Maleisië, brief aan de New Straits Times

Malacca, 27 oktober 2009

Ook hier in Maleisië vergeten ze wel eens met het oog op de vooruitgang het verleden. Één van de mooiere oude gebouwen moet nu plaats maken voor een nieuw winkelcentrum! Dit wordt te gek en ik ben achter het toetsenbord geklommen om een kreet te slaken voor behoud van dit speciale gebouw dat waarschijnlijk meer geschiedenis heeft gezien dan welk gebouw dan ook in Kuala Lumpur.


Ingezonden brief aan de redactie van de New Straits Times

Old Pudu Prison

I'm stunned by such a dumb und possible impulsive decision to tear down one of the last remaining beauties around old Kuala Lumpur!
As a long time visitor I've seen the city evolve a lot for the better but also a bit for the worse. I always hoped that the government would save old Pudu Jail as an example of the Victorian building the city once had. There are many examples of old prisons that are great tourist attractions. A couple of weeks ago I was in Ireland and visited Kilmainham Goal. (http://www.heritageireland.ie/en/Dublin/KilmainhamGaol/) It was busy as ever and the tour was very interesting!

When I meet my friends after brought them to Kuala Lumpur one of the few things they always remember and talk about are Batu Caves or the Petronas Towers. I love these two a lot but they have nothing to do with the grandeur KL tries to accumulate. After KL we normally visit Singapore and my friends always were impressed by the conservation of the old neighborhoods and old buildings. They like to talk about the atmosphere but one thing stands out and they always start with that particular attraction in Singapore. The nice relaxing evenings and dinners we had. The romantic atmosphere that took out of the bustling city with a couple of footsteps. You are thinking of what attraction we have visited? Yes, "Chijmes". (http://www.chijmes.com.sg/)

Now back to what the old Pudu prison could be! A natural serene park surrounded by wall and filled with wine bars, restaurants, art galleries, museums and much more! Connected by a footbridge from Imbi Monorail Station it would only be a RM 1,00 ride from Bukit Bintang into a class destination within the noisy city. Tourists would flock to breath a bit of the old history and wine and dine in an atmosphere that is rarely found around the world.

Is the government selling it for the money? When that is the case raise the petrol with 10 sen a liter!
Who needs another Pavilion, Times Square or Suria KLCC? The value of the land will not get less when a developer transform this unique building into a new tourist spot!
Is it because of the traffic? Look at Singapore and impose an ERP system or even better make the trains more frequent during rush hours.

Please keep this unique building as it stands and rethink before you tear it down. Don't turn KL into an another Putrajaya. Every old brick torn down is lost forever!

A concerned tourist and friend of Malaysia.


Selamat Jalan.




Take care, Jielus.



I don't need an alarmclock to wake up for life. (Jiel Kuijntjes, 2003)



www.jielus.nl
http://jielus.blogspot.com/



Ik ga er niet vanuit dat het helpt, maar niet geschoten is altijd mis!

Maleisië, weerzien met een oude liefde

Malacca, 26 oktober 2009

Na het enerverende begin van mijn korte trip in Kuala Lumpur was het nu weer tijd om verder te gaan. In plaats van Muar werd het toch maar weer Malacca. Waarom? Ik weet het zelf niet. Ik heb het daar nu eenmaal prima naar mijn zin en ik ben er erg relaxed.
Aan de receptie van het Fortuna Hotel nam ik uitgebreid afscheid van het personeel en ook Mr. Selva kwam zelf nog even uit zijn kantoor om afscheid te nemen. We bespraken kort de problemen met de muziek aan de achterkant van het hotel en hij verzekerde me dat het maar van korte duur zou zijn. De brieven waren al de deur uit en als het nog lang zou duren dan zou de rechterlijke macht worden ingeschakeld. Voor de zekerheid beloofde hij me een kamer aan de voorkant wanneer ik hier in april 2010 weer arriveer voor het bezoeken van de Formule 1 race.
Met de ervaringen van gisteren in mijn achterhoofd slenterde ik naar het Puduraya busstation. Er zat ruim twee kilo aluminium en glas meer in mijn rugzak dan bij mijn vertrek uit Thailand en dat was te merken. Maar ik had absoluut geen spijt van mijn aankopen. Het was nu eenmaal het beste wat er voor geld te koop is en ik heb meer plezier dan ooit tevoren in het maken van foto’s. Het resultaat is werkelijk verbluffend.
Maar er waren ook nog twijfels! Ik twijfelde namelijk of ik de Nikon D700 nu zou kopen of volgend jaar in april of oktober. Niet dat ik bij de Nikon D90 al aan het einde van creatieve mogelijkheden was gekomen maar de nieuwe lenzen kwamen natuurlijk wel beter tot hun recht op een full frame (FX) camera. Ook tijdens de saaie busreis dacht ik aan een antwoord op deze vraag terwijl ik naar de oneindige palmolie plantages keek.
Nadat ik me in kamer 205 van de Heeren Inn had geïnstalleerd ging ik natuurlijk voor mijn eerste vegetarische bananenblad maaltijd, RM 5,50 (€ 1,10), inclusief een cola light. Dat zijn nog eens andere prijzen! Mijn eerste stappen in Malacca waren om een handvol vrienden hallo te zeggen en om te kijken wat de vooruitgang was bij de renovatie en verbouwing van Malacca naar een volwaardige toeristenbestemming. Ze zijn nog steeds op de goede weg hoewel ze af en toe toch de plank volledig misslaan. Dat is dan net dat stukje corruptie dat hier nog heeft overleefd.
Mijn plannen voor de komende dagen lagen een beetje in het duister. Ik wilde graag nog een dagje naar Muar en probeerde deze keer zeker het Cheng Ho museum te bezoeken. Honderden keren was ik er al langs gelopen maar ik was nooit naar binnen gegaan.
De middag was natuurlijk zo om en ik had niet echt veel trek in het avondeten en besloot om een kleinigheidje te eten, Noedels met champignons, kip in zwarte pepersaus. Het smaakte me beter dan verwacht en met de 24-70mm f 2.8 gemonteerd sjokte ik langzaam terug naar het hotel. Om half negen lag ik al op mijn bed met de laptop op schoot.
Nog steeds speelden die vragen door mijn hoofd! Het waren moeilijke en zware beslissingen. Ik hoop dat ik in de komende dagen tot een weloverwogen antwoord kom.

Maleisië, snelle meiden en mooie motoren, of andersom?

Kuala Lumpur, 25 oktober 2009

Eindelijk was de dag van de race aangebroken! Ik voelde me voor de verandering fit en was klaar om naar de race gaan. Gisteren was Valentino Rossi de snelste geweest en het beloofde een mooie dag met een spannende MotoGP race te worden. De zon stond al aan een blauwe hemel en ik hoopte dat de regen, die er normaal gesproken altijd is halverwege de middag, weg zou blijven.
Na het gebruikelijke ontbijt ging ik gewapend met twee flessen frisdrank en mijn camera, aangevuld met mijn nieuwe lenzen, op weg naar het Sentral Stesen waar ik de bus zou pakken naar het circuit. Ze organiseren nu ongeveer voor de vijftiende keer een groot internationaal motorsport evenement dus je zou verwachten dat het wel op rolletjes zou lopen.
Helaas! Ook hier draait de bureaucratie soms het gezond verstand de nek om. Geen speciaal vervoer van en naar het Sepang circuit. De gewone Airport bussen, die op de normale tijd vertrokken, komen langs het circuit. Om zo efficiënt mogelijk te werken werden de bezoekers van de race samen met de passagiers van AirAsia naar het circuit/luchthaven vervoerd. Het enige verschil was de prijs. Naar de race was RM 15 voor een enkele reis en voor de luchthaven, die vijf kilometer verder op ligt, RM 9 voor een enkele reis. Geen logica in deze prijzen dus?
Net op tijd voor de ochtend warming-up van de MotoGP betrad ik “the Mall” zoals het tribune gebied tussen de twee rechte stukken wordt genoemd. Nog even snel een paar foto’s van de pitspoezen en dan naar de tribune. Het was drukker dan verwacht en ik monteerde mijn 70-200mm op de D90 om de eerste foto’s van de motoren te schieten. En dat was moeilijk!

Het was me meteen duidelijk waarom die professionele jongens van de magazines met van die 400 en 500mm kanonnen rondliepen. Met prijzen vanaf € 9000,-- voor van die grote lenzen zijn die natuurlijk niet voor de gewone jongens weggelegd!
Ik zocht mijn bekende plaatsje op de tribune op en maakte kennis met mijn buren. Macau en Singapore als woonplaats maakte het tot een eenvoudige kennismaking. Het zijn twee plaatsen in Azië waar ik veel van hou.
Het spektakel begon met een minder interessante 125 cc race. Alleen de twee deelnemende Maleisiërs werden hartstochtelijk toegejuicht. Voor mij was het tijd voor een plaspauze! Net toen ik de poort naar de tribune weer betrad kwam er een bekende uit Zaltbommel de trap af. Ongelofelijk maar waar, Jarno Steevens stond voor mijn neus en hij was net zo verbaasd als ik.

Natuurlijk brachten we de middag samen door. We kletsten wat over thuis en genoten van de races. Het maken van sportfoto’s is ongelofelijk onmogelijk moeilijk. Dat had ik een paar weken geleden al ervaren toen ik probeerde foto’s van een voetbalwedstrijd te maken. Maar snelle motoren is nog veel moeilijker!

Aan de finish, van de door de neerdalende regen uitgestelde race, werd Casey Stoner als winnaar gekroond maar de echte kroon ging naar de joker “Valentino Rossi” die zijn negende wereldtitel, waarvan zeven in de MotoGP, kon vieren. Na het zien van de gebruikelijke wheelie door Valentino Rossi op het rechte stuk namen we afscheid van elkaar. Het was een mooie dag geweest.

De terugweg naar Kuala Lumpur was voor mij een drama! Geen bussen op de gebruikelijk plaats en niemand wist waar de bussen terug naar Kuala Lumpur zouden vertrekken. Taxi chauffeurs zaten als gieren op de vangrail om het dubbele of drie keer de gewone prijs te vragen aan de toeristen die als aangeschoten wild rondjes in het niets liepen.
Never nooit betaal die woekerprijzen aan een taxichauffeur. Zelf had ik meer geluk. Vijftig a zestig meter van me vandaan stopte er een bus die naar de luchthaven ging. Ik wist dat ik op de luchthaven wel een bus naar de stad kon vinden. Een korte sprint, ik voel me een stuk beter als ik niet drink, en met zwaaiende armen alarmeerde de chauffeur die op zijn beurt even op me wachtte. Via een lange omweg stapte ik drie uur na afloop van de race vermoeid mijn koele hotelkamer binnen.
Even liggen en door de 419 foto’s gaan die ik vandaag had gemaakt. De meesten waren van gemiddelde kwaliteit of onbruikbaar en vaak koos ik de beste uit de serie van zeven die ik achter elkaar had gemaakt. Anderhalf uur later twijfelde ik of ik nog wel op stap zou gaan. Na een paar minuten wikken en wegen sprong ik onder de douche en ging voor het eerst, om tijd te winnen, met de monorail naar China Town. Ik kon onmogelijk in Kuala Lumpur zijn geweest en niet bij mijn vriend in China Town zijn langsgegaan.
Aangekomen bij mijn vaste terras in Jalan Hang Lekir schudde ik de hand van de oude Mr. Lee en in mijn ooghoek zag ik een bekende verschijning. Opnieuw liep ik tegen Jarno Steevens aan die deze keer op de nachtbus wachtte omdat hij geen ticket voor een vlucht terug naar Singapore had kunnen bemachtigen. Het werd een gezellige avond. Om half twaalf scheidde onze wegen elkaar voor de tweede keer vandaag.

Moe en voldaan ging ik om half één, na een boterham met pindakaas, naar bed. Morgen op pad naar mijn oude liefde, Malacca.