Maleisië: Een nieuwe camera!

Malacca (Hallmark Hotel (325)

Gisterenochtend kwam de bevrijdende email van de Nederlandse ambassade in Kuala Lumpur!
‘Uw paspoort ligt gereed om te worden opgehaald.’
En dat is natuurlijk fantastisch nieuws nu we weten dat het na drie dagen al klaar ligt en we de reis verder naar Thailand kunnen plannen. Alleen de details werden niet vermeld maar daar komen we op de ambassade wel achter.
Om 06:00 loopt de wekker af en ik spring meteen uit bed. Het moet geen race tegen de klok worden maar een beetje op tijd vertrekken is wel belangrijk.
Lyka beantwoord mijn: ‘Opstaan, het is al over zes!’ met: ‘It’s OK, I don’t shower!’, en ze draait zichzelf nog een keer om.
Ik maak me gereed om te vertrekken en uit het bed komen alleen maar geluiden van ritselende lakens.
Om half zeven wordt het toch wel de hoogste tijd. Met iets meer overredingskracht, aangevuld met fysieke hulp, dan de eerste keer werk ik haar nu het bed uit. Pas om vier voor zeven verlaten we het hotel.
Gelukkig lopen we meteen tegen de bus aan die naar “Melaka Sentral” gaat en die ook nog eens tussen twee bushaltes stopt. In het verleden heb ik dat wel eens anders meegemaakt!
De bus van 07:30 wordt geboekt en we ontbijten nog snel bij McDonald’s. We zijn onderweg en een paar minuten te laat rijdt de bus richting Kuala Lumpur. Alles gaat volgens wens totdat we in een bijna stilstaande file terechtkomen en slechts kruipend vooruit gaan. De klok is onverbiddelijk en tikt de voor ons zo kostbare seconden weg. Lyka lijkt er nu ook niet meer gerust op en vraagt wat de openingstijden van de ambassade zijn.
‘Van negen tot twaalf’, antwoordt ik terwijl ik mijn schouders ophaal. Ik weet het ook niet zeker.
De seconden lijken minuten te duren en er komt maar heel weinig schot in de reis naar “Bandar Tasik Selatan”. Zelf begin ik nu ook te vrezen voor een gemiste afspraak. Een ambulance met pech blijkt de oorzaak te zijn van het oponthoud en zodra we die gepasseerd hebben komt er weer schot in. Maar het is al 10:46 als we in de trein van “Bandar Tasik Selatan” naar “Sentral Stesen” stappen. Een kwartier later verlaat de metro het station op weg naar “Ampang Park”. Het lijkt nu allemaal toch nog goed te komen!
En het wordt nog beter! Zodra we bovengronds komen staat er al een bus op ons te wachten. De gitzwarte Indiër roep wat richting ons waarna ik hem vraag of ze Jalan Ampang volgen. Hij knikt met een lach die zijn grote gele tanden laat zien en wij klimmen langs hem heen de deuropening van de bus in. Eenmaal binnen staat hij binnen een mum van tijd naast ons. Ik leg hem uit dat we naar de Nederlandse ambassade moeten.
‘Many embassies, two ringgit!’, zegt hij en schud met zijn hoofd.
Ik denk na en roep: ‘Next to the Thai and Saudi embassy!’
‘Ahhhh, I know!’, hij schreeuwt wat onverstaanbare woorden in het Hindi naar de chauffeur en loopt verder op zoek naar passagiers die nog niet hebben betaald.
Ik probeer onder de enorme stickers op de voorruit van de bus, die 80% van het zicht ontnemen, door te kijken of ik de bekende toren zie. Bij de Thaise ambassade wordt ik nog alerter en daar is de toren waar de Nederlandse ambassade gevestigd is, “Ampang Walk” heet de toren. Ik probeer het te onthouden voor een volgende keer maar ik hoop dat we het nooit meer nodig hebben. Het idee van het MVV-visum begint zonder dat Lyka het weet in mijn gedachten vorm te krijgen.
Het beveiligingspersoneel dat ons nu voor de derde keer binnen zes dagen ziet begroet ons alsof we oude bekenden zijn.
‘Floor 7?’, mompelt de ene terwijl de andere mijn naam op een bezoekerslijst schrijft.
‘Yes, floor 7’, antwoord ik terwijl we in de lift verdwijnen. Zijn magneetkaart geeft het signaal aan de computer dat het veilig is en wij gaan op weg naar boven.
Ik neem een flinke hap adem voordat we het kantoor van de ambassade binnen stappen. De vriendelijke medewerkster lacht ons tegemoet en staat meteen op om Lyka’s paspoort te halen. Ze overhandigt het kleine Bordeaux rode boekje. Met de adem in kijken we naar de sticker. Daar staat het zwart op wit. Een multiple entry visa dat twee jaar geldig is. We maken spontaan een high five en bedanken de vrouw voor de excellente service van de ambassade. Ze lacht vriendelijk terug terwijl we afscheid nemen. Ik ga ervan uit dat we hier nooit meer terugkomen. In de lift kijken we samen nog een keer naar de belangrijke sticker. We zijn weer een stap dichterbij ons doel.

En nu heel wat anders. Mijn camera werkt nog wel maar heeft nukken. Ik heb er lang over kunnen nadenken en uiteindelijk moet ik hem toch maar gaan vervangen. De camera is nu ruim drie jaar oud en zou in principe nog enkele jaren mee kunnen gaan, maar sinds de val heb ik er geen rust meer van. YL-Camera heeft RM 2200 geboden en dat betekend dat ik € 1000,- moet bijleggen voor een nieuwe Nikon D600. Het allerlaatste model, het neusje van de zalm in Full Frame Camera’s. En als ik eerlijk tegen mezelf moet zijn valt dat best wel mee! Minder dan een euro per dag! Minder dan vier eurocent per foto! Het wordt tijd om afscheid van mijn trouwe reisgenoot te nemen. Vanaf het “KLCC” naar “Pudu Plaza” schiet ik de laatste foto’s met de gehavende D700, mijn trouwe makker tijdens de laatste drie jaar op reis. Maar aan alles komt een eind!

De laatste officiële foto met mijn Nikon D700

In de winkel wordt mijn camera uitvoerig getest en goed bevonden. Ik ga natuurlijk niet vermelden wat de nukken zijn. Drie kwartier later verlaten Lyka en ik YL-Camera. Duizend euro armer maar een Nikon D600 rijker.
Tijdens de lunch kan ik niet wachten om de instellingen te controleren en natuurlijk om foto’s te schieten. Op het kleine schermpje achterop de camera zien ze er al indrukwekkend uit maar ik wil ze het liefst op mijn MacBook Pro zien.
In de bus val ik nu eens als uitzondering van de lange en vermoeiende dag in slaap. Het lezen “Van oude menschen, de dingen, die voorbij gaan…” kan me ook niet langer boeien, ik ben zo vertrokken en droom over een leven met Lyka in Nederland.
Terug op de kamer en achter de computer zien de foto’s er fantastisch uit maar er is een probleem bijgekomen. Lightroom3 kan de NEF files van de D600 niet lezen. Een korte zoektocht in Google brengt het onwelkome antwoord: Ik ben verplicht om Lightroom4 aan te schaffen. Nou ja, dat is dan niet anders! Wat ook een probleem dreigt te worden is de enorme omvang van de NEF files, er gaan nu nog maar 40 foto’s in een Gb. Dat betekend theoretisch dat mijn MacBook na 4000 foto’s - over zes maanden dus - vol zou zijn. Daar moet eens goed worden over nagedacht!
En waar kunnen we dat beter doen dan bij “Pak Putra Tandoori”? Onder het genot van een Tandoori Chicken en een Naan brood. Na de uitstekende maaltijd realiseer ik me dat het nu een jaar gaat duren voordat we hier weer terugkomen. Wat zal ons leven gaan veranderen wanneer Lyka eindelijk haar verblijfsvergunning heeft!
Een biertje als afsluiting van deze lange dag en de vakantie kan nu echt beginnen!

Maleisië: In het donker

Malacca (Hallmark Hotel (325)

De aanvulling van het ontbijt met die gebakken eieren is een enorme vooruitgang! Zeker wanneer er ook een bak met lauwwarme witte bonen in tomatensaus op de buffettafel staat. Met veel smaak werk ik het ontbijt naar binnen. Het oprechte vakantie gevoel overvalt me in afwachting van het visum voor Lyka.
Vandaag is het een gemakkelijke dag voor ons met slechts een opdracht. We hebben besloten om onze rugzakken eens flink te legen en alle winterkleding naar Nederland te versturen. De koude maand in Zuid-Korea, in combinatie met Lyka’s natuurlijke drang naar de laatste wintermode, heeft de inhoud van onze rugzakken flink aangevuld. Een standaard doos met de boot van Maleisië naar Zaltbommel kost niet al teveel! RM 58,10 (€ 14,50) is nog te betalen en we hoeven dan gelukkig tien kilo minder mee rond te slepen.
Lyka is duidelijk niet op haar gemak want voor haar gevoel zijn de twee plastic tassen veel zwaarder en lijken ze ook veel groter dan de doos die we zaterdag in het postkantoor gezien hebben. Helaas hebben de meeste vrouwen daar geen kijk op en moeten ze dat maar aan de mannen overlaten en het gewoon, zonder tegen te stribbelen, van ons aannemen. Met een voldaan gevoel gaan we na het ontbijt weer terug naar de kamer om onze spullen, die we naar Nederland gaan verzenden, op te halen. In de korte tijd die we op de kamer zijn gaat natuurlijk meteen de iPad weer aan om te zien of er belangrijke berichten uit de Filippijnen zijn gekomen. Dat is belangrijker dan de spullen bij elkaar te zoeken die met de boot naar Nederland gaan!
Ze is met geen paard van het elektronische kleinnood af te halen en omdat we toch de hele dag de tijd hebben open ik ook maar mijn MacBook.
‘Captain, incoming message!’, galmt er door de kamer.
Ik kijk mijn email na en tot grote blijdschap is er een bericht van Mrs. Peters van de “Embassy Of The Kingdom Of The Netherlands”.
‘Visa is ready for collection!’
Ik kijk op van mijn beeldscherm en Lyka voelt mijn ogen op haar lichaam prikken, ‘Wat?’, zegt ze licht geïrriteerd.
‘Het visum is klaar, we kunnen het komen ophalen!’
Er verschijnt blijdschap en verlossing op haar gezicht en ik ben zelf ook opgelucht en zeer verwonderd dat het deze keer zo snel is gegaan. Drie werkdagen nadat we de formulieren, documenten en pasfoto’s hebben ingeleverd ligt het paspoort alweer klaar.
‘Gaan we vandaag nog naar Kuala Lumpur?’, vraagt ze ongeduldig.
‘Nee, we gaan morgen. Het is al te laat, dat halen we nooit meer op tijd!’
Maar de echte reden is nog steeds de tweestrijd die in me gaande is over de kreupele camera. Ik ben er bijna uit en heb nog maar een klein zetje in de goede richting nodig om een nieuwe Nikon D600 te kopen.
Met twee grote plastic tassen vol met winterkleding gaan we door de brandende zon met temperaturen van boven de 30 graden Celsius richting het postkantoor. Lyka schuilt onder haar parasol om niet als te zwart te worden, zoals ze dat zelf noemt. Het zweet gutst over mijn rug en bevestigt dat het een goed idee is om de winterkleding naar Nederland te versturen.
Naast het dilemma van de aanschaf van de nieuwe camera raast er iets nieuws door mijn brein. Wanneer er na drie dagen al een meerjarig visum met meerdere binnenkomsten voor de Schengenlanden wordt afgegeven, hoe moeilijk zou het dan zijn om het MVV-visum aan te vragen? Lyka voelt dat er iets in me broeit want ik ben opvallend stil.
‘Something wrong?’, vraagt ze bezorgt.
‘Nee, alles is oké, ik denk alleen over iets na!’, en we lopen snel door om zo snel mogelijk uit die brandende zon te komen.
In het postkantoor blijken mijn timmermansogen en handen met ingebouwde weegschaal perfect te hebben gewerkt. De doos is precies vol, er had nog wel wat bij gekund, en het totaalgewicht is net boven de negen en een halve kilo. Ik vul de documenten voor de douane in en neem een afscheidsfoto van de doos in het geval dat het mis zou gaan.
Het idee voor het aanvragen van het MVV-visum krijgt steeds duidelijkere vormen in mijn hoofd en ik denk over het juiste moment om Lyka’s ideeën daarover eens te polsen.
‘Waar wil je eten?’, vraag ik aan haar.
‘Chicken Rice Ball’, zegt ze zonder twijfel.
Een goed idee! Het is vandaag maandag en de grote hordes weekendtoeristen zijn weer uit Malacca verdwenen. Er zijn wel wat toeristen maar het is veel rustiger dan in het weekend. Ik heb het “Formosa Chicken Rice Ball” restaurant door de jaren van een goed en goedkoop restaurant naar een toeristenval zien afglijden. De groei in bekendheid, de juiste locatie aan de “Jonker Walk”, de krantenartikelen en tv programma’s hebben het restaurant geen windeieren gelegd maar aan de andere kant zeker ook geen goed gedaan. De ruime porties hebben plaats gemaakt voor bordjes met afgetelde hoeveelheden. Voor mijn gevoel is de kwaliteit van het eten en het personeel ook met stappen achteruit gegaan. Maar het restaurant is niet al te ver om op weg naar het hotel dus vallen we in het angstig lege restaurant neer.
BBQ chicken, Taugé, geroosterd varkensvlees en rijstballetjes. Die laatste zijn de specialiteit van het restaurant. Ze smaken ook heel bijzonder! Ik heb dit gerecht nog nooit ergens anders gezien. Een cola light en we genieten van het eten dat voor ons op tafel staat. Dat kan ik niet zeggen van het personeel dat ons heel opvallend, met een blik alsof we eigenlijk niet welkom zijn, bekijkt.
De rest van de dag brengen we op de kamer door. Het is heerlijk in de koelte en er is niets aan de hand totdat er een knal als een pistoolschot door de kamer vliegt en we plotsklaps in het donker zitten. We zitten samen voor een moment in het donker en wachten totdat de het gezoem van de airconditioning weer begint. Onaangekondigde stroomonderbrekingen zijn niet ongewoon in Azië! Maar deze duurt toch wel erg lang en ik ga met de handdoek om mijn heupen geknoopt maar eens op onderzoek uit.
Op de gang brandt er nog licht en een groep Indonesiërs is bezig met nieuwe vloerbedekking te leggen. Ik zeg goedemiddag in hun moederstaal en ga terug de kamer in waar ik de receptie bel dat we zonder stroom zitten. Binnen een minuut staan er drie jonge jongens voor de kamerdeur waarvan ik de oudste niet eens achttien jaar oud schat. Nadat ik heb uitgelegd wat er aan de hand is laat ik er eentje binnen.
Hij probeert alle schakelaars in de kamer en komt tot de verbazingwekkende conclusie: ‘No power!’
Ja, daar was ik zelf ook al achter gekomen! Wat nu? Ik volg hem naar de gang waar hij met zijn twee wachtende collega’s in een rappe Maleisische conversatie tot een oplossing voor het probleem probeert te komen. Ik kan een half woord volgen en verbaasd kijk ik de jongste na die er als een haas vandoor gaat. De rollen nieuwe vloerbedekking voor zijn voeten zijn als hindernissen waar hij als een springpaard tijdens een Concours Hippique gracieus overheen vliegt.
Enkele minuten later komt hij terug met een schroevendraaier en een aluminium keukentrap. Nu stromen de drie achter me aan onze kamer in en zo te zien hebben ze meer oog voor Lyka op het bed dan voor de problemen met de elektriciteit. Ik laat ze maar voor een tijdje begaan en wacht totdat ze hun lusten en nieuwsgierigheid hebben gevoed. Er wijst er een naar een klein luikje achter de kamerdeur en een tweede zet de trap klaar terwijl een derde de trap gewapend met de schroevendraaier beklimt. Uit het gat in het plafond komt er een los plankje met een paar thermische zekeringen tevoorschijn.
‘Stop!’, roep ik luid voordat de jongen op de trap met de zekeringen begint te spelen.
Lyka en ik verwijderen alle stekkers van onze apparatuur uit de contactdozen zodat ze veilig zijn en geen schade kunnen oplopen.
‘Oké!’, roep ik en de leerling elektriciën gaat aan de slag.
Hij morrelt wat aan de draden, hij drukt wat schakelaars is, het licht gaan aan en uit en hij krabt zich eens op zijn hoofd. Hij kan dit niet oplossen! Maar hij twijfelt ook, dat zie ik in zijn ogen wanneer hij me teleurgesteld aankijkt. Ik steek mijn vinger op als teken dat hij nog even op de trap moet blijven staan. Ik trek nu alle stekkers van de lampen en de koelkast uit de stopcontacten en schakel de verlichting en de  airconditioning uit.
‘Oké!’, roep ik hem toe als teken dat het weer veilig is om de hoofdschakelaar om te zetten.
Met een sierlijke zwaai zet hij de hoofdschakelaar weer om. De flits en de knal als een pistoolschot blijven uit. Zes Maleisische ogen volgen me in de wetenschap dat ze wat van me kunnen leren dat ze die wijsheid een volgende keer kunnen gebruiken. “Kennis is macht!”, en dat geld ook in Maleisië! Een voor een schakel is de verlichting aan en verdrijf de duisternis uit onze kamer. De koelkast begint te rustig te brommen wanneer ik de stekker in het stopcontact steek en ook de airconditioning blaast een straal koele lucht door de inmiddels flink opgewarmde kamer.
Blij, maar ook verbaasd kijken ze me aan dat er niets gebeurd. Zelf moet ik ook nog eens even goed nadenken of ik niets vergeten ben of dat het niet aan een van onze apparaten kan liggen. Ik ga op bed zitten en steek de stekker van de schemerlamp op het nachtkastje in het stopcontact waarna we meteen weer na de flits en de knal in het donker zitten. Het probleem is gevonden en wordt onschadelijk gemaakt.
De jongen zet de hoofdschakelaar weer om en ik bekijk de schemerlamp die met drie grote schroeven op het nachtkastje is vastgemaakt. Die blijft dus staan! We gebruiken hem gewoon niet meer. Een poging van de jongen met de schroevendraaier om hem toch te verwijderen smoor ik beleefd in de kiem en als een kudde schapen jaag ik ze met mijn armen zo breed als mogelijk weer naar de uitgang van onze kamer. Die laatste dagen komen we zonder schemerlamp ook wel door!

In de wetenschap dat we vroeg gaan slapen omdat we morgen vroeg opstaan besluiten we om niet al te ver van het hotel weg te gaan voor het avondeten. Gewoon tegenover op de hoek is een Chinees restaurant waar de vis, en de rest van het eten, er goed uitziet en ze grote flessen koud bier serveren. Lyka is blij en ik ben blij! De vis en de taugé zullen geen prijzen winnen maar het is niet onverdienstelijk. Een paar biertjes en we gaan weer terug naar de kamer. Lekker slapen want morgen is het de grote dag om het visum op te gaan halen.

Maleisië: Van de regen in de drop

Malacca (Hallmark Hotel (325)

Gisteren was het een dag van bezinning, een fikse kater, een serieus gesprek tussen Lyka en mij gevolgd door de bedenkingen. McDonald’s lunch, Indiaas diner, wat een leven!

Maar ook een dagje droog! Geen alcohol om de stress te verjagen. Ook al was het gisteren zaterdag, als je maanden onderweg bent dan zeggen de dagen je niets meer. Elke dag is een maandag óf elke dag is een vrijdag, het is maar net hoe je jezelf van binnen voelt.
Lyka lijkt niet warm te lopen voor het idee om de Nederlandse taal voor het inburgerings examen te gaan leren. Dat inburgeren om een verblijfsvergunning te kunnen aanvragen is een grote hindernis, financieel en mentaal, tenzij je asielzoeker bent en een heel leger van geitenwollensokken sociale hulpverleners klaar staat om je te helpen en en te begeleiden. Nederland op zijn smalst!
Het was maar vreemd wakker worden op deze laatste zondag van november. Ik hoor duidelijk dikke druppels vallen! Na die kater van gisteren en de alcoholvrije zaterdag voel ik me weer prima. Maar die dikke druppels dan? Ik kijk uit het raam en zie de slagschaduw van het hotel op het kokende asfalt onder me op de straat.
‘Buiten regent het zeker niet!’, denk ik hardop.
Ik hoor het toch! Er vallen druppels! Ik kijk over mijn schouder en zie een verbaasde Lyka die naar me ligt te kijken.
‘Ik hoor druppels vallen!’
Ze kijkt me slaperig aan en zegt: ‘Ik ook!’
Aan de rand aan de onderkant van de spiegel boven de kaptafel zie ik druppeltjes gekleefd aan het glas. Een verdere inspectie verklaard het geluid. Er vallen dikke druppels in de asbak op de kaptafel onder de airconditioning. En niet alleen daar, ook aan de zijkant druppelt het, maar wel in mindere mate. Lyka staat naast me en moet hard lachen. We halen een oud verhaal op over een hotel dit jaar waar het ijs als hagelstenen door de slaapkamer schoot.
Het is zondag, we hebben vakantie en het is geen probleem om na drie nachten van kamer te wisselen. Ik bel de receptie en zonder problemen krijgen we deze ochtend een andere kamer.
Na een uurtje wachten kunnen we op dezelfde verdieping naar kamer 325. Zelf loop ik met onze bagage een paar keer heen en weer en Lyka bemand de nieuwe kamer. Een schone nieuwe kamer voor de komende vier nachten hoop ik.
Het ontbijt stelt op deze ochtend niet zo heel veel voor. Maar we kunnen niet klagen want door een foutje krijgen we het er voor niets bij. Maar op deze ochtend is er helaas heel weinig dat me kan bekoren. Een kort gesprek met een medewerker van het restaurant en voor RM 2 (€ 0,50) liggen er enkele minuten later twee gebakken eieren op mijn bord. Eet smakelijk. Probleem is opgelost.
Het is al bijna middag wanneer we met een omweg naar mijn geliefde Starbucks in het “Dataran Pahlawan Melaka Megamall” winkelcentrum gaan. Lekker relaxen in een fauteuil  met een heerlijke mok sterke koffie. Op mijn Kobo e-reader ben ik nu aan “Van oude menschen, de dingen, die voorbij gaan…” (Louis Couperus) begonnen. Een tijdsbeeld uit de residentie ('s-Gravenhage) van meer dan 100 jaar geleden. De geschiedenis van “Nederlands-Indië” is me steeds meer gaan boeien en ik wil daar zeer zeker meer van gaan lezen.
Onderweg naar het winkelcentrum horen we trommels en monotoon gezang als teken dat er iets gaande is in een Chinese tempel achter een paar oude shophouses. Verder als vlaggen en een paar beelden komen we niet. Het gebeurt allemaal binnen in een kleine tempel. Ik krijg niet het gevoel dat we niet welkom zijn maar ik begrijp op hetzelfde moment toch ook dat het een besloten ritueel is.
Wanneer ik lekker zit te lezen en te relaxen met een flinke mok koffie gaat Lyka op ontdekkingstocht in de “Dataran Pahlawan Melaka Megamall”. Eigenlijk ziet ze alles en ze ziet niets. Deze keer wordt het tijd om een goede zonnebril voor haar te kopen. Kerstmis komt met rappe schreden dichterbij en dat is een cadeau dat ze elke dag gebruikt. Zonder een woord te zeggen lopen we langs de winkels en ze past bril na bril en kijkt me dan aan. Wanneer ik denk dat ze een goede heeft gevonden trek ik mijn geld.
‘Weet het het zeker?’, vraagt ze verrast.
Ik knik en tel het gepaste geld voor de zonnebril af. Het winkelpersoneel stelt de bril beter af en ik reken af. Lyka kan het nog steeds niet geloven dat ze nu een echte en originele zonnebril van een bekend merk heeft. Bij elke spiegel of spiegelende ruit blijft ze staan en bekijkt zichzelf van alle kanten. Ik heb haar zelden zo blij gezien.

Het is vandaag zondag, een nieuwe luie dag in Malacca. Lunch? Het is me vandaag veel te druk met dagjesmensen. In het hotel dan maar! Dat was de eerste keer goed en waarom zou het op deze zondag niet goed zijn?
We overvallen de serveerster en de kok met onze aankomst in het kleine restaurant in het hotel. De kok zit buiten de keukendeur in de schaduw op een stoel een pakje sigaretten leeg te maken terwijl de serveerster met haar hoofd op haar armen op een tafel ligt te slapen. Ik hoor haar zelfs zachtjes snurken dus ze is serieus bezig.
Voordat ik haar wakker maak kijken we samen verbaasd naar een grote vliegenvanger die op een van de tafels midden in het restaurant ligt. Pas nadat ik de foto heb gemaakt attendeer ik de kok er op dat er klanten in het restaurant zitten te wachten. Hij zwaait me ongeïnteresseerd toe en wijst naar de slapende serveerster als teken dat zij de eerste stap moet zetten. Zij is het begin van de keten van bevelen naar de keuken. Hij is de uitvoerende kracht in het midden en zorgt dat zij het eten kan opdienen. Ik moet er wel om lachen. Dit is Maleisië, de lokale Maleisiërs kunnen zo verschrikkelijk lui zijn. Mee Goreng en een Singapore Bee Hoon, dunne rijstnoedels met zeevruchten en een lichte kerriesmaak. Fantastisch!
De luie middagsessie in de kamer, airconditioning tegen de drukkende warmte in de tropen. Luiheid is troef deze week. We zijn zelfs zo lui dat we de allerkortste route naar de avondmarkt nemen om wat te eten en te drinken. Maar ook dat valt nog tegen. Na die late lunch heb ik niet echt trek en een bordje saté is genoeg voor vanavond. Lyka is te lui om te gaan winkelen!

Een paar uur mensen kijken op een terras met een koude rakker binnen handbereik. Gefascineerd volg ik de handelingen van een verkoper die kwarteleitjes op stokjes verkoopt. Je moet er maar op komen! Het is een monnikenwerk maar ze verkopen prima. Het werk is dus niet voor niets.
Nog een laatste biertje en we gaan slapen. Het wordt spannend de komende week.