zaterdag 12 september 2009

Nederland, een geweldig weerzien met oude vrienden

Zaltbommel, 12 september 2009

Het was vandaag weer een mooie dag en ik durf het bijna niet meer te zeggen, “Het lijkt wel of ik mooi weer meeneem in mijn rugzak waar ik ook naar toe ga.”
De eerste zaterdag bij mijn thuiskomst in september is traditioneel een voetbalwedstrijd kijken bij de amateurs van NIVO-Sparta. Na het teleurstellende seizoen was alle ogen op de start van dit seizoen gericht. De eerste punten werden vorige week mee naar de kantine op het Euro sportpark gebracht en de verwachtingen voor de eerste thuiswedstrijd waren hoog gespannen.
Helaas voor de toegestroomde toeschouwers stond er na vier minuten al een 0-1 achterstand op het scorebord en dat maakte de wedstrijd voor de roodwitten niet eenvoudiger. Na negentig minuten was de eindstand 0-3 en ik had ruim 150 foto’s op mijn SD kaartje staan.
Ik wist dat het niet eenvoudig zou worden om de foto’s te schieten maar gelukkig waren er toch nog een paar die bruikbaar waren.
De zanger, die extra sfeer had moeten brengen bij een overwinning, had het moeilijk omdat er toch een bedompte sfeer in de kantine hing.
Het bier stroomde rijkelijk en ik sprak met een hoop vrienden. Ook de aansluitende sessie bij “de Spin” was een goede. Om tien uur stapte ik de deur binnen om een groot bord Shoarma met patat en salade naar binnen te werken. Nog geen uur later ging het licht uit. Ik ben best nog wel een beetje vermoeid van de lange reis.

vrijdag 11 september 2009

Nederland, Home Sweet Home

Zaltbommel, 11 september 2009

Na een lange reis, een heel lange reis stapte ik na drieëntwintig en een half uur de deur binnen. Air Berlin, oftewel LTU, is geen slechte maatschappij maar het reizen in het daglicht is op zichzelf heel zwaar. De service is OK maar de twaalf onafgebroken uren zitten met niets anders te doen dan het kijken naar Mr. Bean en een paar zoetsappige films gaat je niet in je koude kleren zitten. Dit is dus de laatste keer dat ik met Air Berlin vlieg!
Een kwartiertje later dan gepland arriveerden we op de luchthaven van Düsseldorf en hier viel het pas echt op hoeveel Nederlanders, voornamelijk van onder de rivieren, zich in het vliegtuig hadden bevonden.
De controles waren extra streng, ik heb geen idee waarom maar bij de deur van het vliegtuig moest iedereen zijn paspoort in de hand hebben om aan een immigratie officier te laten zien zodra je de koelte van de Duitse avond binnen stapte. Enorme rijen passagiers voor de de drie poorten naar de EU. Elk oponthoud was ongewenst.
De treinreis was niet bijzonder alleen het grote aantal drugtoeristen op het laatste traject naar Venlo baarde me wat zorgen. Een laatste kop koffie op het station van Den Bosch om de tijd te doden, 47 minuten wachten op de stoptrein. Dat was dat.

Home Sweet Home!

woensdag 9 september 2009

Nederland, op weg naar huis

Pattaya, 9 september 2009

Ja, het zit er voor mij ook weer op! Met gemende gevoelens schrijf ik dit laatste stukje voordat ik vanavond weer op Nederlandse bodem sta. Nou ja, Duitse want door het briljante idee van Wouter Bos, de vliegtaks, kon ik spotgoedkoop vanaf Düsseldorf naar Bangkok vliegen.
Na mijn fantastische reis met Tettje van Malsen naar Japan en de heerlijke weken in Thailand, Maleisië en Singapore kijk ik er ook weer naar uit om weer in Nederland te zijn.
Mensen stellen me vaak de vraag. “Wat mis je nu het meest als je zo lang van huis bent?”
Ik hoor anderen vaak praten over drop, stroopwafels en frikadellen. Zelf mis ik weinig omdat ik mezelf niet afvraag wat ik nu mis! Wat er niet is hoef je ook niet over na te denken! Ik vindt het eten en drinken in het verre oosten overheerlijk.



Maar als ik in Nederland ben dan eet ik graag een kroketje. Saté, goulash, kerrie, kip en rund, noem het maar op en ik vindt ze allemaal even heerlijk. Om eerlijk te zijn eet ik er twee per dag als ik in Nederland ben.
Het is natuurlijk niet goed voor mijn diabetes maar een mens moet nu eenmaal ook een beetje plezier hebben in zijn leven.
Vanavond laat slenter ik weer van het treinstation over de koningin Wilhelmina weg naar de stille donkere binnenstad. Laten we hopen dat het een betere ontvangst is dan door de Marokkanen van de vorige keer!

Met de bus van Pattaya naar de Suvarnabhumi Airport is gemakkelijker dan ooit. 200 Baht voor een enkele reis. Ook van Bangkok naar Pattaya met de bus is erg comfortabel.
Hier het vertrekschema.

Copyright/Disclaimer