Thailand: Een vreemd gevoel

Bangkok (93 Building (210)

Toen ik vanochtend wakker werd en naar de ingepakte rugzakken keek voelde ik meteen dat er een einde aan een tijdperk was gekomen. Mijn eens zo geliefde Pattaya wordt verwisseld voor Bangkok. Niet zo maar voor tijdelijk! Nee, het is vandaag het begin van een lange moeilijke weg die uiteindelijk naar een Nederlands paspoort voor mijn vrouw Lyka moet leiden. Pattaya zal nooit worden vergeten - daar heb ik er teveel tijd doorgebracht en teveel meegemaakt - maar ik zal Pattaya niet zo vaak meer bezoeken. Af en toe een paar dagen om mijn oude vrienden te bezoeken en onder het genot van een koud biertje oude verhalen op te halen, maar meer zal het niet zijn. Een snel ontbijt van de 7-11 en we gaan met de motortaxi richting het busstation van Pattaya.
De Russen, Indiërs en Chinezen hebben het toerisme voor altijd veranderd! Precies zoals Kris en ik ruim tien jaar geleden hebben voorspeld. Je plaats zoeken in de bus van Pattaya naar Bangkok is voor de buitenlandse passagiers nog net zo moeilijk als twintig jaar geleden. De stoelnummers staan achter op de stoel! Voor de eerste rij is dat logisch maar voor alle volgende rijen is het zoals gewoonlijk een stoelendans.
Een stevig uit de kluiten gewassen Rus - die spieren zijn waarschijnlijk uit een chemisch preparaat gekomen - laat iedereen in zijn moedertaal weten dat hij het er het niet mee eens is dat hij voor de tweede keer van plaats moet wisselen. Hij is groot en hij is luid! Hij spreekt geen woord engels dus is er niemand in de bus die hem de helpende hand zal toesteken.
Een Thais meisje met een kilo of tien overgewicht - het grootste probleem in de opkomende economieën van Azië - komt met een sjacherijnig gezicht op het kabaal af en trekt zonder een woord te zeggen de kaartjes uit de hand van de razende Rus. Er valt een stilte in de bus want de twee zijn nu het leidend voorwerp en de medepassagiers willen graag weten hoe dit afloopt. Een dikke bruine vinger gaat naar het papieren kaartje en wijst het stoelnummer aan. De rus brengt zijn grote kop dichter naar het buskaartje terwijl zijn hoofd rood van woede kleurt. Vervolgens gaat dezelfde dikke bruine vinger naar een nummer achterop de stoel die zich direct naast de twee kemphanen bevind.
Ze kijkt hem recht in de ogen met een blik van: ‘Wat zijn jullie toch ongelofelijke domme imbecielen!’
Een minderwaardige blik naar het paar volgt en zonder een woord te zeggen draait ze zich weer om en verlaat de bus. Het Russische echtpaar zoekt in alle stilte hun stoelen op en kijken elkaar onbegrijpend aan.
Zodra de stoelendans over is worden de koppen geteld en als alle stoelen gevuld zijn gaan we op weg naar Bangkok. Een nieuw avontuur tegemoet. Er raast van alles door mijn hoofd terwijl de bus over de snelweg naar het noorden raast. Zeven weken Bangkok, 49 dagen in een wereldstad die ik altijd lief heb gehad. Nieuwe ervaringen maar ook veel veranderde ervaringen sinds ik hier 14 jaar geleden voor de eerste keer arriveerde. Weinig is gelijk gebleven. Dat is de tand des tijds in de naam van vooruitgang.
In de kan ik mijn ogen niet openhouden. Ik sluit het boek op mijn Kobo-ereader af en kijk naast me. Lyka ligt met haar ogen dicht naar de muziek op haar iPhone te luisteren. Vandaag - als hoge uitzondering - vecht ik niet tegen de slaap en sluit voor een moment mijn ogen. Dan gaat de reis ook sneller! Met een grote bocht zwaait de bus Sukhomvit Road op als teken dat we nu dichtbij onze bestemming zijn gekomen. Ik hou mijn ogen open om zoveel mogelijk informatie te verzamelen over de buurt waar we nu terecht zijn gekomen.
Daar is de “Tesco Lotus” naast het “On Nut” BTS station! Hier moeten we eruit. Het is warm in Bangkok, warmer dan in Pattaya dat aan zee ligt. We gooien de zakken op onze ruggen en gaan op weg naar Soi 93. Het is een stevige wandeling en ik merk aan Lyka dat er een vleug van enthousiasme in haar opkomt als ze de Soi (zijstraat) ziet waar haar school is gevestigd. Linksaf en de verte zien we het witte gebouw liggen dat voor bijna twee maanden ons thuis zal zijn.
Alle officiële zaken worden aan de balie afgehandeld en met een extra sleutelkaart op zak gaan we naar de kamer die al op ons ligt te wachten. Ik kan me de plaats van de kamer in het gebouw nog goed herinneren maar het interieur is toch weer een verrassing. Voor de 5000 Baht per maand excl. elektriciteit is het meer dan zijn geld waard! Deze kamer is completer dan vele kamers waar ik in de afgelopen 15 jaar heb geslapen.
We pakken onze rugzakken een beetje uit om de eerste plaatsen voor onze spullen te vinden. Handdoeken hier, medicijnen daar, instant koffie op de magnetron enz. enz. Het valt wel meteen op dat er niet al teveel stopcontacten zijn dus een verdeeldoos moeten we zeker niet vergeten te kopen!
Bij het eerste de beste restaurant waar er wordt gebakken - er zijn hel veel restaurants met noedelsoep en gewoon rijst met een lauw bijgerecht - vallen we neer en bestellen de Thaise klassieker “Pad Krapow Moo, Kai Dao”. Vol onbegrip kijkt de vrouw me aan waarna er een man verschijnt die - nadat ik het nog een keer tegen hem heb herhaald - bijna hetzelfde tegen de vrouw zegt. Maar toch klinkt het anders en ik vermoed dat ze van buiten Bangkok zijn en hier zijn neergestreken om hun geluk te beproeven. Het eten smaakt er niet minder om hoewel het wel een beetje pittiger is dan we gewend zijn.
‘Laten we onze eerste dag in Bangkok vanavond maar meteen vieren!’, stel ik voor en Lyka stemt er zonder probleem mee in.
Bus nummer 511 - met airconditioning - brengt ons samen voor 38 Baht naar Banglampoo waar de wereldberoemde “Khao San Road” ligt. Een paradijs voor Backpackers die de tand des tijds heeft doorstaan en waar ik veel vrienden heb. Shoarma van Shoshanna staat er vanavond op het menu, het is nog te vroeg voor het eten dus gaan we eerst maar een biertje drinken.
In een zijstraatje achter de tempel vallen we neer en bestellen een grote bier Leo. Er is al een groot gedeelte van de spanning van ons afgevallen. Lyka is ontspannen en nipt van haar ijskoude biertje met een klontje ijs. We kijken samen naar de optocht van mensen die aan het terras voorbij trekt. Het lijkt wel een circusoptocht! Mensen uit alle uithoeken van de planeet gestoken in bonte kledij trekt aan ons voorbij. Maar zij kijken ook naar ons en af en toe zie ik er een over zijn schouder kijken.
‘Een oudere man met zo’n jong meisje! Het zou niet mogen!’
Van een biertje komt een tweede en wie mij kent weet dat de serie biertjes gewoon verder gaat totdat ik er genoeg op heb. Dus er zit niets anders op dan hier te eten! Zonder het menu te raadplegen bestel ik een salade van glasnoedels met zeevruchten en Lyka zoekt een vis uit die op de BBQ gaat. Nog een biertje voor tijdens het wachten en de avond kan voor ons niet meer stuk.
De salade heb ik wel eens lekkerder op - ik denk dat hij niet op het menu voorkomt en dat een geïmproviseerde salade is geserveerd - maar de vis voldoet aan alle eisen die je aan een vis op je bord kan stellen. We hebben een flinke trek dus het eten is zo verdwenen.
Het wordt tijd om verder te gaan en een paar mensen hallo te gaan zeggen op “Khao San Road”.
Ik ken Nok al 14 jaar. Altijd op dezelfde plaats bezig met dezelfde jongleer ballen. Haar assortiment wisselt wel van jaar tot jaar en van de opbrengst kan ze er nog steeds komen. We gaan samen op de foto en ze fluistert in mijn oor: ‘Happy New Year for Kris, Hennie (Loch), Tettje en Henk (de Vries)!’
Warme momenten in de zwoele avondlucht van Bangkok.
Na een biertje vertrekken we weer want het is anderhalf uur met de bus naar ons hotel. Terwijl we staan te wachten aan de brede straat komt er voor een moment de twijfel in me op om toch maar een taxi te nemen. Maar gelukkig brengt Lyka me op andere gedachten. Even later razen we in bus 2 door de verlaten straten van Bangkok.
Sneller dan verwacht stappen we uit net voor Soi 91 en lopen samen voldaan naar ons hotel. De verplaatsing is geslaagd en we hebben beiden een goed gevoel over ons nestje voor de komende zeven weken. Welterusten.

Thailand: Een jaar in eten

Pattaya (Boxing Roo (5)

Het afgelopen jaar was een jaar van veel veranderingen. Ook in 2013 gaat er - tenminste daar ga ik vanuit - ook veel veranderen. Morgen verhuizen we naar Bangkok waar Lyka op 7 januari aan de inburgeringscursus gaat beginnen. Zes weken intensieve begeleiding bij het Nederlands leren spreken en de Nederlandse geschiedenis en cultuur verkennen. Vier dagen na de laatste lesdag heeft ze dan op 19 februari op de Nederlandse ambassade het examen. We gaan er vanuit dat ze de eerste keer zal slagen waarna we de volgende dag een MVV gaan aanvragen. Zodra die wordt afgegeven komen we naar Nederland waar we het traject om Nederlander te worden voor haar opstarten. Een lange en tijdrovende procedure die een Nederlands paspoort voor mijn vrouw moet opleveren.

Maar nu nog even een terugblik naar 2012! Er zijn 55 minder verhalen op mijn blog verschenen dan in 2011. Dat heeft zijn redenen, wij zijn minder op reis geweest en een vrouw heeft ook veel aandacht nodig. Ik heb het lezen herontdekt en geniet elke dag wel een uurtje of twee van mijn Kobo-ereader. In 2013 hoop ik weer voldoende te kunnen schrijven en jullie te vermaken met onze avonturen.

Het thema van de terugblik naar 2012 is eten en voedsel in de landen die we bezocht hebben. Vroeger werd er nog wel eens geklaagd over al die foto’s van mijn eten maar tegenwoordig zie ik ook veel foto’s van de borden vol met heerlijkheden bij mijn vrienden op Facebook voorbij komen. Misschien heb ik wel aan de wieg van een trend gestaan?

Januari 2012

Mee Goreng op een terras is Kuala Lumpur

Februari 2012

Onbekend voedsel op een avondmarkt in Maleisië

Maart 2012

Gestoomde broodjes gevuld met kip en varkensvlees voor ontbijt in Singapore

April 2012

Bitterballen in Nederland

Mei 2012

Tortellini met rauwkost thuis aan tafel

Juni 2012

Haring op toast in de rust van het EK voetbal

Juli 2012

Gebakken visje eten in Thailand

Augustus 2012

Shoarma met patat in Bangkok

September 2012

Kip met Griekse salade thuis in Zaltbommel

Oktober 2012

Kip Tandoori met lamskerrie is Kuala Lumpur

November 2012

Dolsot Bibimbap in Jeonju (Zuid-Korea)

December 2012

Diner in de slaaptrein van Alor Setar (Maleisië) naar Bangkok

Op tweede dag van 2013 en met een heel nieuw jaar voor de boeg wens ik jullie een sprankelend, gezond en vooral smakelijk 2013 toe. Wij gaan morgen op stap en worden overmorgen wakker in een nieuwe wereld die “naar school in Bangkok” heet.

Thailand: Nieuwe rijbewijzen

Pattaya (Boxing Roo (5), donderdag 27 december 2012

De kerstdagen van overvloed, in eten en drinken, liggen weer achter ons. Gelukkig wel want het had geen dag langer moeten duren, net als een paar jaar geleden. Ik was al voor zes uur uit bed, rillend en ongemakkelijk, omdat ik gewoonweg niet kon slapen. Dan maar een instant koffie en mijn Kobo e-reader op de bank en wachten dat het acht uur is.

Vandaag is het alweer bijna vijf jaar geleden dat ik mijn Thaise rijbewijzen heb vernieuwd en dus is het weer tijd voor een avontuur in de Thaise bureaucratie. De eerste stop is altijd de immigratiedienst waar je met paspoort - het gaat om het visum - en een rekening van de elektriciteit of je telefoon abonnement die bewijst waar je daadwerkelijk verblijft. Die twee - met een paar pasfoto’s - geven samen recht op een document in het Thais dat je eeuwig en altijd nodig hebt als bewijs dat je recht hebt op een Thais rijbewijs.
Dat eerste document is in een klein uurtje geregeld waarna ik met de hele boedel naar de andere kant van Pattaya moet om bij de Thaise rijksdienst van wegverkeer de nieuwe rijbewijzen aan te vragen.
‘Rijbewijzen?’
‘Ja, het zijn twee! Eén voor de motor en één voor de auto.’
Een combinatie is hier nog niet mogelijk! Die rijbewijzen zijn in de afgelopen jaren veranderd van een sullig papiertje naar het bekende credit kaart formaat. Daarin zijn ze wel met de tijd meegegaan.
Voordat ik bij de inspectie van de documenten ben moet ik op de trap aansluiten in de rij. Het is drukker dan ik verwachtte. Iedereen wordt weggestuurd om fotokopieën van verschillende pagina’s uit het paspoort te laten maken. Ik luister naar de instructies van de vrouw en verlaat het gebouw om aan de overkant van de straat in een hutje de benodigde fotokopieën te laten maken.
Zodra ik weer op de trap aansluit - de wachtrij is nu langer dan de eerste keer - probeert een Duitser zeer luid onder de benodigde fotokopieën uit te komen.
‘Maar ik heb ze allemaal!’, roept hij terwijl hij demonstratief zijn armen in de lucht gooit en van een omstander bijval hoopt te krijgen.
De kleine vrouw is niet onder de indruk en schuift de stapel documenten weer naar de Duitser terug die op zijn beurt de stapel weer naar de kleine vrouw schuift. De vrouw gaat verder met de volgende klant en de Duitser is nu in alle staten en de stoom komt bijna uit zijn oren. Zodra de kleine vrouw klaar is met de klant begint start het kleine toneelstukje opnieuw.
‘Maar ik heb ze allemaal!’, roept hij terwijl hij demonstratief zijn armen in de lucht gooit en van een andere omstander bijval hoopt te krijgen.
De vrouw is niet onder de indruk en zegt: ’Ze zijn te licht, kopieer ze nog maar een keer aan de overkant van de straat!’
De tegenstribbelende bejaarde Duitser wordt - voordat het onaangenaam wordt - door zijn Thaise partner aan zijn arm mee de trap afgesleurd. Tijdens de afdaling hoor ik ze nog ruziën over het geval. Zij weet dat in Thailand de ambtenaar altijd gelijk heeft en schelden en ruzie maken een hele slechte oplossing zijn. Het kan je alleen maar moeilijker worden gemaakt.
Zodra ik aan de beurt ben kijkt de kleine vrouw me wantrouwend aan. Ik lach ontwapenend terug en ben op mijn allervriendelijkst. Ze begrijpt meteen dat ik geen problemen wil maken en nadat ik alle fotokopieën van een handtekening heb voorzien krijg ik een rood pasje met nummer 77. Ik zoek een plaats in de wachtruimte en begin op mijn Kobo-reader te lezen. Ik heb geen idee wat er nu gaat gebeuren dus ik moet de omgeving ook goed in de gaten houden.
Voordat ik het doorheb klopt de beambte in een bruin uniform mij op de schouder als teken dat ik de verkeerstest moet doen. Ik zit op de stoelen voor de blauwe pasjes maar de beambte heeft het rode pasje uit mijn borstzakje zien steken. En dat had ik natuurlijk opzettelijk zo geplaatst in mijn agenda. In een groep van tien personen stappen we een met houten schotten afgebakend stuk van de wachtruimte binnen.
De eerste test is niet zo moeilijk! Je moet de kleur zeggen die de man aanwijst. Rood, geel en groen. Het zijn er zes of zeven die ik zonder fouten herken. Hoera! Het begin is goed. De tweede is wat moeilijker! Ik moet van de man achteraan gaan staan want zijn Engels is zo beperkt dat hij me niet kan uitleggen wat de bedoeling van de test is.
‘Look’, zegt hij terwijl hij zijn vinger opsteekt als teken dat ik aandachtig moet opletten wat er allemaal gebeurd.
Aan weerszijden van een soort ogentest apparaat zijn een rode en groene lamp aangebracht. Een voor een moeten mijn cursusgenoten recht vooruit kijken en zien welke lamp er in hun ooghoeken brandt.
‘Rood’, een korte stilte, ‘groen’, volgens de eerste cursist.
‘Rood’, een korte stilte, ‘groen’.
‘Rood’, een korte stilte, ‘groen’.
‘Rood’, een korte stilte, ‘groen’.
Jullie begrijpen het al, wanneer ik aan de beurt ben wordt het: ‘Rood’, een korte stilte, ‘groen’.
Ik krijg een schouderklopje van de man in het bruine uniform voor mijn fantastische resultaten tot nu toe, en ook hij is aan gezichtsverlies - het nationale probleem in Thailand - ontsnapt. De derde test is de moeilijkste! Je gaat op een kruk zitten voor een houten plaat met daarop twee pedalen. Je drukt het rechtse pedaal in - die het gaspedaal moet voorstellen - en een reeks groene led’s begint te lopen. Je moet met dezelfde voet op het naastgelegen pedaal - die het rempedaal voorstelt - trappen voordat de led’s rood zijn. Ik hoef bij deze test niet tot de laatste plaats te wachten en ook voor deze test slaag ik met vlag en wimpel.
Een zenuwachtig meisje presteert het tot op drie keer toe de rode led’s te bereiken. Een hoge pieptoon als gevolg. Maar de examinator heeft haast en spreekt het meisje wat troostende woorden toe. Ze probeert het voor de laatste keer en alle cursisten zijn voor dit belangrijke onderdeel voor het verkrijgen van het rijbewijs gelaagd.
De groep wordt uit elkaar getrokken en ik - als enige buitenlander - ga naar de videoruimte waar een voorlichtingsfilm in het Engels over verkeersveiligheid draait. Drie kwartier later komt een meisje me vertellen dat er problemen met de computer zijn en dat het wat langer gaat duren. Erg volgt nog een film die overigens nog saaier is dan de eerste.
Na anderhalf uur video kijken ga ik dan toch maar eens op onderzoek uit want het lijkt er op dat ze me zijn vergeten.
‘Vergeten?’
‘Rustig blijven en even navragen!’
‘Kom om 13:00 maar terug dan maken we de rijbewijzen’, mijn naam gaat in een dik boek als teken dat ik ben geslaagd voor de test en de film heb bekeken.
Anderhalf uur wachten! Gelukkig is er in Thailand altijd een 7-11 dichtbij voor een sandwich en een flesje Pepsi Max. Om kwart over twaalf ben ik alweer terug bij het kantoor. Nog even lekker een halfuurtje lezen en dan naar boven.
Ik ben het boek “Kopgeld” aan het lezen. Een verbijsterend verslag van de Joden jacht tijdens de Tweede Wereldoorlog door puur op geld beluste mannen. Een groep sociale mislukkelingen uit de onderste laag van de bevolking die in Amsterdam door de roofbank van de Duitsers tot een groep moordlustige en op geld beluste wolven werd gesmeed.
Waarvan de meeste misdadigers bijna nooit langer dan 12 jaar vast hebben gezeten. Maar veel van de hele slechten zijn aan de vervolging ontsnapt en hebben na de oorlog van hun Jodenbuit als prinsen geleefd. In 1950 kwam er een algemeen koninklijk pardon die alle doodstraffen omzette naar levenslange straffen - 20 jaar - waarna tweederde van de straf te hebben uitgezeten de gevreesde Jodenjagers weer oog in oog met hun slachtoffers stonden die de verschrikkingen van de kampen hebben overleefd.
Op de bovenste verdieping is het veel drukker dan vanochtend en de moed zakt me in de schoenen, totdat ik binnen vijf minuten mijn naam hoor roepen, ‘Mister Hendrik’.
Dat ben ik! 960 Baht afrekenen aan een andere balie en met een blauw kaartje - nummer 13 - kan ik wachten totdat de foto van me kan worden gemaakt. Nummer 13 doet me overigens niets want ik heb meer dan 15 jaar op nummer 13 aan de Omhoeken in Zaltbommel gewoond.
Zodra de foto’s gemaakt zijn print de ultramoderne rijbewijzen printer mijn nieuwe rijbewijzen. Even controleren of alles op de voorkant klopt en ik ben klaar!

Een reis van vijf en een half uur door de Thaise bureaucratie en deze dag kan een succes worden genoemd. Nu lekker relaxen en nadenken over de volgende klus van morgen.