Thailand: A merry Christmas and a fabulous 2013

Pattaya (Boxing Roo (5), maandag 24 december 2012

Het is alweer die tijd van het jaar! Een jaar voorbij, nog sneller dan het vorige en waarschijnlijk langzamer dan het komende jaar. Een kerstgroet van Lyka en Jielus voor al mijn vrienden, kennissen, bekenden en bezoekers van "Travels and Troubles".

Thailand: Alweer een week in Thailand

Pattaya (Boxing Roo (5), 11 december 2012

En de titel geeft meteen aan hoe snel het allemaal gaat. Een hele week alweer in Pattaya! We hebben de was gedaan, slaap ingehaald en lekker Thais gegeten maar ook niet stil gezeten. Helaas is onze favoriete kamer nog steeds niet vrij gekomen.
Vandaag gaan we de taalschool bezoeken die Lyka zal opleiden en begeleiden bij het behalen van het diploma “het basisexamen inburgering in het buitenland”. Een logge en zeer discutabele regel die in Europa alleen door Nederland wordt gehanteerd en gehandhaafd. Afgezien van de hoge kosten en de gebrekkige informatie en begeleiding over het hoe en wanneer voelen velen, die ook een buitenlandse partner hebben, met mij het als een discriminerende regel.
‘Waarom kan een Engelstalige - of andere vreemdtalige - Europeaan zich zonder enig probleem in Nederland vestigen terwijl een Engelstalige echtgenoot uit de Filipijnen - waar onderwijs door de corruptie van een abominabele slechte kwaliteit is - eerst een diploma moet halen?’
Daarnaast is de echtgenoot in 99,9% van de gevallen een hardwerkende Nederlander die gekozen heeft voor een buitenlandse vrouw, terwijl alle gastarbeiders zonder een enkele hindernis hele gezinnen mag laten overkomen. Dit inburgeringsexamen is een uitstekend voorbeeld van een regel die zijn doel - het tegengaan van schijnhuwelijken en mensenhandel - volledig voorbij heeft geschoten.
De ramen in de grote steden zitten nu vol met Oost-Europese vrouwen die geen woord Nederlands of Engels spreken en vaak gedwongen worden tot prostitutie. Maar ja, het heeft geen nut om tegen windmolens te vechten dus Lyka gaat naar school om haar “het basisexamen inburgering in het buitenland” te halen. We willen onze gezamenlijke toekomst in Nederland tenslotte veilig stellen
De minibus van “Pattaya Thai” (South Pattaya Road) naar het “Victory Monument” in Bangkok is tegenwoordig de beste en goedkoopste optie, tenzij je dicht bij het busstation aan de “Pattaya Nua” (North Pattaya Road) woont. Het neemt wel wat meer tijd in beslag - een kleine drie uur afhankelijk van de drukte van het verkeer rond Bangkok- maar het kost dan ook maar iets meer dan de helft van de grote bus wanneer je de motorbike taxi naar het busstation meetelt.
Bangkok veranderd snel maar het blijft een aangename stad om wat rond te neuzen en wat te eten. Het aanbod op straat is oneindig en je loopt altijd wel iets tegen het lijf wat je kan gebruiken of iets dat aan vervanging toe is. En je weet nooit wie of wat je tegenkomt!
We hebben tijd genoeg, en we weten waar we moeten zijn, in Bangkok voordat we op onze afspraak worden verwacht. Laten we eerst nog maar een beetje rondlummelen en een bakkie koffie gaan drinken. Vanaf het “Victory Monument” gaan we met de skytrain naar het “Siam Paragon” winkelcentrum. We gaan mensen kijken en om met “Albert Einstein” op de foto te gaan.
Heel Bangkok is al in kerstsfeer gedompeld en dat is nu juist waar je elke katholieke Filipijnse vrouw blij mee kan maken! Een foto met de symbolische kerstboom van “Ferrero Rocher” mag natuurlijk niet ontbreken! Een cartoonfiguur met een gewei moet wel bedacht zijn door een of andere gek want dat is zeker niet de “Rudolph the Red-Nosed Reindeer” die ik voor ogen heb!
Voordat we naar de taalschool gaan drinken we eerst nog een koffie, met een heerlijke Donut, bij “Dunkin’ Donut” en ruim een uur voor de afspraak gaan we op zoek naar de school van Richard van der Kieft. Een Nederlander die zich gespecialiseerd heeft in het geven van een cursus om het examen op de Nederlandse ambassade af te leggen. Op de website van www.nederlandslerenbangkok.com hebben we alle informatie gevonden die we nodig hebben en het email verkeer tussen ons tweeën was ook goed en erg informatief.
De school is gemakkelijk en snel te vinden en buiten zitten enkele studenten die net een oefenexamen hebben gedaan. Ze zijn allemaal - zonder uitzondering - erg positief over Richard en de cursus. Dat neemt bij mij meteen wat onzekerheid weg en Lyka voelt zich ook een stuk meer op haar gemak.
In de tijd dat Richard zijn laatste oefenexamens bij enkele cursisten afneemt gaan wij op zoek naar een kamer voor de tijd dat Lyka naar school gaat. Op de aanwijzingen - in het Nederlands van een van de leerlingen - gaan we op zoek naar Building 93 in Sukhomvit Soi 93. Het blijkt een stukje verder weg van de school dan gehoopt maar elke dag een kleine 20 minuten wandelen valt wel mee. Onderweg passeren we ontelbare Thaise eethuisjes, straatverkopers en kleine supermarkten. Het zal ons dus aan niets ontbreken tijdens de twee maanden die we in Bangkok gaan doorbrengen.
Het “Building 93” ziet er aan de buitenkant prima uit. We worden vreemd aangekeken wanneer we de koele receptie binnen stappen.
‘No English!’, snauwt een meisje met een beugel terwijl ze naar de jongen naast haar kijkt die met een modelvliegtuig in zijn handen staat.
Hij knikt naar haar.
‘No problem, I don’t speak Thai!’, lach ik hard op om de kou uit de lucht te nemen.
Het modelvliegtuig wordt op een bureau geplaatst en ik begin in langzaam en duidelijk Engels mijn verhaal. De communicatie is ouderwets, half Engels en de andere helft met handen en voeten, doorspekt met enkele Thaise woorden, maar we komen er toch uit. We kunnen een kamer bekijken die in Januari beschikbaar komt. Kamer 210 is groot genoeg en van alle gemakken voorzien. Er staat zelfs een koelkast en een magnetron!
Ik knik goedkeurend naar een lid van het onderhoudspersoneel en steek mijn duim op als teken dat we het mooi vinden. Ook Lyka vindt het gelukkig allemaal prima. Er is gratis internet om de eenzame uurtjes door te komen en het levendige Bangkok wacht driehonderd meter verder aan het einde van Soi 93. Bij de receptie regelen we alle officiële zaken en betalen de eerste maand huur als borg. Het gaat allemaal van een leien dakje en vanaf dit punt kunnen we niet meer terug!
Richard is nog niet helemaal klaar met zijn cursisten en dat is voor mij het teken dat hij een toegewijde leraar is, met oog voor zijn leerlingen, die de kwaliteit en de service hoger in het vaandel hebben staan dat het horloge. Nog snel een foto van de complete groep die volgende week het examen gaat doen en we kunnen met elkaar de laatste kleine dingen bespreken.
De vragen op mijn denkbeeldige lijst in mijn hoofd worden allemaal bevredigend beantwoord en met een flinke plastic tas vol met lesboeken gaan we op weg naar het “Ekkamai busstation”. Lyka blijft maar naar die tas met boeken staren!
‘Pfff, wel heel veel boeken, moet ik dat allemaal leren?’, vraagt ze onzeker.
‘Ja, maar dat is geen probleem, vertrouw me!’
‘Duidelijk spreken en lezen zijn de belangrijkste onderdelen, en dat heb je zo geleerd!’
‘Goed luisteren en nazeggen, net als een papegaai!’
We kunnen meteen aan boord van de bus naar Pattaya. In de donkere bus denk ik na over de volgende stappen terwijl de zwoele avondlucht langs de bus raast. Want je moet dit allemaal zelf uitzoeken. Er is geen begeleidend traject zoals bij de politieke- en oorlogsvluchtelingen in Nederland.
Het examen voor Lyka wordt afgelegd op de ambassade in Bangkok op 19 februari. Daar gaan we eerst naar toe werken! Maar dan? Als ik straks weer in Pattaya ben dan zal ik eerst eens - onder het genot van een relaxend ijskoud Leo biertje - opzoeken hoe dat verder gaat met het MVV-visum. Ik hoop niet dat ik documenten tekort kom want we hebben natuurlijk wel het een en ander ingeleverd bij de aanvraag van het toeristenvisum voor Lyka.

Thailand: Terug bij af

Pattaya (Boxing Roo (5), dinsdag 4 december 2012

Zodra het zonlicht aan de horizon verschijnt beginnen de passagiers van slaaptrein nummer 36 op weg naar Bangkok te ontwaken. Privacy is belangrijk, of noem het schaamte? Er stappen maar weinig passagiers uit bed om zich in het gangpad aan te kleden. Bij alle passagiers worstelen zich op het bed liggend in hun dagelijkse kloffie. Niet deze jongen! Die voor deze speciale gelegenheid een keer met zijn onderbroek aan heeft geslapen.
We rijden in een slaaptrein en zijn onderweg naar Bangkok, ‘Koffie?’
Vergeet het maar! Misschien met wat geluk een beker sterke Nescafé oploskoffie met veel suiker. Op zoek naar koffie doorloop ik de trein van voor tot achter en weer terug. Ook in de restauratie wagon is er geen hete verse koffie te koop. Een ochtend zonder koffie zal ik ongetwijfeld wel overleven.
De gordijnen boven ons bed in de wagon gaan open en buiten komen de eerste Thaise rijstvelden in zicht. Zoals verwacht bevinden we ons in de buurt van “Prachuap Khiri Khan”, een provinciestad op het Thaise schiereiland die ik al eens heb bezocht en waar ik warme herinneringen aan heb.
Lyka blijft nog even onder de dekens liggen. Het ontbijt is nog niet in zicht en we hebben nog zeker vijf uur in de trein voor de boeg.
Er gonst maar een vraag in mijn hoofd: ‘Hoe laat komt het ontbijt?’
De Metformine en Atorvastatine zijn al ingenomen met veel lauw water en mijn lichaam schreeuwt om energie in de vorm van een ontbijt! Wat zal het worden? De Chinese gefrituurde broodjes genaamd “Yóutiáo”? Hard gekookte eieren of misschien wel een hartige rijstsoep?
Tijdens het wachten op ons ontbijt bespreken we de plannen voor onze gezamenlijke toekomst nog een keer en bevestigen aan elkaar wat we gisterenavond hebben besloten. We gaan op zoek naar een taalschool in Thailand die Lyka gaat klaarstomen voor haar inburgeringsexamen.
Tijdens een korte stop op een passeer- en rangeerterrein, waar we een tegemoet komende trein moeten laten passeren voordat wij het spoorvak van het enkelspoor mogen berijden, worden enkele kratten met onze ontbijtjes aan boord van de slaaptrein gebracht.
Alleen het zien van het door de toegewijde conducteur geserveerde ontbijt doet het water me in de mond lopen. Helaas is er opnieuw geen koffie aan boord gebracht. De mierzoete oranje koude thee heeft mij in de afgelopen jaren nooit kunnen bekoren! Wat blijft er dan over, een flesje koud drinkwater. Geloof het of niet maar ik kan op elk moment van de dag (koude) friet eten! Dus ook bij het ontbijt. De puntjes sandwich zijn overheerlijk met verse groenten en een vleugje zoete Thaise mayonaise. De twee halve schijven verse ananas gaan ook naar binnen. Mocht het als garnering hebben gediend dan was het in ieder geval een heerlijke garnering!
Mijn MacBook Pro komt tevoorschijn en ik ga nog maar eens door de foto’s van de afgelopen twee maanden. Wat waren het drie mooie maanden samen! Maleisië en Singapore vervelen nooit, maar ook Zuid-Korea blijft een mooie en exotische bestemming.
We ruiken de stal al maar de slaaptrein gaat niet sneller. Een half uur buiten Bangkok staan we ongelofelijk lang stil in het midden van niets. Ook dit is reizen met het openbaar vervoer in Thailand. De locomotief blaast haar hoorn als teken dat we weer in beweging gaan komen. De gordijnen van couchette 6 zijn nog steeds dicht.
En eindelijk is daar het “Hua Lamphong” treinstation van Bangkok. Treinen zijn in Thailand lang niet zo populair als de duizenden intercity bussen die elke dag naar alle uithoeken van Thailand vertrekken. Wij zijn in ieder geval blij dat we deze ervaring aan onze herinneringen van onze reis hebben kunnen toevoegen.
Een laatste foto van slaaptrein 36 en het is meteen duidelijk dat we een van de laatste aanwinsten van de “State Railway of Thailand” voor onze bedden hebben gehad. Een dieselelektrische locomotief van een model waarvan ik me niet kan herinneren dat ik die ooit heb gezien. Deze belangrijke internationale treinen mogen onderweg natuurlijk niet stuk gaan!
Er is een oploopje op een van de verre perrons omdat de “Koninklijke Rijtuigen” daar klaar staan om “Rama IX, koning Bhumibol Adulyadej” naar zijn volk op het platte land te brengen. De koning is bij zijn leven al een heilige, hij leeft sober en zorgt goed voor zijn onderdanen.
Eenmaal in Bangkok weten we dat we nog een kleine vier uur nodig hebben voordat we in Pattaya op ons bed kunnen neervallen. Eerst nog een korte rit met de metro naar “Asok station” waar we overstappen op de Skytrain naar het “Ekkamai station” vlakbij het gelijknamige busstation. Het openbaar vervoer in de hoofdstad van Thailand is snel en efficiënt.
Onderweg hebben we al afgesproken dat we eerst gaan eten! Het is al half twee geweest en het heerlijke ontbijt in de trein is alweer een lange tijd geleden. We weten een klein Thais/Japans restaurant een paar deuren verder dan het “Ekkamai Busstation” vanwaar we straks naar Pattaya gaan.
We hebben weinig tijd met de menukaart nodig om te beslissen wat we bestellen. Ramen met varkensvlees voor de schrijver van dit verhaal en ramen met rundvlees voor de reisgenoot. Het lijkt eenvoudig voedsel maar het is heel smaakvol. Zelf was ik wel weer een keer aan noedels toe. Lyka blijft een grote fan van de gekookte witte rijst. Twee flesjes drinken voor onderweg bij de 7-11 op de hoek en dan snel buskaartjes kopen.
Normaal zitten we altijd achterin de intercity bus, omdat we dan gemakkelijker onze rugzakken kwijt kunnen, maar deze keer zijn er alleen nog plaatsen op de eerste rij beschikbaar. Lang nadenken is niet nodig dus koop ik alle vier de zitplaatsen op de eerste rij. Voor € 2,50 per persoon meer heb je een hele bank tot je beschikking! De rugzakken staan op de stoel naast je dus daar hoef je je ook geen zorgen over te maken.
Met een goed uitzicht lijkt de busreis ook sneller te gaan. Het verbaasd me iedere keer hoe de omgeving langs de tolweg naar het zuidoosten van Thailand weer is veranderd. Nieuwe flats en fabrieken schieten als paddenstoelen uit de grond!
Bijna twee maanden na ons vertrek uit Thailand arriveren we weer in Pattaya. Kenny en Am ontvangen ons hartelijk maar er is ook een kleine teleurstelling. Onze vaste kamer is nog voor een paar dagen verhuurd maar zodra de grote kamer op de bovenste verdieping weer vrijkomt kunnen we verhuizen. Kerstmis staat voor de deur en dan wordt het echt druk in Thailand. We gaan de komende weken veel oude, en nieuwe, vrienden ontmoeten.