Maleisië: De jetlag doorbroken

Kuala Lumpur (My Hotel @ Bukit Bintang (908)

Een combinatie van jetlag, een huiselijk misverstand en een voetbalwedstrijd van het Nederlands elftal resulteerde in een som met als uitkomst een nacht zonder enige vorm van slaap. De rugzakken waren gepakt en Lyka lag op bed te ronken. In de ruim 90  minuten speeltijd zag ik een uiterst geconcentreerd Nederlands team de Roemenen vakkundig oprollen. Het WK 2014 in Brazilië ligt binnen handbereik!
Na afloop had ik nog maar twee uur de doden voordat de taxi zou verschijnen. Nog maar een bakkie koffie en wat onzinnig prutsen op de laptop. Ik was bang dat als ik ging zitten nietsdoen dat ik in slaap zou vallen. Een uur voor het vertrek maak ik Lyka wakker die het misverstand nog steeds niet is vergeten en verder gaat waar ze voor het slapen was gebleven. Geen prettig gevoel op dit uur in de nacht! Zelf blijf ik rustig en knik af en toe maar een keer als teken dat ik toch luister naar haar pleidooi.
De taxi is gelukkig bijna een kwartier te vroeg en dat scheelt me weer een hoop stress. Voor de laatste keer kijk ik goed om me heen of we écht alles hebben ingepakt en wanneer ik gerust ben draai ik de deur achter me op slot. We zijn onderweg!
Frans - onze reisgenoot voor de komende vijf dagen - staat op de afgesproken plaats langs de weg te wachten. Ook deze onzekerheid kan niet meer voor stress zorgen. We zijn op weg naar Bangkok en wel naar de oude Don Muang luchthaven die door AirAsia een nieuw leven is ingeblazen. We kletsen wat onderweg en ik probeer zo goed als het kan wakker te blijven. Een boterham tegen de slaap. Het is een ongelijke strijd tegen de slaap maar tot nu ben ik aan de winnende hand.
Eenmaal op Don Muang glijdt de slaap als een deken van me af. Inchecken is een fluitje van een cent en de hele ervaring valt me 100% mee. Achteraf is het hier helemaal zo slecht nog niet! Het is alleen jammer dat de luchthaven een kleine 35 kilometer verder van Pattaya ligt en daarmee een stuk duurder is om te bereiken. Maar in zijn geheel is het een prettige ervaring.
Na de sandwich in het vliegtuig - die ik extra besteld heb - wint de slaap van mijn wilskracht. Mijn ogen vallen dicht en ik ben een paar keer echt vertrokken. Steeds als ik weer wakker schiet moet ik me eerst weer hervinden. Maar ze noemen die dingen niet voor niets “power naps”! En daar is dan Kuala Lumpur! Wakker maar niet geheel fris maken we tocht via de bus, airport ekspress en monorail naar het hotel.
Helaas is de kamer een kleine tegenslag. Na de mooie kamer tijdens ons vorige bezoek krijgen we nu het kleinste kamertje in het hotel. De kamer is zo klein dat het bed 10 centimeter korter is dan normaal met als gevolg dat mijn benen over de rand uitsteken. Ook de koelkast kan maar een klein stukje open, net genoeg om een flesje frisdrank te pakken. Ik ben moe en heb geen trek om hierover te klagen. Laat het maar zo zijn! Je kan nu eenmaal niet altijd geluk hebben!
We maken een korte wandeling rond Bukit Bintang en Frans krijgt zijn eerste indrukken van Kuala Lumpur. Maar echt ver komen we niet. Al voor zeven uur zitten op Jalan Alor bij een Chinees restaurant aan een voorzichtig biertje. Er volgen mihoen, Peking eend, saté, kippenvleugels en nog een biertje.
Die laatste maakt me zo slaperig dat ik besluit om terug naar het hotel te gaan om te slapen. De cirkel van de jetlag lijkt doorbroken. Nu slapen en morgen ben ik weer helemaal gelijk gezet met de Aziatische tijd.

Thailand: Eindelijk een probleemloze vlucht

Pattaya (Boxing Roo (6), 

We zijn weer onderweg en zoals de titel al zegt zonder enig probleem. Daar ben ik na de laatste twee vluchten - bagage achtergebleven in Moskou en vliegtuig kapot in Bangkok - wel blij om. Maar dat houdt ook in dat ik minder te schrijven heb.

Maar eerst nog even terug naar mijn dagen thuis in Nederland. Het waren mooie dagen die gevuld waren met allerlei klusjes die helaas niet konden wachten. Elke dag had ik wel wat te doen en vaak was de dag dan al voorbij of in ieder geval zo ver voorbij dat ik weinig anders meer kon gaan doen. De weekenden waren me heilig en ik heb dan ook zoveel mogelijk vrienden proberen te bezoeken maar helaas heb ik ook veel vrienden teleur moeten stellen. Maar het ergste was dat ik het weekend voor mijn vertrek ziek was geworden en daarmee een mooi weekend van afscheid en een grandioos concert van “Bob Charles” in rook zag opgaan.

Op dinsdagochtend is het al honderden jaren markt in Zaltbommel en ook traditioneel de dag dat ik weer vertrek.
‘Waarom?’
‘Heel eenvoudig!’
‘Het kan wel tot € 100,- goedkoper zijn om op een doordeweekse dag te vertrekken, en dat is snel verdient als je toch voldoende tijd hebt!’
Met een vlucht die pas om 16:00 vertrekt zouden veel mensen me voor gek verklaren als ik vertel dat ik al om 10:43 op de trein stap richting Schiphol. In mijn belevingswereld is de Nederlandse Spoorwegen al lang niet meer te vertrouwen en het laatste wat ik wil is dat ik vast kom te zitten op een klein station ergens tussen Utrecht en Schiphol. Wachten moet je toch! En dan is het wachten op Schiphol een stuk zekerder dan wachten thuis op de bank in Zaltbommel.
Schiphol is al lang niet meer zo’n hele slechte plaats om te wachten. Een koffie met een broodje uit de supermarkt en dan zo’n drie uur voor het vertrek inchecken en snel door de immigratie. Twee flesjes l’eau de toilette voor mijn meisje en twee halve liters bier voor mezelf. Ik ben klaar om te vertrekken.
Ze smaken me uitstekend nu ik al een paar dagen niets heb gedronken, ik voel me nog steeds geen 100% maar het komt er wel erg dichtbij. Vlucht MS758 van Amsterdam naar Cairo is ook een half uurtje te laat!
Maar ook hier geldt eigenlijk dezelfde regel: ‘Of ik nu in Amsterdam of in Cairo zit te wachten het blijft lood om oud ijzer!’
Een vlucht is een vlucht en het enige hoogtepunt is eigenlijk het eten aan boord. Nu weet ik dat er weinig mensen zijn die het eten lekker vinden aan boord van een vliegtuig maar ik denk dat dat wel een beetje aan de spanning kan liggen. Oké, ze zullen geen Michelin sterren winnen maar het eten bij Egypt Air is zeker niet slecht. Maanden geleden had ik tijdens het boeken een paar vreemde maaltijden besteld om uiteenlopende redenen. Ten eerste: Je krijgt altijd als eerste je eten als je aangeeft dat je een speciale maaltijd op prijs stelt. En ten tweede: Het grootste voordeel is dat je het meestal al op hebt voordat je buurman zijn prakkie krijgt. Dat geeft je wat meer ruimte voor de toch al smalle stoelen!
Ik was allang vergeten dat ik vis had besteld maar het smaakte me prima. Het was alleen jammer dat er geen wit wijntje bij werd geschonken! Egypt Air is - net als de meeste luchtvaartmaatschappijen tegenwoordig - een alcoholvrije maatschappij.
De wachttijd in Cairo vloog om. Een heerlijk gezelschap van een echtpaar - dat een groot voorbeeld voor me is - dat al 12 jaar elke winter voor zes maanden samen op reis gaat. Voeg daar nog een oudere dame bij die zes maanden per jaar in Zuid-Afrika verblijft en je hebt genoeg om naar te luisteren en natuurlijk ook te vertellen.
Twee blikken Egyptisch bier om een beetje rozig te worden zodat ik toch nog een beetje slaap zou kunnen pakken. Het vliegtuig van vlucht MS960 zit maar voor een derde vol en dan heb je al snel drie stoelen voor jezelf! Snel de moslim maaltijd van rundvlees en rijst naar binnen werken en dan slapen.
Helaas komt daar helemaal niets van terecht. Ik weet het ook niet waarom maar op een paar hazenslaapjes na krijg ik mijn ogen niet dicht. Alleen maar draaien en draaien! Het hoofdeinde maar een keer gewisseld en dat haalt ook niets uit. Na een paar zware uren is het ontbijt aan de beurt en dat is dan ook meteen het teken dat we nog ongeveer twee uur van Bangkok verwijdert zijn.
En daar is dan eindelijk de nieuwe overvolle luchthaven van Bangkok!
De bus wordt gemist op tien minuten en daardoor moet ik nog een kleine twee uur wachten voordat ik op pad kan naar mijn vrouw die ik wegens de strenge toegangseisen voor de Schengenlanden in Thailand achter heb gelaten. Ik bel eerst naar mijn vrouw dat ik goed ben aangekomen. Aan de andere kant van de lijn kan ik haar blijdschap goed horen.
De eerste Thaise maaltijd van deze reis is een hele pittige!
Laab moo met rijst en groenten, een cola Zero om de vlammen te doven. Tegen zessen val ik de armen van mijn geliefde die tranen in haar ogen heeft van blijdschap. We zijn weer herenigt en er liggen een paar mooie maanden voor ons voordat we samen hopelijk weer naar Nederland gaan.
Om onze hereniging te vieren gaan we samen lekker een gebakken visje eten! De eerste dagen hebben we het weer druk met elkaar en het plannen van de komende weken. We blijven niet lang in Thailand, binnen een week gaan we alweer verder via Kuala Lumpur op weg naar Korea.
Helaas heb ik de eerste dagen weer veel last van de jetlag. Ondanks dat ik helemaal geen bier tot me neem kan ik ‘s avonds heel moeilijk in slaap komen. Het bier in Thailand smaakt me gewoonweg niet en misschien kan ik beter een tijdje stoppen met drinken?

Nederland: Groene Wissel 25, Deurne

Zaltbommel

Mijn eerste dagen in Zaltbommel zijn hele mooie. De ontmoetingen op de braderie en het fantastische zonnige weer. Vrijdag en zaterdag vlogen om en vandaag is het de dag om mijn door het bier geteisterde lichaam eens flink te kastijen.
De wandelingen van de Groene Wissel zijn wandelingen die van NS station naar NS station gaan en zodoende goed en gemakkelijk te bereiken zijn met het openbaar vervoer. Bij het uitzoeken keek in naar een wandeling die niet te ver van Zaltbommel lag en minstens 17 Km lang was. Wandeling nr. 25 uit de serie zou ruim 21 Km moeten zijn, de start en finish zijn in Deurne en het landschap is afwisselend.
Al vroeg stond ik naast mijn bed en maakte alles gereed voor deze dag. Het is een helder blauwe hemel en slierten mist lossen zich op boven de stadsgrachten wanneer ik op weg ga naar het station.

Na anderhalf uur stap ik uit de trein op het station van Deurne. Ik ben zo druk met mezelf en andere dingen bezig dat ik vergeet met mijn OV-chipkaart uit te checken. Ik kom daar pas na een uur wandelen achter dus teruggaan is geen optie.
Het is erg moeilijk om een wandeling van bijna vijf uur te beschrijven. Het wordt nog moeilijker wanneer je die wandeling alleen loopt. Tijdens het wandelen zweven je gedachten naar alle uithoeken van je emotionele wereld. Er is niemand om mee te praten en dat maakt jezelf de enige die op nijpende vragen een antwoord kan zoeken en die vragen beantwoorden.

Af en toe ontwaak ik uit die trance wanneer er iets bijzonders gebeurd of wanneer ik iets bijzonders zie. Een oude blauwe tractor trekt mijn aandacht en de eigenaar - of de chauffeur - is al in het woonhuis verdwenen wanneer ik bij het brok staal aankom. De restauratie had misschien beter gekund maar de kracht straalt nog steeds van deze oude diesel af. Vooral het houten stuur vind ik erg mooi.

Een sinaasappel en een banaantje tijdens korte pauzes maar dan wordt het toch echt wel tijd voor een koffie. Het “Toon Kortooms Park” is de eerste horecagelegenheid die ik tegenkom.
‘En wat voor één?’

Een opvallend leuke plaats voor een cappuccino. In de schaduw - onder een boom - maak ik een praatje met een ober die de zoon des huizes blijkt te zijn. Het is jammer dat er hier weinig te eten op de kaart staat maar de zoon verteld over de plannen om volgend jaar een restaurant bij het park te openen. Een prima idee, want twee kroketten met brood hadden nu wel goed naar binnen gegaan.
Ik heb er nu bijna negen kilometer opzitten en het landschap is nog niet spectaculair te noemen.Om eerlijk te zijn is het zelfs saai. Om de hoek van het “Toon Kortooms Park” sla ik “het Nonnenpad” op en dan veranderd de hele wereld in wild groeiende natuur. Veengronden met mooie kleine vennen, libellen dansen in de late zomerzon en een kikker springt voor me uit het gras in.

Langzaam en haast onmerkbaar glijden de kilometers onder me door terwijl om me heen het landschap keer op keer veranderd.

Op het station - tevens het eindpunt - maak ik de balans van vandaag op. Aan het einde heb ik bijna 22 Km gelopen, rechts een blaar en links de knie.
‘Je wordt ouder papa!’
In de trein rust ik uit en denk na over wat ik de komende week nog allemaal moet gaan doen. Het is niet heel veel maar wel erg belangrijk. Om half zes stap ik eindelijk in de deur en mijn eerste wandeling van september zit er op. Ik hoop dat er nog wel enkele zullen volgen.