zaterdag 25 april 2026

Thailand: Pyjama’s, tatoeages, voetbal shirts en zure oksels

In de zon drogende speklappen

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 605), zaterdag 25 april 2026

Na het Thaise nieuwjaar, Songkran, vertrekken de meeste kwaliteitstoeristen weer naar hun thuisland. Wat achterblijft is het “Crème de la crème" uit de Europese en Noord-Amerikaanse landen. Het zijn veelal ballonnenjagers met een testosteron niveau dat niet gezond is.
Maar laat ik beginnen bij de gemiddelde Thaise, Laotiaanse en Cambodjaanse vrouwen die ze aanbidden. De Zuidoost-Aziatische jonge vrouwen zijn in de afgelopen jaren zichtbaar dikker geworden. Waar vijftien jaar geleden een dikkerdje de uitzondering was is nu een slank meisje de uitzondering. De oorzaak is voor de gemiddelde Europeaan duidelijk, ze eten teveel suiker en veel minder groenten dan voorheen. Amerika is nog het beloofde land en alles wat uit Amerika komt is goed. Bewegen onder de brandende zon is sowieso fout! Je kan beter vanaf je bed op de telefoon je maaltijden bestellen.
Inkt onder de huid is een persoonlijke smaak en een modeverschijnsel. Voor mij is het een kunstvorm. Een levend schilderij waar de Duitse Nationale Socialisten lampenkappen van maakten in hun vernietigingskampen. Ik heb het met mijn eigen ogen gezien hoe op Borneo verbrande noten tot pulp werden geslagen en verwerkt tot een gitzwarte inkt die met bamboenaalden en een houten hamertje tot een stammen tatoeage werden verandert.
De dames op het platteland in het noordoosten van Thailand, de Isaan, zijn maar zelden versiert met inktplaatjes. Wat je wel tegenkomt zijn beschermende en demonen afwerende Boeddhistische teksten op rug tussen de schouders of op de bovenarm. In een zwarte, rode of zeer lichtrode inkt, de lichtrode teksten doen bijna onzichtbaar hun werk.
Eenmaal in het barcircuit van Pattaya komen de inktplaatjes voor de boerinnetjes vanzelf. Je plaats in de pikorde wordt bepaald in de bar waar de meiden werken en ook in de complexen waar de meisjes, vaak met meerdere personen, een kamer huren.
Noem het trots, angst, of moed voor een duidelijk teken naar de anderen dat ze anders zijn. Het grote aantal tatoeage ateliers, en de misbruik van goedkope lokale sterke Thaise rijstwijn, zal ongetwijfeld ook meerwerken aan de verplaatsing van de inkt uit de flacon naar de lederhuid van de dames.
Je ziet ook steeds vaker grote tatoeages die niet zijn afgemaakt of ingevuld met kleur. De reden zal vaker financieel zijn dan de plotselinge angst voor de naald. Wat bezielt een vrouw met een grote zichtbare tatoeage “Harry Potter” boven haar borsten op haar borst?
Helaas kunnen de tatoeages moeilijk worden verwijderd. Een litteken is vaak minder aantrekkelijk voor een klant dan een tatoeage die je enkele jaren geleden zo dronken als een ui heb laten zetten. Er komt volgens de kenners ook het Boeddhisme om de hoek kijken. Het lichaam is slechts de verpakking voor de geest, of de ziel zoals de christenen het noemen. Dat zou de reden moeten zijn waarom de van nature aantrekkelijke meisjes er soms uitzien als monsters uit een Pixar poppenfilm.
Deze vrouwen zijn na de Covid-samenzwering ook massaal pyjama's gaan dragen. Niet alleen in bed! Je komt ze werkelijk overal tegen op straat. Ze zijn nu zelfs in grote winkelcentra te bezichtigen. En vertrouw me? Het is geen smakelijk gezicht om de blubberende trillende massa van de vrouwen met een stevig overgewicht in de dunne glanzende stof op teenslippers voorbij te zien schreden.
De mannen die deze vrouwen aanbidden zijn vaak het stereotype van de blanke Britse man. Een stevige bierbuik, vaak verstopt in een voetbalshirt van het plaatselijke team of een Brits voetbalteam dat zijn sporen in Europa heeft verdiend.
Deze mannen lopen als pauwen met deze vrouwen door de smalle straten van centraal Pattaya. Hun ogen scannen als roofdieren naar mogelijke gevaren die hun vrouwen, die veelal per dag worden betaald, kunnen wegkapen. Geen enkele glimlach op hun mond. Rollende spieren versierd met tatoeages aangevuld met een intimiderend gezicht. Welkom in Thailand!
Deze mannen zitten veelal ook van top tot teen onder de tatoeages. En dat moet gezien worden omdat het macht en kracht uitstraalt. Althans volgens de wat minder ontwikkelde hersenen. Het gebruik van anabole steroïden druipt van ze af. Dikke bundels eiwit die iets moeten goedmaken wat ze in hun bovenkamer tekort komen.
Deze Britten zoeken elkaar vaak op en zodra er een roedel van deze oermensen een bar betreed moeten de andere gasten plaats maken en op hun tellen passen. De meisjes spelen met alle partijen mee die geld in laatje brengen.
Zij kijken op hun eigen manier naar de hoek van de bierfles wanneer de Britse Adonissen een slokje nemen. De hoek van de bierfles tijdens het drinken verteld hoeveel bier er nog in de fles zit. Zodra de hoek groot genoeg is staat er een meisje, en vaak twee of drie, klaar om de lege fles om te wisselen voor een nieuwe volle fles.
Een verkeerde blik, een verkeerde te luide lach of een verkeerd accent kan de aanleiding zijn tot een opstootje en hanig gedrag in de bar. Het blijft, op een enkele uitzonderingen na, bij schelden en intimideren. Deze Britten kennen de Koninklijke Thaise Politie maar al te goed en willen niet achter de tralies verdwijnen. Slimmeriken verlaten na een confrontatie de bar en gaan gewoon ergens anders een biertje drinken. Je moet tenslotte overal voor je biertje betalen!
Het grootste raadsel is eigenlijk dat zij vaak praten over de verguisde Indiërs. Het volk uit een enorm land dat Groot Brittannië haar keuken en kleur heeft gegeven. In India ligt de oorsprong van het Britse Keizerrijk! Over grootheidswaanzin gesproken! En dat terwijl ze grote overeenkomsten hebben met die kleinere donkere mensen. Axe, of een andere deodorant, heeft zijn weg nog maar mondjesmaat op het Indiase subcontinent gevonden.
De zure oksels zijn een duidelijke aanwijzing waarom deze Britse mannen als vrijgezel/gescheiden door het leven gaan. Ook zij hebben de deodorant nog niet echt ontdekt. De zoete goedkope Brut aftershave, vermengd met zure oksels, is nog steeds een winnaar in het Verenigd Koninkrijk. De mix van die twee geuren is uniek in de wereld.
Het is niet anders! De laatste vijftien jaar is Pattaya verloederd door het hoge percentage Henkies van Britse afkomst die de eens zo bruisende en gezellige badplaats tot een Aziatische Blackpool hebben getransformeerd.

donderdag 23 april 2026

Thailand: Een jubileum

7-11 tosti

Pattaya (Nakorn Siam Boutique) 605), donderdag 23 april 2026

Onze tweede dag in Thailand ontwaak ik met een bijzonder gevoel. Het is veertien jaar geleden dat Lyka en ik elkaar ons jawoord gaven tot een bijzondere verbintenis. Ik was door iedereen gewaarschuwd om niet met een Aziatische vrouw te trouwen. Ze hadden het allemaal gelezen en op TV gezien. Die vrouwen zijn alleen maar volgzaam omdat ze op je geld uit zijn!
Mijn lieve vrouw slaapt nog als een roosje wanneer ik iets na zes uur de eerste beker koffie ga zetten. Opnieuw heb ik goed geslapen maar het was niet lang genoeg. Ik voel me steeds heel erg moe en mijn hersenen voelen aan alsof ze in een blender zitten. Ik kan alleen maar hopen dat onze problemen in Hollandistan snel zijn opgelost en mijn zorgen met de noorderzon verdwijnen.
Eerst koffie zetten Met een brede glimlach op mijn gezicht bestudeer ik het verse koffie schouwspel op de TV tafel dat de twee vorige reizen haar definitieve vorm heeft gekregen.
Van links naar rechts
⁃ Het roze melamine kopje van Boonsiri Hotel in Sisaket. Ik breng het echt weer terug!
⁃ De rvs koffiebeker uit Osaka in Japan.
⁃ De siliconen koffiefilter van AliExpress.
⁃ Een koffie filter van de Aldi
⁃ Gemalen koffie van de Lidl.
⁃ Een siliconen opvouwbare waterkoker van AliExpress.
Het gaat uitstekend om zo een, maar meestal twee, beker(s) verse koffie te zetten. Alles is beter dan de Nescafé oploskoffie die ik al een eeuwigheid geleden heb afgezworen. Ook maakt het financieel heel veel verschil nu ik zelf de koffie zet!
De grote vers gezette beker koffie van de 7-11 kost tegenwoordig 70 baht (€ 1,90). Die beker is iets kleiner dan de beker die ik gebruik. Het is ook een groot voordeel dat ik me niet eerst hoef aan te kleden om koffie te gaan halen. Er zat zes kilo gemalen koffie in onze koffers toen we Zaltbommel verlieten. Een pond per week is de hoeveelheid die wij verbruiken. Bij de 7-11 zouden we ongeveer € 26,- per week kwijt zijn aan koffie. Dan is zelf koffie zetten een stevige besparing. € 28,40 voor een kilo gemalen koffie in Thailand tegen € 9,99 bij de Lidl in Zaltbommel!
‘Besparen waar het kan en uitgeven wanneer het nodig is!’, is een ongeschreven wet voor de reizigers.
Lyka ontwaakt van de geur van de vers gezette koffie zodra ik het kokende water op de gemalen koffie giet.
‘Happy anniversary!’ fluisteren we tegen elkaar terwijl we elkaar op de lippen kussen.
We zijn niet altijd even gemakkelijk tegen elkaar maar dat betekent niet dat er geen liefde meer tussen ons leeft. We houden oprecht van elkaar en laten dat regelmatig aan elkaar zien.
7-11 ontbijt Vandaag bestaat het ontbijt uit de vertrouwde ham/kaas tosti's en de dubbele varkensburger met kaas van de 7-11. Voor € 2,65 kan dit ook niet duur worden genoemd! De Thaise tosti’s van de 7-11 zijn tegenwoordig wereldberoemd. Er is vorige week een Amerikaan door de douane aangehouden die honderd van deze tosti’s in zijn koffer had verstopt!
Het kan aan onze smaakpapillen liggen maar we zijn het er al snel over eens dat de tosti’s deze ochtend niet zo lekker zijn als vroeger. Ook het broodje hamburger smaakt anders omdat het niet helemaal door en door warm is. De volgende keer het personeel in de 7-11 maar goed in de gaten houden! De overheerlijke zwarte koffie maakt een hoop goed!
Lekker weerHet is rustig Het is onze tweede dag in Thailand en natuurlijk wil ik mijn ochtendwandeling weer maken. Volgens het weerbericht is het slechts 31 graden maar ook op deze tweede dag heb ik het gevoel dat een vochtige warme deken mij wil wurgen.
De nieuwe pleister op mijn linkervoet heeft na een half uurtje wandelen al een beetje los gelaten en dat laat mij besluiten om bij de 7-11 aan de Beach Road te kijken of ze hier misschien de pleisters hebben die de vorige keer goed zijn bevallen.
En ja hoor, daar staan ze in het kleine rekje achter aan de muur. Mijn eerste flesje sodawater van de dag en buiten uitrusten van de eerste 2.300 meter door de warme vochtige tropische lucht. Ik kijk om mij heen. Het voelt anders aan dan een jaar geleden toen ik hier voor het laatst zat. Onderweg op de South Pattaya Road was het mij al opgevallen hoe weinig verkeer er op deze ochtend is. Ook hier aan het strand zijn er weinig tot geen toeristen. Een verdwaalde Indiër loopt hand in hand met een Thaise nachtvlinder.
Vermoeid! Ja, ik voel mij nog steeds oververmoeid en erg onrustig. Het is tijd om verder te gaan, langzaam slenter ik naar het rustpunt van de tweede etappe. De hardlopende bejaarden roepen veel respect bij mij op. Gezond leven helpt maar het is geen garantie voor een lang leven. Zelf hou ik meer van de kwaliteit van je leven, lekker en gezond eten en vanzelfsprekend elke dag een paar ijskoude biertjes. En natuurlijk wandelen. Een van de weinige sporten waarbij een oude man weinig kans heeft een blessure op te lopen.
De meisjes langs het water spreken iedere man zonder een partner aan die ze passeert.
Het: ‘Hello Sexy Man!’, is tegenwoordig verandert in: ‘You Wan Boom-Boom?’
Niet echt romantisch en zichtbaar slecht voor de zaken. De treurigheid druipt van deze eenvoudige en slecht verzorgde vrouwen af. Zij zijn vanaf het platteland naar Pattaya gekomen om eenvoudig een veelvoud van hun dagloon op de rijstvelden te verdienen. De waarheid is hard en komt niet in de buurt van hun dromen.
Met een koud flesje sodawater in de hand arriveer ik op mijn tweede rustpunt aan het begin van Beach Road. Daar ontmoet ik de Amerikaanse kennis waar ik vorig jaar veel goede gesprekken heb kunnen voeren. Hij is op de fiets en is vergezeld met een Schot. Vol met tatoeages en een hoeveelheid spieren die je alleen maar bij de slager in de vitrine kan vinden.
De Schot is zichtbaar verbaasd dat ik niet over spierbundels beschik, net als de Amerikaan, en mijn zichtbare huid nog steeds maagdelijk zonder enige inkt is. Hij komt uit de buurt van Aberdeen en mijn foto in de kilt laat hem beseffen dat ik ook een band met Schotland heb.
Mijn Amerikaanse kennis en de Schot zitten helemaal op dezelfde golflengte. Zij zijn helemaal klaar met hun geboortegrond nu het is overgenomen door (illegale) immigranten. Mijn kanttekening dat de (illegale) immigranten in de USA hoofdzakelijk Christenen zijn en de (illegale) immigranten in Europa hoofdzakelijk islamieten zijn wordt bevestigt met een knik en een knipoog.
Ik voel een discussie opborrelen over de verschillen en overeenkomsten tussen de (illegale) immigranten en Europa en de USA. Zo ver laat ik het niet komen! Ik neem snel afscheid en ga op weg naar mijn derde rustpunt van deze wandeling. Een 7-11 aan de Central Pattaya Road aan het einde van Soi Bua Khao.
Het eerste stuk is langs het strand in de tegenovergestelde richting langs Beach Road. Dezelfde ontgoochelde vrouwen kijken me opnieuw aan. Zodra ik linksaf sla, de Central Pattaya Road op, laat ik het watergebeuren achter mij. Het was vijfentwintig jaar geleden niet anders.
Vol verbazing zie ik dat de nieuwbouw op de oude locatie van de enorme TOPS-supermarkt niet veel is opgeschoten. Gewoonlijk bouwen ze in Thailand 24/7 maar hier lijkt het meer op 1/7! Ook op Pattaya Second Road is het verkeer zo luw dat ik veilig, zonder gevaar voor eigen leven, kan oversteken. Het is echt het laagseizoen en de straten van Pattaya zijn leeg.
Op de rand van de stoep drink ik mijn derde flesje sodawater. In de tropen is het belangrijk om veel te drinken. Voor mij persoonlijk is het belangrijker om de inname van suiker te beperken. Suiker is slecht voor iedereen maar zeker voor een oudere man met diabetes. Daarom ben ik heel lang geleden al gestopt met die gesuikerde frisdranken.
Ichiban RamenIchiban Ramen Het net voor twaalf wanneer ik via Whatsapp contact maak met Lyka over de lunch. Ook vandaag gaan we eten bij de Big-C alleen wat luxer, het is tenslotte onze jubileumdag!
We gaan eten bij “Ichiban Ramen”. Een iets luxer ramen restaurant voor nog steeds een meer dan redelijke prijs omdat de kwaliteit erg hoog is. De Japanners laten geen enkele ruimte om het voedsel niet in perfecte staat, en compositie, te serveren. Lyka heeft de ramen met yakitori en ik de yakisoba met inktvis en varkensvlees. De ongezoete koude matcha drank maakt het tot een heerlijk geheel. Deze acht euro is in ieder geval goed besteed.
Het is heerlijk vertoeven op de hotelkamer in de airconditioning. Ik heb nog voldoende te doen op mijn MacBook en Lyka kijkt tv. Het is te warm om te gaan wandelen in de middag dus is dit een goede oplossing om de middag door te komen.
Biertje drinken bij Katesiree
Later dan gewoonlijk gaan we voor het eten nog een biertje drinken bij Katesiree. Lyka drinkt een grote Leo uit een glas met ijs terwijl ik er in dezelfde tijd twee drink. Het is een goed begin van deze avond met mijn twee Noorse vrienden op de achtergrond. Ik reken 220 baht (€ 5,80) af, inclusief de fooi, voor omgerekend zes pijpjes bier. Ik denk dat ik niet verder hoef uit te leggen wat ik hiermee wil zeggen!
We hebben in het vliegtuig afgesproken om bij “Patric’s Belgian Restaurant” een biefstukje te gaan eten op de avond van ons jubileum. Een blik naar de gevel van het restaurant verteld het hele verhaal. De naam is veranderd in “Patrick's Steak House” en de prijzen zijn stevig verhoogd, of beter gezegd gelijk getrokken, naar het niveau van “Beefeater Steak House” en “LongHorn Steak House”. De prijzen zijn nu €€€/€€€€ en dat willen we absoluut niet betalen. € 30,- / € 40,- voor een biefstukje met patat en wat groente mag goedkoop zijn voor Nederlandse begrippen maar voor ons is het een astronomisch bedrag!
Visje eten bij Kiss Food We kijken elkaar aan en kijken daarna naar het uithangbord “Kiss Food and Drink”.
‘Visje?’, zeggen we in koor.
We knikken en vinden meteen een lege tafel aan de rand van het terras. Het eten is goed en komt snel.
Visje eten bij Kiss Food Voor 680 baht (€ 18,-) hebben we heerlijk gegeten en onze veertiende huwelijksdag gevierd. Onderweg naar het hotel zeggen we hier en daar gedag tegen vrienden en bekenden. Dit was een dag om nooit te vergeten.

woensdag 22 april 2026

Thailand: Koffers in plaats van rugzakken!

Lunch bij Big C

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 605), woensdag 22 april 2026

Om vier uur ben ik klaarwakker!
Wat ga je dan doen?
Niets!
Je luistert naar de geluiden van de Thaise nacht.
In de verte loeit een sirene van een ambulance en door Soi Bongkot raast een scooter te snel en te luid. De bestuurder hoogstwaarschijnlijk stomdronken en zonder helm.
Dan valt er een stilte. Ik kan niet voelen of Lyka naast mij ligt te slapen of dat ze ook wakker is. Een nieuwe, vreemde kamer in een hotel brengt altijd een gevoel van ongemak in mij boven. Ik heb gewoon wat meer tijd nodig om in het begin van een reis aan de wisselende slaapkamer te wennen. De lichtjes en geluiden in het donker zijn altijd weer anders.
De wekker loopt af en ik zoek op de tast naar mijn iPhone.
Waar is dat verdomde ding?
Waar heb ik dat ding gisterenavond gelaten?
Het geluid stopt zodra ik het beeldscherm aanraak om precies negen minuten later opnieuw te beginnen. Buiten is het al licht en de rijzende zon probeert door het dikke wolkendek te breken.
Koffie!, schreeuwt mijn geest en lichaam. Ik open het aangebroken pak gemalen koffie en geniet met mijn ogen dicht van de aromatische geur die opstijgt uit de glimmende goudkleurige verpakking.
Het water in de opvouwbare waterkoker borrelt en Lyka ademt zachtjes achter mij op het harde bed. Er zijn nieuwe matrassen met een extra vinyl vel tegen bloed en urine. Dit wordt steeds gebruikelijker in de landen die veel goedkope toeristen ontvangen uit onontwikkelde landen.
Een klont ijs in de afsluitbare koffiebeker om de gloeiend hete vloeistof snel naar een temperatuur te brengen die mijn mond niet verbrand.
Ik klap mijn MacBook Air open en zoek naar het verhaal waar ik me bezig ben. Pages opent zonder problemen. Daarna start ik Adobe Lightroom Classic om de foto’s te bekijken die mijn verhaal wat levendiger gaan maken. Ik bekijk nog regelmatig oudere publicaties toen ik de foto’s minder belangrijk vond. Tegenwoordig wil ik meer en grotere foto’s publiceren om een duidelijk beeld te vormen van de plaats en onze belevenissen. Het herschrijven van oude verhalen is een leuke bezigheid.
Een tweede beker koffie wordt gezet en Lyka komt langzaam tot de orde van de dag. Ik verplaats mijn aandacht van mijn computer naar mijn vrouw. Ik kan het niet ontkennen, het zien van de koffers laat mij realiseren dat mijn leven in een nieuwe fase is beland.
Geen rugzak meer van een kilo of tien maar: ‘Koffers in plaats van rugzakken!’
Ruim twintig kilo per persoon bij het vertrek om de reis zo aangenaam mogelijk te maken. Ik moet zachtjes in mezelf lachen om de zes kilo koffie en drie kilo kaas die we hebben meegebracht uit Nederland. Voor een moment denk ik aan onze vriend Jan in Si Saket die we deze reis helaas niet kunnen bezoeken om een stuk oude kaas te brengen.
Voor de grote krentenbol, of klein rond krentenbrood, hoe je het ook wil noemen, slacht ik de eerste verpakking oude kaas uit Hollandistan. Enkele sneetjes krentenbrood belegd met kaas en een hardgekookt ei zijn een uitstekend ontbijt in den verre.
Op de eerste dag in een nieuw land heb ik enkele zaken met spoed af te handelen. Als eerste, en belangrijkste, is er natuurlijk een simkaart met alleen data. Ik hoef niet gebeld te worden want de twee gratis toepassingen Facetime en Whatsapp zijn ruim voldoende om met Lyka en andere vrienden en bekenden te communiceren. Onbeperkt data is tegenwoordig weggegooid geld omdat ik in Japan 10Gb in 30 dagen nooit helemaal gebruikte.
Het is pas kwart voor tien wanneer de geheel gerenoveerde Big-C aan Pattaya Klang betreed. Mijn mond valt open, wat is het hierbinnen mooi en ruim geworden. Er is geen spoortje meer terug te vinden van de Carrefour die hier vele jaren geleden is gebouwd.
De winkel van DTAC is nog gesloten dus ga ik eerst wat boodschappen doen in de enorme supermarkt.Het fruit en de groente is aantrekkelijk uitgestald. Dat is voor later! Eerst komen de belangrijkere aankopen aan de beurt.
⁃ Vier stukken Protex zeep, ik zweer bij deze Thaise zeep.
⁃ Deodorant want die wilde ik in Nederland niet inpakken.
⁃ Een kleine verpakking keukenzout voor op de gekookte eieren bij het ontbijt.
De nieuwe Crocs teenslippers doen me nu al pijn aan de grote teen dus besluit ik om meteen naar een paar Kito sandalen op zoek te gaan. Tientallen jaren heb ik gezworen bij de sandalen van Teva. Sinds het laatste paar, waar ik € 89,95 voor betaalde, ben ik er klaar mee. De kwaliteit is zo verschrikkelijk achteruit gegaan dat ik een paar Thaise Kito sandalen heb geprobeerd. De Thaise Kito’s bleken aan het einde van de rit veel beter dan de duurdere Amerikaanse Teva. En dat voor ongeveer € 10,25.
Ze hebben mijn kleur en mijn maat 46! Ik moet onmiddellijk hard lachen. In 1999 moest ik ruim 1200 kilometer met de trein heen en weer reizen tussen Nong Khai in het noorden en Bangkok in het centrum van Thailand om sandalen te kopen. De Braziliaanse Reef sandalen waren ook een misser van de eerste orde. De grootste maat sandalen die verkrijgbaar waren in Nong Khai was 42!
De sandalen gaan na het afrekenen, ze kosten nu 489 baht (€ 12,90), meteen aan mijn voeten en de pijnlijke teenslippers in de tas.
Ondertussen is de DTAC winkel geopend en met mijn telefoon in de hand ga ik in de rij staan. Zodra ik aan de beurt ben kijk ik het meisje, dat ik zeker al twintig jaar ken, vriendelijk aan en op een laag volume vraag ik haar of de fysieke simkaart kan worden omgezet in een esim.
Ze kijkt op het scherm van mijn iPhone en knikt bevestigend. Het overzetten naar een esim is geen probleem en het is gratis! Maar niet voordat ik mijn paspoort aan haar heb overhandigd. Dit is Thailand en alles dat je officieel gedaan wilt krijgen moet worden gedaan met de data uit je paspoort. Je fysieke paspoort, een fotokopie wordt niet geaccepteerd!
Een kleine vijf minuten later wipt ze het fysieke simkaartje uit de simkaartlade en legt het op mijn vlakke hand. Ik kijk haar verbaasd aan, ze pakt het meteen weer op. Met een mooie boog beland het kleine plastic kaartje in de prullenbak.
Onder de esim van Hollandsnieuwe zie ik nu de “Reizen - AIS” staan. Wat een fantastisch systeem is dit toch. Zeker met het oog op de nog te kopen simkaarten in Zuid-Korea en de Filipijnen.
Tijdens de wandeling terug naar het hotel merk ik al snel dat ik zeker pleisters zal moeten komen omdat binnen een kwartier mijn oude dunne huid op een wrijvingspunt van mijn voet een blaar heeft veroorzaakt. Verder gaat alle prima, ik ben echt in mijn nopjes met de nieuwe sandalen.
Bij aankomst in het hotel is Lyka geïnstalleerd in de kamer voor de komende twee weken. We gaan meteen weer terug naar de Big-C om voor Lyka een esim op haar iPhone te laten installeren. Enigszins verbaasd installeert het meisje de esim met mijn paspoort. Voor het gemak zijn beide telefoonnummers gekoppeld aan mijn paspoort.
Nu is Lyka aan de beurt voor shampoo, conditioner, bodylotion en nog wat andere kleinere cosmetica in de supermarkt. Vrouwen dingen! We moeten wel even zoeken want echt alles heeft een nieuw plekje gekregen in de nieuwe opstelling. De kassa bij de drogisterij afdeling, die vroeger vaak voor verwarring zorgde, is verdwenen. Het is ons meteen duidelijk dat we gewoon alles aan de kassa bij de uitgang kunnen afrekenen.
Voordat we naar de kassa gaan moeten we eerst nog het verse voedsel en de kant en klare maaltijden verkennen. Ook hier zijn er veranderingen, op het eerste gezicht lijkt het wat beter maar ook wat duurder te zijn geworden.
Aangekomen in de vertrouwde foodcourt zien we tot onze verbazing dat die ook helemaal is verbouwd en ingericht. Het eerste dat opvalt is dat er duidelijk minder tafels en stoelen staan opgesteld. Er zijn lange tafels met aan beide zijde een lange harde bank ervoor in de plaats gekomen. Het is minder uitnodigend en het lijkt er veel drukker. Er zijn toch geen mensen op zoek naar een zitplaats.
Lunch bij Big C Lyka haalt een bord gebakken rijst bij een van de eetstalletjes en ik open in afwachting van de gebakken rijst alvast de verpakkingen van het gebraden zoete/pittige varkensvlees en de omelet met groeten op rijst. Inclusief het flesje Coke Zero is het voor ons een fantastische eerste lunch in Pattaya, Thailand. 225 Thaise baht (€ 5,85) is een goede prijs voor deze heerlijke maaltijd voor twee personen.
Na het eten en de wandeling terug naar het hotel slaat onverbiddelijk de vermoeidheid bij ons toe! We gaan even liggen in de koelte van de airconditioning om de maaltijd te laten verteren. Om half vier schiet ik wakker en moet mezelf ertoe zetten om te gaan douchen.
Dat is in ieder geval verfrissend en het maakt me ook weer wakker. Lyka ligt nog zachtjes te ademen terwijl ik weer aan de slag ga met mijn foto’s en verhalen. Ik heb me voorgenomen om mijn gevoelens en gedachten uit mijn hoofd te persen en naar mijn MacBook Air te transporteren.
De eerste grote fles Leo wordt geopend op de kamer in het hotel. Vanzelfsprekend heb ik een bierkoeler meegenomen uit Nederland. Ik hef de fles in de lucht en proost op mijn vrienden die het tijdelijke voor het eeuwige hebben verwisseld.

‘Proost op onze vrienden – in de hoop dat ze, waar ze zich ook bevinden, op ons proosten. Proost op onze afwezige vrienden – in het bijzonder op voorspoed. Proost op onze vrienden van ver weg. Moge hun geest bij ons zijn zodra deze geest in ons is.’

Ontspannen, in de schaduw op het balkon, in een lichte zeebries geniet ik van de eerste slokken hoppige Thaise nectar. Ik durf nu pas te geloven dat deze reis na 55 zware weken eindelijk is begonnen.
Na die eerste grote fles Leo wil ik ook nog een grote fles Leo drinken bij een van de twee bekende “Cheap Charly Beer Bars” in Soi Bua Khao. “Nikom Court” of “Katesiree”? Het maakt me niets uit, zolang de fles maar ijskoud is. Een grote ijskoude fles bier kost in de Cheap Charly Bar € 0,25 duurder dan in de supermarkt. Dan ga je niet de hele middag alleen op je kamer zitten drinken!
Eten bij Phak Bung Loi Fha Een fles Leo Beer worden er drie en wanneer het tijd is om te gaan eten dan komt de populaire Thaise Chinees “Phak Bung Loi Fha” aan de Pattaya 3rd Road aan de beurt. Het zijn onze favoriete gerechten! Gefrituurd varkensvlees met knoflook, gebakken gemengde groeten en een omelet met varkensvlees. En natuurlijk Thaise Jasmijn rijst!
Ook deze maaltijd is, inclusief de grote fles bier, van van een prijsniveau dat je in Europa en Noord-Afrika nooit meer zal tegenkomen. Voor 480 baht (€ 12,65) hebben we als edelen zitten eten!
Eten bij Phak Bung Loi Fha Lyka deelt nog een laatste biertje met mij op de hotelkamer en zo komt deze eerste echte dag van deze reis aan een einde. Het voelt aan als een goed begin. Helaas heb ik zelf nog niet het gevoel dat ik alle problemen in Nederland heb achtergelaten. Erger nog, op de eerste dag van deze reis is het gezeur meteen alweer begonnen.
Welterusten, morgenochtend de eerste wandeling langs het water.
Copyright/Disclaimer