Zuid-Korea: Treinkaartjes kopen

Busan (So Yu Hotel) 609), zaterdag 16 mei 2026

We zijn alweer bijna twee weken in Busan en de nieuwigheid heeft plaats gemaakt voor bekendheid van de omgeving. Ik ben bekend met de buurt in het centrum en we hebben zeker al veel van deze mooie schone veilige stad gezien. Onze geplande dagbesteding start pas laat in de middag waardoor ik de ochtend vrij heb voor de voorbereiding van een reis naar een bezienswaardigheid in een andere stad. Lyka neemt wat tijd voor zichzelf en blijft op de hotelkamer.
Ik heb twee dagen geleden het kopen van treinkaartjes al onderzocht en nu Lyka en ik het eens zijn geworden ga ik vandaag de treinkaartjes kopen voor onze treinreis op 21 mei. Het is voor Nederlanders zeker vreemd dat in veel landen alleen genummerde zitplaatsen in de sneltrein via een computersysteem worden verkocht. Vol is vol! Gewoon naar het treinstation gaan en een kaartje kopen voor de volgende trein is in deze ontwikkelde wereld geen zekerheid.
Ik kan de weg naar het grote hoofdtreinstation van Busan geblinddoekt vinden dus neem ik op deze ochtend weer een andere weg. En ook vandaag ontdek ik weer nieuwe dingen. Een winkel, tenminste daar lijkt het op, met kasten waarin groente op hydrocultuur en in kunstlicht groeien. Ik blijf staan en laat het op mij inwerken. Welkom in de toekomst! Enorme wolkenkrabbers vol met deze kasten gevoed door een kleine kernreactor in de kelder wiens restwarmte ook nog wordt gebruikt om de wolkenkrabber te verwarmen?
Busan is een interessante stad met grote tegenstellingen. Niet ver van de hypermoderne hydrocultuur sta ik te genieten van een oud gebouw dat de sloopkogel heeft overleefd. Het is vooral de manier waarop het bouwwerk lijkt te zijn ontstaan fascineert mij. Het is tegen een heuvel gebouwd dus boven het maaiveld zou er eerst een niveau op waterpas moeten zijn gemaakt, of de heuvel is afgegraven om een waterpas vloer te maken, en dat ontbreekt.
Helaas kan ik het niet ontdekken maar de vraag is hoeveel verschillende niveaus er op de begane grond zijn. De opbouw bestaat uit een houten frame met daarop stukwerk op riet. Dat ik heb ik nog maar weinig gezien in Azië.
Linksaf, rechtsaf, heuveltje op, trapje af en dan kom je automatisch weer bij de beroemde “40-step stairway” van Busan. Ik ontdek weer enkele nieuwe beelden en het eerste brons is genaamd “Moeders Hart”. Het beeld symboliseert de zelfopoffering, liefde en veerkracht van moeders die hun kinderen probeerden op te voeden in extreme armoede in het begin van de jaren vijftig tijdens en net na de Koreaanse oorlog (1950-1953).
Iedere passant wrijft het kleine staande kind over zijn bolletjes waardoor het bronzen hoofdje een andere kleur heeft gekregen. Heel aanstekelijk dus wrijf ik hem ook over zijn bolletje.
Het andere monument herdenkt de historische plek waar de allereerste commerciële radio-uitzending van Zuid-Korea in november 1959 van start ging. Het was een zender die het Christelijke geloof verspreide. Het monument draagt de naam “Future Hope MBC”. Het is de start van een nieuwe periode in een land dat verscheurd werd door een verschrikkelijke oorlog die officieel nog steeds niet is beëindigt.
Het gepolijste roestvast staal is een ideale plaats om een zelfportret te maken met de hoogbouw van Busan op de achtergrond.
In de buurt van het belangrijkste treinstation van Busan zijn er vanzelfsprekend veel hotels te vinden. Ik heb verschillende hotel websites bezocht omdat we al bijna zeker weten dat we hier nog wel een keertje terug komen. Ik herken enkele namen van de hotels die ik op de gevel lees maar de eerste indrukken zijn niet echt inspirerend. Of ze lijken mij te groot, en te hoog, of er moeten veel kamers zonder ramen zijn. En dat wil ik absoluut niet, ik moeten kunnen ventileren en ik wil daglicht in de kamer hebben. Voorlopig houden we het op hotels in de buurt van het So Yu Hotel.
Op deze ochtend benader ik het enorme treinstation van een andere kant en ik ben opnieuw onder de indruk van de architectuur. Maar wat nog indrukwekkender is is de rust om kwart voor twaalf. Waar is iedereen?
Er woonde in 2005 ongeveer 3.678.551 mensen in Busan, dat is meer dan Amsterdam, Rotterdam en Utrecht bij elkaar! In die steden is het rond de middag spitsuur en kun je over de koppen lopen!
Ik neem de eerste ingang die ik passeer en opnieuw ben ik positief verrast. Het is geen Hoog Catharijne vol met winkels waar consumptie goederen worden verkocht waar niemand iets aan heeft. Ik sta op een galerij met kleine restaurantjes en winkeltjes voor laatste aankopen die (trein)reizigers misschien nodig hebben of thuis zijn vergeten.
Een reclame voor een van de gerechten achter het raam van een restaurant trekt mij aan. “Eieren in de Hel”, zou dat een pittig Koreaans ontbijt kunnen zijn? Mijn fantasie slaat op hol en ik hoop dat Lyka dit ontbijt wel ziet zitten voordat we de trein naar Jinju nemen.
Nog even naar het krakend helder openbare gratis toilet en dan een verdieping hoger om de treinkaartjes te kopen. Mijn geheugen laat mij niet in de steek en tien minuten later sta ik met de vier treinkaartjes in de hand, ₩ 53.200 (€ 32,65) met de Korail-KTX naar Jinju en terug, een treinreis van iets meer dan vier uur retour reis voor twee personen, niet natuurlijk een koopje!
We gaan het Pavilion of Floating Lights in Jinju bezoeken!

Filipijnen: Happy Independence Day

San Antonio (Mamsi Residence) VIP1), vrijdag 12 juni 2026

De Filipijnen, in de persoon van Generaal Emilio Aguinaldo riep de vrijheid uit van de Spaanse overheersing op 12 juni 1898 na driehonderd jaar Spaanse overheersing. Er zijn nog andere data geweest mede door de Spaans-Amerikaanse oorlog.
12 juni wordt uitbundig gevierd over de hele wereld door de geëmigreerde, en in het buitenland werkzame, Filippini’s. Hoe arm de lokale bevolking ook mag zijn, ze weten als geen ander hoe ze een feest moeten vieren. Zelfs in dit kleine vissersdorp wordt het beste been voorgezet om op deze speciale dag zo goed mogelijk voor de dag te komen.
Ik stond zoals gewoonlijk om kwart over vijf naast mijn bed. De combinatie van zonlicht en honderden kraaiende hanen zorgt voor een concert dat je niet overal ter wereld kan horen. Tel daar dan de vele (waak)honden bij op en het kabaal gaat naar een bijna niet verdraagbaar volume!
Eerst koffie! Dan een korte sessie op het internet brengt mij terug naar de werkelijkheid van de slechte wereld waarin we leven. Is het propaganda of kunnen we de ondergang van de mensheid echt niet ontlopen? Volgens het nieuws lijkt het in ieder geval van niet. Nepnieuws verdringt de waarheid en de propaganda vergiftigd veel niet voor zichzelf denkende mensen
De familie Reverente die over elkaar heen in VIP2 slapen komen ook de wakkere wereld binnen gedruppeld. Het wordt mij al snel te druk op de veranda en de ongeorganiseerde chaos kan ik nog steeds moeilijk verwerken. Misschien komt het door mijn leeftijd maar ik hou steeds meer van een rust om mij heen. Ze doen maar wat en grijpen alles dat eetbaar is als hun ontbijt. Over enige interactie met de overige gasten is geen sprake.
Vanuit de verte komt het tromgeroffel langzaam dichterbij. Het is wachten op de optocht die om acht uur is vertrokken voor de kleine barangay hall, het gemeente secretariaat, en om acht over acht trekken ze aan het kleine huisje voorbij. De totale afstand van de start tot het draaipunt is minder dan driehonderd meter!
Er is een heuse drumband die wordt gevolgd door een groep majorettes. De meisjes nemen hun taak meer dan serieus en het is goed te zien dat ze vele uren hebben geoefend op de synchronisatie van het dansen.
Vijftig meter voorbij ons huisje, bij de grens van het dorp onder de welkomstboog, draait iedereen om zodat het voor ons een onafgebroken optocht lijkt. Het blijft bijzonder!De grootste verrassing is altijd dat wanneer de optocht paseert je beseft dat je niet met Aziaten te maken hebt. De Filippini's zijn, net als veel Taiwanezen aan de oostkust, niet Aziatisch maar Polynesisch van DNA. Zeker niet Spaans zoals veel westerlingen denken!
Een kleine drie kwartier nadat de optocht om de hoek is verdwenen zit ik op de veranda aan mijn ontbijt. Er zijn dagen dat ik bijna niet eet omdat ik de Filipijnse maaltijd die het gezin heeft gekookt niet kan aanzien.
Een goed ontbijt is daarom een absolute noodzaak voor mij. Alles wat in de ochtend belangrijk voor mij is staat op deze foto! Mijn koffie in de Japanse drinkbeker, een halve liter goed drinkwater, tomaten ketchup en geen banana ketchup, bruin brood, heel moeilijk te verkrijgen, twee Tender & Juicy knakworsten en twee gebakken verse eieren. Het mag dan niet het meest gezonde ontbijt zijn maar het vult me en stimuleert ook nog redelijk mijn spijsvertering!
Mamsi en ik noemen de familie schertsend “de mieren”. Wanneer ze voedsel vinden kun je er vergif op innemen dat ze het opeten! Ze vallen rond half twaalf neer rond de tafel om te lunchen. Het mag nog vroeg zijn maar mieren hebben geen tijd of horloges. Waar ik nu naar sta te kijken is ook een reden om het Filipijnse eten te mijden.
Elke maaltijd die in het huisje wordt gekookt is te ruim ingeschat. Er is nooit te kort of genoeg! Er is altijd teveel! De restjes blijven op tafel staan met een bordje of een beschermkap van een gaas om de insecten weg te houden. De restjes staan uur na uur in temperaturen van ruim boven de dertig graden Celsius op de eettafel. Meestal worden ze ook nog een keer opgewarmd.
‘Nee dank je!’
Na de lunch wordt de Karaoke Box opgestart door Roxanne terwijl ik rustig in mijn boek “Mijn Wil Geschiede” van “James Patterson” zit te lezen. Het geluid van mijn kleine JBL-GO3 verdwijnt in de alles overheersende herrie van popmuziek die ik niet herken en die ik niet waardeer. Wat dat betreft zijn de Filipijnen net als Thailand. Muziek moet hard staan, ook wanneer er niemand echt luistert.
Ik zucht diep, berg mijn spullen op in onze kamer VIP1 en trek mijn sandalen aan. het is de hoogste tijd voor mijn middagwandeling! Met een halve liter fles koud drinkwater in mijn kontzak vertrek ik richting Dawitan, de brug over de Ogod rivier.
Vol verbazing aanschouwen de familie mijn handelingen. Zij zullen mij nooit begrijpen en ik zal hun nooit begrijpen! De muziek van de Karaoke Box sterft langzaam weg met elke stap richting de betonnen brug. Vroeger liep ik hier met Apple Airpods in mijn oren, luisterend naar mijn favoriete muziek. Tegenwoordig geniet ik van de natuurlijke geluiden en de stilte om mij heen.
De tijden veranderen en ik realiseer me dat ik langzaam sluimer naar het einde van mijn aardse bestaan. Dat betekend niet dat ik mij heb onderworpen aan de tijd/plaats theorie van Albert Einstein! Dat is een bijna bewezen theorie. Ik geniet van elke milliseconde van mijn leven op deze rots in een baan om een anonieme ster.
Ik zit niet lang alleen bij de brug. Een groepje wielrenners wil hun kennis van de Engelse taal met mij testen. Het zijn jonge mensen uit een omgeving waar ze met weinig kansen zijn geboren. Het zijn zowel jongens als meisjes! De groep straalt uit dat ze iets van hun leven en iets van hun vaderland willen maken. Ondanks de enorme tegenstellingen tussen rijk en arm die normaal gesproken bepalen wat je toekomst wordt in de Filipijnen.
Met lood in mijn schoenen ga ik de wandeling terug naar San Antonio de Padua aan. Het is druk op de betonweg en alle passerende voertuigen toeteren en zwaaien naar de buitenlander met de Cowboy hoed. Ik lijk wel een bekende Nederlander! Zelf loop ik in gedachten verzonken. Ik moet deze dagen gewoon door zien te komen! Rustig blijven en mijn eigen ding doen.
Ik passeer het kleine huisje, ik ga niet eens naar binnen want wat zou ik daar moeten doen. Vanaf de weg hoor ik het geluid van de tv. Zo te horen liggen de mieren naar een actiefilm te kijken. Gelukkig is de luide muziek al verdwenen maar je weet nooit wanneer die weer terug komt!
Voordat ik bij mijn vaste stekkie ben aangekomen klinkt er in de verte muziek uit enorme luidsprekers. Ik ben de enige die verbaasd is en om mij heen kijk wat er allemaal gebeurd. Ze lijken te weten wat er gaat komen. De muziek komt langzaam dichterbij en het is de volgende optocht in het kleine dorp. Het spandoek tussen de twee dragers voorop de optocht verbaasd mij. Er staat met grote letters “Lawlaw Festival”.
Er is een heuse sardine prinses en de danseressen dragen symbolische lege vismanden met zich mee. Het einde lijkt nog niet in zicht dus laat ik de symboliek even op me inwerken. Waarom ben ik verbaasd?
De Lawlaw is van origine een zeldzame zoetwater sardine die voorkomt op Luzon, het grootste eiland van de Filipijnse archipel. In Bicol hebben ze de naam over genomen voor de Indian Oil sardine, een sardine die in november en december in enorme hoeveelheden wordt gevangen in de wateren voor de kust van San Antonio de Padua.
De vissers staan bij terugkomst op het strand letterlijk tot aan hun knieën in de gevangen sardines. De sardines gaan snel op ijs en worden afgevoerd naar de conserven fabrieken waar ze in blikjes verdwijnen voor de overal geliefde Sardines in Tomato Sauce. Het is nu juni, waarom is er vandaag een festival?
Het wordt me snel duidelijk. Na de lege manden volgt er een nieuwe prinses die het beeld van de beschermheilige San Antonio in haar armen draagt. Vaandels met grote zilveren vissen erboven en rieten schalen vol symbolische sardines. De beschermheilige wordt gevraagd om een goed paringsseizoen van de sardines met als gevolg een goede vangst. Het Christendom en het Paganisme zijn hier in de Filipijnen nog steeds vermengt.
Het einde van de optocht nadert wanneer een verveelde dikke jongen, die een goede katholieke visser voorstelt, in een kleine vissersboot aan ons voorbij wordt getrokken. Hij is zichtbaar niet blij met zijn verkiezing en hoopt dat deze nachtmerrie snel voor hem voorbij is. De schitterende onverwachte optocht is ook aan ons voorbij en ik ga me voorbereiden op een rustige middag in San Antonio de Padua met een koud flesje bier en misschien nieuwe ontmoetingen met de lokale bevolking.
Het weer is goed en ik koop mijn eerste flesje San Miguel Pilsen bij de Mark Albert Store. Dat is de echte naam van de winkel die ik Magna Mall noem. Het is druk op de hoek rond de winkel en veel mensen gebruiken het Peso internet. Het lijkt dat het woord is rondgegaan in het dorp. De buitenlander is hier in Sapa voor de Fiësta! Jammer genoeg kan ik maar moeilijk communiceren met deze mensen. Alleen Charlie spreekt redelijk Engels omdat hij vroeger op de koopvaardij heeft gewerkt.
Het is druk aan de toonbank van de kleine kruidenier zodat ik een poosje moet wachten voordat ik aan de beurt ben. Ik bekijk de pure armoede en vreemde blikken van de inwoners van het vissersdorp. De vrouw voor mij koopt voor haar avondmaaltijd een klein zakje plantaardige olie, een kleine rode ui en twee eieren. Er ligt een vleug van schaamte over haar wanneer zij mij recht in de ogen kijkt. De volgende klant maakt het nog erger. Die heeft nog maar een paar peso in zijn zak en koopt een zakje crackers voor twintig cent.
Mijn flesje bier kost meer dan de twee avondmaaltijden voor de lokale bevolking bij elkaar. Toch voel ik mij niet schuldig! Dit is karma, dit is hoe de goden, welke dan ook, het leven voor je hebben uitgestippeld.
Laat ik het nog maar een keer zeggen: ‘Hoe armer de mensen zijn des te gelukkiger ze lijken!’
De enige zorg die ze hebben is om elke dag een paar maaltijden bij elkaar te schrapen. En dat is hier in het vissersdorp niet zo moeilijk! De vissers geven een deel van de bijvangst aan de minder bedeelden en er is altijd wel iemand die een pond rijst geeft.
Wat wel moeilijk is is de vraag of ik hier, zo ver weg van de ontwikkelde wereld, maanden achter elkaar zou kunnen doorbrengen. Het gebrek aan fatsoenlijke maaltijden is en blijft voor mij een torenhoge hindernis. Variatie in de maaltijden en verse groenten is het probleem. Het wordt wel elk jaar wat beter maar zoals in de omringende landen zal het voorlopig nooit worden.
Wanneer ik terug kom in het kleine huisje tref ik drie generaties Revente druk bezig met de voorbereidingen voor de Fiësta van morgen. Het zijn de ingebakken tradities en een van die tradities is het maken van een grote Buko Salade. Buko is de naam voor een jonge kokosnoot in het Tagalog. Het jonge vruchtvlees is nog erg mals en sappig, het is een delicatesse. Er wordt een gedeelte van de salade in kleine bakjes gedaan die worden ingevroren en zo een soortgelijke structuur krijgen van schepijs.
Ook vanavond zonder ik mijzelf af op de veranda met een biertje, crackers, kaas en Koreaanse Luncheon Meat. Met mijn Kobo e-reader, muziek uit mijn Macbook Air vindt ik het niet erg om zo de avond door te brengen.
Er klinkt muziek door in mijn klassieke Country & Western. Ik kan mijn oren niet geloven maar er komt nog een optocht aan! Het is opnieuw de beschermheilige van San Antonio de Padua. Dit beeld is een maatje groter dan het beeld uit de optocht voor de Lawlaw.
Deze keer krijg ik de indruk dat het meer religieuzer is. Er wordt gezongen en kaarsjes meegedragen door de toegewijde gelovigen. Het gezin is stil als kerkmuizen wanneer het beeld op de praalwagen passeert. Dat zegt genoeg.
De ontwapenende glimlach van de kleine onvermoeibare Darcy maakt mijn dag altijd weer beter dan ze al was. Er is ondertussen een plastic zak met een Filipijnse delicatesse genaamd Suman bezorgt.
Er is nu zoveel eten in huis dat ik maar moeilijk kan geloven dat het ook allemaal wordt opgegeten. Er wordt morgen ook nog een heel varken bezorgt! Of er moeten morgen tientallen gasten komen. Het zijn mijn zaken niet, mijn dag zit er alweer op. Wanneer deze dag de aanloop naar de grote Fiësta was dan staat mij morgen nog heel wat te wachten! Nu nog wat lezen en mijn dag zit er ook op!
‘Happy Independence Day!’, morgen is het Fiësta!

Nederland: Trots op deze mijlpaal

Zaltbommel (Op de bouwplaats), maandag 10 augustus 2026

Op 20 november 2006 schreef ik mijn eerste verhaal voor een website over mijn reizen, ervaringen en belevenissen. Ik zat op een kleine hotelkamer in Singapore zonder internet. Mijn camera was een Olympus µ 720SW, het digitale tijdperk in de fotografie was voor mij al lang aangebroken. Het was meer een experiment om mij ’s avonds iets te doen te geven dan een pad naar deze bestemming.
Licht aangeschoten verschenen de eerste woorden op het beeldscherm van mijn loodzware Windows Laptop die ik overal mee naar toer sleepte. De camera’s zijn groter, zwaarder, en weer kleiner en lichter geworden. Windows heeft plaats gemaakt voor Apple OSX en dat maakte het reizen een stuk lichter en eenvoudiger.
Vandaag, een kleine twintig jaar later zijn de ruim tweeduizend pagina’s op mijn weblog meer dan een miljoen keer gelezen. Een mijlpaal waar ik enorm trots op ben! Het is de ultieme motivatie om, ondanks mijn leeftijd, verder te gaan met dit project. Ik hoop dat jullie net zoveel plezier hebben bij het lezen als ik bij het schrijven van “Travels and Troubles”.