Zuid-Korea: Een traditie komt weer tot leven

Busan (So Yu Hotel) 609), zondag 31 mei 2026

We hadden deze wandeling al een paar weken geleden willen maken. Het is er toen niet van gekomen omdat we een andere wandeling hebben gemaakt. Gelukkig hebben we tijd over tijdens ons verblijf in Korea en het weer is uitstekend voor een ontspannen wandeling in een mooie omgeving.
Ik heb het al meerdere keren geschreven in de verhalen over ons verblijf in Korea. Busan lijkt mij nog steeds een fantastische bestemming voor een strandvakantie! Songdo Beach doet niets onder voor de stranden aan de Middellandse Zee! Ook zijn de bosbranden, en de half geklede dronken vakantiegangers, hier nog geheel onbekend. We slenteren over een lege boulevard langs het goudgele zand. Wie zou hier niet op zijn handdoek willen liggen?
Er zijn voldoende restaurants langs de boulevard om heerlijk te eten maar wat drinken op een terras is in Zuid-Korea nog volledig onbekend. De Koreanen houden van een picknick met familie en vrienden. Ze pakken dan ook flink uit met enorme kleden die vol staan met zelf meegebrachte plaatselijke lekkernijen inclusief de flesjes Soju en af en toe ook een een paar flesjes bier. Een standbeeld van de Koreaanse zanger Hyeon In heeft een prominente plaats aan de boulevard.
De iconische kabelbaan die de baai van Songdo overspand is al veel ouder dan ik had verwacht. De oorspronkelijke kabelbaan is geopend in 1964. In 1988 kwam er een einde aan de exploitatie. De reden daarvoor kan ik nergens vinden. Het heeft even geduurd maar in 2017 werd de kabelbaan in ere hersteld onder de nieuwe naam de “Busan Air Cruise”.
Een antieke gondel doet nu dienst als een versiering in een park langs de boulevard. Aan het einde van de boulevard staat een mooi staaltje moderne architectuur. Het Songdo Marine Leports Center is kubisme vermengt met diagonalen en krommen. Het is een schoolvoorbeeld voor het moderne Busan. Een heerlijke stad die je blijft verbazen en die je bezocht moet hebben.
Het “Songdo Coastal Bolle-gil Trail” is een mooie en veilige brug van verbonden vlonders langs de ruige kust van de Songdo baai. Ik kan het niet begrijpen waarom het hier op zo’n mooie zondag zo rustig is. Wanneer wij hier zouden wonen dan zou ik honderd procent zeker deze wandeling meerdere keren per week maken!
Rond een grindstrand staan er overal kleine stapeltjes platte stenen die door de bezoekers zijn opgestapeld. Natuurlijk wil Lyka ook een stapeltje maken en dat achterlaten zodat de natuur haar krachten erop kan los laten.
Het einde van de heerlijke wandeling langs de langzaam brekende golven eindigt op een enorme parkeerplaats aan de voet van het Songdo Sky Park. Het is nog geen twaalf uur en het is zeker te vroeg om terug te gaan naar het hotel. Wat zullen we gaan doen en hoe gaan we terug naar de stad? Dat zijn de vragen waar we moeizaam over overleggen. Eindeloos overleggen is niet altijd goed! Daarvan getuigen de dictators in het oude Rome die de macht kregen om zelfstandig een probleem op te lossen.
In het oude Rome was een dictator oorspronkelijk een legitieme magistraat met absolute macht, specifiek benoemd tijdens zware crises (zoals oorlog of interne onlusten). In tegenstelling tot moderne tirannen was het ambt grondwettelijk vastgelegd en strikt gebonden aan een maximale termijn van zes maanden.Soms moeten er knopen worden doorgehakt zonder dat er eindeloos gediscuteerd word.
Ik heb vandaag geen zin in eindeloos geleuter over een lunch. Instant Ramyun, heel normaal in Korea, met een dikke knakworst zou voor mij al voldoende zijn. Mijn meisje is een beetje verwend en denkt daar anders over. Ze steekt haar mening niet onder stoelen of banken. We weten dat de mogelijkheden om te lunchen in het gebouw van de kabelbaan beperkt zijn.
Bij de door dik glas beschermende gratis lift naar het gebouw van de kabelbaan nemen we een besluit. We gaan naar boven en we zien wel. Het gaat niet van harte en voor de eerste keer deze reis zit er een dikke zwarte haar in de boter. Dat heeft ook zijn charmes omdat je het altijd verwacht. Weken, of beter gezegd maanden, samen op reis kan onmogelijk zonder enige wrijving. Het is zelfs een van de mooiste ervaringen van het reizen om diep in de ziel van je reisgenoot te kunnen kijken.
Ik moet nodig en ga op zoek naar het toilet. Daar gaat een hele nieuwe wereld voor mij open. Er hangt een reclame aan de muur voor de Café Bar op het dak van het gebouw. Als gevolg van enige wrijving tijdens ons eerste bezoek aan Songdo Sky Park hebben we dit helemaal niet opgemerkt. Waarom gaan we daar niet even kijken?
Zodra de deuren van de lift zich openen gaat er een hele nieuwe wereld voor ons open. We kijken in een luxe ruimte gevuld met tafeltjes met stoelen en fauteuils met salontafeltjes. Het belangrijkste wat we zien recht voor ons is een koeling gevuld met vers gebak. Daar krijgen wij geen ruzie over! In overleg kiezen we twee verschillende gebakjes die we samen delen om van zoveel mogelijk smaken te kunnen genieten. Lyka neemt ook nog een Mocca Latte. Dat is teveel van het goede voor mij dus hou ik het bij een flesje water.
Voordat we aanvallen geniet Lyka van haar drankje en ik ben al bezig met de terugreis naar ons hotel. Ik ben er nog niet helemaal uit, er zijn drie verschillende opties, maar de gebakjes zijn hemels. De slagroom is vers, het chocolade gebak wordt afgewisseld met het regenboog gebak. Hapje na hapje genieten we van de heerlijkheden. Onverwachte heerlijkheden die ik niet lunch wil noemen maar ons wel voldoende vullen tot onze avondmaaltijd. En die wordt ook een hele bijzondere!
Het buitenterras van het Café is spectaculair te noemen. Heerlijke vergezichten over de baaien en de zee, groene heuvels en de wolkenkrabbers van Busan. Het Songdo Sky Park en de Busan Air Cruise hebben ons opnieuw verrast. Een plaats om niet te missen mocht je Busan bezoeken.
Dan volgt er nog een verrassing! Ook hier op het terras hebben de kleine prins en de vos de hoofdrol in de omgeving. Gelukkig staan er geen rijen om foto’s te kunnen maken. Lyka is meer dan blij en ik neem me voor om eens te zien of ik het boek over de kleine prins kan vinden om het te lezen. Het zal heel wat anders zijn dan de thrillers of de detectives die ik graag lees.
Nu onze neuzen weer dezelfde kant opstaan zijn we het er snel over eens dat we terug gaan naar de stad met, hoe kan het ook anders, de stadsbus. Met behulp van Google is het meer dan gemakkelijk, bus 7 of 71 zal ons terugbrengen naar Busan Depart.
Elke rit met een stadsbus is een avontuur voor mij. Ik geniet van de omgeving die aan mij voorbij trekt en de verschillen tussen de wijken die wij passeren. Soms doe ik inspiratie op om een excursie te maken naar een wijk die nooit in de toeristische brochures word genoemd. Een wijk die toch uniek kan zijn in haar omgeving en haar beleving.
Terug in de stad gaat Lyka meteen naar het hotel en ik moet nog even brood gaan halen in de supermarkt van de Lotte Mall. In de supermarkt voel ik mij ook als een vis in het water. Ik heb nu eenmaal iets met supermarkten in het buitenland omdat de plaatselijke ingrediënten mij altijd interesseren. Ik hou nu eenmaal van de eenvoudige maaltijden die de lokale bevolking ’s avonds thuis nuttigt. Anthony Bourdain is daarom een van mijn culinaire helden.
Gefascineerd kijk ik naar het aquarium met de levende paling in de supermarkt. Is het zeepaling of paling uit zoet water? Bestaat er eigenlijk wel een verschil? Kan een paling niet in zout en zoet water leven? Dat is iets dat ik maar eens moet gaan opzoeken zodra ik weer op de hotelkamer ben.
De verse sushi wordt afgeprijsd door een verlegen medewerkster van Lotte en dat is wel interessant. Ik maak een foto van de sushi en stuur die naar Lyka. De vraag of ik de sushi als snack zal meebrengen naar onze hotelkamer wordt helaas niet beantwoord. Dat zet mij voor een dilemma!
Kan ik al die sushi zelf opeten en dan ook nog genieten van de geplande avondmaaltijd? Ik ben nu eenmaal niet zo’n grote eter want ik wil niet te zwaar worden. Uiteindelijk neem ik voor die ₩ 6.900 (€ 4,00) het schaaltje verse balletjes rijst met rauwe vis en schaaldieren mee naar het hotel.
Het is bijna half vier, “Beer ‘o’ Clock”, wanneer ik de totaal verraste Lyka het bakje sushi voorzet. Ik heb geen antwoord gekregen op mijn vraag of ze sushi wilde eten en dat bericht is niet eens doorgekomen op haar iPhone. Het doet me een genoegen dat de communicatie in verre vreemde landen nog steeds niet optimaal is. Zo blijft er gelukkig nog wat meer avontuur over.
De sushi smaakt net zo goed als ze er uit ziet. Ook ontdek ik wat nieuws! De Koreaanse wasabi verschild van de Japanse wasabi. De Japanse wasabi voelt als een zalf terwijl de Koreaanse wasabi een structuur heeft met knapperige stukjes. Over de smaakverschillen kan ik weinig zeggen maar de stukjes in de Koreaanse wasabi maken het eten van de sushi tot een andere belevenis.
Het is vandaag zondag en we hebben een oude traditie niet onderhouden in Korea. Zondagavond is normaal gesproken onze Pizza avond! Ik heb meer dan een pizza restaurant in de buurt van ons hotel verkend maar waarom niet een pizza bij een restaurant waar we ook heerlijke andere gerechten kunnen bestellen? Onze eerste ervaring met Hash Restaurant in Busan was uitstekend.
Het is op deze zondagavond erg druk bij Hash restaurant waardoor we in de hal op een tafeltje moeten wachten. Ik heb al een paar biertjes gedronken op mijn vaste plaatsje voor de GS25 gemakswinkel dus heb ik een grote dorst. Laat ik het maar even vragen!
‘Eh, excuseer mij, kan ik een biertje drinken terwijl we op een tafel wachten?’
Er is meteen paniek! Een goed verstaander heeft genoeg aan een half woord. Het probleem is dat alles dat wordt geserveerd meteen aan een tafel in het restaurant moet worden gekoppeld. Dat tafelnummer kan niet meer worden gewijzigd nadat het is ingevoerd.
Ik heb niet veel overredingskracht nodig om uit te leggen dat een pul bier ook later kan worden ingevoerd. Er is maar een persoon, dus geen keten van werknemers zoals serveersters en koks, nodig. De bedrijfsleider begrijpt het meteen en enkele minuten later zit ik te genieten van mijn halve liter Terra Bier van de tap.
Tien minuten later zitten we aan tafel en heeft Lyka ook trek in een ijskoude Koreaanse versnapering. We weten al lang wat we gaan bestellen dus de menukaart geven we meteen mee terug!
Dit gerecht van gegrild varkensspek met patat, sla en roomkaas is een absolute winnaar. We halen enkele minuten later onze wenkbrauwen op wanneer de pizza wordt geserveerd. Het lijkt meer op een ovenschotel gegratineerd met kaas.
We eten graag exotisch maar het moet ècht niet te vreemd worden. De Koreaanse pizza fascineert ons. Lyka kan zich niet langer inhouden en neemt het voortouw om de pizza te slachten. Er is een bodem van een brooddeeg met daarop verse ringen ui in een tomatensaus en plakjes salami onder een dikke laag gesmolten kaas.
Er is ook een alarm in mijn hoofd afgegaan want gesmolten kaas in deze hoeveelheden zal zeker je mond verbranden wanneer het gerecht net uit de oven komt! We delen de beide gerechten en wisselen ze steeds af om zo elke keer een nieuwe smaakbeleving te ervaren. Nog maar een ijskoud biertje want het is een mooie laatste zondagavond in Busan.
Ik mag gerust stellen dat het meer dan heerlijk was. We rekenen ₩ 52.000 (€ 30,50) af in contanten, voor het eten en een handvol biertjes, omdat we nog maar enkele dagen te gaan hebben in Korea. Contant geld heeft nu voorrang op de WISE kaart. Op de terugweg naar het hotel praten we samen over de kosten van het leven in Busan. We zouden hier samen een prima leven kunnen hebben voor € 90,- per dag! We weten nu al dat we zeker terug gaan komen in Busan.