Maleisië, vissenogen

Kuala Lumpur (Fortuna Hotel)

Ik voelde me nog steeds vermoeid toen ik vanochtend om acht uur door de vuilniswagen op de parkeerplaats van het hotel werd gewekt. Ik vond het niet erg want ik had een drukke dag voor de boeg. Ik had zo’n drukke dag volgens mijn agenda dat ik tijdens mijn eerste kopje koffie op de kamer er aan twijfelde of het wel mogelijk was om alles te doen wat ik gepland had.

Er is maar één manier om dit uit te vinden en dat is door er gewoon aan te beginnen. Na mijn gebruikelijke MacDonald’s ontbijt om de hoek van het hotel slenterde ik langzaam richting het “Pudu Plaza” waar “YL-Camera” is gevestigd. De eerste opdracht was het laten reinigen van de sensor van mijn camera en even navragen over de lubberende rubber ring van mijn Nikkor 24-70mm f2.8 lens.
Alvin reinigde de sensor en de rubber ring vervang ik zelf wel wanneer dat nodig mocht zijn. Ik gebruik met veel plezier mijn Nikon D700 en ik hoop dat jullie het ook leuk vinden om naar mijn foto’s te kijken. Mijn pakket lenzen in zo ondertussen wel compleet maar een verhaal van mijn vriendin Cynthia Hein over een Fisheye lens dat ze had gekocht maakte me wel nieuwsgierig. Ik schiet nu eenmaal graag een beetje andere foto’s en nadat ik de website van “Ken Rockwell”, een fotoguru uit Amerika, had gelezen stond ik ervoor open om zo’n lens eens te proberen. Ze zijn niet goedkoop maar zolang ik er van overtuigd ben dat ik hem gebruik én er mooie foto’s mee maak is het een goede investering. Nadat ik een paar foto’s had gemaakt en mezelf ervan overtuigd had dat het een vroeg verjaardag’s cadeau was ging ik naar beneden om het geld te wisselen.

In de deuropening liep ik mijn vriend Chan Kok Kuen tegen het lijf, vanaf nu noem ik hem KK (zoals al zijn vrienden hem noemen). Ik moet bekennen dat het vreemd is om iemand persoonlijk te ontmoeten waarmee ik alleen via “Facebook” contact heb gehad. Maar het is nog vreemder als blijkt dat je het gevoel hebt dat je al jaren met die persoon bevriend bent.

Met een Nikon 16mm f2.8 fisheye in mijn tas en een nieuwe vriend aan mijn zijde gingen we op pad om natuurlijk wat foto’s te schieten. Via de “Pasar Chow Kit” kwamen we in het KLCC terecht waar we bij het “Madam Kwan's” een heerlijke “Nasi Bojari” aten. Overheerlijk is een betere beschrijving!

Meer foto’s en een korte rit naar “Batu Caves” waar de camera meteen weer aan het werk werd gezet. Als oude vrienden kletsten we elkaar de oren van het hoofd met veel gelach en plezier. De dag was omgevlogen en we spraken af om elkaar weer in oktober te ontmoeten.
Nadat ik snel gedoucht en omgekleed had ging ik weer op pad om eten en te fotograferen. Ik wist nog geen acht uur later al voor honderd procent zeker dat ik de lens een fantastische aankoop vond.

Er was helaas ook slecht nieuws vandaag. Mijn goede en oude vriend Mr. Lee uit Chinatown is gestopt met het werk. Het werd allemaal teveel voor hem en dat is te begrijpen want hij is nu bijna zeventig jaar oud. Ik zal hem missen en ik hoop hem toch nog een keertje ‘s middags te zien als ik in oktober weer in Kuala Lumpur ben.


Nog een paar plaatjes met de Nikkor 16mm f2.8 fisheye gemaakt.

Maleisië, lange dag

Kuala Lumpur (Fortuna Hotel)

Het is toch eigenlijk ongelofelijk dat een tochtje met het vliegtuig over een afstand van 1400 kilometer ruim negen uur moet duren!
Vandaag had ik genoeg tijd om erover na te denken wat voor absurde en onnodige regels het vliegen omgeven. Natuurlijk moest ik eerst met de bus naar de luchthaven maar dit is, als je er goed over nadenkt, het meest effectieve gedeelte van de reis. Eenmaal op de luchthaven heb je de enorme rijen voor je. De eerste rij die je te zien krijgt is de rij voor de incheck-balie. Deze is nog te begrijpen! Want je bagage moet worden gecontroleerd samen met je paspoort, ticket en soms je creditkaart waarmee je het ticket hebt geboekt. Maar dan! Op de luchthaven van Bangkok wordt je nu een immigratie gate toegewezen waar je niet van mag/kan afwijken. Ik passeerde zo de bijna lege Gate 2 en werd door een A4tje in slecht engels doorverwezen naar Gate 3 waar er een enorme rij voor me stond. Jammer, paraplu! Dus ik terug naar nummer 2 en met mijn paspoort stevig in de hand met de boardingpass er een klein stukje uit liep ik gewoon stevig door en deed net of de controleurs er niet stonden. Het zijn nu eenmaal Thai en die zoeken de confrontatie toch niet op.
Deze hindernis was zo genomen! Na een kop koffie en een uur wachten moest ik naar de gate. Opnieuw een rij en deze keer werd de boardingpass en mijn paspoort opnieuw gecontroleerd. Gelukkig werd er niets gezegd over mijn te zware rugzak. Dan weer ruim een half uur wachten en na de tweede controle van mijn paspoort en boardingpass mochten we de bus betreden die ons naar het vliegtuig bracht. Vier uur nadat ik in de bus was gestapt liep ik de trap naar het vliegtuig op. 134 kilometer afgelegd in ruim vier uur!
De vlucht met AirAsia was goed en na ruim twee uur vliegen landden we veilig in Kuala Lumpur. Het was een gedenkwaardige vlucht want voor het eerst in al die jaren zag ik het centrum van KL met de Petronas Torens en Menara KL vanuit de lucht.

Bij de immigratie van het LCCT was het zo druk dat het bijna een uur duurde voordat ik mijn paspoort aan de dienstdoende officier kon overhandigen. Hij bekeek me van top tot teen en bestudeerde aandachtig elke bestempelde pagina van mijn paspoort. Alsof ik er uitzie als een terrorist of drugssmokkelaar.
Dan naar de bus die me naar het “Sentral Stesen” van Kuala Lumpur zal brengen. Opnieuw leek de bus het meest effectief. Monorail naar Bukit Bintang en om iets over half zes stapte ik mijn kamer van het “Fortuna Hotel” binnen.
En dat was dat. Ik had nergens meer tijd voor want ik moest eerst eten en dan zat de dag er op. Om negen uur lag ik al tussen de lakens. Ik heb vandaag niets gedaan maar ik ben toch doodop.

‘Waarom schrijf ik dit?’
Denk er eens goed over na hoeveel mensen er elke dag in een overvolle trein stappen. ‘Dat zou mijn doelwit zijn als ik een terrorist was!’
Maar onder het motto: “Het is voor uw eigen veiligheid!”, wordt er een hele nutteloze beveiligingsindustrie in leven gehouden. We hebben geen andere keuze dan de veel te hoge beveiligingstax te betalen.
‘Zou u met een minder beveiligde maatschappij vliegen als het ticket € 50,- pp goedkoper was?’
Nou, ik wel. Want voordat je eenmaal achter de marechaussee op Schiphol bent ben je al op zoveel camera’s geweest dat de rotte appels er echt wel uit zijn gehaald. De rest is gewoon het lot of geluk.

Thailand, wat kan het leven toch saai zijn

Pattaya (Boxing Roo)

De laatste vier dagen in Thailand zijn voorbij gekropen. Er is echt heel weinig te doen. Slapen, eten en meer slapen. Het is een beetje een anti-climax na de trip met de motor. Maandag en dinsdag zijn dan ook nog zogenaamde Boeddha dagen en dat betekend dat de barren gesloten moeten blijven in Pattaya. Het is niet echt een wet en de regel wordt alleen maar opgelegd in plaatsen waar veel toeristen zijn. De Thaise karaoke tenten in Pattaya blijven wel gewoon open en zo lig je nuchter op bed tot vier uur naar Thaise muziek te luisteren met het geschreeuw van dronken Thai op de achtergrond. Ik wil me best aanpassen aan de gebruiken van andere geloven en culturen maar wanneer de regel wordt opgedrongen aan de niet-gelovigen en de lokale bevolking doet zich te goed aan alcohol zoals gewoonlijk vindt ik dat wel een beetje hypocriet.
Morgen stap ik de moslimwereld in die Maleisië heet. Het vreemde hier is dat deze Islamitische staat helemaal geen beperkingen oplegt. Hier kan je 24/7 eten en drinken, ook tijdens de ramadan. Dat noem ik nu toerist vriendelijk! Na Maleisië volgt nog een weekje Singapore. Ook zo’n plaats die door velen niet echt begrepen wordt.
‘Singapore is saai en duur!’, hoor ik vaak zeggen.
En dat is echt niet waar! In Singapore is dus heel veel te doen en het is zeker niet duur. Bangkok is Singapore voorbij gegaan op de lijst van duurste steden in ZO-Azië. Je moet natuurlijk wel weten wat te doen en waar het te doen! Nu mijn rotzooi weer bij elkaar rapen en de GPS instellen voor een reis naar de nieuwe bestemmingen. Het regent en dus wordt het waarschijnlijk een pizza vanavond. Vanaf morgen staat er weer Aziatisch voedsel op het menu.
Als ik Singapore verlaat is het bijna weer tijd om naar huis te gaan. Ik kijk er deze keer wel naar uit om weer in mijn eigen bed in Zaltbommel te slapen. Een beetje wandelen en hopelijk genieten van de late zomerzon.

Om een beetje voor te genieten van mijn trip heb ik hier twee 360 graden foto’s van die verschrikkelijke mooie torens bijgevoegd.


Petronas Tower Night With Water Fountains in Malaysia

Petronas towers in Malaysia

Klik op de foto en beweeg je muis heen en weer over de foto.