Zuid-Korea: Het Busan Citizens Park

Busan (So Yu Hotel) 609), zaterdag 16 mei 2026

Na een paar uurtjes op de hotelkamer gaan we rond half drie weer op pad naar de hoofdattractie van vandaag. Lyka neemt gelukkig veel werk uit mijn handen en onderzoekt zelf ook wat we kunnen gaan bezoeken in en rond Busan. Vandaag is het een tempel waar een lantaarnfestival is met meer dan tienduizend lantaarns die worden ontstoken zodra de duisternis valt.
Vandaag rijden we bus 81, een gewone bus die ons de afgelopen dagen ook prima zijn bevallen. Na een klein uur in de rustige bus stappen we uit voor de deur van het LOTTE Department Store Busan Main. Niet omdat we willen winkelen maar omdat ik nodig een toilet nodig heb.
We kijken onze ogen uit! Het mag dan wel een ander warenhuis zijn uit dezelfde stal van het Lotte consortium maar dit warenhuis is heel anders. De inrichting en de luxe zijn verwarrend. Er zit ook absoluut geen lijn in de afdelingen en verschillende verdiepingen over de aangeboden koopwaar. Wat gelukkig wel hetzelfde is zijn de krakend helder openbare toiletten in het enorme warenhuis.
We zijn op weg naar het Busan Citizens Park, een overblijfsel uit de Koreaanse oorlog. Het is een oud legerkamp van de Verenigde Staten (Camp Hialeah). Het kamp, dat een terrein van 133 hectare (540.000 m²) besloeg, werd op 10 augustus 2006 gesloten en teruggegeven aan de gemeente Busan. Ik ben er heilig van overtuigd dat hier wel wat interessants is te zien. Al is het maar een overblijfsel van de geschiedenis.
Zuid-Korea is een veilig land dus kunnen we gewoon door de smalle zijstraten van Busan richting ons doel. Smalle zijstraten laten zien waar je echt bent! Kleine restaurants voor de lokale bevolking, een kapper en een dierenwinkel waar kleine hondjes worden verkocht. Er is geknaag in de maag en Lyka is het met me eens dat we sandwich en wat te drinken kopen in een GS25.
In de kleine kruidenierswinkel overleggen we in het Nederlands wat we gaan kiezen en de kleine Koreaanse jongen achter de balie zegt: ‘Goedemiddag!’
Ik ben zelden zo verbaasd geweest, ik straal dat ook uit!
‘Ik heb een jaar in Nederland gestudeerd’, gaat hij verder.
‘In Amsterdam!’
‘Nederland is een mooi en veilig land!’
Ik leg een pakje sandwiches en een flesje Coke Zero op de balie en denk het er mijne van. Hoe lang geleden was deze ziel in Amsterdamrabat?
Er volgt nog een korte gesprek over Busan en Korea. Dan gaan we naar buiten waar we op houten banken voor het winkeltje genieten van onze snack en ons koude drankje. Ik heb het heel erg naar mijn zin in Busan.
Het is duidelijk een nieuwere buurt waar we ons nu bevinden dan de oude stad waar we slapen. Het is zeker zijn dat Busan langzaam is uitgedijd en het Amerikaanse kamp Camp Hialeah, dat vroeger ver buiten de stad lag, heeft omsloten. Een circulaire milieu neutrale samenleving? Ja, gebruikte autobanden totdat ze echt niet meer aan de wet en de eisen voldoen.
Nog voordat we bij het Busan Citizens Park zijn aangekomen voel ik dat er een wrijving is ontstaan tussen mijn vrouw en mij. Misschien is het te ver wandelen voor haar en heeft ze alleen interesse in de lantaarns bij de tempel. Bij mij ligt dat anders, ik ben geïnteresseerd in het theater van de tweede wereldoorlog en de daarop volgende onafhankelijkheid van veel landen in het verre oosten.

Op 15 augustus 1945 gaf Japan zich over aan de geallieerden, waarmee in Korea een bezettingsperiode van 35 jaar ten einde kwam. In september van hetzelfde jaar arriveerden er Amerikaanse troepen. Tijdens een vergadering in de VS werd besloten om Korea in twee te delen naargelang de machtssfeer. Zuid-Korea kwam onder de VS te staan, terwijl Noord-Korea onder het communistische Sovjet-Unie kwam te vallen.
In 1950 werd Zuid-Korea aangevallen door Noord-Korea, waarmee een nieuwe, drie jaar durende oorlog ontstond: de Koreaanse Oorlog.


Het park is een aangename omgeving met voldoende schaduw en overblijfselen van Camp Hialeah. Dat kan natuurlijk ook niet anders want het moet een enorme Amerikaanse basis zijn geweest aan de rand van de havenstad Busan.
Voor enkele momenten drijven mijn gedachten naar M*A*S*H, een komische Amerikaanse film die zich afspeelde tijdens de Koreaanse oorlog. Donald Sutherland is onvergetelijk met zijn zwarte humor in de film. De film won veel prijzen en is nog steeds een klassieker. De film was ook de inspiratie voor een grappige comedyserie met bekende figuren als Radar en Hot Lips.
Kan een oorlog een basis zijn voor een comedy? Zeker, humor en oorlog gaan vaak hand in hand, denk maar aan ‘Allo ‘Allo. Die Engelse serie was overal een succes behalve in Frankrijk en Duitsland. Ik heb al die series altijd met veel plezier bekeken.
We strijken neer in de schaduw van een boom op een van de weinig beschikbare bankjes in het park. Het gevoel dat er een haar in de boter zit met mijn vrouw besluipt me opnieuw. Ze wil geen foto’s van mij maken dus stel ik voor dat ik op zoek ga om wat te drinken te halen.
Ik kom bij de halfronde, blauw geverfde Quonset-hutten, boogvormige betonnen barakken die oorspronkelijk stammen uit de tijd van de Amerikaanse legerbasis, die nu een nieuwe bestemming hebben gekregen. Natuurlijk is een van die bestemmingen een GS25 winkel.
De winkel staat helemaal vol met Koreanen en er zijn twee medewerkers full-time bezig met het vullen van de enorme koelkasten. Naast de kassa staat een rek met verschillende soorten instant noedels met een rauw ei als extra proteïnen. Het is in ieder geval gezonder dan de Nederlandse friet met en een frikandel uit een snackbar.
Zodra ik terug ben bij Lyka bekruipt mij het gevoel dat deze dag in mineur zal eindigen. Deze dagen zijn onvermijdbaar wanneer je lang op reis bent en voortdurend op elkaars lip leeft. Wat ik ook probeer ik kan het probleem niet ontdekken of vlot trekken. Het is nog geen half vier en we zijn nog zeker vijf uur onderweg voordat we aan tafel gaan. Ik hou mijn hart vast! Laten we maar richting de Samgwangsa Tempel gaan. Het is zeker nog een kilometer wandelen met een stevige klim aan het einde. Ik kan alleen maar hopen dat de sfeer tussen ons beter wordt.
Op weg naar de uitgang van het Busan Citizens Park passeren we de huizen gebouwd voor de officieren en hun familie. Een groter contrast met de betonnen boogvormige barakken voor de lagere manschappen kun je je niet voorstellen! Een verhoogde wachtpost met een levensgrote pop van een Militaire Politie is bijna satirisch. Ik weet het zeker! Er moet in Busan een militaire begraafplaats zijn en die wil ik morgen gaan bezoeken.
Zodra we het park hebben verlaten lijkt de storm tussen ons te zijn gaan liggen. Was het dan mijn bezoek aan het toilet in de LOTTE Department Store Busan Main, of het bezoek aan het Busan Citizens Park dat haar humeur veranderde? Zodra we het park verlaten komen we in een totaal andere omgeving. Het voelt aan als een stille buitenwijk buiten de stad. Wat kan Busan in honderd meter enorm veranderen!
Een oneindig lint van felgekleurde lantaarns langs de weg leidt ons naar de Samgwangsa Tempel. Je kan de tempel niet missen! Wij zijn een van de weinige voetgangers. Helt lijkt er op dat veruit de meeste bezoekers voor het lantaarnfestival van vanavond met de auto of met het openbaar vervoer komen. De Samgwangsa-tempel met zijn traditionele poort (iljumun) staan bekend om het jaarlijkse lantaarnfestival.

Toen ik vanochtend opstond leek het een eenvoudige dag te worden. Ik zit al op twee verhalen en het lijkt er op dat ik nog twee verhalen ga schrijven!

Filipijnen: Een rustige zondag

San Antonio (Mamsi Residence) VIP1), zondag 7 juni 2026

Honden en hanen wekken mij zoals gewoonlijk weer rond half zes wanneer de eerste zonnestralen de Filipijnen verlichten en verwarmen. Ik voel meteen naast me om zeker te zijn dat Lyka naast me ligt te slapen. Ik heb ze niet thuis horen komen dus moet ik erg moe en een beetje dronken zijn geweest, of andersom. Lyka is gisterenavond met haar nichtje en vrienden in het Pitukad Beach Resort op stap geweest en heeft zo te zien een prima avond gehad.
Na een paar dagen op het platteland van de Filipijnen ben ik al redelijk ingeburgerd in het kleine huisje. Ik heb mijn draai gevonden en zet eerst een drinkbeker verse koffie. Een klontje ijs erin om de kokendhete vloeistof wat af te koelen en dan naar buiten. Het is heerlijk op de veranda voor het huisje in een zuchtje wind en de relatieve rust van het Filipijnse platteland.
Het is in Nederland nog niet zo ver na middernacht dus ik lees ’s morgens in de Filipijnen het laatste nieuw van gisteren. Hoewel het meeste nieuws mij depressief maakt blijf ik het toch een beetje volgen. Dat het niet goed gaat met Nederland ziet iedereen behalve de politici en de beleidsmakers. Gelukkig zijn wij in de positie om Nederland steeds vaker voor een langere periode de rug toe te keren.
Uit de kleine rode JBL-3 speaker klinkt Country & Westernmuziek. Het is nog steeds muisstil in het kleine huisje tot er rond half acht het eerste familielid zich meld. Ze is gedreven door dorst en een lege maag.
Lyka ligt nog heerlijk te slapen dus maak ik een goed ontbijt voor mezelf. Het ontbijt is hier op het platteland de belangrijkste maaltijd van de dag omdat het zo maar de enige maaltijd van de dag voor mij kan zijn. Er staan hier gewoonlijk gerechten op tafel die ik alleen in zware noodgevallen zou nuttigen.
Drie gebakken knakworsten, een stuk gebakken luncheon meat, twee gebakken eieren en twee sneetjes krentenbrood, dat laatste was een vergissing in de supermarkt want het leek op het eerste gezicht bruin brood. Een ontbijt voor kampioenen dat mij wel door de dag zal trekken!
Nog een drinkbeker koffie en dan ben ik klaar voor de gewoonlijke ochtendwandeling van zeven kilometer. Ik laat mijn MacBook Air achter in onze kamer waar Lyka nog steeds in de koelte van de airconditioning ligt te slapen.
‘Tot straks schat!’, fluister ik haar toe en ik begin aan mijn ontsnapping.
Een lange wandeling is het juiste medicijn tegen depressies en het gevecht met de demonen in je hoofd die je tergen wanneer je wakker bent. De gedachten en ideeën razen door mijn hoofd als een Filipijnse tyfoon. Af en toe komt er wat bovendrijven dat een probleem oplost of je op een idee brengt.
De heenweg is snel voorbij en naast de brug in de schaduw van een kokospalm tel ik mijn zegeningen. Wat ben ik toch bevoorrecht dat ik deze mooie dagelijkse dingen mag doen in verre vreemde landen. Ik geniet van de stilte na al die maanden van de terreur van geluidsoverlast door de bovenburen aan de Omhoeken in Zaltbommel. Ik wil niet eens meer naar muziek luisteren! Natuurlijke geluiden in een natuurlijke stilte hebben nu mijn voorkeur.
Na een net zo interessante wandeling terug arriveer ik in een bijna leeg huisje. Ze zijn op een na allemaal verdwenen. Het is zondag, zijn ze naar de kerk? JanJan heeft ook geen idee waar ze zijn en wanneer ik wil gaan zitten op de veranda maak ik per ongelijk deze foto. Drogend wasgoed onder het stalen afdak van de veranda voor het huisje.
Na een korte ontspanning in het e-book “Mijn Wil Geschiede” is het tijd voor de lunch. We zijn nog steeds mijn z’n tweeën in het kleine huisje en JanJan is oud en wijs genoeg om voor zichzelf te zorgen.
We hebben afgelopen vrijdag boodschappen gedaan in Pilar en daar waren nieuwe etenswaren toegevoegd aan het assortiment. In de diepvries vond ik zakjes gemengde groenten. Ze zagen er prima uit en voor de prijs hoefde ik het niet te laten! Diepvries groenten, instant noedels, diepvries knakworsten en een pakje instant noedels worden bij elkaar gevoegd tot een maaltijd die mij in gedachten terugbrengt naar de dagen die ik in me eentje als rugzakartiest door Azië reisde. Het smaakte mij zelfs beter dan het er uit ziet!
De familie valt weer binnen en doen geheimzinnig over waar ze zijn geweest. Dat hoeft niet want ze zijn geen verantwoording aan mij verschuldigd. Muziek uit de jaren zeventig en mijn Kobo e-reader dragen mij door de zondagmiddag. Wat is dit een heerlijke plaats om rustig de tijd door te brengen. Zou ik hier willen wonen? Met de motor die we nu tot onze beschikking hebben is het plotseling wel een stuk aantrekkelijker.
Het wordt langzaam “Beer ‘O’ Clock” dus is het tijd om een ijskoude Filipijnse rakker open te trekken! Er staan voldoende ijskoude rakkers in de koelkast maar verandering van spijs doet eten. Wat gaan we doen? We gaan een biertje drinken bij Magna Mall en we gaan de lokale bevolking ontmoeten!
Aan de zijkant van het kleine kruidenierswinkeltje zit ik in de schaduw en de meegebrachte bierkoeler houd het kleine dikbuikje San Miguel Pilsen langer koud. Dit is net zo’n plaatsje als vanochtend onder de kokospalm. Ik geniet van de natuurlijke geluiden in een stille omgeving.
Nog maar een biertje en een foto van mijn omgeving. De lokale bevolking die mij altijd groet tijdens mijn dagelijkse wandelingen lijkt veranderd. Ze kijken mij wantrouwend aan nu ik op het stoepje naast de kleine kruidenier bier zit te drinken. Waarom? Doe ik wat verkeerd?
De kerkklok roept en de mensen kleden zich opperbest om in de kerk voor Jezus aan het kruis te staan. Een religie, een stroming ontstaan in het Midden-Oosten uit het Jodendom, de oudste of een van de vroegst ontstane monotheïstische godsdiensten en behoort tot de oudste religieuze tradities die vandaag de dag nog worden beoefend.
Nog maar een koud biertje en de achterdochtige blikken gaan nu op mijn zenuwen werken. Wij Westerlingen zijn hier niet om jullie dochters te stelen!
Dit is een van die filosofische dagen waarop ik mij afvraag wat de toekomst voor mij in petto heeft. Wees eerlijk? Alleen de dood is een zekerheid waar we naar toe wandelen! Hoelang heb ik nog? Is de vraag die niemand kan beantwoorden! Daarom: Geniet van elk moment hoe eenvoudig het ook mag lijken.
Op de terugweg, kan ik de kleine honderd meter wel zo noemen, passeer ik het “San Antonio Health Center”. Een klein gebouw dat wij in Nederland het Groene Kruis zouden noemen. Hier komen de ongelukkige moeders met hun baby’s om geholpen te worden. Ik denk dat 90% van de baby’s in de Filipijnen niet gepland is maar een ongelukje zijn. Dit is een heel andere wereld dan het keurslijf waarin de westerlingen worden geperst.
Lyka voert de restjes van de lunch aan de honden van de buren terwijl de ondergaande zon de lucht kleurt. Avondrood is water in de sloot! Elke dag regen heb je nodig voor een tropisch regenwoud.
Er staat vanavond een “Chicken Afritada” op het menu en voor de verandering eet ik vandaag drie maaltijden. De gestoofde diepvrieskip is mals en de smaak van de tomatensaus is niet al te zoet. De streepjes rode peper geven mijn bordje ook wat meer pit. Kon het maar elke avond zo zijn!
Na het eten trek ik me terug in de kleine kamer waar de airconditioning rustig blaast op zevenentwintig graden. Een koud biertje bij de hand en de Formula 1 Grand Prix van Monaco op mijn MacBook Air. Ik toast naar de hemel, naar mijn oude reismaatje Kristof Masschelein die helaas niet meer onder ons is. Dit is het leven dat we ons vijfentwintig jaar geleden in China voorstelden.
Het internet in het kleine huisje is nu van een betere kwaliteit dan ooit. Nederlandse TV is moeilijker maar het Italiaanse SKY-F1 kan ik de race volgen zonder horten en stoten. Morgen vroeg op, het wordt een lange belangrijke dag.

Nederland: Trots op deze mijlpaal

Zaltbommel (Op de bouwplaats), maandag 10 augustus 2026

Op 20 november 2006 schreef ik mijn eerste verhaal voor een website over mijn reizen, ervaringen en belevenissen. Ik zat op een kleine hotelkamer in Singapore zonder internet. Mijn camera was een Olympus µ 720SW, het digitale tijdperk in de fotografie was voor mij al lang aangebroken. Het was meer een experiment om mij ’s avonds iets te doen te geven dan een pad naar deze bestemming.
Licht aangeschoten verschenen de eerste woorden op het beeldscherm van mijn loodzware Windows Laptop die ik overal mee naar toer sleepte. De camera’s zijn groter, zwaarder, en weer kleiner en lichter geworden. Windows heeft plaats gemaakt voor Apple OSX en dat maakte het reizen een stuk lichter en eenvoudiger.
Vandaag, een kleine twintig jaar later zijn de ruim tweeduizend pagina’s op mijn weblog meer dan een miljoen keer gelezen. Een mijlpaal waar ik enorm trots op ben! Het is de ultieme motivatie om, ondanks mijn leeftijd, verder te gaan met dit project. Ik hoop dat jullie net zoveel plezier hebben bij het lezen als ik bij het schrijven van “Travels and Troubles”.