Hong Kong, Tsim Sha Tsui (Merry Land Guest House (3), dinsdag 13 december 2011
Niet gestoord door de slechte start gisteren in Hong Kong, gaan we al vroeg op pad voor het eerste hoogtepunt van ons verblijf in Hong Kong.
Natuurlijk is het een heel andere belevenis wanneer je na bijna vier jaar weer op dezelfde plaats arriveert. Het is deze keer ook veel drukker dan ik me van het vorige bezoek kan herinneren. Het is in ieder geval wel een actieve start van ons verblijf in Hong Kong. Een ritje in de kabelbaan naar de top van een berg om de
“The Big Buddha” te bewonderen, en een lange wandeling bergafwaarts terug naar het metrostation.
De rit van 25 minuten in de 5,7 Km lange kabelbaan is een attractie die niemand mag missen wanneer ze Hong Kong bezoeken!
Hoe veilig een ritje in een kabelbaan ook mag lijken de passagiers krijgen altijd een stoot adrenaline door hun lichaam dat de opwinding veroorzaakt. De val na de toren brengt altijd korte schreeuwtjes los. Het is een schitterende beleving die je niet snel zal vergeten. Het uitzicht over de “Chep Lap Kok” luchthaven en het silhouette van de langzaam naderende grote Boeddha zorgen weer voor stilte in de gondel.
Eenmaal bijna op de top van de berg, nog in de terminal van de kabelbaan, kopen we meteen onze eerste souvenirs van deze reis. We kopen vanzelfsprekend iets dat we de hele reis kunnen gebruiken. Onze keuze valt op een rode en een zwarte fleece muts. Er waait een onverwachte frisse wind op de top van “Buddha Mountain”.
Op een beschut plaatsje in de zon genieten we van onze meegebrachte 7-11 sandwiches met een verse beker koffie voor mezelf en een warme chocolademelk voor Lyka. Macau en Hong Kong brengen gedachten in ons op van een tropische bestemming met hoge temperaturen. ‘s Winters is het er echter fris en afhankelijk van de noordenwind kan het er zelfs erg fris zijn!
Op de top van de berg is er een zeer bijzondere bezienswaardigheid! De grote Boeddha! Een enorm bronzen beeld dat meer dan heilig is. En dit is natuurlijk een attractie waar ook de Chinezen vanuit de grote socialistische broer in het noorden naartoe worden geleid. De Chinezen uit de Volksrepubliek China gaan niet met de kabelbaan naar de top van de berg, dat zou te kostbaar zijn, ze rijden gewoon met de bus naar de top. Het is vandaag een doordeweekse dag en de schoolvakanties zijn nog niet begonnen. Toch is het heel druk in het klooster genaamd: “Po Lin Monastery”.
Na deze korte pauze wordt het tijd om het laatste stukje naar de top van de berg te beklimmen en de grote bronzen Boeddha van dichtbij te gaan bekijken. De “Tian Tan Buddha”, zoals zij officieel heet, is 34 meter hoog en weegt 250.000 kilo. Een flink stukje gietwerk dat ik tijdens mijn tijd bij “van Voorden Gieterij” in Zaltbommel nooit heb gezien.
Op de trappen naar de grote Boeddha is het wringen en worstelen. De socialistische Chinezen worden van jongs af aan getraind om te winnen, elke vorm van verlies is een schande voor de persoon, en zijn familie! We krijgen heel wat scheve blikken van de Aziaten die we op de trap passeren, maar het maakt ons weinig uit in de strijd naar de letterlijke top van de berg.
Eenmaal boven wordt je vanzelf stil van de omvang en de schoonheid van de enorme bronzen Boeddha. Er zijn wierookbranders en bronzen aanbidders met giften voor de Boeddha. We lopen met de klok mee rond het beeld op het voetstuk en zodra ik de ogen van mijn herder kan zien, weet ik dat het goed is. We negeren de irritante en verbaasde Chinezen.
Nog wat foto’s voor het familiealbum met de bergen en de ruige natuur van Hong Kong in de achtergrond, en dan gaan we ons opmaken voor de afdaling. De trappen zijn een tocht naar beneden tegen een oneindige stroom socialistische Chinezen in. Het is niet gemakkelijk, maar de grote blanke man krijgt op een trede hoger dan de kleine Chinees reusachtige proporties. De stroom mensen opent zich als de Rode Zee voor Mozes!
Onderaan de trappen lopen we richting het begin van het pad dat ons weer op zeeniveau zal brengen. We passeren het enorme vegetarische restaurant waar het nog drukker is dan op de trappen. Kleurrijke papieren paarden en een boot staan om een voor ons onbekende reden op het plein.
Ik ben onder de indruk van een kleine tempel langs het plein en Lyka wil graag op de foto met de bloemenpracht die voor het drukke restaurant staat. Het is een strikt vegetarisch restaurant, dat heeft niet mijn voorkeur, maar Lyka wil het dolgraag proberen. Voor de prijs hoeven we het in ieder geval niet te laten. Er is helaas een ander probleem. Voor elke stoel wordt een kaartje verkocht met daarop een stoelnummer en de tijd dat je aan tafel wordt verwacht.
Je bent verplicht om op tijd aan tafel te verschijnen en met een grote zekerheid weer te zijn vertrokken na dertig minuten. Er zijn dus twee rondes maaltijden per uur en de kaartjes die nu worden verkocht zijn voor de maaltijd van drie uur vanmiddag. Gaan we ruim twee uur wachten voordat we aan tafel kunnen? We zijn het er snel over eens, we eten onder aan de heuvel in het treinstation wel wat.
Het is een machtig mooie omgeving rond het “Po Lin Monastery” met een onvergetelijke sfeer, dit moet je dus écht niet missen wanneer je Hong Kong bezoekt!
Met mijn Garmin Oregon 400t GPS in de hand gaan we richting het begin van het pad dat ons naar de voet van de berg, eigenlijk een heuvel, leidt. Het pad heeft de filosofische naam: “Het pad van de wijsheid”. Het pad heeft deze naam natuurlijk gekregen omdat dit pad in vervlogen tijden het enige pad naar de top was.
Het valt me niets tegen dat Lyka tot nu toe geen enkele keer heeft geklaagd over de afstanden die we afleggen. Activiteiten zoals wandelen en fietsen zitten niet bij mensen uit het verre oosten ingebakken. Zij leven voortdurend in de benauwde en drukkende warmte van de tropen. Je moet ze echt aanleren om te bewegen, ook onder een brandende zon, en na veel tegenstribbelen gaan ze het misschien zelfs wel leuk vinden.
Het is stil op het smalle bergpad. Er zijn onverwachte ontmoetingen zoals met deze lappenpop. Wat is het? Is het pure symboliek of misschien bijgeloof. Geesten zijn diep geworteld in de oosterse filosofieën en religies.
Naast een splitsing van het bergpad ontdekken we gouden bootjes met een koepel er bovenop. Nader onderzoek vertelt me dat het
“Chinese Sycee” (goudstaven) zijn. Ze worden al duizenden jaren gebruikt als ruilmiddel en spelen nog steeds een rol in de Chinese folklore. Ze staan symbool voor welvaart en tijdens het jaarlijkse
“geestenfeest” worden papieren Sycees verbrand.
De zwart-wit foto is een creatieve uitspatting van de vergane glorie die het “Het pad van de wijsheid” in vervlogen tijden ongetwijfeld heeft gekend. Een verlaten theehuis, misschien een restaurant, de reclame voor de wereldberoemde frisdranken is duidelijk. Het ontbreken van enige kleur laat het tafereel in mijn ogen nog meer spreken over de vergane glorie van dit eenvoudige gebouw.
Open vergezichten over rollende heuvels en afgesloten smeedijzeren poorten naar familiehuizen, lees familie tempels, wisselen elkaar af. Het pad naar beneden is zwaar! Veel mensen denken dat het afdalen gemakkelijker is dan het bestijgen van een heuvel. Afdalen is zwaar op de knieën door het remmen en dat ga je na een paar uur voelen!
Het pad blijkt ook deze keer een oase van rust in de bruisende wereldstad op een puntje van de enorme Volksrepubliek China. We worden verrast door wilde orchideeën, rustige paden en kleine tempels.
De “Yuen Tan Ku Miu” is een historische tempel gelegen op de helling rond Shek Mun Kap op Lantau Island, Hong Kong. De tempel is gewijd aan “Yuen Tan”, ook bekend als de God van de Rijkdom. Het was opnieuw een mooie afdaling, maar de romantiek die ik in mijn herinneringen koesterde is niet meer aanwezig.
Op weg naar het treinstation passeren we een mooi stukje burgerlijke ongehoorzaamheid van de altijd gehoorzame Chinezen. Op het bordje aan de boom staat duidelijk dat het verboden is om de was op het hekwerk te drogen!
Terug aangekomen bij het treinstation kopen we meteen een tonijn sandwich bij “Subway” en een blikje Coke Zero bij de 7-11. Het is mij een raadsel waarom deze kleine winkeltjes nog steeds niet zijn doorgedrongen tot de Europese landen. Ze zijn werkelijk overal en verkopen alles wat je meteen kan gebruiken of snel nodig hebt.
De wandeling heeft ons hongerig gemaakt en we zijn wel aan wat nieuwe brandstof toe. Op een bankje genieten we van het eten en de zon. Lyka heeft ook een prima dag gehad en heeft geen enkele keer geklaagd. Gaat het misschien dan toch nog goed komen?
Na een kort verblijf in onze, toch wel heel erg kleine, hotelkamer zoeken we voor de tweede keer het Mak's Noodle restaurant op. We kijken eens goed rond rond en mijn oog valt op een “Sizzling Hot Plate”. Varkensvlees en groenten, een gebakken rijst als bijgerecht. Het smaakt heerlijk!
We zijn allebei dood op en gaan meteen terug naar onze kamer. Lyka wil voor het slapen gaan nog graag een foto van de kleurrijke bankbiljetten maken die we in Hong Kong gebruiken, het is inderdaad mooi geld.
Welterusten, morgen staat er een iets gemakkelijkere wandeling in de stad op het programma. In bed denk ik nog na over wat we vandaag hebben gedaan en meegemaakt, er is een simpele conclusie!
De romantiek en de euforie van de eerste ervaring zijn deze keer voelbaar afwezig. Soms is het dus beter om een herinnering te laten zoals ze is en nooit meer terug te keren naar een plaats waarvan je warme herinneringen met je mee draagt.
Twee foto’s van mijn lieve vriendin:
De eerste is voor de kerstboom opgebouwd uit de gouden chocolade traktaties van “Ferrero Rocher”. Nee, deze boom is niet elke ochtend helemaal leeggeroofd!
De tweede is mijn meisje met de trappen en de enorme “Tian Tan Buddha” op de achtergrond.
Welterusten en tot morgen.
Toen we weer terug in Maleisië waren kwam voor ons de grote ommekeer! We hadden het al vaker besproken, maar steeds werd het door Lyka uitgesteld naar een later tijdstip. In de slaaptrein van Alor Setar naar Bangkok - op 3 december 2012 - kwamen we overeen dat Lyka de “inburgeringscursus in het buitenland” voor het visum voor Nederland zou gaan doen. Vanaf het moment dat ze ermee had ingestemd had ze er alweer spijt van en keek er enorm tegen op.
Niet ver van de school werd er een mooie kamer gevonden en wij betrokken net na het nieuwjaar deze nieuwe kamer voor twee maanden in Bangkok. En om eerlijk te zijn vond ik het heerlijk om weer eens voor langere tijd in deze bruisende metropool door te brengen. De cursus zou op 7 januari beginnen en op 15 februari klaar zijn. Lyka had op 19 februari een afspraak op de Nederlandse ambassade om het examen af te leggen. Dat was allemaal op voorhand vastgelegd en betaald.
Het waren zoals verwacht twee heerlijke maanden in Bangkok. We maakten nieuwe vrienden, ontdekten nieuwe gerechten in de duizenden restaurants, gingen op stap om een ijskoud biertje te drinken en studeerden elke dag een paar uur de Nederlandse taal. Halverwege de cursus was het duidelijk dat Lyka er goed voor stond en menig middag, en avond, luisterde ik naar haar stem terwijl ze hardop de Nederlandse zinnen herhaalde die uit de oordopjes van haar iPod kwamen. Ze was toegewijd zoals ik het nog nooit van haar gezien had. Het was duidelijk dat ze het niet alleen deed om mij een plezier te doen. Ze zag zelf ook een toekomst voor ons in Nederland.
Het examen op de Nederlandse Ambassade verliep prima en op 20 februari konden we samen met het diploma “inburgeren in het buitenland” eindelijk het MVV visum voor haar aanvragen.
En daar zitten we dan samen op de kamer! We zijn net klaar met pakken en kunnen het niet geloven hoeveel rotzooi je in vijf maanden bij elkaar kan verzamelen. Natuurlijk gaan er ook wat spullen mee terug die anders in een doos bij vrienden achterbleven. We gaan nu voor een heel lange tijd naar Nederland.
Een laatste biertje en Bacardi Breezer, voor de laatste keer een visje eten bij “Kiss food and drink”, afscheid van vrienden nemen en dan naar bed.
