Thailand: Er bestaat een naam voor, “Dromomanie”!

Pattaya (Boxing Roo (7), zondag 8 juli 2012

Ik heb me de afgelopen jaren heel vaak afgevraagd of ik misschien een afwijking heb of misschien wel compleet gek ben.
‘Welk normaal mens heeft er nu zin in om zes maanden of langer per jaar van huis te zijn en bijna altijd tussen vreemden te zitten?’
‘Wat is het plezier in een late aankomst in een onbekende donkere stad om een slaapplaats in een slaapzaal met acht andere vermoeide of dronken medereizigers te zoeken?’
Ik moet jullie het antwoord helaas verschuldigd blijven. Maar er zijn ook nog steeds grote groepen mensen, jong en oud, die hun hele vertrouwelijke hebben en houwen opgeven voor een onbekende toekomst op de weg.
Als ik dan weer eens een nieuwe reizigers uit Nederland in den verre ontmoet, zoals onlangs Kenneth en Paul, dan zie ik in hun ogen ook het plezier dat ik ook nog steeds ervaar in nieuwe werelddelen, nieuwe plaatsen te ontdekken, nieuwe mensen te ontmoeten en nieuwe vrienden te maken.
Wat ons wel onderscheidt is dat we geen toeristen willen worden genoemd!
‘Wij zijn reizigers!’, is de verklaring die wij zelf graag nadrukkelijk aan de toeristen geven.
Wij zijn namelijk heel anders dan de enorme hordes mensen die elk jaar aan de Costa’s, of andere zonovergoten badplaatsen, met rood verbrande lichamen de laatste resten “Cuba Libre’s”, Heineken biertjes, tomatensoep en frikadellen tot aan de middag op bed in hun hotelkamer liggen te verteren.
Wij staan bijna altijd vroeg op en blijven bij voorkeur niet langer dan een paar dagen op dezelfde plaats hangen. Alhoewel! Dat laatste moet ik meteen tegenspreken want volgens de “wet van zeven”, zeven dagen op dezelfde plaats, en in dit geval na zeven weken op reis slaat de vermoeidheid toe en gaan we een paar weken in winterslaap zoals Kris en ik dat vroeger noemden. Gewoon een week of twee op de zelfde plaats blijven hangen en de tijd vullen met slapen, eten en filosoferen. (Lees lekker eten, veel bier drinken en plannen maken voor het vervolg van je reis.)

1999 - Met Kristof in China

Wij bezoeken natuurlijk ook de bekende toeristische trekpleisters maar de kleinere alledaagse zaken zijn veel belangrijker. Die verkoopster van haar eigen verbouwde groenten op de markt om zes uur in de ochtend. Die fietsende kleermaker die met een naaimachine achterop de fiets van dorp naar dorp trekt om de kleding te repareren. Een lunch in een klein restaurantje of straattentje.

2008 - Nasi als ontbijt op Bali (Indonesië)

Tijdens het lezen van “Familieziek”, Adriaan van Dis, vond ik een verklaring en een woord voor onze afwijking: “Poriomanie” oftewel “Dromomanie” in beter Nederlands.

Een citaat uit een tijdschrift over reizen:

Het klinkt bizar, maar het bestaat echt: de reisziekte. “Dromomanie” wordt ook wel omschreven als de psychologische, oncontroleerbare drang om te zwerven. Mensen die dit label opgeplakt krijgen, hebben over het algemeen een sterke drang om constant te reizen en nieuwe plekken te ervaren. Dit gaat meestal ten koste van hun werk, gezinsleven én sociale leven. Mensen met Dromomanie wijken spontaan af van hun routines, reizen lange afstanden, switchen veel tussen verschillende beroepen en nemen zelfs een andere identiteit aan. De naam stamt af van het Griekse dromos (rennen) en manie (waanzin).

De eerste bekende diagnose:

In de negentiende eeuw kreeg de Fransman Albert Dadas als eerste deze diagnose toegekend. In 1826 werkte hij als 26-jarige jongeman in een fabriek bij Bordeaux. Misschien zat er iets in de wijn, maar op een dag kwam hij niet meer opdagen op zijn werk. Niemand wist waar hij was. Later bleek dat hij een jaar lang lopend door Europa heeft gezworven. Na zijn terugkomst verklaarde hij aan een jonge psychologiestudent dat hij zijn wil om te reizen niet kon onderdrukken. Elke keer wanneer hij hoorde van een nieuwe plek, borrelde er een soort dwangmatig verlangen naar boven om erheen te reizen. Hij liet dan letterlijk alles en iedereen achter zich om naar die plek te reizen.

Misschien was Albert Dadas wel echt ziek. Misschien wilde hij gewoon vrij zijn en de wereld zien. In die tijd was dat natuurlijk niet normaal en werd er een label geplakt op dit soort 'afwijkende' mensen. Wat zouden ze denken van de reizigers van tegenwoordig?

Bron: http://www.columbusmagazine.nl/nieuws/2968/reisziekte_het_bestaat_echt.html

Het voelt in ieder geval niet anders nu de diagnose is gesteld en wij als reizigers weten dat we dwangmatig over de wereld zwerven. De vrijheid telt voor mij het meest, en natuurlijk het eten. Dat laatste is de brandstof die me verder sleurt en inspiratie geeft, hoewel ik nu lekker op het strand lig met een stuk rode watermeloen en een sodawater. Ik lig plannen te maken voor ons uitstapje naar Maleisië, van Penang naar Kuala Lumpur via een omweg, en zo voel ik me toch een reiziger. Want zelfs dromen met mijn ogen open onder de tropenzon brengt me naar plaatsen die ik mischien nooit zal bezoeken.

2011 - Ober in Restaurant op Java (Indonesië)

Vanavond gaan we lekker een beetje lezen en tv kijken. Pattaya staat twee avonden droog wegens verkiezingen.

Maleisië: Een vreemd gerecht

Malacca (Heeren Inn Hotel), zaterdag 12 maart 2005

Ik heb besloten om ook de laatste vier dagen in Malacca door te brengen. Uiteindelijk is het hier zo slecht nog niet en ik moet ook nog wat bezienswaardigheden in dit oude stadje bezoeken. De beste tijd om dit te doen is op de maandag en dinsdag, wanneer hier niets te doen is omdat de lokale bevolking moet werken.
Ook op deze ochtend, jullie raden het al, het gebruikelijke ontbijt van de bakker onder het “Mahkota Parade” winkelcentrum. Ik heb gelukkig weinig problemen met de stoelgang en ik wil dit ook graag zo houden. Het is een uitkomst voor het wandelen. Het is heerlijk om zonder de angst van een diarree aanval door Malacca te wandelen.
Ondanks het goede gevoel blijf ik door lichte twijfels toch dicht in de buurt van mijn hotel en denk na over wat te doen de komende dagen. Ik kan eenvoudig naar Kuala Lumpur gaan, misschien zelfs een paar dagen naar het eiland “Pulau Tioman”, of gewoon hier blijven rondhangen. Heerlijk als je de keuze gewoon kan laten afhangen van je onderbuik gevoel.
Al mijmerend loop ik plotsklaps tegen een gebouw aan dat zo in de “Efteling” zou kunnen staan. Een groot wit gebouw met een zalmkleurig dak, barokstijl zou ik op het eerste gezicht zeggen. Ik zoek naar de Lonely Planet in mijn broekzak om te zien of er wat over deze opvallende vertoning in staat. Helaas niet, ik zal de volgende keer eens kijken of ik wat meer te weten kan komen over deze opvallende verschijning.

Het gebouw is het “Chee Ancestral Mansion”. Heeren Street (Jalan Tun Tan Cheng Lock), die sommigen 'Millionaire's Row' noemen, omdat veel rijke Malacca Baba-Nyonya families vroeger langs deze straat woonden. Een wandeling door deze straat, en rij schilderachtige huizen, leidt er uiteindelijk toe dat iemand langs de Chee Family Ancestral Mansion komt. Het is onmogelijk om dit indrukwekkende gebouw te missen met een unieke architectonische stijl. Het blijft tot op de dag van vandaag een symbool van de familie Chee.

De familie Chee is misschien wel een van de vroegste families die wortel schiet in Malakka met 300 jaar geschiedenis. De stichtende voorouder was Chee Soo Chan, die afkomstig was uit het dorp Tianwei, gelegen in het district Longxi in de prefectuur Zhangzhou van de provincie Fujian in China. Chee Soo Chan, geboren in 1689, was al getrouwd en had drie zonen in China voordat hij naar Malakka kwam. Na zijn migratie trouwde hij met een lokaal geboren vrouw met wie hij vier zonen had, waardoor de wortels van de Chee Clan in Malakka effectief werden verspreid. Hij overleed in 1752 op 64-jarige leeftijd en werd begraven op de begraafplaats van Bukit China.

De drukkende warmte is opnieuw ondragelijk, het zweet gutst uit mijn lichaam en ik besluit dat het tijd is voor een lange sessie achter de laptop in de koelte van mijn eenvoudige en sobere hotelkamer. Later ga ik wat eten om de hoek bij het hotel. Mijn eetlust is vandaag ook niet erg groot in dit warme weer en een bordje rijst met wat groente is voldoende.
Ik heb genoeg tijd doorgebracht op mijn hotelkamer vandaag dus kies ik ervoor om meteen na het eten naar het “Discovery Café” te gaan. Een gezellige drinkgelegenheid aan de Malacca rivier met een klein restaurant dat eenvoudige Chinese en Maleisische gerechten serveert. Ik heb dorst als een kameel dus laat ik mij de grote flessen bier goed smaken.
Bob Teng is een vriendelijke gastheer die het de gasten, lokaal en toeristen, goed naar de zin maakt. Het bier is ijskoud, vriendelijk geprijsd en de achtergrondmuziek is uit de jaren zeventig. Bij aankomst ben ik de enige gast in het café! Het voordeel is dat ik niet lang hoef te wachten op mijn eerste grote ijskoude fles Carlsberg bier.
Malacca, maar ook Maleisië, is een heel vreemde eend in de bijt in Zuidoost-Azië. De voormalige Britse kroonkolonie is officieel sinds de onafhankelijkheid en volgens de grondwet een islamitisch land. Demografisch gezien zit het heel anders in elkaar! Slechts iets meer dan de helft van de bevolking is islamitisch maar omdat er een stemplicht bestaat is de “UMNO”, de nationalistische politieke partij van de islamieten, onafgebroken sinds de onafhankelijkheid aan de macht!
Ongeveer de andere helft van de bevolking is Chinees of heeft hun oorsprong op het Indiase schiereiland. Zij genieten van een biertje en af en toe wat sterkers. De islamieten hebben dit probleem opgelost door extra belasting op alcoholhoudende dranken te heffen die gebruikt wordt om de eerste levensbehoeften van de luie islamieten te subsidiëren. Vooral tarwemeel en suiker, veel suiker!
Later op de avond is het “Discovery Café” goed vol gelopen en ik zit aan tafel met een groep vrienden en wat nieuwe kennissen. Het is hier een trefpunt voor nieuwkomers in Malacca. Deze sfeer maakt waarom we in eerste instantie op reis gaan om nieuwe mensen te ontmoeten op onbekende plaatsen.
Dr. Morali, hoofd van de plaatselijke universiteit voor het toerisme, en Patric Teo, die ik enkele jaren geleden heb ontmoet, nodigden mij uit om nog wat te gaan eten op de “Melaka Raja”. Dat is een nieuwbouwwijk die is gebouwd op teruggewonnen land van de zee in de straat van Malacca.
We duiken met zijn drieën in de oude auto van Dr. Morali en scheuren de nacht in. We gaan in de totaal tegenovergestelde richting die ik heb verwacht en ik begin mij langzaam zorgen te maken. Ik zit tenslotte licht aangeschoten, met twee totaal vreemden, in een gammele Datsun en waar we heen rijden lijkt in ieder geval niet wat we hebben besproken.
Ik begin te twijfelen of het wel slim is geweest om dit te doen. Maar nog voordat ik door de mogelijkheden voor een ontsnapping ben gelopen komen we op bekend terrein. Ik herken de nieuwe brug over de “Malacca Rivier” en in de verte zie ik het Mahkota ziekenhuis. Alles is in orde en ik hoef mij verder geen zorgen meer te maken.
Het restaurant waar we naar toe zijn gegaan serveert een gerecht dat ik nog nooit van mijn leven heb gezien. Het wordt nog vreemder, dit restaurant serveert maar een gerecht! Het heet “Satay Celup”, het is een soort fondue maar dan met satésaus. Inderdaad, een grote pan gevuld met een aromatische satésaus waar je de stokjes rauwe vlees, vis en groente in gaar kookt.
Ik wordt door Patrick naar binnen geleid waar een soort gekoelde boekenkast vol staat met dienbladen met de verschillende stokjes vlees, vis en groenten. Je neemt een bord van de enorme stapel en pakt gewoon de stokjes die je wil eten. Wanneer je klaar bent worden de stokjes geteld en je rekent af voor wat je hebt gegeten. Het gekleurde uiteinde van de bamboestokjes geeft aan wat het kost. 25 sen, 50 sen, 75 sen of RM 1. Het goedkoopste stokje kost minder dan 6 eurocent en duurste stokje nog geen 25 eurocent! Het eten van “Satay Celup” met mijn nieuwe vrienden is een schitterende ervaring, en eerlijk gezegd smaakte het nieuwe gerecht mij ook opperbest.
We zitten tussen de Chinezen en Indiërs en ik kijk mijn ogen uit. Zal deze kleine prinses mij over twintig jaar nog herinneren? Zal zij ooit haar eigen foto nog op mijn weblog zien wanneer ze een volwassen vrouw is? Een muur van dozen bier in een islamitisch land! Deze blauwe muur bevestigd wat een uniek islamitisch land Maleisië is.
Ik heb een goed gesprek aan tafel met mijn twee gastheren. Dr. Morali is min of meer een adviseur van de lokale overheid met betrekking tot het toerisme. De staat en de stad Malacca hebben de grootste plannen. Zo moet er een internationale luchthaven komen van honderdtwintig miljoen USD en een hoge toren met een draaiend restaurant in de top voor vijftien miljoen USD. Dit alles moet er voor zorgen dat er in de toekomst twaalf miljoen toeristen op jaarbasis naar de historische stad komen.
Dr. Morali heeft hier zijn twijfels over en verdenkt enkele lokale bestuurders van fraude en corruptie. Familieleden met bouwbedrijven zouden vette contracten krijgen en uiteindelijk zal de lokale bevolking voor de kosten van de mislukte bouwprojecten moeten opdraaien. De luchthaven is helemaal een lachertje! Een provinciale bestuurder wil zijn naam in gouden letters zien. Met KLIA op nog geen 85 kilometer afstand is er honderd procent zeker geen behoefte aan een nieuwe internationale luchthaven. Dr. Morali heft openlijk zijn visie op de toekomst van Malacca gesproken en daar veel vijanden door gemaakt.
Patrick Teo is een andere persoonlijkheid die heel dicht bij Malacca staat. Hij vertelt over de geschiedenis van Malacca en dat de huidige gemeenteraad Groot Brittannië prijst voor wat ze hebben betekend voor de gemeente. Hij vindt dat allemaal maar flauwekul, de “Hollanders”, die hebben Malacca groot gemaakt! We lachen, praten en drinken met elkaar, de tijd vliegt om.
Patrick en ik gaan nog een paar biertjes drinken bij de “Geographer”, een heel mooie bar/restaurant tegenover “Ringo”. Ringo is een gitaarspeler en zanger die op vrijdag en zaterdag Engelse, Maleisische en Chinese klassiekers ten gehore brengt in een fantastische sfeer.
Ondertussen heb ik ook al besloten wat ik verder ga doen. Ik blijf hier nog een paar dagen rondhangen, het is in Malacca toch wel aangenaam verblijven.

Nederland: Kerstmis in Zaltbommel

Zaltbommel (Op de bouwplaats), woensdag 24 december 2025

Het jaar 2025 begon met een fantastisch vuurwerk terwijl de champagne in de koelkast stond om onze nieuwe toekomst te vieren. Eindelijk zou ons pensioen samen beginnen. Helaas liep het jaar af met een sisser en een nachtmerrie bij daglicht! Gelukkig is er altijd licht aan het einde van de tunnel.
Voor 2026 gloort er weer een tropische zon aan een staalblauwe horizon. Vergeet nooit dat je (geestelijke) gezondheid veel belangrijker is dan alle materiële zaken om je heen bij elkaar. Geld komt en gaat maar de tijd glijd alleen aan je voorbij. Geniet van je gezelschap en de kleine dingen om je heen?

Lyka en Jielus wensen jullie allemaal een,