Japan, een dagtocht met een supersnelle trein

Kyoto, 27 mei 2009

Luisteren, vooral veel luisteren is erg belangrijk als je onderweg bent. Na de tempels van gisteren waren we wel aan iets anders toe. Het verhaal van Shaun over een kasteel in originele staat, niet van beton en staal zoals in Nagoya, klonk voor ons als muziek in de oren.
Nu zou een reisje naar een attractie 250 kilometer verderop in Nederland als teveel klinken om dat als dagtochtje op en neer te doen. Haarlem - Maastricht is ongeveer de afstand die moesten afleggen om op de plaats van bestemming te komen. Drie uur en negentien minuten reistijd (volgens 9292ov.nl) voor een enkele reis. Voor ons in de supersnelle sexy vierhonderd meter lange gestroomde Hikari treinen zou het maar vijfenvijftig minuten zijn. Dus een dagtochtje was goed mogelijk. Het Himeiji-jo staat ook op de UNESCO lijst en dat staat garant voor kwaliteit.
Tijdens de korte treinreis verraste Tettje me met het voorstel om vanavond weer Sushi te gaan eten. Ik sta er helemaal voor open om de (gezonde) heerlijkheden van de Japanse keuken te proberen. Maar eerst het kasteel! Himeiji is de zoveelste onbekende miljoenenstad waar we arriveren. Ook hier waren er links en rechts langs de weg die naar het kasteel leid veel souvenirwinkeltjes. Eindeloze stapels kleurrijke rotzooi die nergens goed voor zijn.
En plotseling sta je dan voor een verkeerslicht te wachten met het kasteel voor je. Opnieuw een indrukwekkend gezicht. Nadat we het kasteelterrein hebben betreden gaan we eerst eens rustig om ons heen zitten kijken naar al die mensen. OK, het is woensdag maar er zijn toch wel wat mensen op de been.
Aan het begin van de rondleiding door het oude houten gebouw moeten de schoenen uit. Twee plastic tasjes voor die grote schoenen van me. Op sokken schuifelen we over de gladde houten vloeren. Natuurlijk mag hier niet worden gerookt. Het stuk tussen de zijvleugel en het hoofdgebouw kunnen we weer met de schoenen aan afleggen. Met een groen gevoel bekijk ik hoe de gebruikte plastic tasjes worden gereinigd en op een nieuwe stapel worden gelegd. Japan is groen!
Na een kort stukje over een met grote stenen belegde weg stonden we voor de poort van de haast onneembare vesting. Ik weet dat ik in herhaling val maar je moet het met je eigen ogen hebben gezien om het te kunnen bevatten.

Zo verlieten we net na twee uur het kasteel om wat te eten. Tettje kwam natuurlijk weer met het antwoord, “een kleinigheidje” en bij een restaurant met uitzicht op het kasteel vielen we op het terras neer. Bij het bestellen vanuit de vitrine kon ik mijn ogen niet geloven. Tettje zijn “kleinigheidje” was een dienblad vol met eten. Daar stak mijn bestelling maar bleek bij af, een noedelsoepje.

Tettje keek zijn ogen uit toen het dienblad werd geserveerd en verontschuldigde zich. Hij was namelijk in de verontstelling dat hij alleen het bord met de schnitzel en de kool had besteld. Ik was in de verontstelling dat Tettje wist dat hij het hele dienblad bestelde. We moesten er allebei hartelijk om lachen. Het eten smaakte in ieder geval goed en ik wist zeker dat Tettje weer wat had geleerd.
Vanuit de trein gingen we meteen naar het Sushi restaurant in het station van Kyoto. 137 Yen (ongeveer een Euro) per bordje. De kleine kunstwerkjes verdwenen in onze kelen en werden weggespoeld met Kirin biertjes. Veel vroeger dan normaal gingen we richting het hostel. Morgen zijn we alweer op de helft van onze reis en de drukke dagen beginnen nu hun tol te eisen.

Morgen gaan we een lange wandeling door Kyoto maken.

Japan, de tempels van Nara

Kyoto, 26 mei 2009

Dit is een plaats die niet gemist mag worden tijdens een bezoek aan Japan en die dus op de lijst van de UNESCO staat. Erg belangrijk en die mag dan zeker niet gemist worden!
Terwijl ik Tettje met een biljet van duizend Yen naar de counter van de McDonald’s stuurde om het gebruikelijke ontbijt te bestellen, “one number five, set,” “one number six, set,” “with hotte coffee,” dacht ik na over de twee jongens die niet waren komen opdagen. We hadden namelijk om acht uur precies bij de receptie afgesproken. Om vijf over acht waren ze er nog niet en wij waren dus maar vertrokken. Het zijn uiteindelijk maar vreemden die niet je dag mogen bepalen. Je kunt samen iets gaan ondernemen en dat maakt de dag leuker en gezelliger maar je hangt niet je oorspronkelijke invulling er aan op.
Ik hoorde Tettje in zijn beste engels het ontbijt bestellen en wist dat het wel goed zat. Tettje is enorm veranderd tijdens de eerste twee weken in Japan. Hij is nu een goede hulp als we in de trein zitten, hij is begonnen met kaartlezen en spreekt een paar woorden engels als hij het ontbijt gaat bestellen. Tel dit op met zijn ontdekkingsreis van de vreemde keukens dan heb ik een goede reismaat gevonden.
Nara dus! Een treinreis met aan het einde tempels en schrijnen. Het culturele deel van onze vier weken begint nu echt. De treinen reden vandaag weer normaal en na een korte treinreis stapten we op het kleine station van Nara uit de trein.
En wie komen we tegen op het plein voor het station? Juist, de mensen die te laat waren. De jongens hebben ook een nieuwe reisgenoot meegebracht! Een jong meisje uit Vlaanderen waarmee ik snel een paar Nederlandse woorden wissel. Ook hier veranderd het toerisme de straten! Pachinko, speelhallen en souvenirwinkels versieren de straat op weg naar het tempelcomplex.
Het jonge blonde meisje heeft de hormoonproductie bij de twee jongens aanzienlijk verhoogd en als twee puppy's lopen ze achter het blonde wicht aan. De Kofuku-ji is de eerste tempel die we bezoeken. Vooral de tientallen herten die er rondlopen maken het een bijzondere ervaring. Nadat we een paar keer hebben staan te wachten lopen we samen verder. Wachten heeft geen zin, de hormonen om voort te planten zijn sterker.
Zo lopen we tegen Paul Pot en zijn vrouw aan. Een oer-Hollandse jongen die hier voor zijn werk is. Met zijn vieren lopen we al kletsend en genietend van de tempels door het park.
De Todai-ji tempel is het pronkstuk van de stad. Het huist de grootste Boeddha van Japan en het gebouw is volgens de Lonely Planet het grootste houten gebouw ter wereld. We schieten wat foto’s maar ik ben niet echt onder de indruk. Ik heb al zoveel gezien tijdens mijn reizen dat de grootste, langste, zwaarste en breedste normaal gesproken weinig indruk op me maken. De pure schoonheid spreekt me meer aan.
De korte ceremonie van de in kleurrijke kostuums gestoken monniken vindt ik veel leuker. Het zingen en de muziek doen me voor een moment denken aan een klein dorp hoog in de Himalaya’s waar ik tien jaar geleden rondzwierf.

Nadat we nog een kopje koffie hebben gedronken nemen we afscheid van Paul en zijn vrouw. Het was weer een mooie dag geweest die we eindigen met een gezellig samenzijn in de woonkamer van K’s House Kyoto.

Morgen gaan we met de trein een kasteel bezoeken.

Japan, twee uiterste ervaringen in Kyoto op één dag

Kyoto, 25 mei 2009

Het raam van de slaapzaal had de hele nacht open gestaan. Acht mensen op 15 vierkante meter! Snurken en stinken! Vooral dat laatste. Deze keer waren we erg onfortuinlijk met een Fransman die de weg naar de douche de laatste weken niet had kunnen vinden. Volgens Tettje zou extra l’eau de toilette wel helpen, zelf koos ik voor het slapen met het raam open.
Een tempel en een aanbevolen wandeling door de oude stad stonden voor vandaag op de agenda. Er is in Japan zoveel te zien en te doen dat je gemakkelijk vier weken alleen in en rond Kyoto zou kunnen doorbrengen.
Een tempel? Nee niet echt, een schrijn dus. Wat het verschil tussen die twee is is echter een schemergebied. De Fushimi Inari Taisha schrijn is één van die vele fotogenieke plaatsen in Japan. Na Tokyo, waar we konden wennen aan het weer en de mensen, en de berg Fuji, mooie natuur en de ervaring met het lijk die ik nooit van mijn leven meer zal vergeten, zijn nu de tempels en schrijnen van Japan aan de beurt.
Wegens de lengte van het traject en Tettje zijn rolschoenen zouden we het eerste deel met de trein afleggen. De trein is ondertussen zo gewoon dat we gewoon doorlopen terwijl we de JR Rail Pass laten zien aan de conducteur. Helaas was er een storing op de lijn en moesten we toch gaan lopen.
Tijdens het lopen kreeg Tettje zijn eerste les in het kaartlezen! Na het bijhouden van de treinreizen moest hij nu ook een beetje gaan kaartlezen. Met een flinke pas er in gingen we dus op pad.
De straten in de steden van Japan zijn niet erg opwindend dus gingen we met grote snelheid door de wijd uitgelegde straten van Kyoto. Onderweg werd er nog een Coke Zero gekocht om de dorst te lessen. Ook voor Tettje die nu de suikerwater dranken had afgezworen. Er moesten namelijk wat kilo’s rond zijn middel verdwijnen.

De duizenden felrode poorten van de Fushimi Inari Taisha schrijn zijn niet te beschrijven. Met onze monden open en zichtbaar onder de indruk liepen we in stilte door de aaneengerijgde poorten. Japan is erg indrukwekkend en vaak onbeschrijfbaar.
Na een uurtje rondlopen gingen we weer terug naar de stad. Kyoto heeft nagenoeg niets geleden tijdens de tweede wereldoorlog. De geallieerden zagen, gelukkig, in dat de vele cultuurschatten in deze stad van onschatbare waarde zijn.

Op weg naar de stad gebruikten we in het JR station van Kyoto de lunch in een Italiaans restaurant. Ja, Italiaans, hoe vreemd dit ook mag klinken. De Japanners hebben een onverklaarbare liefde voor het eten uit dit, voor hun, verre land ontwikkeld. Natuurlijk zijn ze gek op Sushi maar het meeste zie je toch de noedels in de Ramen, Soba en Udon uitvoeringen. De spaghetti sluit hier goed bij aan en vandaar waarschijnlijk de liefde voor dit voedsel.
Wij gingen voor een salade met knoflookbrood. Met veel verwondering zag ik hoe Tettje zijn salade met Pecorino kaas naar binnen werkte. Deze Tettje was een heel andere Tettje dan die ik twee jaar geleden voor het eerst meenam naar Borneo. Hij eet nu werkelijk alles.
Nu was de oude stad aan de beurt! En dat werd een teleurstelling van de eerste orde. We volgden de aanbevolen wandeling uit het blaadje van de plaatselijke VVV en wat we het meest zagen waren eindeloze winkelstraten met nutteloze goederen voor rugzak artiesten.
Een verdwaald tempeltje of schrijntje en twee meisjes in klederdracht was de som voor de middag.

Aan het einde van een toch nog wel geslaagde dag besloten we om opnieuw voor de Okonomi-yaki te gaan, deze keer aangevuld met Shaun Fry en Takoyaki. Balletjes met stukken octopus er in. Heerlijk met een paar koude biertjes.