Singapore: De krampen

Singapore (Tai Hou Hotel), donderdag 23 november 2006

Dat was me het nachtje wel! Na een paar biertjes, en een naan broodje met vis voor de late trek, dacht ik dat het wel goed slapen zou zijn. Nee dus, de hele nacht heb ik liggen draaien en de krampen in mijn darmen hielden mij wakker. De koorts was nog het ergste. Badend in het zweet, met een kletsnat hoofdkussen, in een kamer waarvan de ramen niet open kunnen en de centrale airconditioning veel te koud staat. Ik rilde als een rietje zodra ik uit mijn bed stapte. Het ziet er niet best uit voor mijn laatste dag ik Singapore.
Tegen al mijn overtuigingen in heb ik twee Loperamide anti-poep pillen genomen als voorzorg maatregel vandaag. Ik wil tenslotte niet mijn onderbroek stempelen tijdens het wandelen. De pillen werken gelukkig goed en het dunne spul blijft binnen. Misschien is al dat zeer gekruide eten ook niet goed voor mij? Maar ik vindt het eten hier in Singapore zo lekker dat ik er zo weinig als mogelijk van wil missen. Mijn idee is om het vandaag, op mijn laatste dag in Singapore, rustig aan te doen. Gelukkig zijn er altijd, schone, toiletten dichtbij en beschikbaar in het mooie Singapore.
De wandeling vandaag gaat in een andere richting dan naar het oude centrum en Chinatown. De Maleisische buurt met zijn Nasi en Sultan Moskee is het doel. Een welkome verandering. Wegens de diarree heb ik vanochtend aan mijn blog gewerkt. Na drie dagen experimenteren moet ik nog steeds wennen aan de manier waarop ik een verhaal op Blogger moet plaatsen.
Er zijn nog steeds veel meer vraagtekens dan antwoorden tijdens het werken met Blogger! Gelukkig gaat het met iedere aanslag op het toetsenbord beter. Het lijkt nog steeds een goede beslissing te zijn geweest om afscheid te nemen van mijn website software Dreamweaver en over te stappen op Blogger. Het platform Blogger produceert alle benodigde koppelingen vanuit zichzelf. Na een nieuwe publicatie zit ik niet meer uren nieuwe koppelingen in de website te maken!
Door de diarree en het werk met Blogger trek ik er pas net voor de middag op uit. De lunch kan waarschijnlijk in de islamitische wijk Kampong Glam worden genuttigd. Alhoewel, morgen ga ik met de bus naar Kuala Lumpur in Maleisië en daar staan de islamitische gerechten dagelijks op het menu.
Het eerste nieuwe beeld van Singapore dat ik zie is een oude islamitische begraafplaats. Deze begraafplaats heeft waarschijnlijk lang geleden aan de buitenkant van Kampong Glam gelegen. Islamieten geloven ook in de wederopstanding en mogen dus alleen worden begraven, niet gecremeerd.
Dat begraven in een katoenen of jute zak gebeurt in een anoniem graf. Alleen een natuurstenen paaltje geeft aan dat er een moslim ligt begraven. Bij het leven geld er strakke regels om mannen en vrouwen gescheiden te houden. Op een islamitische begraafplaats liggen mannen en vrouwen willekeurig door elkaar. Het hele ritueel van het begraven is vaak wel een puur mannelijke gelegenheid. De aanwezigheid van een van de echtgenotes van een overleden moslim bij de daadwerkelijke ter aarde stelling is uitzonderlijk.
Belangrijke en gefortuneerde personen kopen vaak een stuk grond en bouwen een tombe als herdenking aan het leven van de perso(o)n(en). Familiegraven komen niet vaak voor maar bestaan wel. Rechtsboven zie je de Tombe van Haji Osman Ambok Dalek Daeng Pasandrek Haji Ali. Een hele naam van een van de eerste miljardairs van Singapore!

Daeng Passandrik bezat al in 1865 een eigen schip, een Europese schoener met een laadvermogen van 80 ton, die hij in Riau kocht. Het schip, genaamd "Tjian Goan Haij", werd door Daeng Passandrik gebruikt voor de handel, waarschijnlijk om gambierplanten van Riau naar Singapore te vervoeren. Daarnaast bezat en voer hij ook met verschillende Europese zeilschepen, namelijk de schoeners "Slamat", "Bintang Slamat" en "Sri Bintang Slamat" tussen 1870 en 1890. Het grootste schip was de schoener "Bintang Slamat" met een laadvermogen van 200 ton, geregistreerd onder Nederlandse vlag in Pasir, Kalimantan.
Samenvattend maakte Daeng Passandrik 10 reizen op de route Pasir-Surabaya, 5 reizen op de route Pasir-Batavia en één reis naar Singapore, elk vanuit Pasir, Samarang, Batavia en Banjarmasin. In een periode van 18 jaar werden 21 reizen uitgevoerd.
Het belangrijkste handelsartikel vanuit Pasir was rotan (naar schatting exporteerde Daeng Pasendrik tussen 1870 en 1888 zo'n 178.500 bundels rotan). In die tijd was Pasir, naast diverse andere belangrijke havens in Kalimantan zoals Banjarmasin en Pegatan, een van de belangrijkste exporteurs van rotan.

Op deze website kun je het hele vermogen bekijken van deze bijzondere handelaar.

Je kan met zekerheid zeggen dat de man een slimme en goede handelaar was tijdens zijn leven. De tombe staat er nog steeds na al die jaren omdat Islamitische begraafplaatsen, net als Joodse begraafplaatsen, nooit kunnen worden geruimd omdat de grond in eigendom is.
Na een kleine tweehonderd stappen sta ik in een compleet andere wereld. Ik weet dat ik in Singapore ben maar ik had net zo goed in Kuala Lumpur kunnen zijn. De Masjid Sultan en de schoolmeisjes met de kenmerkende lange witte hoofddoeken zijn dagelijkse taferelen in het islamitische Maleisië.
Bussorah Street in Kampong Glam is uitgegroeid tot een toeristentrekpleister net als Chinatown en Little India. Alle drie de wijken zijn knooppunten van cultuur van de drie volkeren die in Singapore vredig door, en bij, elkaar leven. President Lee Kwan Yew regeert met ijzeren vuist en bied iedere inwoner van Singapore gelijke kansen in het leven. Onverdraagzaamheid tussen de drie groepen inwoners wordt absoluut niet getolereerd!
De lunch ging niet door in Kampong Glam wegens gebrek aan keuken personeel. Dan maar de stad in. Ik moet nog een paar goedkope wandelschoenen kopen. Rond Bugis zal ik wel moeten kunnen vinden! Maar voordat ik op zoek ga naar de wandelschoenen waag ik me eerst aan een bord Chinees eten in de Bugis Foodcourt. Chinese heerlijkheden voor vijf Singapore Dollar (€ 3,50) incl. een cola light. Geweldig!!!!
Met een omtrekkende beweging loop ik redelijk opgeknapt weer richting het Tai Hoe Hotel aan Kitchener Road. De natuur roept en ik waag een poging in het National Museum of Singapore. De medewerkers van het museum zijn vriendelijk en behulpzaam. De toiletten zijn kraakhelder zoals je in een ontwikkeld land als Singapore verwacht!
Aan Serangoon Road kijk ik voor een moment naar de prijzen voor de brandstof bij een Shell benzine station. Een liter benzine voor rond de een euro in het dure en autoritaire Singapore. Zo zie je maar? In vrijheid leven in Nederland heeft zijn prijs!
Morgen heb ik de verplaatsing naar Kuala Lumpur op het programma staan en ik voel mij nog steeds niet 100%. Misschien dat vroeg naar bed helpt? Toch kan ik het niet laten om een laatste biertje te drinken in het Big City Coffee House op de hoek tegenover het Tai Hoe Hotel.
Ik heb maar een biertje geprobeerd, het smaakte me ook niet. De borden Mee Goreng zagen er goed uit en ik heb tegen beter weten in een bord vol naar binnen gewerkt met een Coke Light als medicijn tegen de bijna verdwenen diarree.
Na het avond eten ben ik dan ook direct naar mijn hotelkamer gegaan en ik ben vroeg gaan slapen. De wekker staat voor morgen op half zeven!!

Ja, dit hoort er ook bij. Reizen is soms lijden!

Singapore: Mijn eerste ontmoeting met een Couch Surfer

Singapore (Sky Orchids Hostel) 5), vrijdag 15 augustus 2008

Het is weer even wennen om met vreemden in een stapelbed op de gemeenschappelijke kamer van het Sky Orchids Hostel in Aljunied te slapen. Gelukkig waren we de afgelopen nacht maar met zijn tweeën op de kamer. De andere gast is een jongen uit de USA die een tijdje in Vietnam les heeft gegeven in de Engelse taal. Hij staat op het punt om terug te keren naar de USA, hij heeft het er zichtbaar moeilijk mee. Afscheid nemen van Azië is altijd moeilijk wanneer je gedwongen terug moet naar de westerse wereld.
We worden samen tegelijk om acht uur wakker van mijn wekker. Het is in de gemeenschappelijke keuken, en woonkamer, van het hostel al veel drukker dan ik heb verwacht. De worsteling om de boterhammen blijft uit maar het grootste gedeelte van de groep Hyena's wil toch niets missen van het gratis ontbijt, je hebt er tenslotte voor betaald!
Geroosterde boterhammen met Kaja en dunne vruchtenjam Zelf vindt ik een kop oploskoffie al genoeg voor de start van de nieuwe dag terwijl ik mijn email controleer. Ik heb ook een rommelende maag maar ik verlaag mij niet tot de goedkoopste Britse rugzakartiesten op weg naar het beloofde land Australië. Ik ben een beetje zenuwachtig en ik realiseer me dat ik niet veel kan doen deze ochtend.
Ik heb een afspraak om 12:00 uur in Vivo City aan het Harbour Front. Ik ga een Couch Surfer ontmoeten om te bekijken of ik daar de komende nachten kan slapen. Ik heb de email al tientallen keren gelezen en ben nog steeds niet verder gekomen dan het winkelcentrum genaamd Vivo City aan het Harbour Front. Dat winkelcentrum ligt aan het einde van de Paarse North-East Line.
Ik ben druk bezig met het zoeken naar een omslag voor mijn boek. De avonturen van Steef in Thailand vallen bij iedereen goed in de smaak en vijfhonderd boeken laten drukken is niet zo heel erg duur. Misschien kan ik er zelfs wel wat extra zakgeld mee verdienen.
Na mijn gebruikelijke ontbijt in Bugis bij de gouden bogen, bij de oude dames, ga ik langzaam richting Vivo City aan het Harbour Front waar we hebben afgesproken voor deze vreemde ontmoeting. Vanaf Bugis wandel ik naar Clark Quay MRT om daar op de Paarse North-East Line te stappen. Ik heb nog voldoende tijd! Het is nog geen tien uur wanneer het iconische oude politie bureau van Singapore passeer. Gelukkig zijn er in Singapore veel oude iconische gebouwen gespaard gebleven voor de sloopkogel.
Singapore straalt na vijftig jaar onafhankelijkheid nog steeds de Britse hoogtijdagen van het keizerrijk uit. Er is ook een modern Singapore. De stadstaat is druk bezig met de stad te veranderen in een Formule 1 stratencircuit. Op 28 september 2008 zullen hier de Formule 1 bolides langs de Singapore Cricket Club aan de Padang brullen.
Na een ritje in de relatief goedkope en zeer efficiënte MRT arriveer ik ondergronds in het Harbour Front MRT trein station. Het verbaasd mij nog elke keer hoe efficiënt het openbaar vervoer in Singapore is. Zou het komen dat zwartrijders bijna geheel onbekend zijn in de schone stadstaat?
Een capsule kapper trekt mijn aandacht. Alles in Singapore is efficiënt geregeld. Een lege stoel betekend: Ga zitten en je wordt geknipt voor iets meer dan tien euro. Ik ben echt zenuwachtig en ga wel drie keer in een uur naar het toilet. Voor een moment speel ik nog met idee om onze afspraak op het laatste moment af te zeggen, maar mijn nieuwsgierigheid overwint.
Ik slenter verveeld door het Vivo City winkelcentrum. Afgezien van de koelte van de airconditioning kan ik me niet voorstellen wat mensen drijft om dit soort complexen te bezoeken. Hallo Valentino! Wat een leuke verrassing!
Ik inspecteer het nummer 02-147 uit de email waar we hebben afgesproken en dat blijkt een “Pacific Coffee Place” restaurant te zijn. Ik neem een positie in zodat ik de toegang goed kan overzien.
Helaas heb ik daar ruim een half uur staan te wachten. Toen het 12:20 op mijn horloge was heb ik maar opgegeven. Ik hoop dat ze verhinderd is en dat ze geen tijd heeft om te komen. Of heeft ze op het laatste moment “koude voeten gekregen”? Een afspraak met een totaal vreemde is niet voor iedereen gemakkelijk!.
Het is in ieder geval tijd om te gaan eten en de foodcourt in het Funan IT winkelcentrum is altijd een goede keuze. Een gietijzeren straatlantaarn trekt mijn aandacht. Hoe oud zou deze oude gietijzeren gigant zijn. Vervoert in houten kratten beschermt door stro op houten schepen naar het verre oosten. Hoe lang zal ze hier de straten van Singapore nog versieren?
De kip met noedels in kerriesoep in Funan IT is voor minder dan vier euro natuurlijk een koopje. Singapore, het zuidelijkste puntje van het zuidoost-Aziatische schiereiland is de plaats waar de smaken uit Maleisië en China samenvloeien tot meer dan overheerlijke unieke gerechten.
Na het eten wordt het tijd om te gaan winkelen en eens even, voor een goed advies, bij mijn vriend Gordon Tan van Adventure 21 in het Chinatown Point langs te gaan. Anderhalf uur later sta ik weer buiten met precies de spullen die ik nodig heb voor mijn reis naar Marokko. Alles is licht, klein en 100% noodzakelijk om het reizen in Noord-Afrika zo aangenaam mogelijk te maken.
Nog steeds teleurgesteld, maar toch ook wat opgelucht, loop ik na het winkelen langs Hill Street en Victoria Street richting het Bugis MRT Station. Op de muur voor het Singapore Chinese Chamber of Commerce & Industry is een keramisch kunstwerk aangebracht dat in de volksmond de Negen-Drakenmuur wordt genoemd. Het is duidelijk dat de Chinese invloeden in Singapore veel sterker zijn dan in het noordelijker gelegen Maleisië.
Helaas heeft mijn Couch Surfing afspraak het moment van dit schrijven (16/08, 17:30) nog niets van zich laten horen. Ik hoop dat het niets ernstig is. Het blijft dus een teleurstelling en ik hoop op maandag nog iemand van Couch Surfing te ontmoeten voor een koffie.
Het is geen geheim dat de afsplitsing, en onafhankelijkheid, van Singapore op 9 augustus 1965 was gedreven door de poging tot onderdrukking van de Chinezen door de Islamieten in een verenigd Maleisië. Dat de Chinezen zich zelf nog steeds als een afgesplitste Britse kolonie voelen in duidelijk in het gebruik van het Engels als voertaal en het omarmen van het Christendom. De St. Joseph's Church is een schitterend voorbeeld van Engelse religieuze architectuur.
Na twee nachten kan ik eigenlijk al wel zeggen dat het me goed bevalt in het Sky Orchids Hostel. Het hostel ligt aan de Oost-West metrolijn en is maar een kwartiertje met de trein vanuit het centrum. Ik weet eigenlijk wel zeker dat ik de volgende keer weer hier slaap. Ik wordt helemaal warm vanbinnen wanneer ik mijn georganiseerde chaos in kamer 5 zie.
De avond verloopt natuurlijk weer eens zoals ik het niet had verwacht. Van de geplande gebakken noedels onder het Sky Orchids Hostel komt weinig terecht en van de wandeling langs de rivier nog minder. De duiven doen zich tegoed aan de dagelijkse Chinese offers aan hun voorouders. Ik loop van het Bugis MRT station meteen richting Little India (Serangoon Road) om een paar biertjes in het Foodmore foodcourt te drinken.
Het was heel gezellig in het Foodmore foodcourt waar ik met een paar oude Chinezen en een Indiase man stevig heb zitten drinken. De Becks biertjes smaakten me uitstekend. Becks bier zal ik het laatst in december 1981 hebben gedronken. Hoe ik dat zo zeker weet? Het was mijn laatste maand van de dienstplicht die ik bijna in zijn geheel in Seedorf in Duitsland heb doorgebracht.
Tijdens de twintig minuten wandelen naar het Bugis MRT station verbaas ik mijzelf opnieuw hoe schoon en veilig Singapore is, ook wanneer ik ’s avonds licht aangeschoten over straat slinger. Het is druk op straat met mensen die naar huis gaan om de volgende dag weer te gaan werken.
Er is een paar huizen verwijderd van het Sky Orchids Hostel een ceremonie gaande om de geesten in een gebouw goed te stemmen. Er wordt gezongen en wierook verbrand. Er zijn offers gebracht voor de geesten van de voorouders aan de andere zijde. Het traditionele Chinese Singapore blijft je ook altijd verbazen!
Bij terugkomst in het hostel blijken alle bedden in kamer 5 vol te zijn. Ik lig om elf uur onder de dekens met de airconditioning op 25 graden. Drie meisjes uit de Filipijnen hebben zich rond middernacht bij mij gevoegd en halen mij uit mijn slaap zodra ze luidruchtig naar bed gaan. Welterusten voor de tweede keer, daarom is het zo gezellig, en goedkoop, in een hostel.

Filipijnen: Wanneer je beseft dat je naar het einde toe wankelt

San Antonio (Mamsi Residence) VIP1), woensdag 10 juni 2026

 
Al veertig jaar verzamel ik video’s van de beste films en tv-series voor later, wanneer ik meer tijd heb. Afgelopen week kwam ik tot de conclusie dat die tijd wegstroomt als het water van de rivier de Waal langs mijn geboorteplaats Zaltbommel.
In de jaren tachtig had ik meer dan vierhonderd VHS-video banden vol met de beste en klassieke films en tv-series! Wie had ooit veertig jaar geleden kunnen bedenken dat we nu Netflix hebben en zoveel films en series op verzoek over het internet kunnen bekijken als we willen?
Verzamelen is een oerinstinct van mens, en dier,dat moeilijk kan worden onderdrukt! Zet een persoon in een leeg huis en niet veel later staat het vol met nutteloze zaken die in de toekomst misschien van pas zouden kunnen komen. “Altijd makkelijk”, heet dat in de volksmond.
We zijn nu een week in de Filipijnen en mijn belevingswereld is al totaal afgeremd. Het leven gaat langzaam aan je voorbij en de tijd vliegt! Een uur wachten op een luchthaven lijkt nu eenmaal langer dan een spannende aflevering van je favoriete tv-serie!
Er zit een Sandisk SSD in mijn kleine koffer gevuld met films en tv-series die ik later nog een keer wilde kijken. Dat later blijkt al heel lang geleden te zijn begonnen. De afgelopen maanden heb ik weer enkele vrienden en kennissen uitgezwaaid voor hun laatste reis. De meesten waren jonger dan ik!
Het einde van het aardse leven beangstigd me niet. Dat is de invloed van de jarenlange blootstelling aan Oosterse filosofieën en religies. Wat me wel beangstigd is dat ik de tijd die mij nog gegund is op deze aardkloot verspil. Verloren tijd kun je nooit meer terugvinden!
De kleine dingen van de dag zijn nu belangrijker geworden dan dat ze ooit waren. Bij voorbeeld een paar koude biertjes aan het einde van de middag op een betonnen balk langs de weg met de lokale bevolking. Een kind dat passeert is trots op zijn nieuwe slippers. Ze zijn wel twee maten te groot want dan gaan ze langer mee. Er is hier geen verspilling wegens de schrijnende armoede. Er wordt hier nog boerenverstand gebruikt!
Denkend aan Holland, met een koude San Miguel Pilsen in mijn hand, zie ik nu een mooi land vol met linkse wereldverbeteraars die dromen van een perfecte samenleving vol kleurloze modelburgers. Die burgers mogen niet té Nederlands zijn, of worden. Multicultureel is de toekomst! Toch moeten 15- inmiddels 18- miljoen mensen niet ’het keurslijf in’, om een bekend Nederlands lied te citeren.
Nederland als maakbaar land is Holland op zijn smalst. Met elke oproep om verworven vrijheden of voorzieningen te annuleren voel ik mij minder thuis in Nederland en meer thuis in deze voorspelbare zorgeloze omgeving. Het thuisgevoel is net zo min maakbaar als de tijdsgeest. Maar het huis afbreken helpt niet om je hier meer thuis te voelen. Helaas staan ze in Azië niet met open armen te wachten op nieuwe culturen en nieuwe inwoners. Een illegaal is hier illegaal en die moet worden verplaatst naar een land buiten de landsgrenzen.
Een eenvoudige avondmaaltijd van rijst met gefrituurde okra en longanisa is voldoende om je maag te vullen en je hersenen van brandstof te voorzien. Je hersenen, daar gebeurt het allemaal!
De verkeerde empathie heeft het grootste gedeelte van de westerse wereld in sneeuwvlokjes veranderd. Alles, en ook echt alles is heden ten dage zielig! Een kind doet de afwas! Papa zorgt voor het eten op het aanrecht. Mama kookt de maaltijd voor het gezin. De kinderen doen de afwas. Een traditioneel gevoel van trots en plichtsbesef in de kinderharten. Hier staat een ouder die later haar kinderen met liefde en plichtsbesef zal opvoeden, geen zielig kind!
De verveelde huisvrouwen en huismannen in de volgevreten westerse wereld hebben het allemaal gezien op het internet of op TV. Ze hebben de sterkste meningen over zaken en plaatsen waar ze nog nooit zijn geweest of hebben geroken. Dat ruiken klinkt vreemd maar er bestaat een heuse koppeling tussen geur en ervaren. Je kan je geen absoluut geen voorstelling van een stad als Manilla maken wanneer de geur van een drukkende warme zomermiddag in Manilla hebt geïnhaleerd.
In dit huisje dat ik dagelijks passeer tijdens mijn ochtend- of middagwandeling woont een Filipijns gezin met drie jonge kinderen. Laat dit even op u inwerken voordat de algemene empathie u weer overvalt. Het zijn Christenen en de man des huizes slaat geen enkele mogelijkheid om te werken af. Een triest contrast met de gelukzoekers die zich massaal melden in Europa! De man des huizes zou de tweede dag op het continent van melk en honing meteen aan de slag gaan en stoppen met werken wanneer hij daartoe zou worden gedwongen!
Aan het einde van de dag in deze eenvoudige armoedige wereld kijk ik op mijn MacBook Air een stukje film of een aflevering van een van mijn favoriete TV-series in de wetenschap dat ik hoogstwaarschijnlijk niet de tijd krijg om ze nog een keer te kijken.
Ik wankel langzaam naar het einde van mijn tijdelijke aardse bestaan op weg naar de eeuwigheid. Wanneer het einde van het amusement daar is druk ik op “Wissen”! Dat is het einde van de digitale bestanden op de gegevensdrager en ik ben een stapje dichter bij mijn einde gekomen.