buurt met tientallen Japanse en Koreaanse restaurantjes en winkeltjes. Enkele foto’s op de in de etalage’s opgehangen menukaarten van de Dolsot Bibimbap brengt water in mijn mond. Maar helaas gaan we wel te snel, voor mijn gevoel, door de straatjes. Er is zoveel te zien en te fotograferen dat we besluiten om later vandaag hier weer naar terug gaan.

We eindigen bij “Het Louvre” dat vandaag gesloten is. Vreemd dat op een doordeweekse dag midden in het vakantie seizoen een van de hoogtepunten van Parijs zo maar op slot gaat! Voor ons eindigt de stadswandeling met Ellen onder de bekende omgekeerde glazen piramide onder de grond.

Nu wordt het vrij wandelen in de middag en we worden afgezet op de plaats waar de bus ons ook weer komt ophalen niet al te ver van de “Place de Concorde” met haar iconische obelisk. Volgens sommige bronnen is het een gift van een Egyptische onderkoning en andere bronnen beschuldigen de Fransen van geplunderde buit die eigenlijk in Egypte thuishoort.

Samen met Winnie en Hans gaan we Parijs in om te proberen dat buurtje met die smalle straatjes weer terug te vinden. Ondertussen zijn er ook minder leuke zaken die in mijn hoofd spelen. Mijn groothoeklens stelt niet meer automatisch scherp en daar ben ik niet blij mee!. Ik probeer uit te vinden wat er mis is maar kom geen stap verder. Daar moet ik vanavond in het hotel maar eens naar kijken.
Onderweg grijpen we in een supermarkt wat sandwiches voor de lunch en op de trappen voor de oude L’ Opera genieten we van de zon. Het is inderdaad genieten, het is niet te warm en niet te koud, het is het ideale weer voor een stedentrip en zeker voor een bezoek aan de hoofdstad van Frankrijk. Onderweg ontdekken we nog wat meer mooie en afgelegen plekjes van Parijs. Een echt restaurant naar ons zin vinden we niet. De prijzen liggen toch wat te hoog en de goedkopere Aziatische restaurants lijken na de lunch een paar uur gesloten totdat het diner begint.

Aangekomen bij “Het Louvre” geven mijn darmen te kennen dat ik toch maar eens snel moet gaan zitten. Toiletten zijn zeer dun gezaaid in Parijs! Dus moet ik gebruik maken van de toiletvoorzieningen onder het Louvre in de carrousel, zoals het prestigieuze winkelcentrum heet. Hier zijn vier toiletten, “Le chambre WC” genaamd en twee urinoirs.
Prijs? € 1,50 p.p. Gemiddeld aantal wachtenden? Minimaal tien! Dames en heren verdwijnen gemengd en roulerend in een van de vrijgekomen “ Le chambres WC” die een toiletjuffrouw met ADHD elke keer na gebruik weer schoonmaakt. Dit is niet alleen zeer hygiënisch maar geeft de klant ook meteen het gevoel dat er voor de € 1,50 tenminste hard gewerkt wordt. Om de tien minuten verschijnt er een grote donkere Afrikaan in een blauwe overall met gele rubber huishoudhandschoenen die de vloer in en buiten het toilet met een mob blinkend schoonmaakt.

Terwijl ik in de privacy van het kleine kamertje zit komt de Hollandse koopmansgeest boven en ik maak in mijn hoofd een vluchtige berekening van wat dit hoekje sanitair onder het wereldberoemde museum zo gemiddeld opbrengt. Ik kom op minimaal € 1.500,- per dag, en dat is toch wel een fikse beloning voor het schoonhouden van vier toiletten.

Vanuit de tuin van het Louvre kunnen we de obelisk op de “Place de Concorde” zien staan. Niet ver daar vandaan, op de “Cours la Reine” worden we om half zeven opgehaald voor een rondvaart over de Seine. De “avondrondvaart” van zeven uur is natuurlijk bij daglicht want ook hier in Parijs verdwijnt de zon pas na negen uur onder de horizon.
Het is een heerlijke namiddag in het zonnetje, de benen doen pijn van de lange interessante wandelingen en de vele bankjes in de tuin nodigen je uit om even te gaan zitten en te genieten van het weer en de schitterende omgeving van “Het Louvre”. Het is alleen jammer dat ze een permanente kermis met in het oog springende attracties pal naast het wereldberoemde museum hebben geplaatst.

We sjokken langzaam terug naar de plaats waar de bus ons zal oppikken. Onderweg kijken we goed om ons heen of we nog een broodje kunnen kopen maar verder dan een hot dog van zes euro komen we niet. Het is niet wat we zochten maar het is beter dan niets. Hoewel Lyka duidelijk lat merken dat ze er niet blij mee is. Maar voor mij is dat gewoon het rugzakken dat ik al jaren doe. Ik hou van eten met heel mijn lichaam en geest maar als het niet voorhanden is dan zie ik het gewoon als brandstof en werk het zonder na te denken naar binnen en kijk uit naar de volgende geplande maaltijd.

We zijn ruim op tijd voor de bus want na de flater van deze ochtend zullen we de komende dagen zeker niet meer te laat zijn. En dat is meteen een van die minder leuke kanten van een georganiseerde reis! Je kunt je vrije tijd niet echt helemaal naar je eigen inzien invullen want de vrije tijd die je hebt is strikt afgebakend met ophaaltijden en starttijden van de geboekte excursies. Niet ècht een nadeel maar toch kan het licht beperkend werken op je beleving van de stedentrip.
En daar is Ron met de bus! Precies op tijd en ook het grootste deel van de groep is al aanwezig. De bezoekers van Disneyland zijn al opgehaald en kijken vol verwachting uit het raam om te horen hoe onze dag is geweest. We hoeven ook niet zo heel lang te wachten op onze reisgenoten die langzaam binnendruppelen.
Binnen een kwartier staan we met de bus op de parkeerplaats naast de Seine voor onze rondvaart. En dat valt me wel tegen! Ik weet zeker dat een deel van ons deze vertrekplaats zelf wel hadden kunnen vinden. Sterker nog, misschien zijn enkele mensen wel langs de vertrekplaats van de rondvaart gelopen op weg naar de plaats waar ze werden opgehaald. Dit is een puntje dat wel voor verbetering in aanmerking komt.
We gaan aan boord van de enorme rondvaartboot en laten Parijs aan ons voorbij glijden. De beige zandstenen gebouwen op de oevers lijken te veranderen in goud door het oranje licht van de ondergaande zon. Dit is een excursie die we zeker niet hadden willen missen.

Een stem uit de luidspreker geeft in vier talen een uitleg wat we zien en waar we langs varen. Beroemde en minder beroemde gebouwen. Ik heb het al vaker gezegd, het schitterende weer draagt er ook aan bij dat het zo mooi op het water is. Ik moet er niet aan denken dat het water nu met bakken uit de hemel zou komen. Dan waren we zeker in de bus blijven zitten.

En daar is de “Eiffel toren”, het is de eerste keer dat we ruim 300 meter hoge stalen kolos niet door een raam kunnen aanschouwen. Iedereen op de boot is onder de indruk en overal om heen klikken de camera’s.
Ook Lyka roept zonder onderbreking: ‘Take my picture?’

En zo komt er na twaalf uur, na ons vertrek uit het hotel, een einde aan onze eerste dag in Parijs. Een hele mooie dag, we zijn het er samen over eens dat het een goede keuze was om naar Parijs te gaan. Bij het hotel aangekomen, het is al kwart voor negen, kiezen we ervoor om de tweede avond ook bij de gouden bogen wat te eten te gaan halen. Op de laatste avond eten we uitgebreid in het restaurant om zo een passend einde aan ons bezoek aan Parijs te maken. We zijn en blijven tenslotte rugzak artiesten!

Morgen hebben we opnieuw een druk programma, dus na het eten gaan we meteen naar bed. We zijn afgemat en terwijl de eerste woorden van het verhaal van vandaag op het beeldscherm verschijnen weet ik nu al dat ik ‘s avonds veel te weinig tijd heb om alle foto’s te bewerken en mijn verhalen te schrijven. Dat zal dus volgende week worden voordat de volgers van mijn weblog die kunnen lezen.