België: Vertrek op een maandag

Heindonk (Watersportbaan Hazewinkel), maandag 13 juli 2020

Het voelt vreemd voor me aan dat we deze keer op een maandag vertrekken. We vertrekken dan ook niet voor een weekend maar voor een wat langere tijd. Duitsland is na vorige week ook een beetje uit de gratie. Ik kan niet zeggen waarom omdat het een gevoelskwestie betreft. België trekt me nu meer omdat Vlaanderen veel gemoedelijker is.

Nadat we alle geopende en bederfelijke zaken van de koelkast naar de camper hebben gesjouwd zijn we voor elf uur al klaar om te vertrekken. Winkelen is vandaag niet nodig omdat het belangrijkste al aan boord is. De zon schijnt uitbundig wanneer we Tilburg passeren en richting Turnhout gaan. Aan het weer zal het hoogstwaarschijnlijk niet liggen en de wandelingen die ik tot nu toe heb gevonden lijken ook een voor een de moeite waard te zijn.

We hebben onderweg naar onze slaapplaats voor de nacht genoeg te bespreken en een van de belangrijkste gespreksonderwerpen is onze winterreis, de trekvogels achterna naar het zuiden van Europa. De kans dat we onze openstaande tickets van “Swiss International Air Lines” dit jaar nog gebruiken is wel heel erg klein geworden met de huidige stand van zaken aangaande de Covid-19 crisis. Een tweede golf lijkt slechts een kwestie van tijd te zijn. We kunnen alleen maar hopen dat de vliegmaatschappij nog een keer onze data gratis wil wijzigen. Anders moeten we alsnog ons geld terug vragen. We komen dus een vertrekdatum naar het zuiden overeen die wij nog even voor jullie in het midden laten.

Bij het passeren van een Aldi grijp ik toch nog snel twee grote pistolets en een zak gemengde sla. Lunch en groenten bij het avondeten zijn geregeld! De witte bolletjes en krentenbollen zijn het ontbijt voor morgen. Dat waren dan de grootste problemen die we vandaag moeten oplossen. 

We rijden opnieuw naar de parkeerplaats bij “Watersportbaan Hazewinkel”. Een schitterende rustige zonnige parkeerplaats midden in de natuur. Dit is een van die plaatsjes die vanaf twee weken geleden in de Garmin GPS blijven. Tenminste, totdat deze plaats ook haar aantrekkingskracht verliest. Het kan zo maar gebeuren dat de coördinaten van deze mooie plaats zich gaan verspreiden op verschillende camperfora en dan zal de toeloop snel te groot worden en de verbodsborden onvermijdelijk. 

Na de lunch van pistolets met tonijnsalade, met komijnekaas en enkele kleine klusjes ga ik rond half vijf toch nog even een wandelingetje maken rond de roeibaan. Het is maar een kleine zes kilometer maar dat is genoeg om mijn hoofd weer voor even leeg te maken. Lyka heeft dan ook wat tijd voor zichzelf en kan haar verantwoordelijkheden in de camper controleren. Gisteren was een niet al te gemakkelijke dag voor me met veel gemoedswisselingen, echt zo’n dag die je snel wil vergeten en ook zo’n dag waarom ik snel Zaltbommel wil verlaten en vergeten.

Terug bij de camper ben ik weer helemaal opgeknapt en denk na over de dagen die we voor ons hebben. We hebben wel een idee wanneer we weer thuis willen zijn maar het kan ook een dag eerder of een dag later zijn. 

Na een heerlijke ontspannende sessie komt het avondeten op tafel. Shoarma met gebakken aardappelen en sla. Niets bijzonders maar in de camper een heerlijke maaltijd. De net door ons ontdekte sinaasappel yoghurt van de Aldi is het dessert.

Ik kijk nog wat tv en klim al vroeg in de alkoof om wat te lezen. Ik moet tot rust komen en er alles aan doen om de problemen uit het verleden te vergeten! Morgen in ieder geval om zeven uur weer op!

Nederland: Storm in juli

Zaltbommel (Thuis), zondag 5 juli 2020

Ik weet niet wat ik ervan moet denken maar op deze zondagochtend schud de camper om half zeven zo heen en weer dat het wel lijkt dat we aan boord van een jacht in de haven liggen. Het slingeren heeft me zelfs uit mijn slaap gewekt. Het is ook nog eens fris in de camper. Zo fris verwacht je niet in juli! Het is tenslotte zomer in Nederland.

Koffie en internet. De gasvlam verwarmd niet alleen het water in de fluitketel maar de restwarmte verwarmt ook de kleine leefruimte en binnen enkele minuten is de temperatuur weer aangenaam. Gelukkig werkt het internet ook weer naar behoren. Gisterenavond was dat wel anders. Onze mobiele apparaten bleven van Nederlandse naar Duitse telecom netwerken overschakelen en weer andersom. Van EDGE naar 4G en dan via 3G weer naar EDGE. Het zal er wel mee te maken hebben dat we maar op enkele kilometers van de Nederlandse grens staan.

Ik trek de gordijnen aan de deurzijde open en kijk over een groen weiland naar een bosrand. Dit is een uitzicht dat ik kan waarderen. Lyka en ik maken er vaak grapjes over.

Wanneer ik met mijn arm een zwaaiende beweging maak zeggen we in koor: ‘Een beetje groen!’

De lucht is slechts in een toon grijs geschilderd en dreigt met regen. En dat in juli? Storm en regen in juli? Honderdduizenden Nederlanders die door het Covid-19 (Corona) virus gedwongen zijn om hun vakantie doorbrengen op een camping in Nederland. En dan dit weer. Misschien zelfs met een roedel zeurende kinderen? Het zijn vreemde tijden, dat zeker! Iedereen in Europa moet zich aanpassen en richten naar de richtlijnen van de overheid.

Met een beker, de Barcelona variant, koffie binnen handbereik begin ik aan een verhaal van vier maanden geleden toen we op de motor in Thailand op reis waren. Ik kijk er zelf ook van op, om eerlijk te zijn, dat ik plotseling oudere verhalen aan de hand van de foto’s kan schrijven. Wanneer dit zo doorgaat ben ik voor onze reis in het najaar helemaal bij met schrijven. Ik probeer eerst om 2020 helemaal compleet te maken waarna ik aan 2019 en 2018 begin. 

Zodra Lyka zich in de leefruimte heeft gemeld gaat de (tandoori) oven op de gaspit! Dit stukje keukengereedschap is een van de beste dingen die we ooit voor de camper hebben gekocht. Het is een soort airfryer voor op het gas in de camper. Alles gaat er in van broodjes tot en met kippenvleugels. De “Dreamchef Tandoori Oven” heb ik jaren geleden gekocht als opvolger van de veel kleinere “Omnia Oven”. De prijs op het internet is ondertussen verdubbelt maar wanneer deze mobiele oven, om welke reden dan ook, sneuvelt dan kopen we meteen een nieuwe.  

Het regelen van de temperatuur onder de deksel gaat dus niet met een thermostaat maar op het oog, de hoogte van de vlam, en het bekende fingerspitzengefühl. Zo tover ik binnen twintig minuten heerlijk verse afgebakken krokante croissants op tafel die we traditioneel elke zondagochtend rijkelijk beleggen met gerookte zalm. We gaan vanavond ook nog een stukje verder. We gaan ovenbitterballen proberen. Ik kijk er nu al naar uit.

Na het ontbijt zoek ik naar een mooie wandeling op “route.nl", en die is snel gevonden. Tien kilometer langs water, door bossen en over heide met zandverstuivingen op iets meer dan twintig kilometer vanwaar we nu staan. We ruimen de leefruimte op en in zodat er zich onder het rijden niets kan verplaatsen waarvan wij verwachten dat het op zijn plaats blijft.

Tijdens onze eigen verplaatsing naar de cabine van de “oude Dame” worden we nog een keer herinnerd aan hoe fris het is op deze zondagochtend in juli. De motor start zonder problemen, en nadat ik onder de motorkap heb gekeken of mijn noodreparatie nog in orde is, zetten we ons in beweging richting de parkeerplaats waar we de wandeling voor vandaag zullen starten en wellicht ook nog kunnen overnachten.

Ik heb de gratis kaart van “OpenStreetMap” op de Garmin geïnstalleerd maar dat blijkt deze keer geen groot succes. De gratis kaart blijft vastlopen waarna de Garmin zich weer opnieuw moet opstarten. Direct daarna moet ik dan weer onze bestemming instellen. Na drie keer blijkt dat we ook nog eens in een cirkel terecht zijn gekomen waarbij de Garmin GPS ons steeds een fietspad probeert op te leiden.

Dan ben ik het zat! Ik zet de camper aan de kant en stel de Garmin kaart van Europa weer in. De eerste druppels, die waren voorspeld, vallen op de voorruit. De horizon is grijzer geworden en de horizon is langzaam aan het vervagen. Nog voordat we Nederland bereiken is de ruitenwisser van de interval stand naar laagste stand gezet. Het rubber schraapt het regenwater van de voorruit. De motregen gaat over in een gewone lichte regen.

We kijken elkaar aan en zonder een woord te zeggen hebben we besloten om naar huis te rijden. Op pad met de camper is leuk maar om zestig kilometer van huis in de regen in de camper te zitten heeft weinig zin. Dat kan ik achter het huis ook! Zo komt dit tweede weekend toch nog onverwacht aan een einde. We hebben wel afgesproken dat onze volgende rit een dag of tien zal duren. Dan gaan we weer richting België, het Scheldeland en de Vlaamse Ardennen.

Duitsland: Een donkere zaterdag

Kessel (naast de kerk), zaterdag 4 juli 2020

De zomer lijkt verder weg dan ooit wanneer ik om half acht de ladder af klim. Afgelopen nacht ben ik een paar keer wakker geworden van het tikken van de regendruppels op het dak. De temperatuur ’s nachts komt niet boven de 17 graden uit maar dat maakt dan weer dat we goed kunnen slapen in het kleine bed boven in de alkoof. Voor hoe lang nog? Vraag ik me af en toe af. Zal ik in een niet al te verre toekomst alleen beneden op een zitbank gaan slapen? Alleen al van het idee om alleen te gaan slapen lopen de rillingen me over mijn rug.

Ik zet een pot koffie en raadpleeg de moderne weer orakels op mijn iPhone. Ook vandaag zijn ze het niet met elkaar eens of het op onze locatie gaat regenen of dat het vandaag droog zal blijven. Optimistisch als ik ben ga ik er dan maar vanuit dat het droog blijft. 

En dan komt er via de sociale media, moderne tam-tam trommels die (slecht) nieuws verspreiden, het bericht dat er weer een goede vriend het huidige voor het eeuwige heeft verwisseld. Ik krijg een brok in mijn keel en denk voor een moment met weemoed terug aan onze gesprekken op de markt in Pattaya.

‘Huib, je bent een gewaardeerde  vriend. Ik was het niet altijd met je eens maar het was altijd gezellig om een biertje met je te drinken. Huib was een prima kerel die ik niet zo maar zal vergeten. Een goede reis vriend, het was een genoegen om je te hebben mogen ontmoeten!’

Ik ben een van de jongsten die in Pattaya neerstreek en met de pensionado’s op de markt bevriend raakte, dus normaal gesproken gaan er nog veel van mijn vrienden mij voor. Maar normaal is nu eenmaal geen garantie! Daarom probeer van elke dag het mooiste te maken.

Met elke dag dat ik ouder ben geworden raakt dit soort nieuws me steeds dieper in mijn ziel. Het is de constante herinnering dat ook mijn afscheid langzaam dichterbij komt. De derde vriend alweer van de vaste vrijdagmiddag op de Soi Buakao markt in Pattaya!

Dat we gaan wandelen is zeker zodra Lyka zich ook in het leefgedeelte van de camper heeft gemeld. Een beetje rondreizen en dan zinloos de hele dag in de camper gaan zitten wachten of er regen komt is alleen een optie wanneer de weersomstandigheden het echt niet toelaten om naar buiten te gaan! Na een ontbijt van bruine boterhammen met Hollandse komijnekaas en vleeswaren maken we ons gereed voor de zeven kilometer in het “Diersfordter Wald”. 

Direct na de parkeerplaats passeren we twee wild sluizen en stappen we een gemengd bos in. Het bos is niet helemaal wild maar wel goed gepland en onderhouden. Zoals jullie weten houden wij erg veel van wandelen. Lyka wat minder dan ik maar samen genieten van de rust die het bos uitstraalt. In de toppen ruist de wind en in de verte weg zingen de vogels hun mooiste lied. Lyka heeft voor dr zekerheid een paraplu in haar rugzak gestoken en ik heb daar mijn regenjack bijgestoken. We hopen natuurlijk dat het droog blijft maar wat extra bescherming tegen de verwachtte regen kan geen kwaad.        

Zeven mooie kilometers, iets minder dan twee uur, door een gemengd bos en over een loopbrug dwars door een veengebied. Gelukkig is het ook niet al te druk vandaag. Een klein beetje vermoeid maar redelijk voldaan arriveren we weer bij onze oude camper. 

Wat zijn we toch blij met onze oven pan waarin we op de kleine gaspit kunnen bakken zoals we thuis gewend zijn. Vandaag testen we “Kibbeling uit de oven” en om eerlijk te zijn gaat het perfect! Dus we hebben weer een heerlijk lunchgerecht aan onze verzameling toegevoegd, tenminste, wanneer de kibbeling beschikbaar is in de supermarkt.

We laten de lunch nog wat zakken en dan gaan op pad naar onze volgende halte. We hebben, en met ons vele andere bewoners van campers, nog een klein probleem. Ons huishoudelijk afval! In Nederland is het een drama, in België een ramp en in Duitsland is het niet veel beter. Huishoudelijk afval afvoeren is zo duur geworden dat gemeenten, ondernemers en burgers draconische maatregelen treffen om het huishoudelijk afval tot een minimum terug te brengen om zo de kosten te drukken. Wij zijn daar als reizigers met een camper direct een slachtoffer van! Wij kunnen moeilijk het huishoudelijk afval van enkele dagen, of weken, in een warme camper opsparen om mee terug naar huis te nemen!

Wij zijn persoonlijk niet van het zo maar ergens neer zetten, zoals we vaak genoeg langs de weg hebben gezien, dus gaan we maar op zoek naar een afvalbak. En dan ook nog een met een opening groter dan een frisdrankblikje. Gelukkig vinden we die na een half uur rijden naast een bushalte. Het mag misschien wel illegaal zijn wat we doen maar het is beter dan het afval langs de weg te zetten! 

De parkeerplaats die we als eerste op het oog hebben is te klein, te donker, te dicht bij een doorgaande weg en we hebben geen 4G ontvangst. Dat laatste is het belangrijkste ongemak! Na een korte omzwerving komen we terecht op de parkeerplaats naast de kerk in Kessel op een steenworp van de Nederlandse grens.

Het rommelt in de camper. Buiten is de lucht donker en binnen hangt er een donkere sfeer. Verveling heeft toegeslagen en dat brengt problemen met zich mee. Een van de meest belangrijke punten voor het reizen met een camper is dat een ieder zichzelf moet kunnen vermaken. De een mag nooit de tijd van de ander opeisen om zich te laten vermaken. 

Ook deze bui drijft weer over en na de maaltijd van Chili con carne op rijst begint Lyka aan een film op de tv. Helaas staat het volume zo hoog dat het voor mij onmogelijk is om een serie te kijken op mijn MacBook. Er zit dus niets anders op dan te wachten tot de rust is teruggekeerd. Morgen gaan we Nederland weer in, tenminste, dat is het plan. We hopen op tien kilometer droge kilometers wandelen in Nederlands Limburg.