Strijbeek (Op de Strijbeekse Heide), donderdag 22 april 2021Vandaag begint voor ons het nieuwe normaal! We hebben er genoeg van en we zijn er helemaal klaar mee. Net als de rest van Europa! Na huisarrest, TBS en de avondklok ontsnappen we vandaag aan de kleine wereld waar we het laatste half jaar in hebben doorgebracht. We trekken de gemeente- en stadsgrens van Zaltbommel over en gaan de wijde wereld in.
Ons doel voor vandaag is een klein gehucht met ongeveer 250 inwoners aan de grens met België. Hier ligt de “de Strijbeekse Heide” en dat is de locatie voor onze eerste officiële wandeling van het Corona jaar 2021. Het tweede Corona jaar welteverstaan! En Mark en Hugo zijn er samen nog niet uit of 2022 ook nog een Corona jaar wordt, het onderdrukken van de bevolking loopt namelijk allemaal op rolletjes. De combinatie met het “Outbreak Management Team” heeft een machtsblok gevormd dat in de moderne geschiedenis nog nooit gezien is.
Een “democratische dictatuur” die haar macht ontleent aan voorspellingen over het aantal gevulde ziekenhuisbedden! Een variabele die ze zelf kunnen beïnvloeden, dus erg betrouwbaar kan het nooit zijn! Wat zullen ze over enkele tientallen jaren hier hard om moeten lachen. Net als wij nu lachen om de oefeningen tegen het vallen van kernwapens uit de jaren vijftig. Kinderen in een schoollokaal die na het horen van een onheilspellende sirene onder een houten tafel kruipen om enkele seconden later door de intense hitte van kernsplitsing te worden verdampt tot de bouwstenen van het universum.
Na wat boodschappen bij de Aldi te hebben ingekocht brommen we over de N65 richting het zuiden. Net na Vught, op de opvallend lege parkeerplaats van een wegrestaurant, genieten we van ons ontbijt. Een gewoon stukje stukje stokbrood met oude kruimelkaas is in het leefgedeelte van de oude camper een lekkernij. Buiten raast het verkeer voorbij gevolgd door vier ogen. Ik neem nog een slokje van mijn vers gezette koffie.
Een half uurtje later parkeren we de “Oude Dame” op de parkeerplaats van “de Strijbeekse Heide”. Het is hier al aardig druk voor een doordeweekse zondag. Nederland heeft tijdens de “Corona Crisis” de buitensport, wandelen en fietsen, ontdekt.
En daar zitten we dan te zitten. Dat is het camperleven, heerlijk zitten op ongelukkige slechte schuimrubber kussens gewoon omdat het kan. Het is een komen en gaan op de parkeerplaats. 1 op de 3 auto’s heeft een viervoeter bij zich die meteen wordt uitgelaten. Gelukkig wel aan de lijn. Toch is dat jammer, die honden horen hier niet in de natuur. De geuren die ze in de natuur achterlaten wordt door de natuur zelf als zeer ongemakkelijk ervaren. Die onbekende geuren verstoren de èchte dieren in de natuur! Hoeveel van die honden zouden van het “avondklok ras” zijn? Het is ronduit zielig dat straks een groot gedeelte straks in asiels terecht komt. Of komt er straks een meldnummer voor plotseling verdwenen huisdieren? Verklik u buren wanneer het blaffen plotseling onverklaarbaar is verstomd?
We beslissen om tijdens de wandeling onderweg te eten. We gaan een kleine negen kilometer wandelen over heide en door bossen. Ons tijdschema is voor vandaag wel moeilijk. Lunchen voor ons vertrek is veel te vroeg, wachten tot we terug zijn te onzeker en waarschijnlijk te laat dus nemen we de zalm salade schotel en het stokbrood mee in Lyka’s groene rugzak.
Zelf ben ik al een uurtje druk met de elektronica. Als eerste ga ik vandaag alleen foto’s maken met de iPhone. Het slepen met de twee kilo zware Nikon D600 is eigenlijk niet meer nodig. Als ik af en toe zie wat voor mooie foto’s Lyka met haar iPhone 11 maakt dan is het me snel duidelijk dat de zware digitale fotocamera’s, en ook de kleine digitale compact camera’s, in een strijd met de mobiele telefoons is verwikkeld die ze onmogelijk kunnen winnen. Er zijn zelfs magazines die alleen nog maar gaan over het fotograferen met de iPhone!
Als tweede heb ik een nieuwe applicatie op mijn iPhone geïnstalleerd die mijn oude trouwe “Garmin Oregon 400t” moet vervangen. Ook zo’n elektronische dinosaurus uit een ver verleden! Heel lang was het gewoon de gemakkelijkste en de beste manier om met je navigatie gegevens om te gaan. Ik ben in ieder geval benieuwd.
Vol goede moed beginnen we aan de wandeling die we op www.routeyou.com hebben gevonden. Bos en heide, altijd mooi om te zien maar weinig om over te schrijven! Op de foto’s is duidelijk te zien dat we heerlijk weer hebben vandaag. Het is nog wat frisjes in de wind, een graad of vijftien, maar in de zon en uit de wind is het heerlijk. De temperaturen zijn zo aangenaam dat je tijdens het inspannen van de wandeling net niet begint te zweten.
We lopen over brede zandwegen met een asfalt fietspad aan de zijkant en we gaan plotseling binnendoor over smalle zandpaadjes. Binnen twee kilometer is het duidelijk dat de nieuwe applicatie wel werkt maar ook heel veel energie verbruikt. Volgens de procenten indicator op mijn iPhone gaat het zo snel dat ze binnen drie uur helemaal leeg zou zijn. En dat is natuurlijk niet wenselijk. Dus schakel ik terug op de vertrouwde applicatie van “ViewRanger”.
Zonder veel te praten glijd het fijne zand van Noord-Brabant onder ons door. We genieten van het weer, het landschap, de stilte en de natuur die ons nooit teleur stelt. Spreken in zilver maar zwijgen is goud!
Een zwam zo groot als een fietszadel consumeert de dode stam van een andere boom. In de natuur speelt tijd geen rol. Tijd is door mensen bedacht, en sindsdien is tijd gelijk aan geld. Loop maar als een dolle blinde rond zonder te genieten van wat er om je heen gebeurd. Elke seconde die weg tikt komt nooit meer terug!
We passeren de “Chaamse beek” en horen een stukje voor ons de kikkers, of padden, in de beek springen. Je ziet ze niet maar je weet dat ze van onder het wateroppervlak naar ons kijken. Zodra we weer verder zijn klimmen ze weer op de oever om zich in de lentezon op te warmen.
Bij gebrek aan meubilair in de natuur gaan we, uit de wind, langs de kant van de weg zitten om te genieten van onze lunch. De grote rode mieren zijn al ontwaakt maar ze zijn nog niet lastig! De zalmsalade met stokbrood verdwijnt als sneeuw voor de zon. We zijn al ruim over de helft van onze wandeling en we kijken beide uit naar het ontspannen in de camper.
Nadat we een lange rechte laan omzoomt met bomen richting de straat hebben afgelegd zien we eindelijk onze camper in de verte tussen de nog zonder bladeren getooide takken staan. Dat was het dan! Dat was onze eerste officiële wandeling van 2021. 8,34 kilometer! Lijkt leest de calorieën die ze heeft verbrand en nog veel meer gegevens op haar nieuwe iWatch 6.
In de camper ga ik meteen onderzoeken welke nieuwe gegevensstromen ik moet indammen en welke nieuwe digitale wegen ik moet bewandelen om tot mijn doelen te komen. Het schrijven van verhalen zoals dit verhaal dat u nu zit te lezen. Maar niet voordat ik een welverdiende halve liter witbier heb open getrokken.
En het gaat me uitstekend af! “Reverse geocoding”, het aanvullen van de plaatsnaam, provincie en land waar de foto is gemaakt, voor de foto’s uit de iPhone gaat me gemakkelijker af dan ik had verwacht. Ook dit is dus weer een winnaar. Ik kijk met medelijden naar mijn oude Nikon D600 die in een box onder de trap ligt. Dit zou zo maar de laatste òf op een na laatste reis zijn geweest dat hij mee mag.
Een eenvoudige maaltijd van opgebakken supermarkt Nasi Goreng met saté uit een zakje en een gebakken ei is onze maaltijd voor vanavond. Het kan beter maar het kan ook slechter. We hebben een stevige trek dus maken rauwe bonen onze honger zoet. De magen worden gevuld en op de iPhone kijk ik naar de voetbalwedstrijd Ajax tegen FC Utrecht. Hier gaat wel wat fout! De hoeveelheid data die door de applicatie van KPN wordt verbruikt is astronomisch, dat kan en mag niet goed zijn. Morgen maar eens naar kijken!
De zon zakt onder de horizon. De laatste auto verlaat de parkeerplaats en niet veel later staan we eenzaam en alleen op de parkeerplaats in het bos. Er is geen sprankje licht te zien. Af en toe passeert er een auto over de weg maar het is al na negen uur en ik kan moeilijk geloven dat er nu nog een controle komt, dus we overnachten hier. Nog een wijntje, en dan slapen.
Vrijdag 23 april
Zodra om kwart voor zes ’s morgens het verkeer op gang komt, waarschijnlijk bouwvakkers op weg naar hun werk, ben ik wakker. Het is fris in de slaapruimte. Zodra ik het gordijn open schuif voel ik de behaaglijke warmte me tegemoet komen. De kachel in de camper snort op een laag pitje. Snel uit bed en het gordijn weer dicht. Ik kleed me aan en zet de fluitketel op het gas. De gordijnen voor de ramen gaan open en ik zie de natuur om ons heen ontwaken.
Wat zijn de eenvoudige dingen in het leven toch mooi! Mijn computer gaat aan, ik lees snel het belangrijkste nieuws, schenk voor de laatste keer kokend water op de filterkoffie en zet de internet radio aan. Ik ben klaar voor een flinke sessie schrijven en foto’s verwerken. Voor mij een van de belangrijkste manieren om te ontspannen.
Om zeven uur is het buiten nog rond het vriespunt. De rijp heeft zich wanhopig vastgeklemd aan grassprieten in het veld en op de heide. De zon verwarmt en de nevel vecht met alles wat ze tot haar beschikking heeft. Het is het begin van een mooie lentedag.
Straks, na het ontbijt, naar huis en de volgende oefenreis plannen. Hoogstwaarschijnlijk komende maandag.
