Thailand: De verlossing

Bangkok (93 Building (210)

Vandaag is het dan eindelijk zo ver. Het is de dag van de verlossing van het wachten. Het is de grootse finale van het pad dat we drie maanden geleden zijn ingeslagen. Op een hotelkamer in Maleisië zijn de plannen gesmeed om de tijd in te halen. Een jaar te winnen en Lyka zo snel als wettelijk mogelijk een Nederlandse verblijfsvergunning te bezorgen.
In de afgelopen zes weken in Bangkok heeft ze op de school van Richard de beginselen van de Nederlandse taal en samenleving geleerd. Informatie bedoeld voor islamitische kinderbruidjes uit Marokko en Turkije. Holle woorden nazeggen waarvan ze de betekenis niet eens weet. Een menselijke papegaai kan toch nooit de bedoeling zijn geweest van een toelatingscursus als deze? Niets en dan ook niets over landen als Brazilië, Thailand, de Filipijnen of andere landen. Foto’s over homoseksualiteit, discriminatie en valse vrijheid in het toekomstige land van je huis en gezin.
Het examen per computer - om elke vorm van omkoping of corruptie in het land van herkomst uit te bannen - is een teken dat het helemaal niet koek en ei is in het o zo mooie Nederland. Geen geruststellende examinator die net dat beetje extra kan geven om de zenuwachtige kandidaat op haar gemak te laten voelen. Het is geen gevoel van gastvrijheid dat de examenkandidaat en hun partner tegemoet komt. Het is een gevoel van diep wantrouwen en eigenlijk niet welkom zijn. Dat gevoel bekruipt me na de afgelopen drie maanden nog steeds!
Dat gevoel is alleen maar versterkt vanaf het eerste moment dat ik me erin verdiepte welk traject we moeten afleggen om je vrouw naar Nederland te laten komen. De onduidelijkheid aan welke eisen de kandidaat moet voldoen. Het antecedenten onderzoek naar de partner wordt haast met een aan de grundlicheit van de Duitsers grenzende precisie door de IND in Nederland uitgevoerd.
We zijn allemaal slecht totdat het tegendeel is bewezen!

Thailand: Het einde van de cursus

Bangkok (93 Building (210)

Dit is het dus! De zes weken in Bangkok zijn voorbij gevlogen en de cursus is aan een einde gekomen. Veel sneller dan we hadden verwacht. De zes weken samen op een kleine kamer in Bangkok hebben geen noemenswaardige problemen opgeleverd maar hebben aan de andere kant toch ook hun tol geëist.
Zes weken lang hoorde ik een stem op de achtergrond Nederlandse woorden brabbelen. Bij alles wat ik doe! Het stoort me bij het lezen, het schrijven, het TV kijken, het douchen en het bier drinken. Maar ik probeer me, zo goed als het menselijk mogelijk is, er niet aan te storen. Beter nog! Ik stimuleer haar gedrevenheid om de moeilijke Nederlandse taal onder de knie te krijgen met kleine beloningen en cadeautjes.
Het lijkt voor ons allemaal zo gemakkelijk, zo natuurlijk en zo vanzelfsprekend om Nederlands te praten. De waarheid is heel anders, het is verschrikkelijk moeilijk om Nederlands te leren.
Persoonlijk vindt ik de wet inburgering nog steeds een schoolvoorbeeld van discriminatie. Een Pool of Roemeen die geen enkel woord Nederlands of Engels spreekt, zonder enige binding met Nederland, kan zomaar naar Nederland komen en zich hier vestigen. De echtgenote van een geboren Nederlander die goed Engels spreekt moet een moeilijk en duur traject afleggen om zich in Nederland te kunnen vestigen! Maar met als zoveel door de kliek in Den Haag bedachte belachelijke regels en wetten die kant noch wal raken moeten we er gewoon mee leren leven.
De laatste week voor het examen brengen we samen door in de harmonie van een doofstom echtpaar. We lopen voorzichtig als over eierschalen en gaan elke confrontatie diplomatiek uit de weg. De weinige woorden die tussen ons worden gewisseld zijn haast altijd noodzakelijk en onvermijdbaar. Als er al gesproken wordt dan is het kort en bondig tijdens de avondmaaltijd. De Thaise maaltijden smaken ons nog steeds. We wisselen vlees en vis regelmatig af zodat het niet gaat vervelen. Het is wel altijd pittig en dat is soms een reden tot klagen voor Lyka. Mij bevalt het prima zolang ik de vlammen maar kan blussen met een biertje.
Het weekend was rustig en enkel onderbroken door de bekende maaltijd met shoarma en patat. Vanaf zondag sta ik droog om de Mr. Hyde in de alcohol, die heel af en toe de kop op steekt, geen enkele kans te geven. Elke vorm van conflict die de concentratie op weg naar het examen kan verstoren moet tegen elke prijs worden vermeden.
Dinsdag was de dag des waarheid! Een proefexamen, zo natuurgetrouw als mogelijk, wordt door de leraar afgenomen om te zien waar Lyka staat. Ik weet niet wie er meer nerveus is? De examenkandidaat of haar echtgenoot.
Tijdens de lunch bij de gouden bogen laat ze me trots de uitslag van het examen zien. Alle indicatoren staan op groen en na een kort telefoongesprek met de NLB school wordt bevestigt dat ze er goed voor staat.
‘Het zal me zwaar tegenvallen als ze niet slaagt!’, zijn zijn rustgevende woorden.
We kunnen nu niets anders meer doen dan afwachten hoe het examen volgende week dinsdag op de Nederlandse ambassade in Bangkok gaat en Richard bedanken voor zijn inspanningen. Ik geef het je te doen! Een klas met 9 vrouwen in zes weken een onbekende en vreemde taal te leren.
Onze cursus zit er op en maandag begint een nieuwe groep aan de cursus “inburgering in het buitenland”. Een nieuwe groep vrouwen die hun vaderland verlaten om ver weg een nieuw bestaan op te bouwen. Succes, en veel geluk in Nederland.

De groep van Lyka, de klas van jan/feb 2013

Thailand: Een terugblik en een vooruitblik

Bangkok (93 Building (210)

Het is alweer vrijdag vandaag en week vijf van de cursus zit er voor Lyka op. De tijd gaat snel, misschien wel tè snel, voor mijn vrouw. Afgelopen week zag ik bij haar de eerste tekenen van onzekerheid. Haar taalgebruik en uitspraak worden weer slechter. Gelukkig gaat ze bijna elke middag bij haar klasgenoten, een verdieping hoger, studeren. De kleine groep studenten is fanatiek en begrijpt donders goed dat het diploma “basisexamen inburgering in het buitenland” een opstap is naar een beter leven in Nederland.
De avondmaaltijden waren de afgelopen week allemaal Thais en het ontbijt maak ik op de kamer. Een omelet uit de magnetron is een standaard geworden, al dan niet met schijfjes knakworst of een plakje kaas. Om de motivatie hoog te houden heb ik in mezelf een schema van beloningen opgesteld voor Lyka. Niet dat ik het aan Lyka heb verteld want zo is elke beloning weer een verrassing en een klein feestje.

Om het voor mij ook een beetje aantrekkelijk te houden koos ik ervoor om donderdag weer eens lekker te gaan eten. Vanuit de bus en de skytrain heb ik al vele malen de “Best Beef” reclame op het restaurant gezien.
We zoeken een tafeltje en er zijn meteen al twee aantrekkelijke prijzen op het menu! Een grote koude fles bier kost nog geen twee euro en voor vijf euro per persoon kunnen we twee uur eten zoveel als we door onze kelen naar binnen kunnen krijgen. Het is Thailand, dus het is nieuw en leuk wanneer de kleine kolenkachel op tafel verschijnt. Een gietijzeren plaat erboven op en we kunnen aan de gang.
Het is voor ons even wennen aan deze nieuwe situatie! Ik speur de tafels rondom ons heen af naar aanwijzingen hoe we dit moeten gaan aanpakken. Voordat ik ook maar een idee heb wat me te doen staat komt er een serveerster aan tafel. Lyka wijst het varkensvlees aan voor twee personen en ik besteld de rijst en kimchi. Ja, Kimchi! Dat laat ik me niet ontnemen! Even later verschijnen er twee ovale bordjes met flinterdunne, met vet gelardeerde, plakjes varkensvlees. Het ijs zit nog in het vlees! Achter me, in een extra schone en goed gekoelde ruimte, zie ik een kok onafgebroken met de snijmachine heen en weer gaan. Het is hier erg druk.
Zodra de eerste plakjes varkensvlees klaar zijn gaan ze naast de rijst en worden ombeurten in een pittige chilisaus of de minder pittige limoensaus gedoopt. De fles Leo staat binnen handbereik om de vlammen te blussen. Nog voordat het vlees van het tweede bordje op de plaat beland besteld Lyka opnieuw. Het maakt mij niet zoveel uit maar nu zijn de garnalen en het rundvlees aan de beurt.
Een nieuwe fles bier en we gaan onvermoeibaar verder met het bakken en eten. Voor een moment denken we er aan om ook wat groente te bestellen, maar zo ver komt het niet! We hebben de hele week al groenten gegeten! Nog een bordje rijst en een bordje gemarineerd varkensvlees. Kimchi! Meer kimchi? Echte kimchi, helaas voor het Koreaanse restaurant aan het begin van soi 93. Daar komen tijdens ons verblijf in Bangkok niet meer. En ook twee bordjes rundvlees. We genieten van het eten en de entourage nu er ook een Thaise band begint te spelen. We zijn nog niet eens klaar en we hebben al besloten om volgende week donderdag hier weer te gaan eten.
We raken vol en een derde fles bier verschijnt op tafel. Niet zo koud als de vorige en dat is dan ook meteen de laatste. We overleggen wat het laatste is wat we bestellen, het wordt de inktvis. We zitten tot aan de nok vol wanneer we het restaurant verlaten. Loom slenteren we terug naar ons appartement.

Maandag breekt de laatste lesweek alweer aan! En de dinsdag de week erop is de grote dag. Het is belangrijk dat ik Lyka nu scherp hou. Ik ben er van overtuigd dat ze het kan maar het zal niet de eerste keer zijn dat iemand van de zenuwen niet meer weet wat te doen of wat te zeggen. De laatste vijf lesdagen, ‘s middags oefenen met haar klasgenoten en ‘s avonds een test op de iPad. Meer kunnen we niet doen. Laten we hopen dat het allemaal goed afloopt?