Thailand: De tijden veranderen

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 605), zondag 26 april 2026

Sinds mensenheugenis is het elke zondag in Thailand “Pizza Dag”, tenminste, wanneer er een filiaal van Pizza Company in de buurt is die ook bezorgt. Zo ook deze eerste zondag in Pattaya. Het zijn bijna altijd dezelfde pizza’s, de “Chicken Trio” en de “Super DeLuxe”! Die zijn verschillend genoeg in smaak en vallen ook altijd in de smaak.
Aan het einde van de middag zo rond vier ga ik achter het toetsenbord van mijn MacBook Air zitten om te gaan te bestellen. Dat bestellen gaat bijna vanzelf want ik heb al jaren een rekening bij de “Pizza Company”. Ik wandel door de verschillende schermen heen en bij de pagina afrekenen aangekomen slaat er de schrik op mijn hart.
Ten eerste klopt het telefoonnummer dat ze van mij hebben op de website niet! Dat is een heel oud nummer van jaren geleden. Waarschijnlijk nog van voor het Corona tijdperk. In Thailand wordt je prepaid telefoonnummer na zes maanden niet gebruikt te zijn automatisch verwijderd. Eerst maar even bellen over dat verkeerde telefoonnummer!
Het juiste telefoonnummer is belangrijk zodat de bezorger je kan bellen, of een sms sturen, wanneer hij bij de receptie staat met de bestelling. Gelukkig hoeft er niets veranderd te worden. Mijn juiste telefoonnummer staat in de systemen van de Pizza Company maar het is helaas niet mogelijk om telefoonnummers in de database van de website te wijzigen.
Daarna komt er een tweede verrassing! Je kan niet meer contant aan de bezorger betalen. Het plastic, Visa/Mastercard, en het betalen met de telefoon heeft nu ook Thailand bereikt. Ik had het kunnen weten want in de geheel gerenoveerde BigC zijn er nu ook zelfscankassa’s waar ik al een keer met mijn “Wise debietkaart” de dagelijkse boodschappen heb betaald.
Het wordt dus de Wise debietkaart! Ik neem de gegevens over van het kleine plastic kaartje en enkele tellen later krijg ik de boodschap op het scherm dat de betaling is ontvangen en dat de pizza’s rond 19:00 worden bezorgt. De tijden veranderen in Thailand!
Zondag is ook de dag dat ik op de kamer blijf. Op dit ongebruikelijk moment van het jaar, normaal zijn we eind april altijd in Nederland, maak ik me klaar voor de laatste voorjaarsklassieker. Luik-Bastenaken-Luik staat op het programma en belooft een spektakel te worden. Natuurlijk zijn alle ogen gericht op Tadej Pogačar maar er zijn ook enkele jonge kapers op de kust. Zoals onder meer het jonge Franse talent Paul Seixas. De TV-reportage begint rond 19:30 dus dan zullen de pizza’s al bijna verdwenen zijn.
Met de internet radio van “AccuRadio” op de achtergrond mijmer ik over de problemen in Nederland. Het zijn niet eens èchte problemen. Het gaat over de halsstarrigheid van een persoon die eveneens een slechte verliezer. Hij geeft een ander de schuld van zijn eigen domme handelen. Dat gezeur heeft mij het afgelopen jaar al meer dan achtduizend euro gekost! En dat lijkt mij toch een serieuze aderlating voor de onnozelheid van iemand anders?
Ik probeer Nederland, in mijn hoofd “Hamasstan” uit mijn gedachten te verbannen en denk na over het Pattaya anno 2026. Een heel ander Pattaya dan het Pattaya uit 1999 toen ik hier de eerste keer was. Er zijn nog wel enige overeenkomsten maar de ziel van de badplaats is veranderd. De Thai zijn na de Covid samenzwering veel harder geworden. Ik krijg steeds vaker het idee dat westerlingen hier niet echt welkom meer zijn.
Mijn ochtendwandelingen zijn zoals gewoonlijk heerlijk ontspannend, net als de afgelopen jaren. Er waait vanaf de zee een bries over de boulevard die net genoeg verkoeling brengt. Tijdens de wandeling langs het water slalom ik langs de bijna slapende vlinders van de nacht en de bedelaars die steeds lastiger worden. Het aanraken van mijn lichaam gaat me snel irriteren maar ik moet mij inhouden en rustig blijven. Je opwinden is gezichtsverlies!
De: ‘zoals de wind waait waait mijn jasje’ mentaliteit is hier het beste.
Ondanks dat er heel weinig westerse toeristen zijn overgebleven na het Thaise nieuwjaar blijven de Thaise investeerders optimistisch. Zoals op deze hoek in Soi Bua Khao. Ik heb heel wat Thaise maaltijden genuttigd in de golfplaten schuur die hier heeft gestaan.
Later was er een fruitmarkt die de helft goedkoper was dan de supermarkten. En nu? Het zal wel een woontoren worden met koopappartementen. De gangbare mening is hier nog steeds dat de hele wereld in het mondaine Pattaya wil wonen!
Aan Second Road is het zoveelste, en misschien wel het laatste, complex met bars gesloopt. De oude gezellige beerbars zijn ingehaald door de mobiele telefoon. De ontmoetingspunten voor westerse mannen en oosterse vrouwen zijn nu niet meer de gezelligheid van de bars maar het koele onpersoonlijke internet. Een kort video gesprek met een dame van plezier, waar vaak ook de handelswaar in levende lijve wordt getoond. De instructies voor de altijd aanwezige Grab of Bolt motortaxi en de zaken zijn gedaan.
Op dit terrein zijn oliepalmen geplant. Waarom? Er is mij ooit verteld in Bangkok dat de grond in Thailand is verdeeld in bouwgrond en agrarische grond. Voor een perceel waarop een gewas staat dat een agrarische oogst produceert zijn de belastingen veel lager! Ook hier zal in de toekomst wel een appartemententoren verrijzen. Tot de bouw begint is het in ieder geval een boomgaard.
Het ooit zo majestueuze “Royal Century Hotel” **** staat al zes jaar leeg. Het zeker 170 kamer tellende complex is de “Corona Pandemie” nooit te boven gekomen. Je moet wel heel veel geld, en vertrouwen in de toekomst, hebben om deze gok te nemen.
De Central Pattaya Road waaraan dit hotel ligt oogt ook steeds droeviger. Veel borden met “For Rent” achter de glazen ramen en deuren. Eindeloze rijen lege massagesalons met verveelde masseuses die nog niet eens genoeg geld voor de huur van hun kamer en de dagelijkse maaltijden verdienen. Alle hoop is gevestigd op die ene prins op het witte paard die een wandelende pinautomaat blijkt te zijn.
Na een paar koude grote beer Leo met enkele Noorse en Zweedse vrienden zijn we bij de Captain’s Corner gaan eten. De Chicken Roast en de Fish & Chips, aangevuld met een salade, waren heerlijk.
Op het terrein waar vroeger de enorme Xzyte discotheek stond zijn nu uitgaansgelegenheden voor de jongere Thai gebouwd. Een mix van eetgelegenheden met enkele bars en restaurants waar tot diep in de nacht live muziek speelt. Het is nog niet druk wanneer we om kwart voor acht over het terrein lopen. Hier gaat het pas laat op de avond los en het gaat door tot in de kleine uurtjes.
Er verschijnt een bericht op de iPhone dat de bezorger onderweg is. Ik kan live meekijken waar de bezorger zich in het drukke zondagavond verkeer van Pattaya bevind.
‘Pizza Delivered’ knippert er op het kleine scherm.
Snel met de lift naar beneden en daar staat de scooter met de geïsoleerde box achterop. Zij is duidelijk opgelucht dat de klant gevonden is. Ik geef haar 20 baht fooi en ga weer met de lift naar boven. De pizza’s smaken zoals gewoonlijk. Nog een grote kles Leo bier en dan wielrennen kijken. Wat kan het leven toch mooi zijn in den verre.

Thailand: Pyjama’s, tatoeages, voetbal shirts en zure oksels

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 605), zaterdag 25 april 2026

Na het Thaise nieuwjaar, Songkran, vertrekken de meeste kwaliteitstoeristen weer naar hun thuisland. Wat achterblijft is het “Crème de la crème" uit de Europese en Noord-Amerikaanse landen. Het zijn veelal ballonnenjagers met een testosteron niveau dat niet gezond is.
Maar laat ik beginnen bij de gemiddelde Thaise, Laotiaanse en Cambodjaanse vrouwen die ze aanbidden. De Zuidoost-Aziatische jonge vrouwen zijn in de afgelopen jaren zichtbaar dikker geworden. Waar vijftien jaar geleden een dikkerdje de uitzondering was is nu een slank meisje de uitzondering. De oorzaak is voor de gemiddelde Europeaan duidelijk, ze eten teveel suiker en veel minder groenten dan voorheen. Amerika is nog het beloofde land en alles wat uit Amerika komt is goed. Bewegen onder de brandende zon is sowieso fout! Je kan beter vanaf je bed op de telefoon je maaltijden bestellen.
Inkt onder de huid is een persoonlijke smaak en een modeverschijnsel. Voor mij is het een kunstvorm. Een levend schilderij waar de Duitse Nationale Socialisten lampenkappen van maakten in hun vernietigingskampen. Ik heb het met mijn eigen ogen gezien hoe op Borneo verbrande noten tot pulp werden geslagen en verwerkt tot een gitzwarte inkt die met bamboenaalden en een houten hamertje tot een stammen tatoeage werden verandert.
De dames op het platteland in het noordoosten van Thailand, de Isaan, zijn maar zelden versiert met inktplaatjes. Wat je wel tegenkomt zijn beschermende en demonen afwerende Boeddhistische teksten op rug tussen de schouders of op de bovenarm. In een zwarte, rode of zeer lichtrode inkt, de lichtrode teksten doen bijna onzichtbaar hun werk.
Eenmaal in het barcircuit van Pattaya komen de inktplaatjes voor de boerinnetjes vanzelf. Je plaats in de pikorde wordt bepaald in de bar waar de meiden werken en ook in de complexen waar de meisjes, vaak met meerdere personen, een kamer huren.
Noem het trots, angst, of moed voor een duidelijk teken naar de anderen dat ze anders zijn. Het grote aantal tatoeage ateliers, en de misbruik van goedkope lokale sterke Thaise rijstwijn, zal ongetwijfeld ook meerwerken aan de verplaatsing van de inkt uit de flacon naar de lederhuid van de dames.
Je ziet ook steeds vaker grote tatoeages die niet zijn afgemaakt of ingevuld met kleur. De reden zal vaker financieel zijn dan de plotselinge angst voor de naald. Wat bezielt een vrouw met een grote zichtbare tatoeage “Harry Potter” boven haar borsten op haar borst?
Helaas kunnen de tatoeages moeilijk worden verwijderd. Een litteken is vaak minder aantrekkelijk voor een klant dan een tatoeage die je enkele jaren geleden zo dronken als een ui heb laten zetten. Er komt volgens de kenners ook het Boeddhisme om de hoek kijken. Het lichaam is slechts de verpakking voor de geest, of de ziel zoals de christenen het noemen. Dat zou de reden moeten zijn waarom de van nature aantrekkelijke meisjes er soms uitzien als monsters uit een Pixar poppenfilm.
Deze vrouwen zijn na de Covid-samenzwering ook massaal pyjama's gaan dragen. Niet alleen in bed! Je komt ze werkelijk overal tegen op straat. Ze zijn nu zelfs in grote winkelcentra te bezichtigen. En vertrouw me? Het is geen smakelijk gezicht om de blubberende trillende massa van de vrouwen met een stevig overgewicht in de dunne glanzende stof op teenslippers voorbij te zien schreden.
De mannen die deze vrouwen aanbidden zijn vaak het stereotype van de blanke Britse man. Een stevige bierbuik, vaak verstopt in een voetbalshirt van het plaatselijke team of een Brits voetbalteam dat zijn sporen in Europa heeft verdiend.
Deze mannen lopen als pauwen met deze vrouwen door de smalle straten van centraal Pattaya. Hun ogen scannen als roofdieren naar mogelijke gevaren die hun vrouwen, die veelal per dag worden betaald, kunnen wegkapen. Geen enkele glimlach op hun mond. Rollende spieren versierd met tatoeages aangevuld met een intimiderend gezicht. Welkom in Thailand!
Deze mannen zitten veelal ook van top tot teen onder de tatoeages. En dat moet gezien worden omdat het macht en kracht uitstraalt. Althans volgens de wat minder ontwikkelde hersenen. Het gebruik van anabole steroïden druipt van ze af. Dikke bundels eiwit die iets moeten goedmaken wat ze in hun bovenkamer tekort komen.
Deze Britten zoeken elkaar vaak op en zodra er een roedel van deze oermensen een bar betreed moeten de andere gasten plaats maken en op hun tellen passen. De meisjes spelen met alle partijen mee die geld in laatje brengen.
Zij kijken op hun eigen manier naar de hoek van de bierfles wanneer de Britse Adonissen een slokje nemen. De hoek van de bierfles tijdens het drinken verteld hoeveel bier er nog in de fles zit. Zodra de hoek groot genoeg is staat er een meisje, en vaak twee of drie, klaar om de lege fles om te wisselen voor een nieuwe volle fles.
Een verkeerde blik, een verkeerde te luide lach of een verkeerd accent kan de aanleiding zijn tot een opstootje en hanig gedrag in de bar. Het blijft, op een enkele uitzonderingen na, bij schelden en intimideren. Deze Britten kennen de Koninklijke Thaise Politie maar al te goed en willen niet achter de tralies verdwijnen. Slimmeriken verlaten na een confrontatie de bar en gaan gewoon ergens anders een biertje drinken. Je moet tenslotte overal voor je biertje betalen!
Het grootste raadsel is eigenlijk dat zij vaak praten over de verguisde Indiërs. Het volk uit een enorm land dat Groot Brittannië haar keuken en kleur heeft gegeven. In India ligt de oorsprong van het Britse Keizerrijk! Over grootheidswaanzin gesproken! En dat terwijl ze grote overeenkomsten hebben met die kleinere donkere mensen. Axe, of een andere deodorant, heeft zijn weg nog maar mondjesmaat op het Indiase subcontinent gevonden.
De zure oksels zijn een duidelijke aanwijzing waarom deze Britse mannen als vrijgezel/gescheiden door het leven gaan. Ook zij hebben de deodorant nog niet echt ontdekt. De zoete goedkope Brut aftershave, vermengd met zure oksels, is nog steeds een winnaar in het Verenigd Koninkrijk. De mix van die twee geuren is uniek in de wereld.
Het is niet anders! De laatste vijftien jaar is Pattaya verloederd door het hoge percentage Henkies van Britse afkomst die de eens zo bruisende en gezellige badplaats tot een Aziatische Blackpool hebben getransformeerd.

Thailand: Een jubileum

Pattaya (Nakorn Siam Boutique) 605), donderdag 23 april 2026

Onze tweede dag in Thailand ontwaak ik met een bijzonder gevoel. Het is veertien jaar geleden dat Lyka en ik elkaar ons jawoord gaven tot een bijzondere verbintenis. Ik was door iedereen gewaarschuwd om niet met een Aziatische vrouw te trouwen. Ze hadden het allemaal gelezen en op TV gezien. Die vrouwen zijn alleen maar volgzaam omdat ze op je geld uit zijn!
Mijn lieve vrouw slaapt nog als een roosje wanneer ik iets na zes uur de eerste beker koffie ga zetten. Opnieuw heb ik goed geslapen maar het was niet lang genoeg. Ik voel me steeds heel erg moe en mijn hersenen voelen aan alsof ze in een blender zitten. Ik kan alleen maar hopen dat onze problemen in Hollandistan snel zijn opgelost en mijn zorgen met de noorderzon verdwijnen.
Met een brede glimlach op mijn gezicht bestudeer ik het verse koffie schouwspel op de TV tafel dat de twee vorige reizen haar definitieve vorm heeft gekregen.
Van links naar rechts
⁃ Het roze melamine kopje van Boonsiri Hotel in Sisaket. Ik breng het echt weer terug!
⁃ De rvs koffiebeker uit Osaka in Japan.
⁃ De siliconen koffiefilter van AliExpress.
⁃ Een koffie filter van de Aldi
⁃ Gemalen koffie van de Lidl.
⁃ Een siliconen opvouwbare waterkoker van AliExpress.
Het gaat uitstekend om zo een, maar meestal twee, beker(s) verse koffie te zetten. Alles is beter dan de Nescafé oploskoffie die ik al een eeuwigheid geleden heb afgezworen. Ook maakt het financieel heel veel verschil nu ik zelf de koffie zet!
De grote vers gezette beker koffie van de 7-11 kost tegenwoordig 70 baht (€ 1,90). Die beker is iets kleiner dan de beker die ik gebruik. Het is ook een groot voordeel dat ik me niet eerst hoef aan te kleden om koffie te gaan halen. Er zat zes kilo gemalen koffie in onze koffers toen we Zaltbommel verlieten. Een pond per week is de hoeveelheid die wij verbruiken. Bij de 7-11 zouden we ongeveer € 26,- per week kwijt zijn aan koffie. Dan is zelf koffie zetten een stevige besparing. € 28,40 voor een kilo gemalen koffie in Thailand tegen € 9,99 bij de Lidl in Zaltbommel!
‘Besparen waar het kan en uitgeven wanneer het nodig is!’, is een ongeschreven wet voor de reizigers.
Lyka ontwaakt van de geur van de vers gezette koffie zodra ik het kokende water op de gemalen koffie giet.
‘Happy anniversary!’ fluisteren we tegen elkaar terwijl we elkaar op de lippen kussen.
We zijn niet altijd even gemakkelijk tegen elkaar maar dat betekent niet dat er geen liefde meer tussen ons leeft. We houden oprecht van elkaar en laten dat regelmatig aan elkaar zien.
Vandaag bestaat het ontbijt uit de vertrouwde ham/kaas tosti's en de dubbele varkensburger met kaas van de 7-11. Voor € 2,65 kan dit ook niet duur worden genoemd! De Thaise tosti’s van de 7-11 zijn tegenwoordig wereldberoemd. Er is vorige week een Amerikaan door de douane aangehouden die honderd van deze tosti’s in zijn koffer had verstopt!
Het kan aan onze smaakpapillen liggen maar we zijn het er al snel over eens dat de tosti’s deze ochtend niet zo lekker zijn als vroeger. Ook het broodje hamburger smaakt anders omdat het niet helemaal door en door warm is. De volgende keer het personeel in de 7-11 maar goed in de gaten houden! De overheerlijke zwarte koffie maakt een hoop goed!
Het is onze tweede dag in Thailand en natuurlijk wil ik mijn ochtendwandeling weer maken. Volgens het weerbericht is het slechts 31 graden maar ook op deze tweede dag heb ik het gevoel dat een vochtige warme deken mij wil wurgen.
De nieuwe pleister op mijn linkervoet heeft na een half uurtje wandelen al een beetje los gelaten en dat laat mij besluiten om bij de 7-11 aan de Beach Road te kijken of ze hier misschien de pleisters hebben die de vorige keer goed zijn bevallen.
En ja hoor, daar staan ze in het kleine rekje achter aan de muur. Mijn eerste flesje sodawater van de dag en buiten uitrusten van de eerste 2.300 meter door de warme vochtige tropische lucht. Ik kijk om mij heen. Het voelt anders aan dan een jaar geleden toen ik hier voor het laatst zat. Onderweg op de South Pattaya Road was het mij al opgevallen hoe weinig verkeer er op deze ochtend is. Ook hier aan het strand zijn er weinig tot geen toeristen. Een verdwaalde Indiër loopt hand in hand met een Thaise nachtvlinder.
Vermoeid! Ja, ik voel mij nog steeds oververmoeid en erg onrustig. Het is tijd om verder te gaan, langzaam slenter ik naar het rustpunt van de tweede etappe. De hardlopende bejaarden roepen veel respect bij mij op. Gezond leven helpt maar het is geen garantie voor een lang leven. Zelf hou ik meer van de kwaliteit van je leven, lekker en gezond eten en vanzelfsprekend elke dag een paar ijskoude biertjes. En natuurlijk wandelen. Een van de weinige sporten waarbij een oude man weinig kans heeft een blessure op te lopen.
De meisjes langs het water spreken iedere man zonder een partner aan die ze passeert.
Het: ‘Hello Sexy Man!’, is tegenwoordig verandert in: ‘You Wan Boom-Boom?’
Niet echt romantisch en zichtbaar slecht voor de zaken. De treurigheid druipt van deze eenvoudige en slecht verzorgde vrouwen af. Zij zijn vanaf het platteland naar Pattaya gekomen om eenvoudig een veelvoud van hun dagloon op de rijstvelden te verdienen. De waarheid is hard en komt niet in de buurt van hun dromen.
Met een koud flesje sodawater in de hand arriveer ik op mijn tweede rustpunt aan het begin van Beach Road. Daar ontmoet ik de Amerikaanse kennis waar ik vorig jaar veel goede gesprekken heb kunnen voeren. Hij is op de fiets en is vergezeld met een Schot. Vol met tatoeages en een hoeveelheid spieren die je alleen maar bij de slager in de vitrine kan vinden.
De Schot is zichtbaar verbaasd dat ik niet over spierbundels beschik, net als de Amerikaan, en mijn zichtbare huid nog steeds maagdelijk zonder enige inkt is. Hij komt uit de buurt van Aberdeen en mijn foto in de kilt laat hem beseffen dat ik ook een band met Schotland heb.
Mijn Amerikaanse kennis en de Schot zitten helemaal op dezelfde golflengte. Zij zijn helemaal klaar met hun geboortegrond nu het is overgenomen door (illegale) immigranten. Mijn kanttekening dat de (illegale) immigranten in de USA hoofdzakelijk Christenen zijn en de (illegale) immigranten in Europa hoofdzakelijk islamieten zijn wordt bevestigt met een knik en een knipoog.
Ik voel een discussie opborrelen over de verschillen en overeenkomsten tussen de (illegale) immigranten en Europa en de USA. Zo ver laat ik het niet komen! Ik neem snel afscheid en ga op weg naar mijn derde rustpunt van deze wandeling. Een 7-11 aan de Central Pattaya Road aan het einde van Soi Bua Khao.
Het eerste stuk is langs het strand in de tegenovergestelde richting langs Beach Road. Dezelfde ontgoochelde vrouwen kijken me opnieuw aan. Zodra ik linksaf sla, de Central Pattaya Road op, laat ik het watergebeuren achter mij. Het was vijfentwintig jaar geleden niet anders.
Vol verbazing zie ik dat de nieuwbouw op de oude locatie van de enorme TOPS-supermarkt niet veel is opgeschoten. Gewoonlijk bouwen ze in Thailand 24/7 maar hier lijkt het meer op 1/7! Ook op Pattaya Second Road is het verkeer zo luw dat ik veilig, zonder gevaar voor eigen leven, kan oversteken. Het is echt het laagseizoen en de straten van Pattaya zijn leeg.
Op de rand van de stoep drink ik mijn derde flesje sodawater. In de tropen is het belangrijk om veel te drinken. Voor mij persoonlijk is het belangrijker om de inname van suiker te beperken. Suiker is slecht voor iedereen maar zeker voor een oudere man met diabetes. Daarom ben ik heel lang geleden al gestopt met die gesuikerde frisdranken.
Het net voor twaalf wanneer ik via Whatsapp contact maak met Lyka over de lunch. Ook vandaag gaan we eten bij de Big-C alleen wat luxer, het is tenslotte onze jubileumdag!
We gaan eten bij “Ichiban Ramen”. Een iets luxer ramen restaurant voor nog steeds een meer dan redelijke prijs omdat de kwaliteit erg hoog is. De Japanners laten geen enkele ruimte om het voedsel niet in perfecte staat, en compositie, te serveren. Lyka heeft de ramen met yakitori en ik de yakisoba met inktvis en varkensvlees. De ongezoete koude matcha drank maakt het tot een heerlijk geheel. Deze acht euro is in ieder geval goed besteed.
Het is heerlijk vertoeven op de hotelkamer in de airconditioning. Ik heb nog voldoende te doen op mijn MacBook en Lyka kijkt tv. Het is te warm om te gaan wandelen in de middag dus is dit een goede oplossing om de middag door te komen.

Later dan gewoonlijk gaan we voor het eten nog een biertje drinken bij Katesiree. Lyka drinkt een grote Leo uit een glas met ijs terwijl ik er in dezelfde tijd twee drink. Het is een goed begin van deze avond met mijn twee Noorse vrienden op de achtergrond. Ik reken 220 baht (€ 5,80) af, inclusief de fooi, voor omgerekend zes pijpjes bier. Ik denk dat ik niet verder hoef uit te leggen wat ik hiermee wil zeggen!
We hebben in het vliegtuig afgesproken om bij “Patric’s Belgian Restaurant” een biefstukje te gaan eten op de avond van ons jubileum. Een blik naar de gevel van het restaurant verteld het hele verhaal. De naam is veranderd in “Patrick's Steak House” en de prijzen zijn stevig verhoogd, of beter gezegd gelijk getrokken, naar het niveau van “Beefeater Steak House” en “LongHorn Steak House”. De prijzen zijn nu €€€/€€€€ en dat willen we absoluut niet betalen. € 30,- / € 40,- voor een biefstukje met patat en wat groente mag goedkoop zijn voor Nederlandse begrippen maar voor ons is het een astronomisch bedrag!
We kijken elkaar aan en kijken daarna naar het uithangbord “Kiss Food and Drink”.
‘Visje?’, zeggen we in koor.
We knikken en vinden meteen een lege tafel aan de rand van het terras. Het eten is goed en komt snel.
Voor 680 baht (€ 18,-) hebben we heerlijk gegeten en onze veertiende huwelijksdag gevierd. Onderweg naar het hotel zeggen we hier en daar gedag tegen vrienden en bekenden. Dit was een dag om nooit te vergeten.