Zuid-Korea: Gamcheon Culture Village

Busan (So Yu Hotel) 609), dinsdag 19 mei 2026

Toeristische attracties komen in twee smaken. De door mensenhanden gebouwd of door de natuur gevormd. De eerste is vaak met voorbedachte rade als attractie gebouwd om iedereen versteld te doen staan, zoals de Eiffeltoren die in 1889 de wereld moest verbazen wat je allemaal met stalen balken kon bouwen.
De natuur heeft geen bewustzijn en volgt de krachten van de kosmos. Natuurkunde en scheikunde hebben overal in de kosmos dezelfde wetten! Laat dat maar eens op je inwerken nu de hoogopgeleide leiders van onze samenleving denken dat ze de kosmos kunnen sturen met zelfbedachte knoppen om aan te draaien? De kosmos heeft geen knoppen en is niet te beïnvloeden.
Wat de mens wel kan is geld vragen voor de toegang naar een bouwwerk van moeder natuur. De reinste belasting gevoed door de leugen dat uw geld wordt gebruikt voor het instant houden van het natuurwonder dat in de toekomst met een aan zekerheid grenzende onwaarschijnlijkheid zal verdwijnen!
Een wijze man in Nepal vertelde mij ooit: ‘Maak je geen zorgen over de aftakeling van je lichaam en geest. Zelfs Mount Everest eindigt als zand op een strand aan de oceaan!’
Vandaag bezoeken Lyka en ik het Gamcheon Culture Village, een dorp tegen de steile hellingen van een heuvel in Busan. Het dorp heeft een twijfelachtige geschiedenis achter de rug en is ruim vijftien jaar geleden met inspanningen van het gemeentebestuur gevormd tot wat het nu nog is. Een unieke plaats in een groene wereldstad.
We gaan opnieuw met de bus omdat dit veruit het beste, en leukste, vervoermiddel is in Busan. Zoeken naar welke bus je moet hebben is kinderlijk eenvoudig nu Google maps al het werk voor je uit handen neemt. We vertrekken vanaf Busan Depart, een afkorting voor department store, met bus 87 voor onze bestemming Gamcheon Culture Village.
In de bus realiseer je ook hoe steil sommige straten in Busan zijn. Ik heb al heel wat heuvels te voet beklommen maar met een volle bus naar de top rijden van een steile heuvel midden in een miljoenenstad is een heel andere discipline. Hoe steiler de heuvel hoe stiller de toeristen om ons heen in de bus zijn. Er is een hoog gehalte toeristen onder de passagiers! Je moet er niet aan denken dat de remmen of de koppeling het begeven.
Een eerste blik op de kleurrijke huisjes van het bergdorp geeft je een bijzonder gevoel.
Het zit een beetje tussen: ‘Ja, best wel leuk!’, en ‘Is dit alles?’ in.
De vergelijking en de naamgeving van het “Machu Picchu” van het oosten gaat echt te ver! Het is goed bedacht door de reclamemensen maar het raakt kant noch wal.
Hoe is het bekende dorp ontstaan?
Korea is hoofdzakelijk heuvelachtig en de vlakke stukken land op de hogere vlaktes, langs rivieren en langs de zee zijn sinds mensenheugenis gebruikt voor de nederzettingen en landbouw. Langzaam zijn die twee van het natuurlijke vlakke land verdreven door de industrie en stedelijke ontwikkeling naar de met mensenhanden gebouwde terrassen op de hellingen van de minder steile heuvels.
In de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw verscheen er langzaam industrie op de vlaktes die grenzen aan de zee. De bewoners, tevens de arbeiders in de industrie, werden verdreven om plaats te maken voor de economische vooruitgang van het toen door Japan geannexeerde Korea. Met Japan als nieuw export gebied bood zich een enorme markt aan voor de Koreaanse landbouw en industrie.
De oorspronkelijke bewoners van de kuststrook moesten ver genoeg worden verplaatst om veel ruimte te maken voor de industrie maar tevens dicht genoeg bij de nieuwe industrie blijven om als goedkope arbeidskrachten te kunnen dienen. Armoede was troef en gezinnen waren klein in de bamboe/houten huisjes. Rond 1955 werden er nog eens 800 gezinnen naar Gamcheon Culture Village verhuisd. De leefomstandigheden waren nog steeds slecht en armoede was troef.

In de jaren '70 waren er alleen huizen gemaakt van hout. Eind jaren '80 en begin jaren '90 begonnen gezinnen groter te worden, dus bouwden ze huizen met twee verdiepingen." Desalniettemin werd het dorp geconfronteerd met aanhoudende armoede en slechte levensomstandigheden

In 2009 kwam het plan van de grond om van Gamcheon Culture Village een bolwerk voor jonge kunstenaars en anders denkende te maken. Er kwamen subsidies om de houten huisjes door stenen huisjes te vervangen. Het dorp in een lappendeken van kleur te verven en de huizen en straten te versieren met kunstwerken om het dorp tegen de heuvel leefbaarder te maken.
Het dorp is kleurrijker geworden maar ik heb grote vraagtekens bij de leefbaarheid in de toeristische attractie wanneer er dagelijks een vloedgolf van (buitenlandse) toeristen over het dorp spoelt. Tijdens ons korte bezoek kan ik niet zeggen dat ik enig spoor van leven heb gezien van de permanente bewoners.
Overal in het bergdorp staan mensen in rijen te wachten om die ene droomfoto te maken, die ze op hun smartphone hebben gezien, en die iedere toerist maakt in het Gamcheon Culture Village.
Zo wij dus ook want het is aanstekelijk omdat er verder eigenlijk niets is te doen in het dorp. Behalve het oneindig eten van ongezonde veelal gefrituurde snacks en het drinken uit grote bekers gevuld met felgekleurde mierzoete vloeistoffen en blokjes ijs.
De langste rij mensen in het bergdorp staat te wachten op de mogelijkheid om een foto te kunnen maken met de beelden van De kleine Prins en de woestijnvos. Personages uit een (kinder)boek gepubliceerd in 1943. Het is geschreven door een Fransman die absoluut niets van doen heeft met Korea. Opnieuw een mooi staaltje van moderne Aziatische marketing.
De meeste mensen staan te wachten in groepjes van twee à vier personen. Die groepjes nemen tussen de dertig seconden en een minuut de tijd om de foto’s met de fantasie figuren te maken. Jullie begrijpen hoe langzaam de rij vordert en dat er altijd nog mensen zijn die proberen voor te dringen.
Gelukkig laat de oude vrouw met de fel gekleurde stok zich niet intimideren en ze houd de rij goed in de gaten zodat er geen problemen ontstaan. Het is een onwaarschijnlijke ervaring wanneer ze zonder enig mededogen een toerist op zijn plaats zet of naar het einde van de wachtrij stuurt.
Een muur in een pasteltint is al goed voor de omgeving maar het wordt beter wanneer er een muurschildering op komt. Ook bij deze muurschildering is de Kleine Prins het onderwerp. Het fictieve personage komt van alle kanten op je af.
Koreaanse Popmuziek, afgekort K-Pop, verovert in een rap tempo de (Aziatische) wereld. Jonge mannen en meisjes, verbouwd in plastische chirurgie fabrieken, die er uitzien als verwesterde humanoïde robots. Ieder zijn eigen schoonheidsideaal, het is in ieder geval niet mijn ding. Een ouderwets persoon als ik houd nog steeds van de natuurlijke schoonheden zonder botox en plastische chirurgie. Deze moderne muziekhelden en -heldinnen mogen natuurlijk niet ontbreken op de glad gestukadoorde muren in het dorp.
Ook traptreden moeten het ontgelden om met een kwast te worden omgetoverd tot een blauwe hemel met witte wolkjes. De verf op de treden vertoont geen enkele slijtage, dan begrijp je meteen dat de bewoners van dit huis nooit thuis zijn. We gaan nog verder klimmen naar een ander beeld van de Kleine Prins dat er nog niet zolang staat.
We raken snel verwijderd van de kudde toeristen omdat het een enorm steile weg is en de vele treden omhoog ook niet uitnodigend zijn voor de jonge generaties bankhangers en smartphone verslaafden met een licht overgewicht. Wij laten ons niet weerhouden om deze laatste inspanning te doen voor de mogelijke rustdagen die voor ons liggen.
Ook op het dak van het nieuwe gebouw staat een kortere rij dan dat we ondertussen gewend zijn. We raken aan de praat met een Italiaanse vrouw met een kind. Ik maak de foto’s van het Italiaanse gezin en zij maakt enkele foto’s van ons. Zo zijn we beiden geholpen.
Zou jij je iPhone in Amsterdam, of Rotterdam, aan een wildvreemde geven met de vraag of ze een paar foto’s van je willen maken?
Natuurlijk is er tijdens de volksverhuizing in het midden van de vorige eeuw de tempel ook meeverhuisd. Een richtingsbord wijst naar de Gwaneumjeongsa Temple, ruim honderd meter verderop. Het is grappig wat we tot nu toe hebben gezien. Het is zuivere popcultuur maar ik wil ook wat oudere oorspronkelijke cultuur zien. Het zijn slechts twee gebouwen waarvan het hoofdgebouw het bekijken waard is.
Het wordt tijd om een bus te zoeken die richting Nampo gaat. Onderweg passeren we nog meer uitingen van kunst in verschillende vormen. De verzameling van kunst maakt deze plaats tot een fijne bestemming voor een halve dag mocht je ooit in Busan komen. Dit dorp is niet betoverend maar het dorp is zeker aantrekkelijk!
Je kan de Koreanen zonder te vloeken Nationalistische Patriotten noemen. In de Verenigde Europese Emiraten staat daar bijna de doodstraf op bij voorkeur uitgevoerd door Hamas en/of Hezbollah aanhangers.
Het doet me goed om de Koreaanse jeugd in de klederdracht te zien. Ze zijn na al die jaren onderdrukking nog meer trots op hun eigen Koreaanse identiteit.
Nog een afscheidsfoto van ons samen en een foto van mijn lieve vrouw op een bankje dat wel heel ver uit het lood staat. We hebben twee uurtjes doorgebracht in het Gamcheon Culture Village en dat is meer dan genoeg!
Bij de bushalte staan om een uur in de middag tientallen toeristen te wachten op de bus terug naar beneden, naar de stad. Ik moet aan Kris Masschelein denken en haal een oude truc van de gepokte en gemazelde reiziger tevoorschijn. In zo’n geval bepaal je eerst de richting vanwaar de bus(sen) komen.
In plaats van wachten op de tweede of derde bus waarin je kan plaatsnemen loop je in de richting waaruit de bus(sen) komen naar de eerste bushalte die je tegenkomt. In dit geval op de heuvel schat ik tweehonderd tot tweehonderdvijftig meter. Op het elektronische vertrektijden bord ontdekken we al snel het busnummer dat wij zoeken.
Bij de eerste bus is het meteen raak en wij stappen in een zo goed als lege bus. Een fijne zitplaats met voldoende beenruimte net voor de achterwielen valt ons ten deel. Nu komt het meest grappige moment van de busrit!
We komen langzaam aangereden bij de drukke bushalte die we koste wat het kost wilden vermijden. Er wordt stevig geduwd voor de ingang naar de bus en op verschillende gezichten van de ingestapte passagiers zie ik de verbazing op hun gezicht.
Ze stellen zichzelf de voor de hand liggende vraag: ‘Heb ik die man met die hoed net niet gezien?’
Alle staanplaatsen in het gangpad worden gevuld en zodra de bus het maximale aantal passagiers heeft bereikt zet de chauffeur de bus in beweging. De staande passagiers grijpen zich aan alle kanten vast aan de stangen en de handgrepen. Het is een stevige afdaling die in een etappe van de Tour de France niet zou misstaan.
‘Zou Busan geen interessante plaats zijn voor het organiseren van het Wereldkampioenschap Wielrennen op de weg?’
De bus is onder aan de helling sneller leeg dan verwacht. Tijdens de half uur durende rit naar de stad zijn Lyka en ik het over eens dat we Gimbap gaan eten als lunch.
Op het bankje tegenover de bushalte genieten we van de twee Gimbap. Een met tonijn en de andere met kimchi. Twee Koreaanse klassiekers waarvan er dagelijks miljoenen worden genuttigd in Korea
Op hetzelfde bankje geniet ik aan het einde van de middag van mijn biertje en rijstkoekjes die ik van de oude vrouw in de GS25 heb gekregen. Het weer voorspeld een, en misschien wel twee, rustdagen voor de komende week. Dat nemen we op de koop toe want regenachtige dagen horen nu eenmaal bij het reizen en geven je de mogelijkheid dingen te doen waar je anders niet aan toe komt.
Het is op dit moment nog zonnig en ik zie de schaduw van een gebouw achter mij langzaam omhoog kruipen langs de gevel van het Connect Busan Hotel. Het is de grootste zonneklok die ik ooit heb gezien!
De grote fles Cass bier smaakt uitstekend. Bier in een glazen fles is veel goedkoper dan bier in blik! Zowel de flessen als de blikken hebben geen statiegeld! Waarom zou dat zijn? Er ligt geen blikje of flesje langs de straten, zou het iets met cultuur en opvoeding te maken hebben?
Het Cass Beer smaakt nog het meest als Tsingtao bier omdat er waarschijnlijk veel rijst bij het brouwen wordt gebruikt. Het valt me nu pas op dat het bier slechts 4,5% alcohol bevat. Na een paar biertjes ben ik al licht in mijn hoofd. Het lijkt dat het lichte Koreaanse bier meer plezier geeft dan het Nederlandse bier.
Zo komt deze dag aan een einde. We hebben weinig trek dus eten we instant noedels op de kamer. Morgen waarschijnlijk een rustdag.

Zuid-Korea: De geur van regen

Busan (So Yu Hotel) 609), woensdag 20 mei 2026

Ik kan me met moeite herinneren dat ik mezelf door zo’n regenachtige dag als deze in Korea heb gesleept. Natuurlijk zijn er de dagen dat we tyfoons hebben overleeft in het vissersdorp van mijn schoonmoeder in de Filipijnen.
Ook de winterstorm aan de Spaanse Costa in de camper tien jaar geleden is moeilijk te vergeten. Het schudden en schommelen in de luwte achter een rij huisjes waarvan een gedeelte door de Middellandse Zee werd opgeslokt. Maar dit, een dag zonder enige wind waarop de regen verticaal neerdaalt in verschillende gradaties van intensiteit.
Om zeven uur loopt de wekker af en om eerlijk te zijn lig ik al een uur wakker. Ik sloot mijn ogen om negen uur met de oordoppen in. Eerst het raam open voor wat frisse lucht en dan het water voor de koffie aan de kook brengen. Ik zie de regen vallen. Het is een stille vallende regen die volgens de weersvoorspelling de hele dag op Busan zal blijven neerdalen.
Het is niet anders! Dit is een dag van “Troubles” uit de titel van onze blog. De sterke koffie smaakt heerlijk en ik lees het nieuws van gisteren op het internet. Het is in Nederland zeven uur vroeger dan in Korea. Wanneer wij opstaan is het middernacht in Amsterdamlabat en is de dag ten einde. Het overgrote deel van het nieuws is alarmerend maar niet voor de ambtenaren en de politiek. Voor hun loopt alles door, zelfs als de wereld vergaat.
Lyka ontwaakt wanneer om acht uur het alarm gaat voor de medicijnen tegen mijn diabetes.
‘Goedemorgen lieverd!’, zegt ze, vergezeld door een dikke kus.
Ik heb ze gisterenavond al voorbereid op het voorspelde slechte weer voor vandaag. Er rest ons niets anders dan de dag door te brengen op de hotelkamer. Na bijna twee intensieve weken in Korea is dat best heerlijk. Een echte rustdag.
Verhalen schrijven, foto’s verwerken en een boek van Harlan Coben, Vals Spel, wisselen elkaar af. Tot de magen beginnen te klagen. We zijn het er snel over eens. Ik ga naar de winkel voor instant noedels met wat voorbewerkt vlees er in.
De straat is nat maar niet glad. Daar is over nagedacht in deze heuvelachtige stad! Een instant noedels in Kimchi smaak en een in de Beef versie. Tien blokjes vlees die geadverteerd worden als kipnuggets. We zullen het ermee moeten doen als lunch tijdens deze regenachtige dag.
Zo slecht ziet het er nog niet eens uit? Het smaakt zelfs beter dan het er op het eerste oog uitziet! Ik herinner mij de dagen dat de rugzakartiesten in Thailand de instant noedels, nog in de verpakking, fijn knepen en bestrooiden met het bouillonpoeder. Waarna dat mengsel in de mond werd gestopt en krakend als chips naar binnen gewerkt. Wegspoelend met de goedkoopste flessen drinkwater die ze langs de weg konden vinden. Gelukkig heb ik mij nooit verlaagd tot deze gewoonte.
Na de lunch bekijk ik de weersverwachting voor de zoveelste keer op mijn iPhone maar ik weet ondertussen wel wat voor weer er vandaag wordt verwacht. Het blijft regenen tot ver na middernacht op deze donkere donderdag 20 mei 2026! Mijn demonen hebben mijn inspiratie ook al opgevreten en het boek waar ik aan ben begonnen kan mijn aandacht ook niet vasthouden. Er knaagt wat in me!
Om vier uur kleed ik me aan omdat de intensiteit van het onafgebroken neerdalende water duidelijk is afgenomen. De schoenen gaan vandaag aan maar mijn regenjack blijft in de koffer. Een motregen kan me niet echt nat maken. Nadat ik de trappen naar de top van het Yongdusan Park heb beklommen sta ik onder de Busan Tower over Gwangbok te staren. Het lijkt een treurig uitzicht. Toch deert het me niet want zonder regen was onze planeet niet groen. Sterker nog, zonder de gehate kooldioxide (CO2) zou er geen groen op onze planeet zijn. 99,99 % van het leven is gebaseerd op koolstof. Probeer dat maar eens uit te leggen aan een klimaat idioot die nooit scheikunde op school heeft gekregen?
Op een stoel of een kruk zitten is vandaag niet mogelijk omdat al het meubilair is bedekt met een laagje regenwater. De zeer weinig toeristen die, net als ik, de moeite hebben genomen om de heuvel te beklimmen zijn allemaal binnen in het paviljoen of de winkel.
Het is voor veel mensen in Busan een treurige dag. Maar niet voor mij! Ik hou van de geur van regen. Of het nu de neerdalende warme tropische regen is op het schroeiend hete asfalt in Thailand of het koele zoete regenwater door de zilte zeelucht in het frisse Busan.
Ik lik een druppel van de top van mijn neus en geniet van de natte vochtige omgeving. De geur van verrotting trekt op uit de bodem van de met planten en bomen bedekte heuvel van het park. Ook dat is de geur van de regen en het steeds generatieve leven. Er wordt in de natuur geen enkel molecuul verspild om nieuw leven te creëren.
Met de bekende omtrekkende beweging begeef ik me naar het punt tegenover de bushaltes waar ik graag een biertje drink. Na een week ben ik een bekende verschijning in de winkelstraat en de verveelde eigenaars van lege winkels groeten mij vriendelijk. Geef me nog een maand in Busan en iedereen zou mij begroeten.
Ik heb in het verleden uitgebreid geschreven over hoe graag ik voor langere tijd in Japan zou willen verblijven. Helaas is dat niet mogelijk omdat ze ongecontroleerde en ongewilde immigratie heel serieus nemen. De bevolking, en nu ook de zittende regering, wil de Japanse identiteit koste wat het kost behouden en niet laten vergiftigen door minderwaardige culturen. Dan maar minder arbeidskrachten en een beetje economische krimp. Dat is altijd beter dan niet meer in het land wonen waar je bent geboren en opgegroeid!
Korea is geen Japan, het is er goed en eigenlijk is het niet eerlijk om over goed en slecht te praten. Dat laat ik liever aan de hoogopgeleide socialisten over. Zij hebben een beter moraal kompas dan de mannen en vrouwen die ’s morgens om zes uur in de auto zitten op weg naar hun werk om de helft van de bevolking in Nederland, die nog op bed ligt, van financiële opstekers te voorzien.
Korea is een heerlijk land om te bezoeken. Het Europese paspoort geeft gelukkig nog 90 dagen toegang bij aankomst. Komende reis gaan we zeker weer naar Korea. We praten nu over vier en misschien wel zes weken. Twee of drie locaties en daar de omgeving gaan verkennen vanuit een centraal punt.
Aangekomen bij mijn bekende bankje is die natuurlijk ook door- en doornat. Ik loop door mijn mogelijkheden, en nog voordat ik een doorschijnende halve literfles Cass beer uit de koelkast van de CU heb gehaald, valt mijn oog op een kartonnen bodem van een tray frisdrank. De ideale onderlegger om op een natte oppervlakte te gaan zitten.
Het is vandaag ook hier een heel andere wereld. De natte verlaten straten van Busan zijn een beetje griezelig geworden. Het verkeer raast langs mij heen en werkt een mist van kleine waterdruppels op. Nog maar een klein slokje ijskoud bier. Ik realiseer me nu dat zeventien graden Celsius best wel koud is. Dat is bijna tien graden minder dan gisteren!
Ik heb de fles nog niet leeg wanneer het weer harder begint te regenen. Ik zoek een plaatsje op de richel voor de kleine kruidenierswinkel met mijn rug tegen de ruit van de etalage. Af en toe blaast de wind dikke regendruppels in mijn richting en ik voel dat de kont van mijn korte broek nat en koud begint te worden. Deze middag is aan een vroeg einde gekomen.
Het is vandaag een ongewoonlijke dag geweest. Waarom zouden we deze dag dan niet ongewoonlijk beëindigen? We houden beiden van Koreaans eten maar deze avond gaan we eten bij een Koreaanse Hamburgerketen. De burgers van “No Brand Burgers” zijn niet bijzonder en ook niet veel anders dan de broodjes hamburger van de bekende hamburgerketens. Toch zijn het duidelijk Koreaanse hamburgers, zeker die van Lyka. Haar burger bestaat voor 100% uit garnalen.
Waarom gaan we dan hier eten? Het hamburgerrestaurant is een nadrukkelijk verzet tegen de Amerikaanse gewoontes die tijdens de vijfenzeventig jarige aanwezigheid van de Amerikaanse soldaten in de Koreaanse samenleving zijn binnengedrongen. Hamburgers en Pizza’s zijn de gewoonste zaak van de wereld in Korea geworden, net als in de Filipijnen. Maar het blijven heel andere landen en het zijn geen nieuwe staten van de USA.
Natuurlijk worden de Amerikanen, en de andere soldaten van de Verenigde Naties die hier hebben gevochten en zijn gesneuveld, nog steeds aanbeden en bedankt voor hun inzet tegen de grote communistische vijand uit het noorden. Dat zal ook niet snel veranderen. Hoewel ik ook in Korea een bitter beeld voel jegens de blanke en donkere mensen.
Deze dag zit er al vroeg op en na wat lezen gaat het licht uit. Morgen met de trein naar een andere stad in Zuid-Korea.

Zuid-Korea: Rustdag

Busan (So Yu Hotel) 609), maandag 18 mei 2026

De indrukwekkende beelden van de begraafplaats van gisteren dreunen nog na in mijn herinneringen wanneer ik om iets voor negen uit mijn bed kom. Lyka slaapt nog en dat is geen probleem. We hebben vandaag een rustdag ingepland die we tevens gebruiken voor de wekelijkse wasdag.
Eerst zet ik een verse beker koffie en dan maak ik voor ons bruine boterhammen met Hollandse oude kaas en Koreaanse Spam die ze hier Ham uit blik noemen. Ik weet dat er mensen van Spam, in Nederland lang bekend onder de naam SMAC van Unox, griezelen maar ik heb echt de smaak weer te pakken van Spam. Het is een van die Amerikaanse bedenksels die de wereld voorgoed hebben veranderd. Gebakken naast een paar eieren met witte bonen in tomatensaus of gewoon op brood, ik vindt het allemaal heerlijk.
De tweede beker koffie is klaar en met een tas, die we speciaal voor de was meebrengen, lopen we naar de wasserette. Er zijn maar drie krukjes in de wasserette aanwezig en omdat wij daar blijven wachten tot de was klaar is ontdekken we waarom. De vaste klanten vullen de wasmachines en droogtrommels, daarna kijken ze op hun horloge om na ongeveer dertig minuten weer terug te komen.
Wij vinden het daartegen heerlijk om in de wasserette te wachten. Ik lees mijn boek op de e-reader en Lyka maakt dankbaar gebruik van de snelle gratis Wijfij. Na iets meer dan een uur zijn we klaar en gaan terug naar het hotel waar onze kamer schoon is gemaakt en de bedden voorzien van schone lakens.
We hebben afgesproken om de lunch vandaag eenvoudig te houden. In het piepkleine restaurant, kleiner dan een gemiddelde keuken in Nederland, waar ik altijd Gimbap haal zoeken we een plekje. Twee borden Kimchi Fried Rice met een gebakken ei voor ₩ 12.000 (€ 6,85) is natuurlijk een winnaar!
Het is een heerlijke rustige middag in de hotelkamer met mijn foto’s en verhalen, afgewisseld met enkele pagina’s lezen. Muziek uit de jaren zeventig op de achtergrond en een grote beker koffie binnen handbereik. Ik wil bewust minderen met de Coke Zero! Bij gebrek aan Soda water is Coke Zero het alternatief. Ik vindt de suikervrije groene thee ook lekker maar ik mis de bubbels en het boeren na het drinken.
De middag kabbelt langzaam naar haar einde toe en dan is het om vier uur de hoogste tijd om mijn plaatsje tegenover de bushalte op te zoeken. Wel met een omweg! De trappen naar de top van de heuvel waar de Busan Tower op staat lonken. Ik kan de lokroep niet weerstaan omdat ik nog zoveel als mogelijk wil bewegen. De gedachte dat ik in de toekomst misschien niet meer mobiel ben stuurt een koude rilling over mijn ruggengraat.
Vanaf de top op de heuvel kijk ik uit over de hoogbouw van Gwangbok. Het is geen fraai uitzicht omdat de laatste hoogbouw voorbij de top van de heuvel reikt. Na een blikje Ananas-frisdrank zonder suiker is het de hoogste tijd voor een ijskoud biertje.
Ik heb het idee dat het oude vrouwtje in de GS25 op mij staat te wachten. De voorste twee flessen Cass bier zijn niet echt koud! Pas bij de derde krijg ik het gevoel dat die koud genoeg is om direct te drinken. In tegenstelling tot de grotere 7-eleven winkels, waar de dranken vanaf de achterkant worden aangevuld, wordt hier de drank vanaf de voorkant aangevuld. Niet zo handig maar het neemt wel veel minder plaats in beslag.
Voor mij is de beste manier om een stad aan te voelen gewoon ergens te gaan zitten op een richel of bankje langs de straat. Bestel een biertje in een van de vele kleine winkeltjes/restaurantjes langs de weg en maak nieuwe vrienden. Probeer zoveel mogelijk elke middag op dezelfde plaats te gaan zitten. Dan val je pas echt op en gaan de lokale mensen je herkennen.
Zo zit ik hier in m’n eentje met een ijskoude fles Cass bier op een bankje tegenover de bushalte. Ik zie het dagelijkse Koreaanse leven in een wereldstad aan mij voorbijtrekken. Wat is mooier aan reizen dan lekker eten en af en toe een ijskoud biertje drinken?
We hebben vandaag niet bewust weinig uitgegeven. Dat geeft ons extra ruimte om vanavond wat luxere gerechten te bestellen. Vanavond gaan we voor de Bulgogi. Een rundvlees gerecht dat je minimaal voor twee personen moet bestellen. Het kost ₩ 25.000 per persoon. Zelf blijf ik een grote fan van Bibimbap terwijl Lyka liever de witte kleverige kleine ronde korrelrijst eet.
We krijgen als aanvulling een gebakken visje als “service” van het restaurant. Lyka knipt het rundvlees in handelbare kleinere stukjes zodat het wat gemakkelijker eten is met de platte rvs stokjes.
De uitgebreide maaltijd smaakt ons uitstekend en zoals gewoonlijk zijn de twee dames zeer gastvrij voor ons. Ze laten ons echt welkom voelen. Ik reken af en de kosten zijn net geen € 40,-, inclusief een biertje en groene thee! En dan hoef je ook niet af te wassen.
Een rustige maandag komt ten einde. Tijdens het eten hebben we de plannen voor morgen besproken. We gaan naar een echte toeristische trekpleister die je absoluut niet mag hebben gemist wanneer je in Busan bent geweest.