Filipijnen: Fiësta

San Antonio (Mamsi Residence) VIP1), zaterdag 13 juni 2026

Vanochtend is de dag aangebroken waarom Lyka en ik in San Antonio de Padua zijn. Het is vandaag Fiësta, zeg maar dè feestdag van het dorp zonder een braderie. Ik heb het idee dat niemand weet waarom het vandaag Fiësta is. De datum staat gewoon en veranderd elk jaar mee zodat het op een zaterdag valt?
Ik ben nog niet eens halverwege mijn eerste beker vers gezette koffie wanneer Eric, de broer van Lyka, mij komt vertellen dat we samen op de motor naar Donsol gaan om in de natte markt garnalen en krab te gaan kopen. Tegenstribbelen heeft geen zin want ik respecteer dat bijna het hele gezin hier samen is gekomen om deze belangrijke dag samen te vieren. Vragen stellen is op dit belangrijke moment in de tijd niet zo slim!
De motor is een hele vooruitgang tijdens het verblijf op het platte land van de Filipijnen. De motor geeft mij een ongekende vrijheid in dit zeer beperkte land. De wind door mijn witte haren, een valhelm is verplicht maar er wordt niet gehandhaafd. € 1,10 voor een liter benzine tanken is op zichzelf al een feest.
Terwijl Eric in grote haast de natte markt bestormt blijf ik buiten bij de motor. Het is maar een eenvoudige Honda 125cc die zich al heel lang bewezen heeft in de Filipijnen. Elke monteur kent de Honda van haver tot gort en onderdelen zijn overal eenvoudig te verkrijgen. Het is de aankoop van het jaar!
Met twee druipende plastic tassen vol met zeevruchten klimt Eric weer achterop de motor. Er wordt weinig gesproken tussen ons. Het was eigenlijk altijd al een vreemde koele relatie tussen ons. Het zal wel over geld gaan! De blanken zijn altijd rijk en moeten hun weelde delen met de gekleurde minder bedeelden op de aarde. Links wint ook terrein op de Filipijnen.
Iedereen in het kleine huisje is druk met het voorbereiden van het buffet voor vandaag. Er zijn veel vrienden en kennissen uitgenodigd om wat te komen eten. In een land waar de honger nog niet is uitgeroeid wordt een uitgebreide maaltijd gezien als een teken van weelde.
Lyka probeert een Suman Moron. Het is de Filipijnse versie van de in Azië wijd verbreide lekkernij gemaakt van kleefrijst en kokosmelk. Deze versie is een samensmelting van de Filipijnse Suman en de Moron. Het is het gebruik van cacao van Filipijnse bodem die het gerecht authentiek maakt. Het geroosterde varken van het spit is gearriveerd en het beestje is toch wel een stuk groter dan ik heb verwacht.
Wanneer we weer in het huisje zijn aangekomen neem ik mijn plaatsje aan de klaptafel in op de veranda. Iedereen die mij passeert heeft een bewegende mond als teken dat er al flink wordt geproefd van het buffet. Hoe mooi het er ook allemaal uit mag zien voor deze roomblanke westerse man zit er weinig tot niets van zijn gading bij.
Lyka is zichtbaar blij met het Fiësta buffet en alle heerlijkheden die er klaar staan om door de gasten te worden genuttigd. Zelf hou ik het bij een bruine boterham met Luncheon meat en mayonaise. De mayonaise is in de plaats van de boter gekomen, net als in Groot-Brittannië gebruikelijk is. Boter is schreeuwend duur in de Filipijnen, de boter is keihard uit de koelkast en zuur binnen een paar dagen in de tropische hitte. Mayonaise is een goede vervanger om toch wat extra vet binnen te krijgen om de stoelgang eenvoudiger te maken.
Nog voor half twaalf ’s ochtends verschijnen de eerste uitgenodigde gasten van het gezin Reverente. Ik ken niemand van de gasten, ik spreek hun taal niet en ik zou ook niet weten waar ik met deze mensen over zou moeten praten. Mamsi houdt het buffet nauwlettend in de gaten. Iedereen mag eten wat hij wil maar wel met mate. Er moet tenslotte nog wat overblijven voor de volgende gasten!
Ik voel me bekeken want ik ben natuurlijk een vreemde eend in de bijt. De blanke, goed gebruinde westerling met het witte haar, is een verschijning die de inwoners van het dorp en de omgeving niet vaak zien. Elke beweging die ik maak wordt goed in de gaten gehouden.
Lyka is blijer dan blij met de aanwezigheid van haar klasgenoten van twintig jaar geleden. Om eerlijk te zijn ben ik ook heel blij om mijn vrouw zo gelukkig te zien. Ik ben hier op het platteland niet altijd het zonnetje in huis. De andere manier van leven en het totaal andere sociale gebeuren zakt mij soms in de schoenen.
Dit is zo’n moment! Ik trek mijn sandalen aan en ik ga wandelen naar de brug, naar “Dawitan”. Ik neem afscheid van de schoonfamilie en de gasten. Met een koud flesje drinkwater in de kontzak van mijn LIDL werk-bermuda stap ik de brandende zon in. Wandelen is een van die filosofische bezigheden die ik tijdens een reis vaak heb.
Een van de eerste zaken waar ik tijdens de wandeling aan denk is het buffet waar ik geen hap van heb gegeten. Het ligt aan mij! Ècht! Ik weet het! Nu ik op een respectabele leeftijd ben aangekomen let ik extra op wat ik voor voedsel naar binnen werk. Ik vermijd elk risico met het eten indien mogelijk.
Over de Blauwe Zwemkrab kan ik kort zijn. Ik heb daar helemaal niets mee. Ik heb ze rauw gegeten in Thailand en gekookt in de Filipijnen. Het is voor mij smakeloos en overtrokken. Garnalen zijn voor mij hetzelfde laken en pak! De kleine diep roze Noordzeegarnalen zijn een delicatesse maar alles groter dan mijn pink is niet aan mij besteed.
Ik slenter rustig verder en begroet passerende motorrijders en tricycles, en hun passagiers, die mij ondertussen herkennen. Ik omarm deze eenvoudige mensen. Ze zijn niet rijk en ze moeten elke dag een gevecht leveren om te kunnen overleven. Toch zijn ze in mijn ogen niet arm. Het leven is hier veel eenvoudiger dan in de westerse wereld en geluk is altijd dichterbij dan je denkt.
Dat gevoel overvalt mij vaak dat ze hier op het platteland van de Filipijnen gelukkiger zijn dan de belasting slaven in de westerse landen. In de westerse landen werk je eerst tot de middagpauze voor de belasting en daarna voor jezelf. In de Filipijnen werk je alleen voor jezelf!
De samenleving in de tweede wereld lost haar problemen met elkaar op. In het westen betaal je veel belasting voor ambtenaren die proberen jouw problemen op te lossen. Mocht dat niet lukken dan is je geld weg en moet je nog een keer belasting betalen voor een mogelijke tweede poging om de problemen op te lossen. De Filipijnse oplossing is veel efficiënter, goedkoper, en bouwt ook een groep gelijkgezinden die voor elkaar, en schouder aan schouder naast elkaar, staat.
Een klein anderhalf uur later kom ik weer thuis bij Mamsi. Het huis is bijna leeg en gezin is erg blij. Hun gasten waren onder de indruk, en hebben genoten, van het geserveerde buffet. Ik verbaas me over de hoeveelheid voedsel die nog op tafel staat in een temperatuur die in Nederland door het KNMI “CODE PAARS” genoemd zou worden.
Om zeker te zijn haal ik mijn Ali-Express thermometer uit mijn schoudertas en om eerlijk te zijn ben ik geschokt door de temperatuur die ik meet. Overal in de woonkamer is het rond de 38 graden Celsius terwijl het buiten rond de 31 graden Celsius is. Dit is een probleem waar ik mijn grijze hersenmassa maar eens op los moet gaan laten!
Ik kan het beste denken, en lezen, in onze kamer bij een temperatuur van 27 graden Celsius. Ik trek mijzelf op het bed terug in “Mijn wil geschiede” van James Patterson. Een fantastische thriller die je maar moeilijk naast je neer kan leggen. In mijn achterhoofd speelt de hoge middagtemperatuur in het kleine huisje. Wat kan ik daar aan doen?
Om half vijf ga ik richting de afsluiting van mijn dag in San Antonio de Padua. Ik weet dat het gezin voor een tweede keer het buffet gaat aanvallen en dat ik vanavond op mijzelf ben aangewezen. Dat is jammer! Maar het is niet anders. Vanaf mijn vaste stekkie op een stoeprand langs de dorpsstraat zie ik het dorpsleven aan mij voorbij trekken. IJskoude San Miguel Pilsen voor ₱ 50 (€ 0,71) maken het einde van deze vreemde dag goed.
Mijn gedachten dwalen af naar het varken op de keukentafel in het warme huisje. Gaan ze daar nog van eten? Het varken is onderhands in het dorp gekocht en niet gekeurd. Misschien is dat geen probleem maar parasitaire wormen zijn niet vreemd in varkens. Was het varken wel door en door gaar? Kan ik de man die het varken heeft gegrild wel vertrouwen? Eerst nog maar een tweede flesje bier halen!
Het jonge weesmeisje heeft mijn hart gestolen. Ze heeft alles tegen zich in deze harde wereld in de Filipijnen maar haar tante heeft haar goed opgevangen. Ze moet werken! Maar iedereen, jong en oud, moet zijn steentje bijdragen in deze samenleving. Ik vergeet het servetje en dat brengt herinneringen bij mij boven. Die metaalsmaak bij de eerste slok uit je flesje San Miguel Pilsen wanneer je vergeet de hals van de fles waar de dop heeft gezeten schoon te maken. Welkom in Zuidoost-Azië!
Uit het bamboehutje, de foto links hierboven, kruipt een hoopje mens. Het is Amboy, hij is een slachtoffer van het polio virus toen hij jong was. Het is hartverwarmend hoe iedereen, en ook ècht iedereen, uit het dorp deze hulpeloze mens elke dag helpt. Hoe weinig het ook is aan het einde van de dag gaat hij nooit met een lege maag naar zijn bed. Ik wil best wat bijdragen maar een gevoel van schaamte overheerst. Geef ik hem teveel, of misschien te weinig? Zal het zijn beeld over de roomblanke oude man vertroebelen?
Nog maar een koude rakker! Het weesmeisje verzekerd mij dat ze er nog vijf voor me koud heeft staan. Wat een heerlijke frisse ontwapende glimlach heeft het kind. Ik denk dat ik haar ook nog wat toe steek voordat ik vertrek. En daar zit nu juist het dilemma, ik wil haar bedanken voor haar goede zorg en haar vriendelijkheid maar ik wil niet de rijke roomwitte westerling uithangen. Niet alles is met geld te koop!
Voor mij staan twee mannen die ouder lijken dan ik maar zeker jonger zijn. Ze leggen voorzichtig, maar met enige zekerheid, de peso bij elkaar voor een sigaret. Ze delen samen een sigaret aan het einde van de dag. Om de beurt een trekje tot de sigaret te dicht bij het filter is gekomen. Ik sta verbaasd naar het tafereel te kijken want ik weet ook nog dat in Nederland sigaretten per stuk werden verkocht.
De twee oude mannen staan te genieten van de tabak terwijl ik nog maar een volgend flesje bier bestel. Een flesje bier kost vijf sigaretten! Mijn flesje ijskoude San Miguel Pilsen vertegenwoordigd een fortuin voor deze twee oude versleten mensen!
De zon daalt langzaam achter de kokospalmen en rond zes uur, net voordat de duisternis valt is het tijd om terug te gaan naar mijn schoonfamilie. Het was een vreemde maar heerlijke dag in de Filipijnen. Straks wat Fita crackers met Hollandse oude kaas eten en mijn dag is ook ten einde!

Zuid-Korea: Naar de top op 387 meter

Busan (So Yu Hotel) 609), zondag 10 mei 2026

Toen wij vanmorgen het hotel uitstapten had ik nooit kunnen bedenken dat onze eerste zondag in Busan twee verhalen zou opleveren.
Vanaf de Bokcheonsa Temple gaat het pad naar de top van Mt. Bongnae meteen steil omhoog. We weten dat de top op 387 meter ligt maar we hebben in het verleden hogere heuvels beklommen. Er staat een lichte bries van zee en de temperatuur stijgt langzaam zonder onaangenaam te worden. Er lopen verschillende paden naar de top maar wij hebben voor dit pad gekozen omdat we de Bokcheonsa Temple niet wilde missen. En het bezoek aan de eeuwenoude tempel bleek de moeite waard.
De touwen reling langs het pad blijft tot aan de top. Het is duidelijk dat dit een belangrijk pad is om op de top te komen. Het schrijven over de beklimming van de heuvel is als het schrijven over het drogen van verf. Er gebeurt wat maar je kan er geen zinnig woord over bedenken.
We hebben er veertig minuten over gedaan om op de top te komen. Eerlijk gezegd zijn we beiden verbaasd dat het zo gemakkelijk is gegaan. Ik voel mijn benen wel maar ik kan niet zeggen dat ze slecht aanvoelen. Mijn zesenzestig jaar oude kuiten en dijen werken nog prima in deze mooie rustige omgeving!
De beloning voor onze klim naar de top van Mt. Bongnae zijn oogverblindende vergezichten over de wijd verspreide havenstad Busan. Wat ons op de top meteen opvalt is het ontbreken van jongeren. Alle mensen op het uitkijkplatform van Mt. Bongnae zijn oud of nog ouder. Lyka is zonder enige twijfel de jongste persoon op deze zondagmiddag. Waar zijn die Koreaanse jongeren dan toch?
Het is bijna half een en we beseffen dat we de lunch vandaag noodgedwongen moeten overslaan. Het lange verblijf in de Bokcheonsa Temple heeft ons tijdschema aardig in de war geschopt. Gelukkig hebben we voor noodgevallen altijd een paar koekjes als energie opkikker in de heuptas. Onze watervoorraad is pas halverwege dus dat is voldoende om weer op zeeniveau te komen.
Genietend van het voorjaarszonnetje volg ik Lyka die creatief losgaat met de koekjes voordat ze in onze magen verdwijnen. Ik ben trots op mijn vrouw dat ik ze heb kunnen motiveren om andere foto’s te maken dan alleen van zichzelf. Vaak zie ik wat over het hoofd of bewandel een andere route dan Lyka. Zo mis ik helemaal niets meer omdat ik altijd haar foto’s nog heb. Ze maakt tegenwoordig mooie foto’s, altijd een in het landschap en een in het portret formaat. Dan zijn ze altijd bruikbaar op dit blog!
Na een korte pauze gaan we weer verder, we hopen onder aan de heuvel een plaats om te lunchen te vinden. Het uitkijkplatform gaat over in een vlonderpad dat wij blijven volgen. Het vlonderpad eindigt even onverwacht als het is begonnen. We staan nu op de ruige bodem van een echte heuvel.
We volgen het pad over de heuvelrug langs de andere toppen van de heuvel en komen bij de top van de Jabong op 387m. Het pad is nu ècht wild, ongelijk en zeker niet zonder gevaren. Voor een moment speel ik met het idee om om te keren en het veilige pad terug naar beneden te nemen.
Wat zeg je? Omkeren? Nooit van mijn leven ben ik omgekeerd voor een obstakel!
Na de top van de Sonbong op 361m begint eindelijk het afdalen. Iedere bergwandelaar weet dat afdalen moeilijker is dan stijgen. Mijn benen met de gewrichten krijgen het nu zwaar te verduren. Het remmen en steeds naar beneden stappen is zwaar voor de knieën. We praten weinig met elkaar terwijl ik af en toe mijn iPhone raadpleeg of we nog wel op het goede pad lopen.
Lyka zegt: ‘De man die dit pad heeft uitgezet wil ons vermoorden!’
Ik moet er hard om lachen omdat ik de humor er van kan inzien. Ik kom armen tekort om me vast te houden aan takken terwijl we afdalen. Mijn benen voelen aan als elastiek omdat de krachten langzaam uit mijn hele lichaam stromen. Wanneer ga ik accepteren dat mijn geest nog dingen verzint die mijn lichaam niet meer aan kan?
Lyka houdt mij goed in de gaten omdat ze bang is dat ik misschien zal struikelen en vallen. Ik heb geen haast en dat straal ik uit! Stap voor stap dalen we in stilte over de ongelijke rotsen van Mt. Bongnae af richting de zeespiegel.
Vanuit het niets verschijnt er onverwacht een breed vlak wandelpad. Ik kijk mijn ogen uit! Zit de moeilijke afdaling er op? Een oudere man dan ik, we beseffen dat beiden, spreekt mij aan.
‘Waar komt u vandaan?’, vraagt hij zachtjes in goed Engels.
‘Uit Nederland.’
‘Ohh, daar ben ik heel lang geleden geweest met mijn vrouw toen ze nog leefde. Keukenhof, heel veel mooie bloemen!’, lacht hij mij toe met veel emotie in zijn stem en lichaamshouding.
‘Hoe oud bent u?’
‘Ik ben zesenzestig!’, lach ik hem toe.
‘Ik ben negenenzeventig ik maak de wandeling over de Mt. Bongnae nog twee keer per week!’, zegt hij trots.
Daar wordt ik stil van! Zuid-Korea is een heel andere wereld dan waar ik vandaan kom. Dit is een van die momenten dat ik mezelf afvraag of ik hier in Busan oud zou willen worden. Ik hoef daar niet lang over na te denken. Japan en Zuid-Korea zijn heerlijke landen om oud te worden, helaas laat het visum systeem van beide landen bijna geen immigranten toe. De rest van je leven zal je elke drie maanden het land moeten verlaten zonder dat je zekerheid hebt dat je de volgende keer weer wordt toegelaten!
Er zijn gelukkig voldoende mogelijkheden in het verre-oosten om een goede oude dag te hebben. Rouleren tussen Thailand, Vietnam, Zuid-Korea, Japan, de Filipijnen en Maleisië zou geen probleem moeten zijn. Twaalf weken per bezoek met uitzondering van Thailand en Vietnam want daar ben je vandaag de dag maximaal zestig dagen welkom. Veilig, lekker weer en lekker eten trekken mij nog steeds aan.
Mijn telefoon geeft een geluidssignaal dat we van de wandelroute zijn afgeweken. Ik kijk vreemd om me heen omdat we nog steeds op het mooie vlakke pad lopen. Eerst maar even goed en wijs kijken! Het klopt en we keren direct om. Waar de fout staat aangegeven op het kaartje op mijn telefoon kijken we naar een olifantenpaadje tussen de dichte begroeiing. We kijken elkaar aan om te zien hoe de ander erover denkt. Eerst de route over het mooie vlakke pad nog maar eens inspecteren.
En inderdaad, het mooie vlakke pad leid ons weg van onze eindbestemming. Er zit niets anders op dan het olifantenpaadje te nemen. Het kan sowieso toch niet ver meer zijn tot aan voet van de heuvel.
Een stukje in de dichte begroeiing wordt het pad wat breder, slechter en steiler. Er komt ook weer een touw om je aan vast te houden tijdens de hachelijke afdaling. Ondertussen is Lyka ook vermoeid en loopt ze ook op elastieken benen. We houden elkaar goed in de gaten en nemen regelmatig een korte pauze omdat we morgen niet in een Koreaanse krant willen staan.
Eindelijk, daar is de bewoonde wereld! We zien een gouden beeld tussen het groen schitteren. Volgens mijn routekaart is dit de Youngseonsa Temple en zijn wij na een inspannende, maar mooie, wandeling terug in de bewoonde wereld.
We zijn niet zomaar terug in de bewoonde wereld, we zijn nu in de wereld van de Koreaanse drama series. Het eerste wat we zien is de blauwe O met het kroontje van het Huinnyeoul Observatorium. Lyka is blijer dan blij omdat ze dit herkenningspunt al vaak op TV heeft gezien.
We dachten dat de wandeling nu een stuk gemakkelijker zou worden maar de afdaling over de laatse trappen is nog een serieuze aanslag op onze kuiten en knieën.
Onder aan de trappen wacht ons het volgende herkenningspunt, de Huin-yeoul Coastal Tunnel is ook heel bekend van de TV. Het verbaasd mij niet echt dat er rijen Koreanen gedisciplineerd op hun beurt staan te wachten om onsterfelijke foto’s te maken van zichzelf en hun vrienden.
Na de foto’s van de buitenkant moeten er natuurlijk ook foto’s worden gemaakt van binnen naar buiten. Dat duurt een stuk langer omdat door AI (Artificial Intelligence) de jongeren NS (Natural Stupidity) hebben ontwikkeld. Hun door de SP (Smart Phone) verweekte hersenen kunnen eenvoudige natuurkundige verschijnselen als licht en schaduw niet meer verklaren en in hun foto’s verwerken. Gelukkig heb ik Adobe Lightroom Classic 15 op mijn MacBook Air en bewerk ik de foto’s in alle rust wanneer we terug op de hotelkamer zijn.
We bevinden ons in een heerlijke omgeving in heerlijk weer onder een staalblauwe hemel. De locatie is fotogeniek en het is geen verrassing waarom het Huinnyeoul Culture Village vaak als decor voor Koreaanse TV-series en films wordt gebruikt. Een eenvoudig dorp tegen een helling naast de zee is omgetoverd tot een iconische verzameling van bewoonde kunstwerken.
Na de afdaling langs de lange trappen volgt er helaas nog een laatste beklimming naar het Huinnyeoul Culture Village. Met elke stap op de trap komen we dichter bij het dorp. De indrukken van vandaag worden me een beetje teveel. Er is zoveel te verwerken in mijn hoofd dat ik er niet zeker meer van ben dat het als een herinnering in mijn hoofd zal worden opgeslagen. Dan wordt het slechts een moment in de tijd/ruimte theorie.
De smalle straatjes brengen rust in mijn hoofd. Ze zijn uit een tijd dat bijna iedereen te voet de wereld om zich heen betrad. Je belevingswereld was niet groter dan een paar uur wandelen in alle windrichtingen. Was het een betere wereld? Ik denk van wel! Het vervagen van grenzen, en de mogelijkheid om snel ver te reizen, heeft de wereld en de samenleving ingrijpend veranderd. Een softijsje om Lyka’s trek te stillen. Ik sla het over want ik verlang naar het einde van deze mooie dag in Korea.
Vergeet nooit, wanneer er sprake is van een noord en een zuid, of een oost en en west, met een naam van een land erachter dan is het een politieke of religieuze scheiding van een volk dat hetzelfde denkt maar gevangen zitten in de illusies van hun leiders en andere samenzwerende politici.
Zo komt er een filosofisch einde aan een fantastische mooie, maar zware, wandeling. Zeven kilometer in vier uur met enkele rustpauzes geeft duidelijk aan dat het geen gemakkelijke wandeling was. Een laatste foto van de gids voor de wandeling van vandaag en we gaan op zoek naar de bushalte voor een bus die ons terug naar Nampo zal brengen.
Ik ben blij dat we de het gebruik van de stadsbussen in Busan al na een dag in de gaten hebben. Dat zal het verplaatsen met het openbaar vervoer in Busan een stuk eenvoudiger en comfortabeler maken. Onderweg naar Nampo bespreken we de mogelijkheden om wat te gaan eten.
Het is te laat voor de lunch en te vroeg voor het diner. We zijn het er snel over eens dat het een snack gaat worden. Iedereen die Korea heeft bezocht weet dat de Gimbap, die in westerse landen een Sushirol, naar de Japanse Sushi Maki word genoemd, een heerlijke gezonde snack is. Op het bankje voor de GS 25 is het goed vertoeven met een ijskoude halve liter Cass bier erbij.
Na een stevige pauze op de hotelkamer om onze benen wat rust te geven wordt het tijd om wat te gaan eten. Ik laat aan Lyka de keuze waar ze wil gaan eten. Ze hoeft niet lang na te denken want het restaurant gedeelte van het LOTTE Gwangbok winkelcentrum ligt haar nog fris in het geheugen. Mij maakt het allemaal niets uit! Ik sta open voor alle oosterse heerlijkheden die er voor mij worden neergezet!
Nadat Lyka het restaurant, ik weet op dit moment niet of ik het wel restaurant kan noemen, heeft gekozen en wij de gerechten hebben besteld, en betaald, nemen we plaats op twee lage krukken aan een luxe counter. Het bestelde eten wordt niet geserveerd. Er ligt een klein elektronisch apparaat voor ons dat begint te trillen wanneer de bestelde gerechten klaar staan om te worden opgehaald. Ik zit om me heen te kijken terwijl Lyka een speciaal drankje, in denk een soort van thee, gaat kopen bij een andere verkoper in het restaurantgedeelte.
Er klinkt plotseling een trilling als van een vibrator voor een nijlpaard. Lyka is moe en haar benen doen zeer. Ik ben pas zesenzestig dus het is mijn taak om het dienblad met ons avondeten op te halen. Bij de eerste blik op het dienblad wordt ik helemaal warm van binnen. Bestaat er een mooier rood dan het rood van perfect gebraden rundvlees? Ik kan de geur van de kruiden op het kippenvlees niet helemaal thuis brengen maar ik heb geen enkele twijfel dat het pittiger is dan de sambal in een Chinees-Indonesisch restaurant in een Brabants dorp in Nederland.
Deze avondmaaltijd smaakt hemels. Het kost ons ₩ 17.950 (€ 10,75) voor deze twee kommen rijst met vlees en kimchi. Ik heb het gevoel dat ik op dit moment in mijn leven op de juiste plaats ben beland. Wat gaan de komende weken ons brengen? Ik heb geen idee, maar aan het eten zal het zeker niet liggen.