Filipijnen: Happy Birthday Darling

San Antonio (Mamsi Residence) VIP1), woensdag 1 juli 2026

Vandaag is mijn lieve vrouw jarig. Voor het eerst sinds lange tijd viert ze haar verjaardag weer in haar geboortedorp San Antonio de Padua (Sapa) in de Filipijnen.

Van harte gefeliciteerd!

Filipijnen: Nog geen mug gehoord of gezien

San Antonio (Mamsi Residence) VIP1), woensdag 24 juni 2026

Na drie weken in het vissersdorp ben ik gewend aan mijn nieuwe omgeving. De Polynesiërs op de Filipijnen zijn emotionele wezens met weinig gevoel voor anderen. Ik sta bijna altijd als eerste naast mijn bed om gebruik te kunnen maken van de relatieve rust in de ochtend. Met een sterke koffie op de tafel luister ik naar de zware bas die zich een weg baant door de dikke begroeiing tussen de kleine rijstvelden. Ik kom eerst! Dat is een ongeschreven regel op het platteland van de Filipijnen.
Druppel voor druppel valt met een lange pauze op de gegalvaniseerde golfplaten. Langzaam versnellend en aanzwellend tot het geluid van het geroffel op een trommel voor een executie door een vuurpeloton. Ik zit droog op de veranda en bekijk het laatste nieuws van het thuisfront op mijn beeldscherm.

Ik kan het beter niet doen want de oranje bovenkant van de pagina van de telegraaf gaat over het voetbal waar ik nog geen seconde van heb gezien. De rest van het nieuws uit het thuisland is crisis nieuws en nieuws over nieuwe wachtlijsten. Er is een wachtlijst voor nieuwe wachtlijsten! De ene crisis na de andere crisis die de komende tientallen jaren niet door de ministers zullen worden opgelost maar wel enorme budgetten zullen opslurpen. Je moet je vrienden nu eenmaal aan het werk houden!
Ministers komen en gaan maar de hoge ambtenaren op de departementen hebben allemaal hun eigen agenda die ze er tientallen jaren doorheen kunnen drukken Er zullen extra belastingen blijven komen zodat nog meer bevriende nietsnutten tot in de eeuwigheid een goedbetaalde baan bij de overheid krijgen.

Er vormen zich plassen en holtes die gevuld worden met regenwater. De ideale kweekvijver voor de “Aedes albopictus”, beter bekend als de Aziatische tijgermug. In Singapore krijg je een boete, of in Nederlandse termen een belasting, opgelegd wanneer je stilstaand water op je grondstuk heb staan. De overheid stelt dat je daardoor bewust de bevolking van Singapore in gevaar brengt voor Malaria, Dengue Fever, Gele Koorts en Japanse encefalitis. En dat is strafbaar!
De afgelopen weken heb ik nog geen mug gehoord òf gezien. Dat is toch wel opmerkelijk te noemen. Zou het door de airconditioning komen in de slaapkamer? Ach, dan hadden we ze wel in de woonkamer of de natte keuken gevonden. Of is het niet het muggenseizoen? Zou de klimaatverandering ook positieve invloeden hebben op de nederige mensheid die de atmosfeer heeft volgepompt met kooldioxide? Allemaal zaken die voor de mensen om mij heen ver van hun bamboebed met een klamboe zijn. Voor hun is elke dag een gevecht om te overleven.
Rond half acht is het gedaan met de rust. De woonkamer stroomt vol en iedereen geeft zich volledig over aan de telefoon om de nieuwste filmpjes op te sporen en die zo luid als mogelijk is af te spelen. Er is geen enkele sprake van humane communicatie, het zijn dolende doofstomme geesten op een rots met een vloeibare kern die door het oneindige universum raast. Ik kan niet wachten om dit tafereel van een schilderij van Jan Steen achter me te laten.
Nadat ik mijn eenvoudige ontbijt van drie sneetjes bruinbrood met spam, kaas en veel mayonaise heb genuttigd is het de hoogste tijd om inkopen te gaan doen. De motor is een uitstekend middel om de drukte te ontvluchten! Met Lyka achterop rollen we over de betonplaten via Ogod naar Donsol, de hoofdplaats van de Filipijnen om walvishaaien te bekijken.
Wij gaan naar Donsol toe omdat er sinds een tijdje een ATM is waar ik onze VISA-kaart kan gebruiken. Dat scheelt bij elke geldopname een paar euro’s, dus biertjes, en een dag in Jeepney’s en achterop motoren of Tri-Cycles.
Nadat ik geld heb opgenomen gaan we eerst naar de kleine supermarkt. Een paar flesjes water,een paar blikjes suikervrije cola, een heel bruin brood, Bouillonblokjes varken en servetten. De rest is voor morgen wanneer we weer ontsnappen aan de drukte en de herrie in het kleine huisje.
Bij de slager kopen we een kilo varkensvlees voor ₱ 200 (€ 2,90) zodat de familie maar kan happen. Ik eet daar wat minder van omdat ten eerste het tijdstip voor de lunch 11:30 voor mij veel te vroeg is wanneer ik om 08:30 mijn ontbijt heb gegeten.
Ten tweede, voor de lunch komen alle restjes van de avondmaaltijd van gisterenavond weer op tafel. Ik heb mijn vraagtekens bij etenswaren die twaalf uur, bij temperaturen van meer dan achtentwintig graden Celsius, op tafel hebben gestaan. Pas wanneer het vreemd ruikt of smaakt gaat het twijfelachtige voedsel naar de (over)buren of de zwerfhonden.
Na de lunch blijkt dat Lyka ook genoeg heeft van de drukte. Ze wil naar SexyBeBe in Pilar voor een manicure. Of ik de chauffeur wil zijn? Natuurlijk wil ik dat, anders breng ik de halve middag door in de koelte van de slaapkamer met mijn Kobo e-reader.
Op weg naar Pilar laat de majestueuze Mayon vulkaan eindelijk haar piek aan ons zien. Het is Mt Fuji in het klein, een schitterend gezicht!

Terwijl Lyka achterover met haar ogen dicht aan haar nagels laat peuteren slenter ik door het slaperige stadje Pilar. Het enige bestaansrecht van Pilar is de veerboot verbinding naar het nabij gelegen eiland Masbate. Ik heb het stadje met mijn eigen ogen door de jaren zien veranderen in de vijftien jaar dat ik hier kom. Elke keer is het weer een beetje beter en een beetje luxueuzer. Toeristen trekken investeringen aan en met met die investeringen komen er hotels en restaurants.
Aan de kade naast de natte markt ligt een werkeloze vissersboot. Er is veel wind wegens een tyfoon enkele honderden kilometer naar het noorden. Het geeft ons een verkoelende wind maar de vissers missen hun broodnodige inkomsten.
Bij de 7-Eleven geef ik me over aan mijn trek en koop voor ₱ 39 (€ 0,55) een Siaopao Asado. Dat lijkt weinig maar voor deze mensen is het een stevig bedrag voor een tussendoortje. Na mijn broodje raak ik op het terras voor het kleine winkeltje aan de praat met een Amerikaan uit Californië die zich ook van de naam Johnny bedient.
Hij woont al een langere tijd op Basmate en wacht op de veerboot terug die vertraging heeft opgelopen. Hij is druk met het ontwikkelen van land dat hij koopt, bebouwd, en dan weer verkoopt. Hij is in Pilar om bouwmaterialen te bestellen voor zijn nieuwste project. Twee bungalows aan zee met een privé strand. Je moet er maar zin in hebben! Gelukkig heb ik andere hobby's.
Hij hengelt meteen of ik geen interesse heb in een van de bungalows die in aanbouw zijn. Ik lach hem voorzichtig uit. Voor USD 200.000 kan ik een kleine duizend nachten slapen waar ik wil in Azië. Voor minder dan USD 50.000 koop ik een huisje buiten de stad in Japan. Waarom zou ik dan op een moeilijk bereikbare plaats, op een eiland dat regelmatig door tyfoon’s en aardbevingen wordt getroffen, in de Filipijnen naar de zee gaan zitten kijken? Niets is vervelender dan zeezicht.
Hij begint zelf ook te twijfelen aan zijn plannen dus laat ik het maar voor wat het is. We nemen afscheid en ik slenter weer verder door de stoffige straten van Pilar. Lyka heeft nog een uurtje nodig in de schoonheidssalon en heeft geen behoefte aan een flesje koud water. Er rest mij niets anders om het rondje in Pilar nog een keer te maken. Johnny zit nog steeds voor de 7-Eleven op zijn veerboot naar Masbate te wachten en is in gesprek met enkele Filipino’s.
Ik hou de klok in de gaten en met nog een half uurtje te gaan zijg ik neer op de stoeprand tegenover de LCC-Supermarkt. Lyka is vroeger dan verwacht, ik ben blij dat ik heb afgezien van het koude biertje dat ik in gedachte had. Alcohol drinken en rijden is nooit een goed idee, zeker niet in de Filipijnen waar verkeersregels niet lijken te bestaan en de meeste voertuigen in Nederland niet eens door de APK zouden komen.
Eenmaal terug in de drukte van het kleine huisje is het mij snel duidelijk dat er vandaag een van mijn favoriete gerechten op tafel komt. Pancit Marit zoals ik het plagend noem is de Filipijnse uitvoering van de Indonesische Bami. De restanten in de koelkast kunnen worden weggewerkt en er wordt plaats gemaakt voor een nieuwe voorraad.
Voordat ik aan tafel ga maak ik eerst mijn gebruikelijk weg naar de hoek waar ik vier biertjes drink uit de koelkast van Magna. Aan de zijkant van de “Mark Albert Store”, waar die man in het witte t-shirt zit, is mijn plaatsje. Er is altijd wel wat wind die voor enige verkoeling zorgt
Ook heb ik elke dag aanspraak van de klanten, en de kinderen, die de winkel aantrekt. De lokale taal, het Bicol, ben ik natuurlijk niet machtig. Ook het Filipijns, Tagalog, kan ik maar geen grip op krijgen. Het zal de leeftijd wel zijn vermengd met onwil omdat ik weet dat ik hier nooit van mijn leven zal gaan wonen. De blinde vrouw spreekt Bicol tegen mij en ik antwoord terug in het Engels. Noem het vreemd, we verstaan geen woord van elkaar maar zitten wel altijd samen te lachen!
Helaas heeft de bereiding van de Pancit Canton niet de gebruikelijke liefde en aandacht gekregen. De deegwaren hebben het vocht niet volledig opgenomen waardoor het lijkt dat er een afgegoten bamisoep op mijn bord ligt. De noedels hebben nog teveel beet. Sommige zijn zelfs nog hard. De smaak is ook achtergebleven door het gebrek aan liefde en aandacht. Jammer, het zal wel aan mij liggen. De familie verwacht teveel van deze oude man. Of stel ik teveel eisen aan het eten?
Het internet is jammer genoeg niet snel genoeg om de gebruikelijke sportkanalen te bekijken. Ook Plex werkt niet naar behoren dus zit er niets anders op dan een film of TV-serie van mijn USB-stick te kijken. Om negen uur zoek ik mijn bed op. Wanneer je om half zes opstaat dan heb je voldoende uren slaap gekregen. Morgen is het weer een avontuur in de Filipijnen.

Filipijnen: Geen blad aan de boom beweegt

San Antonio (Mamsi Residence) VIP1), maandag 15 juni 2026

De problemen van de LTO met de computersystemen zijn opgelost. Er is veel, en lang, onnodig gediscussieerd over hoe we de nieuwe kentekenplaat zouden gaan ophalen. Iedereen heeft een mening maar niemand heeft een oplossing.
Met andere woorden: ‘Iedereen denkt in problemen maar niet in oplossingen!’
J&T Express kan het het pakket wel bezorgen maar niet verpakken en ophalen. We moeten eerst iemand in Legazpi de kentekenplaat laten ophalen, inpakken en versturen. Die mogelijkheid valt meteen af want je moet je identiteitsbewijs laten zien bij het verzekeringskantoor. Een vriend van JanJan kan dat dus niet voor ons doen!
Zelf met de motor, samen met Lyka, zonder kentekenplaat, naar Legazpi rijden lijkt mij ook geen goede keuze. We zouden eerst een tweede helm moeten kopen en in het huisje hebben ze geen enkel idee waar we die helm zouden kunnen kopen. Ze praten al over een helm lenen. Dat lijkt mij niet erg hygiënisch.
De rust bewaren en slim gebruik maken van de mogelijkheden die ik tot mijn beschikking heb is de beste optie. Mamsi moet vandaag haar nieuwe bril ophalen in Legazpi. Lyka gaat vanzelfsprekend mee en ook Roxanne ziet een ontsnapping uit de drukte van het overbevolkte huisje wel zitten.
Probleem opgelost!
Mamsi haalt zelf met haar identiteitsbewijs via een korte omweg de kentekenplaat op!
Ik ben meer dan gelukkig wanneer ik om negen uur in het doodstille huis, JR en JanJan slapen elke dag lang uit, achter mijn ontbijt zit. Het bruine brood is goed genoeg en met een paar plakjes Hollandse oude kaas en Koreaanse wasabi er op is het een smakelijk ontbijt. Ook de Koreaanse Spam smaakt uitstekend.
Reizen is aanpassen en lijden! Zevenentwintig jaar geleden in Laos hadden Kris en ik maar een keuze, een ontbijt bestaande uit koude witte rijst met twee koude hardgekookte eieren. Zonder zout of enige andere smaakmaker. Het moest ook naar binnen want je lichaam heeft nu eenmaal brandstof nodig.
Tijdens mijn ochtendwandeling zijn de dames ongetwijfeld druk in Legazpi. De kentekenplaat wordt zonder problemen afgegeven en nadat de bril is opgehaald wordt er natuurlijk gegeten in de Pacific Mall. De tijdstempel van de foto’s veteld geen leugens. Ik ben blij voor Lyka dat ze een fijne tijd en veel plezier heeft in haar geboortedorp en geboorteland. Dat is niet altijd vanzelfsprekend!
Mijn ochtendwandeling is anders dan anders! Het is absoluut windstil vandaag. Dat is uitermate vreemd voor een land dat bekend staat voor haar tyfoons. Geen blad aan een boom beweegt en de enige verkoeling die ik heb is de wind die ikzelf opwek terwijl ik wandel. En dat is niet veel! Bij terugkomst in het kleine huisje is het net alsof ik in een oven stap.
De thermometer, die ik tegenwoordig altijd bij mij draag om de airconditioning te controleren, geeft aan dat het ruim 38 graden Celsius in de woonkamer van het kleine huisje is. Code donkerpaars in Jihadstan aan het Noordzeekanaal!
Daar kan geen ventilator tegen op draaien. Daar moet wat op gevonden worden want in het verleden was het zeker nog veel warmer in het huisje wanneer de zon de hele dag op het groene dak brandde.
Terwijl mamsi trots poseert voor de zijden bloesem sta ik in de verlaten natte keuken mijn lunch te bereiden. Niets bijzonders, gewoon Nongshim Shin Instant Ramen met diepvries groenten en een hard gekookt ei. Het mag eenvoudig lijken na onze uitgebreide lunches in Korea maar voor Filipijnse begrippen is dit een uitstekende en gezonde lunch.
Na het eten duik ik in het e-boek: “Mijn wil geschiede” van James Patterson. Het is een heerlijk spannend boek om het grootste gedeelte van de middag door te komen. We zijn er ondertussen aan gewend dat communiceren met de telefoon via het GSM-netwerk bijna onmogelijk is tenzij je midden in de stad woont. Dus ik heb geen enkel idee wat er gebeurd of hoe laat de dames weer thuis zijn.
De seconden tikken weg en de ventilator op veranda zoemt zachtjes. De jongens, beter gezegd ‘de mannen’, zijn aan het basketballen en ik kan nergens heen totdat de dames terug zijn. Ik weet niet waar de sleutels zijn en mocht ik die vinden dan heb ik geen idee waar ik ze zou moeten laten wanneer ik het huisje verlaat. Afspraken maken is moeilijk maar je aan afspraken houden is voor een Filipina nog veel moeilijker.
Zodra de dames arriveren ben ik verlost van mijn verantwoordelijkheden. Nu is het tijd voor mij om te ontsnappen en mijn gedachten tijdens een wandeling naar de brug weer op een rijtje te zetten. Natuurlijk ga ik na mijn middagwandeling rond vijf uur weer naar Magna voor de gebruikelijke vier flesjes koud bier. Vandaag heb ik er een die bevroren is geweest, het koolzuur ontbreekt. Laat ook maar! Ik drink het gewoon leeg alsof het een Engelse Ale is met heel weinig koolzuur. Er zijn genoeg mensen die daarvan houden.

Dit is de foto van mijn avondeten. Nee, jullie zien het goed! Helaas vanavond geen eten want de dames zijn moe van het uitstapje naar Legazpi en zitten zelf nog vol. Nog maar een paar flesjes San Miguel bier en morgenochtend proberen voor mezelf zorgen. Het is een heel andere wereld in de Filipijnen!