Marrakesh, 28/09/2008
Na twaalf dagen in een één en een halve ster hotel in Marrakesh ben ik weer bijna de oude. Tijd was er genoeg om een mooie titel voor dit verhaal te bedenken. Aan het einde kwam ik op de proppen met de, volgens het volk van Nederland, mooiste uitspraak van de grootste voetballer die ons kikkerlandje ooit heeft voortgebracht, namelijk Johan Cruyff.
Jaren geleden zijn zijn uitspraken allemaal opgezocht en gedocumenteerd en heeft men de Nederlandse bevolking gevraagd wat zij de mooiste uitspraak vonden.
Dit zijn dus volgens U de vijf mooiste uitspraken van Johan Cruyff:
1. Elk nadeel heeft zijn voordeel
2. Als wij de bal hebben, kunnen zij niet scoren
3. Het geeft niet als de tegenstander doelpunten maakt, zolang jij er maar eentje meer maakt
4. Je snapt het pas als je het begrijpt
5. Italianen kunnen niet van je winnen, maar je kunt wel van ze verliezen
Nu naar de uitleg van de titel!
Ik heb geslapen, gegeten, gelezen, gecomputerd en computerspellen gespeeld. Ik kan met oprechtheid zeggen dat ik me sinds heel lange tijd niet zo uitgerust heb gevoeld, het is gewoonweg heerlijk om weer helemaal uitgerust te zijn en klaar voor mijn volgende twee reizen. Al dat liggen en slapen heeft me ook aan het denken gezet, “zal ik niet eens een beetje rustiger aan gaan doen?” Zei je zelf niet ooit, “het moeilijkste van reizen is het accepteren dat je niet alles van de wereld kan zien?” Inderdaad, ik speel nu met de gedachte om een beetje rustiger aan te gaan doen. Drie à vier reizen per jaar is voldoende en dan heb ik tussendoor voldoende tijd om te rusten en wat veel belangrijker is, om tot rust te komen
Vandaag probeerde ik dus een kaartje te kopen voor de bus die maandag, morgen dus, die om 11:15 naar Ouarzazate vertrekt, omdat het nu tijd wordt om richting Nador te gaan. De slaperige jongen achter het loket zette de computer aan en na een opstart tijd van een minuut of vijf fluisterde hij, “full”. Natuurlijk verwachtte ik wat meer informatie en vroeg naar de andere vertrektijden.
“06:30 full, 17:00 full”, vervolgde hij terwijl hij het slaapzand uit zijn ogen wreef.
Terwijl hij naar mij opkeek vroeg ik hem. “and Tuesday?”
Het toetsenbord ratelde en terwijl het leven in hem terugvloeide zei hij, “06:30 full, 11:15 full, 17:00 full”.
“And wednesday?”, vervolgde ik vol ongeloof.
Opnieuw ratelde het toetsenbord en met een brede glimlach antwoordde hij, “06:30 full, 11:15 full, 17:00 full”.
Ik kon mijn oren niet geloven en vroeg, “Thursday”.
Het bekende ritueel en met een teleurgesteld gezicht zei hij, “06:30 full, 11:15 full, 17:00 four seats empty”.
Verward nam ik de informatie in me op. Wat was dit nu weer? Donderdag was veel te laat om verder te reizen. Ik wilde namelijk zondag op zijn laatst in Nador arriveren. OK, nu was het tijd om spijkers met koppen te slaan! Ik bestookte de medewerker van het CTM busbedrijf met de moeilijkste vraag die hij waarschijnlijk ooit in zijn leven bij het bedrijf had voorgeschoteld gekregen.
“What seat do you have for me on a bus to the north?”
Hij liet de vraag op zich inwerken en krabde eens in zijn dikke zwarte haarbos, hij was nu 100% wakker en kon aan de gang met deze 64.000 Euro vraag :). Aan het geluid van het ratelende toetsenbord kon ik afleiden dat hij flink aan het werk was. Na een minuut of vijf ratelen en met een paar kleine zweetpareltjes op zijn voorhoofd keek hij verlost op. Een smalle glimlach op zijn mond verraadde dat hij deze opdracht niet prettig had gevonden.
“Wednesday 07:00 to Casablanca, two seats” zei hij nors terwijl hij het zweet van zijn voorhoofd veegde.
Dat was het dus, ik wilde helemaal niet naar Casablanca en om eerlijk te zijn was ik Marokko nu helemaal zat. Ik had het gevoel dat deze reis vanaf het begin een aaneensluiting van tegenslagen was. Terug op de kamer keek ik eerst voor de grap maar eens op de website van een Budget Luchtvaartmaatschappij. Ongeveer € 70,- voor een enkele reis van Marrakesh naar Düsseldorf (Weeze) (NRN), nadat ik een minuut of vijf had nagedacht over mijn situatie en Marokko boekte ik de terugreis.
Dat was het dus! Mijn reis naar Marokko was voor mij afgesloten en ik had weer zekerheid over de komende twee weken. Morgen nog een dagje de stad in en dan zit het er op. Ik hoop dat ik weinig tegenslag heb met de terugreis, maar het zal me niet verbazen als het hier ook weer tegen zit.
maandag 29 september 2008
donderdag 25 september 2008
Marokko, terug op de rails
Marrakesh, 24/09/2008
Met frisse moed en een lichte koorts stapte ik de opgewarmde stad binnen, mijn neus vulde zich met de warme geur van verschraalde urine.
“Welkom in Marokko”, dacht ik bij mezelf.
Vandaag moest het er maar van komen want ik heb geen trek om nog een paar dagen in bed te liggen. Een korte lijst van taken zat er in mijn hoofd en de eerste was simpel genoeg. Het uitzoeken wat de vertrektijden zijn van de bus naar Ouarzazate en vanwaar de bussen vertrekken. Het was al moeilijk genoeg om het kantoor van de CTM te vinden in deze nieuwe wijk van Marrakesh waar alle gebouwen in de kleur van terracotta zijn geschilderd. Het logo was voor een deel van een seconde op mijn netvlies en dat kwam me bekend voor, het Arabisch kon ik natuurlijk niet lezen. De bus vertrekt om 07:30, 11:15 en 17:00, dat viel mee en de bus van 11:15 zou het wel doen voor me. Voor een moment twijfelde ik of ik een kaartje zou kopen voor de bus van morgen en mijn vraag aangaande bezetting werd met voorzichtigheid en fluisterend beantwoord.
“Every bus very full, many people want to go to Ouarzazate”, knipoogde hij.
“No problem, I will take a bus from the main busstation”, lachte ik hem toe.
Ik hoorde het klikkende geluid van het toetsenbord van zijn computer en nog voordat ik buiten was riep hij me terug. Met een geruststellend gezicht vertelde hij dat er voor morgen nog plaats genoeg was. Er waren waarschijnlijk plaatsen geannuleerd waar hij niets van wist.
“Ja ja”, lachte ik in mijzelf, “waar heb ik dit eerder gehoord?”
Één opdracht was met succes uitgevoerd en nu op weg naar de tweede! Eens kijken of ze iets weten over het bevestigen van mijn vlucht terug naar Nederland.
Dat werd dus een heel ander verhaal! Bij “Royal Air Maroc” wilden ze me niet helpen ondanks dat “Atlas Blue” een dochtermaatschappij is. Bij een reisbureau waarnaar ik werd verwezen kreeg in maar één oplossing voorgeschoteld. Ga maar naar de luchthaven!
“Are they open?”, vroeg ik.
“I don’t know”, was het antwoord.
“Can you make a phonecall for me?”, vroeg ik beleefd.
“I don’t know”, was opnieuw het antwoord.
Steeds als er een nieuwe medewerker van het reisbureau arriveerde moest ik mijn hele verhaal opnieuw vertellen. Een snelle glimlach en weg waren ze weer. Na vijfenveertig minuten als een leraar Engels te hebben fungeert gaf ik het maar op en maakte aanstalten om weg te gaan. Nu kwamen er drie tegelijk in actie en ik moet eerlijk toegeven dat ik zag dat het meisje een heerlijk lichaam heeft toen ze naar het kopieerapparaat liep met mijn e-Ticket. Een telefoonnummer werd op mijn ticket geschreven en ik moest van de week maar even bellen.
“Thank you very much”, zei ik nederig en ik was klaar voor vandaag, ik kon het oude centrum van Marrakesh gaan ontdekken.
Het duurde echter niet lang en ik voelde me weer volledig ontspoord. Mijn knieën en andere gewrichten deden pijn. Het water gutste uit mijn lichaam en ik had moeite om mijn lichaamsvloeistoffen aan te vullen. Toch zette ik door want ik wilde vandaag wat van Marrakesh zien.
Na een wandeling van ruim negen kilometer had ik drie foto's geschoten! Jullie begrijpen al wat er aan de hand was? Vandaag was een korte film van wat ik tot nu toe in Marokko had gezien. Het was allemaal weer veel van hetzelfde. Na ruim drie uur viel ik doodvermoeid op mijn bed en dacht na over de komende twee weken. Één ding staat als een paal boven water, ik ga eerst uitzieken en daarna zie ik wel welke richting ik op ga. Ik wil tenslotte fit zijn voor mijn reis naar Taiwan. Vorig jaar heb ik ook een reis naar Laos moeten afzeggen wegens de griep. Voor nu blijf ik dus een paar dagen op de plaats met goed eten en paracetamol tegen de griep.
Dat is nu echt “Travels and Troubles”.
Even een motor uitwisselen!
Met frisse moed en een lichte koorts stapte ik de opgewarmde stad binnen, mijn neus vulde zich met de warme geur van verschraalde urine.
“Welkom in Marokko”, dacht ik bij mezelf.
Vandaag moest het er maar van komen want ik heb geen trek om nog een paar dagen in bed te liggen. Een korte lijst van taken zat er in mijn hoofd en de eerste was simpel genoeg. Het uitzoeken wat de vertrektijden zijn van de bus naar Ouarzazate en vanwaar de bussen vertrekken. Het was al moeilijk genoeg om het kantoor van de CTM te vinden in deze nieuwe wijk van Marrakesh waar alle gebouwen in de kleur van terracotta zijn geschilderd. Het logo was voor een deel van een seconde op mijn netvlies en dat kwam me bekend voor, het Arabisch kon ik natuurlijk niet lezen. De bus vertrekt om 07:30, 11:15 en 17:00, dat viel mee en de bus van 11:15 zou het wel doen voor me. Voor een moment twijfelde ik of ik een kaartje zou kopen voor de bus van morgen en mijn vraag aangaande bezetting werd met voorzichtigheid en fluisterend beantwoord.
“Every bus very full, many people want to go to Ouarzazate”, knipoogde hij.
“No problem, I will take a bus from the main busstation”, lachte ik hem toe.
Ik hoorde het klikkende geluid van het toetsenbord van zijn computer en nog voordat ik buiten was riep hij me terug. Met een geruststellend gezicht vertelde hij dat er voor morgen nog plaats genoeg was. Er waren waarschijnlijk plaatsen geannuleerd waar hij niets van wist.
“Ja ja”, lachte ik in mijzelf, “waar heb ik dit eerder gehoord?”
Één opdracht was met succes uitgevoerd en nu op weg naar de tweede! Eens kijken of ze iets weten over het bevestigen van mijn vlucht terug naar Nederland.
Dat werd dus een heel ander verhaal! Bij “Royal Air Maroc” wilden ze me niet helpen ondanks dat “Atlas Blue” een dochtermaatschappij is. Bij een reisbureau waarnaar ik werd verwezen kreeg in maar één oplossing voorgeschoteld. Ga maar naar de luchthaven!
“Are they open?”, vroeg ik.
“I don’t know”, was het antwoord.
“Can you make a phonecall for me?”, vroeg ik beleefd.
“I don’t know”, was opnieuw het antwoord.
Steeds als er een nieuwe medewerker van het reisbureau arriveerde moest ik mijn hele verhaal opnieuw vertellen. Een snelle glimlach en weg waren ze weer. Na vijfenveertig minuten als een leraar Engels te hebben fungeert gaf ik het maar op en maakte aanstalten om weg te gaan. Nu kwamen er drie tegelijk in actie en ik moet eerlijk toegeven dat ik zag dat het meisje een heerlijk lichaam heeft toen ze naar het kopieerapparaat liep met mijn e-Ticket. Een telefoonnummer werd op mijn ticket geschreven en ik moest van de week maar even bellen.
“Thank you very much”, zei ik nederig en ik was klaar voor vandaag, ik kon het oude centrum van Marrakesh gaan ontdekken.
Het duurde echter niet lang en ik voelde me weer volledig ontspoord. Mijn knieën en andere gewrichten deden pijn. Het water gutste uit mijn lichaam en ik had moeite om mijn lichaamsvloeistoffen aan te vullen. Toch zette ik door want ik wilde vandaag wat van Marrakesh zien.
Na een wandeling van ruim negen kilometer had ik drie foto's geschoten! Jullie begrijpen al wat er aan de hand was? Vandaag was een korte film van wat ik tot nu toe in Marokko had gezien. Het was allemaal weer veel van hetzelfde. Na ruim drie uur viel ik doodvermoeid op mijn bed en dacht na over de komende twee weken. Één ding staat als een paal boven water, ik ga eerst uitzieken en daarna zie ik wel welke richting ik op ga. Ik wil tenslotte fit zijn voor mijn reis naar Taiwan. Vorig jaar heb ik ook een reis naar Laos moeten afzeggen wegens de griep. Voor nu blijf ik dus een paar dagen op de plaats met goed eten en paracetamol tegen de griep.
Dat is nu echt “Travels and Troubles”.
Even een motor uitwisselen!
dinsdag 23 september 2008
Marokko, een terugslag
Marrakesh, 19/09/2008 Beter, maar zeker niet goed voelde ik me toen ik vanochtend opstond. De krampen zijn minder maar de prop is er nog wel. Ontbijt op de kamer was de luxe die de bediening me vandaag gunde. Een heerlijk ontbijt moet is wel eerlijk zeggen. Drie pogingen om te betalen bleven vruchteloos, er is geen klein geld in het land. Alle toeristen lopen met bankbiljetten van 200 Mad uit de ATM en bijna niemand kan hier ook maar van teruggeven. Zelfs 100 Mad is een moeilijk biljet om mee te betalen.
Weer een dag op de kamer die aangenaam werd toen om één uur de regen weer begon neer te dalen op dit droge land.
Marrakesh, 20/09/2008 Het gaat beter en het eten smaakt me uitstekend. De kilo’s vliegen er af! De hele dag lig ik op bed en speel een beetje met de computer, Goddank voor het internet en het luisteren naar de Nederlandse Radio op het internet. Stap voor stap voel ik me beter worden. Alleen de prop wil er maar niet uit dus heb ik nog maar voor twee nachten extra betaald. Laten we hopen dat ik maandag weer op pad kan.
Marrakesh, 21/09/2008 Het herstel gaat vooruit maar wel steeds langzamer. Het eten begint me nu enorm te vervelen, misschien moet ik morgen maar eens wat anders proberen. De prop is weg maar nu laat de viscositeit weer te wensen over. Ik heb nu wel goede hoop dat ik morgen in Marrakesh op pad kan. Het begint me nu wel te vervelen, de hele dag op het bed liggen.
Marrakesh, 22/09/2008 Veel beter voel ik me vandaag en ik heb zelfs een poging gewaagd om een rondje om het hotel te maken. Helaas werd dat voortijdig afgebroken door een signaal om terug naar het toilet te gaan. Alles duid er op dat ik morgen nog steeds niet Marrakesh kan gaan ontdekken en dat op woensdag het rode licht aan is om verder te gaan. Mijn plannen zijn om eerst nog naar het oosten en de zandduinen bezoeken, dan naar het noorden waar op zeven oktober een einde aan deze reis zal komen. Na meer dan een week in bed begint het me wel te vervelen!
Marrakesh, 23/09/2008 Waar ik me gisteren god voelde was het vandaag de omgekeerde wereld. Hevige krampen en geen potvullingen, er komt gewoon niets meer. Een verstopping is soms erger dan de dunne dus twee stimulerende sterke zwarte bakken koffie gingen naar binnen. Binnen een kwartier hadden ze de klus geklaard en ik voelde me weer opgelucht. Niet sterk, maar opgelucht. Voor het avondeten koos ik nu iets anders in de vorm van Couscous met zeven groenten. Helaas voor mij is dit iets heel anders dan ik gewend ben. Met brood en olijven probeerde ik er zoveel mogelijk van naar binnen te werken totdat ik met lange tanden zat te eten. Dat was mijn maaltijd en morgen ga ik op pad wat er ook gebeurd! Ik ben het zat en wil verder. Eventueel met twee antipoeppillen en een rol toiletpapier in mijn broekzak.
Weer een dag op de kamer die aangenaam werd toen om één uur de regen weer begon neer te dalen op dit droge land.
Marrakesh, 20/09/2008 Het gaat beter en het eten smaakt me uitstekend. De kilo’s vliegen er af! De hele dag lig ik op bed en speel een beetje met de computer, Goddank voor het internet en het luisteren naar de Nederlandse Radio op het internet. Stap voor stap voel ik me beter worden. Alleen de prop wil er maar niet uit dus heb ik nog maar voor twee nachten extra betaald. Laten we hopen dat ik maandag weer op pad kan.
Marrakesh, 21/09/2008 Het herstel gaat vooruit maar wel steeds langzamer. Het eten begint me nu enorm te vervelen, misschien moet ik morgen maar eens wat anders proberen. De prop is weg maar nu laat de viscositeit weer te wensen over. Ik heb nu wel goede hoop dat ik morgen in Marrakesh op pad kan. Het begint me nu wel te vervelen, de hele dag op het bed liggen.
Marrakesh, 22/09/2008 Veel beter voel ik me vandaag en ik heb zelfs een poging gewaagd om een rondje om het hotel te maken. Helaas werd dat voortijdig afgebroken door een signaal om terug naar het toilet te gaan. Alles duid er op dat ik morgen nog steeds niet Marrakesh kan gaan ontdekken en dat op woensdag het rode licht aan is om verder te gaan. Mijn plannen zijn om eerst nog naar het oosten en de zandduinen bezoeken, dan naar het noorden waar op zeven oktober een einde aan deze reis zal komen. Na meer dan een week in bed begint het me wel te vervelen!
Marrakesh, 23/09/2008 Waar ik me gisteren god voelde was het vandaag de omgekeerde wereld. Hevige krampen en geen potvullingen, er komt gewoon niets meer. Een verstopping is soms erger dan de dunne dus twee stimulerende sterke zwarte bakken koffie gingen naar binnen. Binnen een kwartier hadden ze de klus geklaard en ik voelde me weer opgelucht. Niet sterk, maar opgelucht. Voor het avondeten koos ik nu iets anders in de vorm van Couscous met zeven groenten. Helaas voor mij is dit iets heel anders dan ik gewend ben. Met brood en olijven probeerde ik er zoveel mogelijk van naar binnen te werken totdat ik met lange tanden zat te eten. Dat was mijn maaltijd en morgen ga ik op pad wat er ook gebeurd! Ik ben het zat en wil verder. Eventueel met twee antipoeppillen en een rol toiletpapier in mijn broekzak.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
