Filipijnen: Een rustige zondag

San Antonio (Mamsi Residence) VIP1), zondag 7 juni 2026

Honden en hanen wekken mij zoals gewoonlijk weer rond half zes wanneer de eerste zonnestralen de Filipijnen verlichten en verwarmen. Ik voel meteen naast me om zeker te zijn dat Lyka naast me ligt te slapen. Ik heb ze niet thuis horen komen dus moet ik erg moe en een beetje dronken zijn geweest, of andersom. Lyka is gisterenavond met haar nichtje en vrienden in het Pitukad Beach Resort op stap geweest en heeft zo te zien een prima avond gehad.
Na een paar dagen op het platteland van de Filipijnen ben ik al redelijk ingeburgerd in het kleine huisje. Ik heb mijn draai gevonden en zet eerst een drinkbeker verse koffie. Een klontje ijs erin om de kokendhete vloeistof wat af te koelen en dan naar buiten. Het is heerlijk op de veranda voor het huisje in een zuchtje wind en de relatieve rust van het Filipijnse platteland.
Het is in Nederland nog niet zo ver na middernacht dus ik lees ’s morgens in de Filipijnen het laatste nieuw van gisteren. Hoewel het meeste nieuws mij depressief maakt blijf ik het toch een beetje volgen. Dat het niet goed gaat met Nederland ziet iedereen behalve de politici en de beleidsmakers. Gelukkig zijn wij in de positie om Nederland steeds vaker voor een langere periode de rug toe te keren.
Uit de kleine rode JBL-3 speaker klinkt Country & Westernmuziek. Het is nog steeds muisstil in het kleine huisje tot er rond half acht het eerste familielid zich meld. Ze is gedreven door dorst en een lege maag.
Lyka ligt nog heerlijk te slapen dus maak ik een goed ontbijt voor mezelf. Het ontbijt is hier op het platteland de belangrijkste maaltijd van de dag omdat het zo maar de enige maaltijd van de dag voor mij kan zijn. Er staan hier gewoonlijk gerechten op tafel die ik alleen in zware noodgevallen zou nuttigen.
Drie gebakken knakworsten, een stuk gebakken luncheon meat, twee gebakken eieren en twee sneetjes krentenbrood, dat laatste was een vergissing in de supermarkt want het leek op het eerste gezicht bruin brood. Een ontbijt voor kampioenen dat mij wel door de dag zal trekken!
Nog een drinkbeker koffie en dan ben ik klaar voor de gewoonlijke ochtendwandeling van zeven kilometer. Ik laat mijn MacBook Air achter in onze kamer waar Lyka nog steeds in de koelte van de airconditioning ligt te slapen.
‘Tot straks schat!’, fluister ik haar toe en ik begin aan mijn ontsnapping.
Een lange wandeling is het juiste medicijn tegen depressies en het gevecht met de demonen in je hoofd die je tergen wanneer je wakker bent. De gedachten en ideeën razen door mijn hoofd als een Filipijnse tyfoon. Af en toe komt er wat bovendrijven dat een probleem oplost of je op een idee brengt.
De heenweg is snel voorbij en naast de brug in de schaduw van een kokospalm tel ik mijn zegeningen. Wat ben ik toch bevoorrecht dat ik deze mooie dagelijkse dingen mag doen in verre vreemde landen. Ik geniet van de stilte na al die maanden van de terreur van geluidsoverlast door de bovenburen aan de Omhoeken in Zaltbommel. Ik wil niet eens meer naar muziek luisteren! Natuurlijke geluiden in een natuurlijke stilte hebben nu mijn voorkeur.
Na een net zo interessante wandeling terug arriveer ik in een bijna leeg huisje. Ze zijn op een na allemaal verdwenen. Het is zondag, zijn ze naar de kerk? JanJan heeft ook geen idee waar ze zijn en wanneer ik wil gaan zitten op de veranda maak ik per ongelijk deze foto. Drogend wasgoed onder het stalen afdak van de veranda voor het huisje.
Na een korte ontspanning in het e-book “Mijn Wil Geschiede” is het tijd voor de lunch. We zijn nog steeds mijn z’n tweeën in het kleine huisje en JanJan is oud en wijs genoeg om voor zichzelf te zorgen.
We hebben afgelopen vrijdag boodschappen gedaan in Pilar en daar waren nieuwe etenswaren toegevoegd aan het assortiment. In de diepvries vond ik zakjes gemengde groenten. Ze zagen er prima uit en voor de prijs hoefde ik het niet te laten! Diepvries groenten, instant noedels, diepvries knakworsten en een pakje instant noedels worden bij elkaar gevoegd tot een maaltijd die mij in gedachten terugbrengt naar de dagen die ik in me eentje als rugzakartiest door Azië reisde. Het smaakte mij zelfs beter dan het er uit ziet!
De familie valt weer binnen en doen geheimzinnig over waar ze zijn geweest. Dat hoeft niet want ze zijn geen verantwoording aan mij verschuldigd. Muziek uit de jaren zeventig en mijn Kobo e-reader dragen mij door de zondagmiddag. Wat is dit een heerlijke plaats om rustig de tijd door te brengen. Zou ik hier willen wonen? Met de motor die we nu tot onze beschikking hebben is het plotseling wel een stuk aantrekkelijker.
Het wordt langzaam “Beer ‘O’ Clock” dus is het tijd om een ijskoude Filipijnse rakker open te trekken! Er staan voldoende ijskoude rakkers in de koelkast maar verandering van spijs doet eten. Wat gaan we doen? We gaan een biertje drinken bij Magna Mall en we gaan de lokale bevolking ontmoeten!
Aan de zijkant van het kleine kruidenierswinkeltje zit ik in de schaduw en de meegebrachte bierkoeler houd het kleine dikbuikje San Miguel Pilsen langer koud. Dit is net zo’n plaatsje als vanochtend onder de kokospalm. Ik geniet van de natuurlijke geluiden in een stille omgeving.
Nog maar een biertje en een foto van mijn omgeving. De lokale bevolking die mij altijd groet tijdens mijn dagelijkse wandelingen lijkt veranderd. Ze kijken mij wantrouwend aan nu ik op het stoepje naast de kleine kruidenier bier zit te drinken. Waarom? Doe ik wat verkeerd?
De kerkklok roept en de mensen kleden zich opperbest om in de kerk voor Jezus aan het kruis te staan. Een religie, een stroming ontstaan in het Midden-Oosten uit het Jodendom, de oudste of een van de vroegst ontstane monotheïstische godsdiensten en behoort tot de oudste religieuze tradities die vandaag de dag nog worden beoefend.
Nog maar een koud biertje en de achterdochtige blikken gaan nu op mijn zenuwen werken. Wij Westerlingen zijn hier niet om jullie dochters te stelen!
Dit is een van die filosofische dagen waarop ik mij afvraag wat de toekomst voor mij in petto heeft. Wees eerlijk? Alleen de dood is een zekerheid waar we naar toe wandelen! Hoelang heb ik nog? Is de vraag die niemand kan beantwoorden! Daarom: Geniet van elk moment hoe eenvoudig het ook mag lijken.
Op de terugweg, kan ik de kleine honderd meter wel zo noemen, passeer ik het “San Antonio Health Center”. Een klein gebouw dat wij in Nederland het Groene Kruis zouden noemen. Hier komen de ongelukkige moeders met hun baby’s om geholpen te worden. Ik denk dat 90% van de baby’s in de Filipijnen niet gepland is maar een ongelukje zijn. Dit is een heel andere wereld dan het keurslijf waarin de westerlingen worden geperst.
Lyka voert de restjes van de lunch aan de honden van de buren terwijl de ondergaande zon de lucht kleurt. Avondrood is water in de sloot! Elke dag regen heb je nodig voor een tropisch regenwoud.
Er staat vanavond een “Chicken Afritada” op het menu en voor de verandering eet ik vandaag drie maaltijden. De gestoofde diepvrieskip is mals en de smaak van de tomatensaus is niet al te zoet. De streepjes rode peper geven mijn bordje ook wat meer pit. Kon het maar elke avond zo zijn!
Na het eten trek ik me terug in de kleine kamer waar de airconditioning rustig blaast op zevenentwintig graden. Een koud biertje bij de hand en de Formula 1 Grand Prix van Monaco op mijn MacBook Air. Ik toast naar de hemel, naar mijn oude reismaatje Kristof Masschelein die helaas niet meer onder ons is. Dit is het leven dat we ons vijfentwintig jaar geleden in China voorstelden.
Het internet in het kleine huisje is nu van een betere kwaliteit dan ooit. Nederlandse TV is moeilijker maar het Italiaanse SKY-F1 kan ik de race volgen zonder horten en stoten. Morgen vroeg op, het wordt een lange belangrijke dag.

Zuid-Korea: Treinkaartjes kopen

Busan (So Yu Hotel) 609), zaterdag 16 mei 2026

We zijn alweer bijna twee weken in Busan en de nieuwigheid heeft plaats gemaakt voor bekendheid van de omgeving. Ik ben bekend met de buurt in het centrum en we hebben zeker al veel van deze mooie schone veilige stad gezien. Onze geplande dagbesteding start pas laat in de middag waardoor ik de ochtend vrij heb voor de voorbereiding van een reis naar een bezienswaardigheid in een andere stad. Lyka neemt wat tijd voor zichzelf en blijft op de hotelkamer.
Ik heb twee dagen geleden het kopen van treinkaartjes al onderzocht en nu Lyka en ik het eens zijn geworden ga ik vandaag de treinkaartjes kopen voor onze treinreis op 21 mei. Het is voor Nederlanders zeker vreemd dat in veel landen alleen genummerde zitplaatsen in de sneltrein via een computersysteem worden verkocht. Vol is vol! Gewoon naar het treinstation gaan en een kaartje kopen voor de volgende trein is in deze ontwikkelde wereld geen zekerheid.
Ik kan de weg naar het grote hoofdtreinstation van Busan geblinddoekt vinden dus neem ik op deze ochtend weer een andere weg. En ook vandaag ontdek ik weer nieuwe dingen. Een winkel, tenminste daar lijkt het op, met kasten waarin groente op hydrocultuur en in kunstlicht groeien. Ik blijf staan en laat het op mij inwerken. Welkom in de toekomst! Enorme wolkenkrabbers vol met deze kasten gevoed door een kleine kernreactor in de kelder wiens restwarmte ook nog wordt gebruikt om de wolkenkrabber te verwarmen?
Busan is een interessante stad met grote tegenstellingen. Niet ver van de hypermoderne hydrocultuur sta ik te genieten van een oud gebouw dat de sloopkogel heeft overleefd. Het is vooral de manier waarop het bouwwerk lijkt te zijn ontstaan fascineert mij. Het is tegen een heuvel gebouwd dus boven het maaiveld zou er eerst een niveau op waterpas moeten zijn gemaakt, of de heuvel is afgegraven om een waterpas vloer te maken, en dat ontbreekt.
Helaas kan ik het niet ontdekken maar de vraag is hoeveel verschillende niveaus er op de begane grond zijn. De opbouw bestaat uit een houten frame met daarop stukwerk op riet. Dat ik heb ik nog maar weinig gezien in Azië.
Linksaf, rechtsaf, heuveltje op, trapje af en dan kom je automatisch weer bij de beroemde “40-step stairway” van Busan. Ik ontdek weer enkele nieuwe beelden en het eerste brons is genaamd “Moeders Hart”. Het beeld symboliseert de zelfopoffering, liefde en veerkracht van moeders die hun kinderen probeerden op te voeden in extreme armoede in het begin van de jaren vijftig tijdens en net na de Koreaanse oorlog (1950-1953).
Iedere passant wrijft het kleine staande kind over zijn bolletjes waardoor het bronzen hoofdje een andere kleur heeft gekregen. Heel aanstekelijk dus wrijf ik hem ook over zijn bolletje.
Het andere monument herdenkt de historische plek waar de allereerste commerciële radio-uitzending van Zuid-Korea in november 1959 van start ging. Het was een zender die het Christelijke geloof verspreide. Het monument draagt de naam “Future Hope MBC”. Het is de start van een nieuwe periode in een land dat verscheurd werd door een verschrikkelijke oorlog die officieel nog steeds niet is beëindigt.
Het gepolijste roestvast staal is een ideale plaats om een zelfportret te maken met de hoogbouw van Busan op de achtergrond.
In de buurt van het belangrijkste treinstation van Busan zijn er vanzelfsprekend veel hotels te vinden. Ik heb verschillende hotel websites bezocht omdat we al bijna zeker weten dat we hier nog wel een keertje terug komen. Ik herken enkele namen van de hotels die ik op de gevel lees maar de eerste indrukken zijn niet echt inspirerend. Of ze lijken mij te groot, en te hoog, of er moeten veel kamers zonder ramen zijn. En dat wil ik absoluut niet, ik moeten kunnen ventileren en ik wil daglicht in de kamer hebben. Voorlopig houden we het op hotels in de buurt van het So Yu Hotel.
Op deze ochtend benader ik het enorme treinstation van een andere kant en ik ben opnieuw onder de indruk van de architectuur. Maar wat nog indrukwekkender is is de rust om kwart voor twaalf. Waar is iedereen?
Er woonde in 2005 ongeveer 3.678.551 mensen in Busan, dat is meer dan Amsterdam, Rotterdam en Utrecht bij elkaar! In die steden is het rond de middag spitsuur en kun je over de koppen lopen!
Ik neem de eerste ingang die ik passeer en opnieuw ben ik positief verrast. Het is geen Hoog Catharijne vol met winkels waar consumptie goederen worden verkocht waar niemand iets aan heeft. Ik sta op een galerij met kleine restaurantjes en winkeltjes voor laatste aankopen die (trein)reizigers misschien nodig hebben of thuis zijn vergeten.
Een reclame voor een van de gerechten achter het raam van een restaurant trekt mij aan. “Eieren in de Hel”, zou dat een pittig Koreaans ontbijt kunnen zijn? Mijn fantasie slaat op hol en ik hoop dat Lyka dit ontbijt wel ziet zitten voordat we de trein naar Jinju nemen.
Nog even naar het krakend helder openbare gratis toilet en dan een verdieping hoger om de treinkaartjes te kopen. Mijn geheugen laat mij niet in de steek en tien minuten later sta ik met de vier treinkaartjes in de hand, ₩ 53.200 (€ 32,65) met de Korail-KTX naar Jinju en terug, een treinreis van iets meer dan vier uur retour reis voor twee personen, niet natuurlijk een koopje!
We gaan het Pavilion of Floating Lights in Jinju bezoeken!

Nederland: Trots op deze mijlpaal

Zaltbommel (Op de bouwplaats), maandag 10 augustus 2026

Op 20 november 2006 schreef ik mijn eerste verhaal voor een website over mijn reizen, ervaringen en belevenissen. Ik zat op een kleine hotelkamer in Singapore zonder internet. Mijn camera was een Olympus µ 720SW, het digitale tijdperk in de fotografie was voor mij al lang aangebroken. Het was meer een experiment om mij ’s avonds iets te doen te geven dan een pad naar deze bestemming.
Licht aangeschoten verschenen de eerste woorden op het beeldscherm van mijn loodzware Windows Laptop die ik overal mee naar toer sleepte. De camera’s zijn groter, zwaarder, en weer kleiner en lichter geworden. Windows heeft plaats gemaakt voor Apple OSX en dat maakte het reizen een stuk lichter en eenvoudiger.
Vandaag, een kleine twintig jaar later zijn de ruim tweeduizend pagina’s op mijn weblog meer dan een miljoen keer gelezen. Een mijlpaal waar ik enorm trots op ben! Het is de ultieme motivatie om, ondanks mijn leeftijd, verder te gaan met dit project. Ik hoop dat jullie net zoveel plezier hebben bij het lezen als ik bij het schrijven van “Travels and Troubles”.