Maleisië: De verplaatsing

Kuala Lumpur (Hotel Fortuna), vrijdag 24 november 2006

Om 06:30 gaat het Bbzzzz, Bbzzzz, Bbzzzz, Bbzzzz, Bbzzzz, Bbzzzz, Bbzzzz door de kamer. Mijn kleine Chinese reiswekker roept me dat het tijd is om op te staan. Ik heb vandaag een busreis van een kleine 360 Km voor de boeg. Wat in Europa een uurtje of vijf zou duren neemt in Zuid-oost Azië minstens acht uur in beslag, inclusief het overstappen en enkele toilet/lunch pauze’s.
Ik heb in ieder geval beter geslapen dan gisteren maar ik voel me nog steeds niet helemaal lekker. Met de gordijnen open en een kopje Nescafé oploskoffie in de hand zie ik de zon boven de hoogbouw van Singapore opkomen. Omdat mijn lakens toch weer wat vochtig zijn neem ik snel een douche en pak mijn nieuwe kleinere rugzak in. Dat is een stuk gemakkelijker dan voorheen nu ik echt met het minimum op weg ben.
Om tien voor half acht stap ik het hotel uit de koele ochtend in. Wandelend zoek ik mijn weg naar de Queenstreet busterminal. Ook dit is nieuw voor me omdat ik erg licht reis. Het lopen met een lichte kleine rugzak bespaart taxikosten! Het is een hele verbetering, dat zeker. Onderweg naar het busstation moet ik eerst twee broodjes ei, met een plat varkensworstje, scoren bij de McDonalds in Bugis Village. Er moet tenslotte wel wat gegeten worden tijdens de lange reis naar Kuala Lumpur.
De eerste twee grote bussen rijden weg van de Queenstreet Terminal zonder mij aan boord. Er staan lange rijen bij de twee vervoerders die de passagiers naar de grens bij Woodlands Checkpoint, Johor Bharu Checkpoint of de Larkin Bus Terminal brengen. Het is vrijdag, veel Maleisiërs die in Singapore werken gaan terug naar hun familie in Maleisië.
Wanneer ik eindelijk aan de beurt ben krijg ik achter in de bus een slechte stoel toegewezen door een besnorde Indiër. De stalen veren steken zowel uit de zitting als de rug van de stoel! Het Bordeaux rode kunstleer is opgevreten door de UV-straling van de sterke zon in de tropen. Hoeveel duizenden passagiers zouden al op deze stoel hebben gezeten?
Gelukkig is het niet zo ver naar de Larkin Bus Terminal aan de andere kant van de Causeway. Een dam die jarenlang de navelstreng van de afgescheiden staat Singapore was. Verkeer, de treinverbinding en drinkwater gaan over de belangrijkste verbinding tussen Maleisië en Singapore.
De immigratiedienst van Singapore is voor vertrekkende toeristen heel vriendelijk. Ze hopen je snel weer te verwelkomen, zonder belastingvrije tabak en alcohol welteverstaan. In Singapore moet je daar altijd belasting over betalen. Aan de Maleisische kant van de Causeway duurt het wat langer. Ze weten dat je onmogelijk drugs bij je hebt want in Singapore, net als in Maleisië, staat de doodstraf op het vervoeren/smokkelen van drugs! Ze zoeken naar pornografie en andere lectuur, en literatuur, die de pure en vrome islamitische gedachten kunnen besmeuren.
Ze stellen me vragen waar ik naartoe ga en hoelang ik in Maleisië wil blijven. Ik vertel mijn verhaal en dat lijkt ze zeer aannemelijk. De enkele woorden Bahasa Melayu die ik tussendoor gebruik doen ook hun werk. Uiteindelijk zijn ze tevreden met mijn verhaal en intenties. Ook het Terima Kasih trekt wel een wenkbrauw van de immigratie officieren omhoog.
Het is heel belangrijk dat je in de juiste bus stapt wanneer je de immigratie bent gepasseerd. Het busnummer en het gezicht van de chauffeur moeten in je geheugen staan gegrift! We moeten bijna twintig minuten wachten op twee passagiers die hun documenten niet op orde lijken hebben. Wij krijgen niet te horen wat het probleem was maar de twee Europeanen zien er erg geschrokken uit!
In het Larkin busstation is het nooit een probleem om een bus naar Kuala Lumpur te vinden. Er vertrekken meer dan twaalf bussen per uur. De kunst is om de eerste, de meest luxueuze, of de goedkoopste bus te vinden! Er zijn smaken voor iedereen!
Singapore en Kuala Lumpur liggen te dicht bij elkaar voor een rendabele luchtverbinding. Daarnaast zou vliegen tussen de twee landen langer duren dan een busreis door de voorgeschreven beveiligingsmaatregelen. De spoorweg verbinding is onbetrouwbaar en het rollend materieel erg oud. Dus blijven er alleen de grote bussen over in verschillende uitvoeringen.
Ook vandaag neem ik de goedkoopste versie met twee keer twee stoelen met een gangpad in het midden. Wel achterin en twee stoelen naast elkaar. Voor de kosten voor de extra zitplaats hoef ik het niet te laten. Het comfort om zes uur zonder een passagier naast je te reizen is de prijs voor een extra kaartje zeker waard!
Twee uur na mijn vertrek uit Singapore zit ik in de bus van het Larkin busstation in Johor Bahru naar de Puduraya Terminal in het centrum van Kuala Lumpur. Ik heb twee mooie plaatsen en vanachter het raam glijd het tropisch regenwoud, en ontelbare palmolie plantages, aan mij voorbij.
Dit is het lange zitten waar ik soms een hekel aan heb, het lange nietsdoen. Het ontbreken van muziek en het oneindig uit het raam kijken afgewisseld door een hazenslaapje. Ik haal mijn Lonely Planet van Maleisië nog maar eens tevoorschijn om te zien of iets nieuws kan ontdekken. Een nieuwe cassette in mijn Sony Walkman. Helaas zijn de batterijen bijna leeg en ik heb geen AA-batterijen meer in mijn rugzak. Ik probeer opnieuw wat te slapen maar het volume van de Bollywood films op de grote TV voorin de bus staat zo hoog dat ik de bassen in mijn maag kan voelen. Toch zijn er Aziaten die door dit kabaal heen kunnen slapen. Het is een werkelijk wonder!
Ergens in het niets, langs de tolweg, wordt er gestopt bij een wegrestaurant voor een bezoek aan het toilet of wat te eten. Mijn twee broodjes ei van de MacDonald’s zijn allang verteerd. In het Maleisische restaurant zijn de meeste tafels bezet en er zitten mannen met zwarte hoedjes, en vrouwen met hoofddoeken, met hun handen grote bergen rijst naar binnen te werken. Ik zoek naar een snack en een koel blikje frisdrank. Een curry puff ajam moet het voor mij tijdens deze pauze maar doen.
Nog even naar het toilet en daar wordt ik met mijn neus letterlijk op het feit gedrukt dat ik de ontwikkelde wereld vanochtend achter mij heb gelaten. De geur van urine in het toilet is sterk genoeg om een boxer uit zijn knock out te halen. WC brillen zijn jaren geleden al verwijderd en de sproeiers zijn van het einde van de waterslang verdwenen. Ik moet aan Jamie denken! Zij stopte in Cambodja met eten zodat ze niet meer naar het toilet hoefde.
Zodra iedereen aan boord is komt het kleurige monster in beweging en beginnen we aan het laatste traject naar Kuala Lumpur. Het lijkt nog langzamer te gaan dan de eerste twee trajecten. Tijd is elastisch als een elastiek. Het rekt zich uit en trekt zich weer samen. Een vreemde gewaarwording. Om iets na twee uur verschijnen de KL Tower en Petronas Towers aan de horizon. Ooit twee van de hoogste gebouwen in Azië of de wereld. Het is en blijft een indrukwekkend gezicht.
Bij het laatste tolstation van de autosnelweg verlaten de eerste passagiers de bus. Ik vindt het na al die jaren nog steeds vreemd dat er mensen naast de snelweg uitstappen en met hun bagage achterblijven.
Kuala Lumpur is in enkele decennia volledig uit haar voegen gegroeid en het verkeer is meer dan dramatisch. De dertig kilometer van het laatste tolstation naar de Puduraya Bus Terminal kunnen zo maar nog ruim anderhalf uur in beslag nemen! Straks begint de file, veroorzaakt door slechte planning en tientallen verkeerslichten, naar het centrum van de stad. De Puduraya Bus Terminal is nog steeds in het hart van de binnenstad!
Gelukkig wordt het uitzicht interessanter en gaat de tijd ook wat sneller. De file duurde gelukkig maar iets meer dan een uur. Volgens mij heeft de buschauffeur een nieuwe sluiproute ontdekt.
De wandeling via de Jalan Alor, Foodstreet, naar het Hotel Fortuna is een makkie! De busreis was zeer comfortabel en mijn kamer in het Hotel Fortuna is gereed. In de hal wordt ik al begroet door de piccolo en mister Selva krijgt een berichtje van de man achter de receptie dat zijn Nederlandse vriend is gearriveerd. Mister Selva en ik hebben een goede band. Ik mag van hem via de email reserveren omdat hij mij vertrouwd en omdat hij weet dat ik zal verschijnen aan de receptie. Maar er is nog een ding!
Mister Selva zorgt er persoonlijk voor dat ik mijn vaste kamer krijg aan de achterzijde van het hotel met het uitzicht op de steeg die naar Bukit Bintang leid. Waarom? Er is sinds een jaar gratis internet op en rond Bukit Bintang. En laat mijn laptop die internet bij het raam perfect oppikken. Dat is mooi meegenomen in een hotel dat nog geen wifi in haar gebouw heeft geïnstalleerd.
Mijn kostbaarheden gaan de kluis in, ook dat is in Maleisië jammer genoeg anders dan in Singapore, en ik maak me op voor de wandeling naar het Suria KLCC winkelcentrum. De foodcourt op de tweede verdieping is een van de beste in Kuala Lumpur! Waarom? Dat is niet zo moeilijk! In de twee torens op het winkelcentrum is de Petroliam Nasional Berhad, beter bekend als Petronas gevestigd. En de duizenden werknemers uit alle windstreken moeten nu eenmaal goed kunnen eten om goed te kunnen werken.
Ik heb er in de bus lang genoeg over kunnen nadenken en ik weet het al een tijdje zeker. Ik neem een plaatsje in de rij voor een broodje Kebab. Een plat pita broodje wordt gevuld, en daarna opgerold, met reepjes gegrild lamsgehakt, ijsbergsla, stukjes tomaat en ringen ui. Saus naar wens. Vanzelfsprekend is dat knoflooksaus. Een Coke Light om het weg te spoelen. Cola drinken in het verre oosten is een must. Het zorgt dat je spijsvertering goed blijft werken!
Het water loopt mij weer in de mond wanneer ik dit verhaal enkele dagen later zit te schrijven. Na het eten, een ijsje op de trappen achter het Suria KLCC en een korte wandeling door het naastgelegen park ga ik via de Jalan Sultan Ismail weer terug naar het hotel. Het is nog geen half acht en dat is wel heel erg vroeg om naar bed te gaan.
Het is onmogelijk om de Finnegan's Irish Pub & Restaurant aan de Jalan Sultan Ismail aan je voorbij te laten gaan. Een pint Lager of Guinness kan toch geen kwaad. Mijn darmen voelen na het eten weer prima aan na de reisdag en mijn eerste maaltijd in Maleisië. Na een pint Lager volgt er een tweede, ook nog een nummer drie en een nummer vier in de vorm van een mooie Guinness. Wat voelt het goed om weer terug te zijn in Kuala Lumpur!
Nog een rondje over het altijd drukke Bukit Bintang en deze verplaatsing zit er op. Helaas heb ik vandaag weinig foto’s gemaakt. Dat worden er morgen zeker meer.

Welterusten!

Singapore: De krampen

Singapore (Tai Hou Hotel), donderdag 23 november 2006

Dat was me het nachtje wel! Na een paar biertjes, en een naan broodje met vis voor de late trek, dacht ik dat het wel goed slapen zou zijn. Nee dus, de hele nacht heb ik liggen draaien en de krampen in mijn darmen hielden mij wakker. De koorts was nog het ergste. Badend in het zweet, met een kletsnat hoofdkussen, in een kamer waarvan de ramen niet open kunnen en de centrale airconditioning veel te koud staat. Ik rilde als een rietje zodra ik uit mijn bed stapte. Het ziet er niet best uit voor mijn laatste dag ik Singapore.
Tegen al mijn overtuigingen in heb ik twee Loperamide anti-poep pillen genomen als voorzorg maatregel vandaag. Ik wil tenslotte niet mijn onderbroek stempelen tijdens het wandelen. De pillen werken gelukkig goed en het dunne spul blijft binnen. Misschien is al dat zeer gekruide eten ook niet goed voor mij? Maar ik vindt het eten hier in Singapore zo lekker dat ik er zo weinig als mogelijk van wil missen. Mijn idee is om het vandaag, op mijn laatste dag in Singapore, rustig aan te doen. Gelukkig zijn er altijd, schone, toiletten dichtbij en beschikbaar in het mooie Singapore.
De wandeling vandaag gaat in een andere richting dan naar het oude centrum en Chinatown. De Maleisische buurt met zijn Nasi en Sultan Moskee is het doel. Een welkome verandering. Wegens de diarree heb ik vanochtend aan mijn blog gewerkt. Na drie dagen experimenteren moet ik nog steeds wennen aan de manier waarop ik een verhaal op Blogger moet plaatsen.
Er zijn nog steeds veel meer vraagtekens dan antwoorden tijdens het werken met Blogger! Gelukkig gaat het met iedere aanslag op het toetsenbord beter. Het lijkt nog steeds een goede beslissing te zijn geweest om afscheid te nemen van mijn website software Dreamweaver en over te stappen op Blogger. Het platform Blogger produceert alle benodigde koppelingen vanuit zichzelf. Na een nieuwe publicatie zit ik niet meer uren nieuwe koppelingen in de website te maken!
Door de diarree en het werk met Blogger trek ik er pas net voor de middag op uit. De lunch kan waarschijnlijk in de islamitische wijk Kampong Glam worden genuttigd. Alhoewel, morgen ga ik met de bus naar Kuala Lumpur in Maleisië en daar staan de islamitische gerechten dagelijks op het menu.
Het eerste nieuwe beeld van Singapore dat ik zie is een oude islamitische begraafplaats. Deze begraafplaats heeft waarschijnlijk lang geleden aan de buitenkant van Kampong Glam gelegen. Islamieten geloven ook in de wederopstanding en mogen dus alleen worden begraven, niet gecremeerd.
Dat begraven in een katoenen of jute zak gebeurt in een anoniem graf. Alleen een natuurstenen paaltje geeft aan dat er een moslim ligt begraven. Bij het leven geld er strakke regels om mannen en vrouwen gescheiden te houden. Op een islamitische begraafplaats liggen mannen en vrouwen willekeurig door elkaar. Het hele ritueel van het begraven is vaak wel een puur mannelijke gelegenheid. De aanwezigheid van een van de echtgenotes van een overleden moslim bij de daadwerkelijke ter aarde stelling is uitzonderlijk.
Belangrijke en gefortuneerde personen kopen vaak een stuk grond en bouwen een tombe als herdenking aan het leven van de perso(o)n(en). Familiegraven komen niet vaak voor maar bestaan wel. Rechtsboven zie je de Tombe van Haji Osman Ambok Dalek Daeng Pasandrek Haji Ali. Een hele naam van een van de eerste miljardairs van Singapore!

Daeng Passandrik bezat al in 1865 een eigen schip, een Europese schoener met een laadvermogen van 80 ton, die hij in Riau kocht. Het schip, genaamd "Tjian Goan Haij", werd door Daeng Passandrik gebruikt voor de handel, waarschijnlijk om gambierplanten van Riau naar Singapore te vervoeren. Daarnaast bezat en voer hij ook met verschillende Europese zeilschepen, namelijk de schoeners "Slamat", "Bintang Slamat" en "Sri Bintang Slamat" tussen 1870 en 1890. Het grootste schip was de schoener "Bintang Slamat" met een laadvermogen van 200 ton, geregistreerd onder Nederlandse vlag in Pasir, Kalimantan.
Samenvattend maakte Daeng Passandrik 10 reizen op de route Pasir-Surabaya, 5 reizen op de route Pasir-Batavia en één reis naar Singapore, elk vanuit Pasir, Samarang, Batavia en Banjarmasin. In een periode van 18 jaar werden 21 reizen uitgevoerd.
Het belangrijkste handelsartikel vanuit Pasir was rotan (naar schatting exporteerde Daeng Pasendrik tussen 1870 en 1888 zo'n 178.500 bundels rotan). In die tijd was Pasir, naast diverse andere belangrijke havens in Kalimantan zoals Banjarmasin en Pegatan, een van de belangrijkste exporteurs van rotan.

Op deze website kun je het hele vermogen bekijken van deze bijzondere handelaar.

Je kan met zekerheid zeggen dat de man een slimme en goede handelaar was tijdens zijn leven. De tombe staat er nog steeds na al die jaren omdat Islamitische begraafplaatsen, net als Joodse begraafplaatsen, nooit kunnen worden geruimd omdat de grond in eigendom is.
Na een kleine tweehonderd stappen sta ik in een compleet andere wereld. Ik weet dat ik in Singapore ben maar ik had net zo goed in Kuala Lumpur kunnen zijn. De Masjid Sultan en de schoolmeisjes met de kenmerkende lange witte hoofddoeken zijn dagelijkse taferelen in het islamitische Maleisië.
Bussorah Street in Kampong Glam is uitgegroeid tot een toeristentrekpleister net als Chinatown en Little India. Alle drie de wijken zijn knooppunten van cultuur van de drie volkeren die in Singapore vredig door, en bij, elkaar leven. President Lee Kwan Yew regeert met ijzeren vuist en bied iedere inwoner van Singapore gelijke kansen in het leven. Onverdraagzaamheid tussen de drie groepen inwoners wordt absoluut niet getolereerd!
De lunch ging niet door in Kampong Glam wegens gebrek aan keuken personeel. Dan maar de stad in. Ik moet nog een paar goedkope wandelschoenen kopen. Rond Bugis zal ik wel moeten kunnen vinden! Maar voordat ik op zoek ga naar de wandelschoenen waag ik me eerst aan een bord Chinees eten in de Bugis Foodcourt. Chinese heerlijkheden voor vijf Singapore Dollar (€ 3,50) incl. een cola light. Geweldig!!!!
Met een omtrekkende beweging loop ik redelijk opgeknapt weer richting het Tai Hoe Hotel aan Kitchener Road. De natuur roept en ik waag een poging in het National Museum of Singapore. De medewerkers van het museum zijn vriendelijk en behulpzaam. De toiletten zijn kraakhelder zoals je in een ontwikkeld land als Singapore verwacht!
Aan Serangoon Road kijk ik voor een moment naar de prijzen voor de brandstof bij een Shell benzine station. Een liter benzine voor rond de een euro in het dure en autoritaire Singapore. Zo zie je maar? In vrijheid leven in Nederland heeft zijn prijs!
Morgen heb ik de verplaatsing naar Kuala Lumpur op het programma staan en ik voel mij nog steeds niet 100%. Misschien dat vroeg naar bed helpt? Toch kan ik het niet laten om een laatste biertje te drinken in het Big City Coffee House op de hoek tegenover het Tai Hoe Hotel.
Ik heb maar een biertje geprobeerd, het smaakte me ook niet. De borden Mee Goreng zagen er goed uit en ik heb tegen beter weten in een bord vol naar binnen gewerkt met een Coke Light als medicijn tegen de bijna verdwenen diarree.
Na het avond eten ben ik dan ook direct naar mijn hotelkamer gegaan en ik ben vroeg gaan slapen. De wekker staat voor morgen op half zeven!!

Ja, dit hoort er ook bij. Reizen is soms lijden!

Singapore: Mijn eerste ontmoeting met een Couch Surfer

Singapore (Sky Orchids Hostel) 5), vrijdag 15 augustus 2008

Het is weer even wennen om met vreemden in een stapelbed op de gemeenschappelijke kamer van het Sky Orchids Hostel in Aljunied te slapen. Gelukkig waren we de afgelopen nacht maar met zijn tweeën op de kamer. De andere gast is een jongen uit de USA die een tijdje in Vietnam les heeft gegeven in de Engelse taal. Hij staat op het punt om terug te keren naar de USA, hij heeft het er zichtbaar moeilijk mee. Afscheid nemen van Azië is altijd moeilijk wanneer je gedwongen terug moet naar de westerse wereld.
We worden samen tegelijk om acht uur wakker van mijn wekker. Het is in de gemeenschappelijke keuken, en woonkamer, van het hostel al veel drukker dan ik heb verwacht. De worsteling om de boterhammen blijft uit maar het grootste gedeelte van de groep Hyena's wil toch niets missen van het gratis ontbijt, je hebt er tenslotte voor betaald!
Geroosterde boterhammen met Kaja en dunne vruchtenjam Zelf vindt ik een kop oploskoffie al genoeg voor de start van de nieuwe dag terwijl ik mijn email controleer. Ik heb ook een rommelende maag maar ik verlaag mij niet tot de goedkoopste Britse rugzakartiesten op weg naar het beloofde land Australië. Ik ben een beetje zenuwachtig en ik realiseer me dat ik niet veel kan doen deze ochtend.
Ik heb een afspraak om 12:00 uur in Vivo City aan het Harbour Front. Ik ga een Couch Surfer ontmoeten om te bekijken of ik daar de komende nachten kan slapen. Ik heb de email al tientallen keren gelezen en ben nog steeds niet verder gekomen dan het winkelcentrum genaamd Vivo City aan het Harbour Front. Dat winkelcentrum ligt aan het einde van de Paarse North-East Line.
Ik ben druk bezig met het zoeken naar een omslag voor mijn boek. De avonturen van Steef in Thailand vallen bij iedereen goed in de smaak en vijfhonderd boeken laten drukken is niet zo heel erg duur. Misschien kan ik er zelfs wel wat extra zakgeld mee verdienen.
Na mijn gebruikelijke ontbijt in Bugis bij de gouden bogen, bij de oude dames, ga ik langzaam richting Vivo City aan het Harbour Front waar we hebben afgesproken voor deze vreemde ontmoeting. Vanaf Bugis wandel ik naar Clark Quay MRT om daar op de Paarse North-East Line te stappen. Ik heb nog voldoende tijd! Het is nog geen tien uur wanneer het iconische oude politie bureau van Singapore passeer. Gelukkig zijn er in Singapore veel oude iconische gebouwen gespaard gebleven voor de sloopkogel.
Singapore straalt na vijftig jaar onafhankelijkheid nog steeds de Britse hoogtijdagen van het keizerrijk uit. Er is ook een modern Singapore. De stadstaat is druk bezig met de stad te veranderen in een Formule 1 stratencircuit. Op 28 september 2008 zullen hier de Formule 1 bolides langs de Singapore Cricket Club aan de Padang brullen.
Na een ritje in de relatief goedkope en zeer efficiënte MRT arriveer ik ondergronds in het Harbour Front MRT trein station. Het verbaasd mij nog elke keer hoe efficiënt het openbaar vervoer in Singapore is. Zou het komen dat zwartrijders bijna geheel onbekend zijn in de schone stadstaat?
Een capsule kapper trekt mijn aandacht. Alles in Singapore is efficiënt geregeld. Een lege stoel betekend: Ga zitten en je wordt geknipt voor iets meer dan tien euro. Ik ben echt zenuwachtig en ga wel drie keer in een uur naar het toilet. Voor een moment speel ik nog met idee om onze afspraak op het laatste moment af te zeggen, maar mijn nieuwsgierigheid overwint.
Ik slenter verveeld door het Vivo City winkelcentrum. Afgezien van de koelte van de airconditioning kan ik me niet voorstellen wat mensen drijft om dit soort complexen te bezoeken. Hallo Valentino! Wat een leuke verrassing!
Ik inspecteer het nummer 02-147 uit de email waar we hebben afgesproken en dat blijkt een “Pacific Coffee Place” restaurant te zijn. Ik neem een positie in zodat ik de toegang goed kan overzien.
Helaas heb ik daar ruim een half uur staan te wachten. Toen het 12:20 op mijn horloge was heb ik maar opgegeven. Ik hoop dat ze verhinderd is en dat ze geen tijd heeft om te komen. Of heeft ze op het laatste moment “koude voeten gekregen”? Een afspraak met een totaal vreemde is niet voor iedereen gemakkelijk!.
Het is in ieder geval tijd om te gaan eten en de foodcourt in het Funan IT winkelcentrum is altijd een goede keuze. Een gietijzeren straatlantaarn trekt mijn aandacht. Hoe oud zou deze oude gietijzeren gigant zijn. Vervoert in houten kratten beschermt door stro op houten schepen naar het verre oosten. Hoe lang zal ze hier de straten van Singapore nog versieren?
De kip met noedels in kerriesoep in Funan IT is voor minder dan vier euro natuurlijk een koopje. Singapore, het zuidelijkste puntje van het zuidoost-Aziatische schiereiland is de plaats waar de smaken uit Maleisië en China samenvloeien tot meer dan overheerlijke unieke gerechten.
Na het eten wordt het tijd om te gaan winkelen en eens even, voor een goed advies, bij mijn vriend Gordon Tan van Adventure 21 in het Chinatown Point langs te gaan. Anderhalf uur later sta ik weer buiten met precies de spullen die ik nodig heb voor mijn reis naar Marokko. Alles is licht, klein en 100% noodzakelijk om het reizen in Noord-Afrika zo aangenaam mogelijk te maken.
Nog steeds teleurgesteld, maar toch ook wat opgelucht, loop ik na het winkelen langs Hill Street en Victoria Street richting het Bugis MRT Station. Op de muur voor het Singapore Chinese Chamber of Commerce & Industry is een keramisch kunstwerk aangebracht dat in de volksmond de Negen-Drakenmuur wordt genoemd. Het is duidelijk dat de Chinese invloeden in Singapore veel sterker zijn dan in het noordelijker gelegen Maleisië.
Helaas heeft mijn Couch Surfing afspraak het moment van dit schrijven (16/08, 17:30) nog niets van zich laten horen. Ik hoop dat het niets ernstig is. Het blijft dus een teleurstelling en ik hoop op maandag nog iemand van Couch Surfing te ontmoeten voor een koffie.
Het is geen geheim dat de afsplitsing, en onafhankelijkheid, van Singapore op 9 augustus 1965 was gedreven door de poging tot onderdrukking van de Chinezen door de Islamieten in een verenigd Maleisië. Dat de Chinezen zich zelf nog steeds als een afgesplitste Britse kolonie voelen in duidelijk in het gebruik van het Engels als voertaal en het omarmen van het Christendom. De St. Joseph's Church is een schitterend voorbeeld van Engelse religieuze architectuur.
Na twee nachten kan ik eigenlijk al wel zeggen dat het me goed bevalt in het Sky Orchids Hostel. Het hostel ligt aan de Oost-West metrolijn en is maar een kwartiertje met de trein vanuit het centrum. Ik weet eigenlijk wel zeker dat ik de volgende keer weer hier slaap. Ik wordt helemaal warm vanbinnen wanneer ik mijn georganiseerde chaos in kamer 5 zie.
De avond verloopt natuurlijk weer eens zoals ik het niet had verwacht. Van de geplande gebakken noedels onder het Sky Orchids Hostel komt weinig terecht en van de wandeling langs de rivier nog minder. De duiven doen zich tegoed aan de dagelijkse Chinese offers aan hun voorouders. Ik loop van het Bugis MRT station meteen richting Little India (Serangoon Road) om een paar biertjes in het Foodmore foodcourt te drinken.
Het was heel gezellig in het Foodmore foodcourt waar ik met een paar oude Chinezen en een Indiase man stevig heb zitten drinken. De Becks biertjes smaakten me uitstekend. Becks bier zal ik het laatst in december 1981 hebben gedronken. Hoe ik dat zo zeker weet? Het was mijn laatste maand van de dienstplicht die ik bijna in zijn geheel in Seedorf in Duitsland heb doorgebracht.
Tijdens de twintig minuten wandelen naar het Bugis MRT station verbaas ik mijzelf opnieuw hoe schoon en veilig Singapore is, ook wanneer ik ’s avonds licht aangeschoten over straat slinger. Het is druk op straat met mensen die naar huis gaan om de volgende dag weer te gaan werken.
Er is een paar huizen verwijderd van het Sky Orchids Hostel een ceremonie gaande om de geesten in een gebouw goed te stemmen. Er wordt gezongen en wierook verbrand. Er zijn offers gebracht voor de geesten van de voorouders aan de andere zijde. Het traditionele Chinese Singapore blijft je ook altijd verbazen!
Bij terugkomst in het hostel blijken alle bedden in kamer 5 vol te zijn. Ik lig om elf uur onder de dekens met de airconditioning op 25 graden. Drie meisjes uit de Filipijnen hebben zich rond middernacht bij mij gevoegd en halen mij uit mijn slaap zodra ze luidruchtig naar bed gaan. Welterusten voor de tweede keer, daarom is het zo gezellig, en goedkoop, in een hostel.