Hong Kong: Een dagje naar Macau

Hong Kong (Mt. Davis Youth Hostel), donderdag 29 juli 1999

Er is na het opstaan meteen een grote verrassing! Kris is te bezorgt over de geestelijke toestand van Jamie dat hij besluit om vandaag in Hong Kong te blijven. Geen probleem, alleen zal ik het ook wel redden in de Portugese nederzetting op een puntje van het Chinese vasteland.
In een mistige omgeving daal ik de trappen af naar de bushalte aan Victoria Road. Elke Britse nederzetting, overal te wereld, heeft zeker een Victoria weg, plein of laan! Snel een broodje bij de McDonald’s en daar is mijn bus van 07:30 naar de pier in de stad vanwaar de snelle “Jetfoil boten” naar Macau vertrekken.
Het kost ruim dertig gulden voor een enkele reis. Dat is een flinke hap uit mijn dagelijks budget met in mijn achterhoofd dat ik ook nog terug naar Hong Kong moet reizen. Het retour naar Macau is zelfs groter dan mijn budget voor vandaag! En daar zit een probleem. Eigenlijk zou ik meer moeten besparen, maar daar ben ik niet voor op reis.

Geld besparen wanneer het gezellig is met andere reizigers: Onmogelijk!
Geld besparen wanneer je een excursie wil maken naar een plaats waar je waarschijnlijk nooit meer komt: Onmogelijk!
Geld besparen op een redelijke slaapplaats en in een hol gaan slapen: Onmogelijk!

Zo kan ik er nog wel een paar opnoemen. Ik heb zes heel mooie maanden achter de rug en veel meer geld uitgegeven dan gepland. Reizen is als het eten van kauwgum! Zodra de smaak er af is moet je het uitspuwen en verder gaan met de orde van de dag.
Het weer ziet er niet al te best uit boven het zoute water wanneer de Jetfoil los komt van de kade en haar tocht naar Macau begint. De sterke motoren brommen en buiten is het uitzicht vanaf “Victoria Harbour” bijzonder. Eenmaal in open water brullen de motoren en tillen de romp van de boot uit het water zodat we met een minimale weerstand op ski's, of beter gezegd vleugels, over het heldere zeewater glijden.
De reis was niet echt spectaculair, links en rechts water met hier en daar een boot of een schip. Na aankomst in Macau ga ik eerst naar de toiletten in de terminal. Die zijn erg schoon en een groot verschil met China. Portugal is natuurlijk ook heel wat anders dan het Verenigd Koninkrijk?
Nadat ik een stadsbus heb gevonden die richting het centrum gaat heb ik eindelijk het gevoel dat ik op een ontdekkingstocht ben. Ik mis Kris een beetje, ik vind het echt jammer dat hij er vandaag niet bij is. Maar dat is ook reizen, je brengt veel tijd samen door maar soms breekt een van de twee los om even wat tijd voor zichzelf te nemen.
Vanuit de bus zie ik een Europese kolonie die toch wel wat op Hong Kong lijkt. Eenmaal in het oude centrum van de oude stad is Macau compleet anders. Je waant je in een stadje aan de Middellandse Zee of aan de Atlantische kust van het Iberische schiereiland. De plein genaamd “Largo do Senado” is indrukwekkend omdat het omzoomt is met oude gebouwen in een Europese stijl.

Schitterend gewoon, ik slinger door smalle straatjes met aan beide zijden oude gebouwen. Het is hier een stuk warmer dan in Hong Kong en dat bevreemd me. Waarom zou het hier warmer zijn dan enkele tientallen kilometer verderop? Zou het de omgeving en de beleving zijn?
Het icoon van Macau, de “Ruïne van São Paulo”, mag natuurlijk niet worden overgeslagen. De gevel van de oude katholieke kathedraal in Macau is nog net zo indrukwekkend als voor 1835 toen de kathedraal door een vuur werd verteerd tijdens een tyfoon. De bedelaars zijn uniek voor Macau, die ontmoet je niet in Hong Kong!
Over de heuvel, ik heb het fort ook bezocht, kom ik in een gedeelte van de oude stad waar weinig toeristen komen. Ik kijk mijn ogen uit en zwerf opnieuw door smalle slingerende smalle straatjes.
Een van de plaatsen die ik zeker niet mag missen is de “St. Miguel Arcanjo’s Cemetery”. De oude begraafplaats waar al eeuwen lang de belangrijkste inwoners van Macau worden begraven. Het graf met een tekst in het Nederlands valt meteen op! “Pieter Kintsius”, ligt hier ten ruste. Hij was het eerste opperhoofd van de Nederlandse Oost Indische Compagnie verbonden aan het Rijk van China. Hij blies zijn laatste adem uit op 15 juni 1786.
Het andere graf is een kunstwerk op zich. Dit grafmonument kan zo in een museum worden geplaatst. Het is ongetwijfeld een voorbeeld van een katholiek graf. Een vrome vrouw die eeuwig rouwt om haar overleden man.
Een hofje achter een open poort met een stenen façade trekt mijn aandacht. Het is het “Santa Casa da Misericórdia Albergue”. Bijzonder om het zo in een licht verval te zien en ook de Chinese karakters maken de combinatie erg bijzonder.
Een straatbeeld uit Macau, een Portugese enclave op een puntje land van zuidelijk China. Het beeld geeft mij het gevoel dat ik weer in Europa ben, omringt door Chinezen.

Op het “Paleis van de gouverneur van Portugal” wappert nog steeds het Groen/Rood. Het zal niet lang meer duren voordat China de enclave weer voor zichzelf opeist en er een speciale bestuurlijke regio van de Volksrepubliek China (net als Hongkong) van zal maken. De tijden veranderen en de Chinese tijger is aan het ontwaken. De economische voorspoed van het enorme moederland werpt haar schaduw vooruit!
De nederzetting Macau is een vrucht van de zeevaart. Natuurlijk was er al sinds mensenheugenis visserij op de Zuid-Chinese Zee voordat de Europese ontdekkingsreizigers langs deze onontdekte kusten vaarden. Het Maritieme museum kan ik dus niet aan me voorbij laten gaan.
Ook deze bezienswaardigheid is interessant. Veel miniaturen van verschillende bootjes en verhalen over zeeslagen. Wat me nog het meeste verbaasd is de geschiedenis van de walvisvangst! Laat mij nu altijd in de veronderstelling zijn geweest dat de walvisvangst was beperkt tot de noordelijke Atlantische Oceaan. Maar nee hoor!
Een klein monument met twee ruggenwervels van de grootste zoogdieren in de oceanen is indrukwekkend en geeft je een gevoel van de omvang van deze dieren. In deze moderne wereld is het een vergeten reden waarom er vroeger op de walvissen werd gejaagd.
Dat was om de walvisolie, gewonnen uit de dikke laag spek van de walvis, die de olielampen deden branden. Walvisolie stinkt niet en roet niet, daarom was het de ideale olie om mee te verlichten voordat de aardolie werd ontdekt.
Soms werd ook het vlees gegeten maar dat was haast nooit het geval. Het vlees was na de vangst moeilijk te conserveren dus alleen de bemanningen van de walvisvaarders kregen af en toe een walvis biefstuk op hun tinnen bord. Volgens de kenners lijkt walvisvlees het meest op rundvlees met een lichte vissmaak.
Na het maritieme museum ga ik weer richting de terminal om de Jetfoil naar Hong Kong te nemen. Onderweg is er nog een halte: het “Macau Grand Prix Museum”. Als liefhebber van de racerij kan ik dit museum niet aan mij voorbij laten gaan.
Het museumis echt de moeite waard. Een waardevolle collectie van oude beroemde raceauto’s en motoren. Haast alle groten uit de racerij hebben hier op het stratencircuit hun kunsten vertoont. Ik kan wel honderd foto’s maken maar zoveel fotorolletjes heb ik niet meer over. Ook hier moet ik budgetteren! De vuurrode “Triumph TR2” springt in het oog en gaat op de gevoelige plaat als herinnering aan deze mooie dag in Macau.
Helaas is de simulator van de raceauto vandaag buiten dienst gesteld. Dat is een tegenvaller en een grote teleurstelling voor mij. Ik had graag een paar rondjes in de simulator over het circuit van Macau gereden.
In de veerbootterminal koop ik de beloofde twee sloffen sigaretten voor Leo. Hij heeft mij geld meegegeven en hij neemt het risico dat er bij aankomst in Hong Kong een slof in beslag kan worden genomen. Je mag 200 sigaretten belastingvrij in Hong Kong binnenbrengen. De reis Hong Kong - Macau - Hong Kong kost zoveel geld dat het het ondoenlijk is om een winst met de smokkel van sigaretten te maken. Zij die een poging wagen hebben zoveel bagage bij zich dat het meteen opvalt wanneer ze de douane passeren. Twee sloffen in een vale rugzak zal zeker niet opvallen volgens Leo.
Nadat we los zijn gekomen van de kade zie ik vanuit de patrijspoort de “Ponte Macau”. De naam is afgekort van de oorspronkelijke naam: “Governor Nobre de Carvalho Bridge”. De ruim tweeënhalve kilometer lange brug is een duidelijk voorbeeld dat Macau een moderne kolonie is.
De douane in Hong Kong is zoals verwacht geen probleem. Moe, maar voldaan, arriveer ik terug op de heuvel in het “Mt. Davis Youth Hostel”. Ik tref mijn vriend Kris aan die in grote stress verkeerd. Hij rent heen en weer naar de telefoon aan de wand in de receptie om te zien of er wordt gebeld of hij neemt de hoorn van de haak en draait zelf een nummer dat hij ondertussen uit zijn hoofd kent.
Leo is blij met zijn vierhonderd sigaretten en gaat ze snel breed lachend verstoppen in zijn persoonlijke kast in het dormitorium.
De rust in Kris keert terug wanneer hij eindelijk contact heeft gehad en een afspraak heeft met Jamie om zaterdagavond de stad in te gaan. Dat zal wel eten en een bioscoopje pikken zijn!
Mijn avondeten is eenvoudig en uit de magnetron. Nog een noedelsoep om de grote trek te verdrijven en daarna begin ik aan mijn Six-pack halve liters Europees bier van de 7-11. Alle ogen op het terras zijn op mijn bier gericht. Jammer, ik drink ze alle zes zelf op!
Het uitzicht ’s avonds vanaf het terras van de jeugdherberg is schitterend. Was mijn financiële situatie ook maar zo mooi. Mijn bankkaart van de Rabobank werkt niet meer zoals ik gewend ben en een kostbaar telefoongesprek met Nederland heeft ook niet geholpen. Er staat voldoende geld op mijn rekening, dat is bevestigd, maar het komt niet meer als buitenlandse valuta uit de ATM in Hong Kong.
Er heeft zich een gemêleerd gezelschap op het terras geïnstalleerd en ik raak aan de praat met een meisje, genaamd Julie, dat een multimedia CD voor kinderen heeft ontworpen.
Ze probeert die CD nu in de winkels te krijgen om van de opbrengst te kunnen reizen. Het gaat helaas niet zoals ze heeft verwacht en zij staat nu op het punt om haar laatste geld te gebruiken voor een tv-reclame in Hong Kong.
Ze doet mij een prima aanbod zodat ik ook de rest van mijn leven kan blijven reizen, volgens Julie. Het aanbod is te mooi om waar te zijn! Mijn gevoel zegt dat ze mensen misbruikt, of gebruikt, en dat ze diep in haar hart slecht is.
Dat zal dan ook meteen de reden zijn dat een aantrekkelijk meisje als Julie al meer dan een jaar alleen op reis is. Ze heeft de het hele gesprek nooit een naam van een reisgenoot, mannelijk of vrouwelijk, laten vallen. Veel succes! Mijn bier is op en ik ga slapen.

Macau: Een katholieke enclave

Macau (Sanva Hotel (218), dinsdag 6 december 2011

Als begin van de dag pleeg ik op deze eerste èchte dag in Macau al heel vroeg onderhoud aan mijn vermoeide lichaam, eerst een warme douche, en die blijkt veel beter dan ik heb verwacht. De straal is niet zo dun als ik me had voorgesteld, warm water voor een douche in de tropen is niet vanzelfsprekend. Maar in de streken waar het ’s winters erg fris kan zijn natuurlijk wel. De eerste indruk van de buitenkant van het hotel of hostel, beide namen worden door elkaar gebruikt, schept een beeld die het zeker niet verdient.
OK, het is ’s nachts luidruchtig maar daar heb je oordoppen voor. Voor de rest is het Sanva Hotel prima in orde! Harde schone bedden die goed slapen, heerlijke katoenen dekbedden en ik ruik geen mensenvet in het kussen. Zelf zou het Sanva Hotel zelfs twee sterren kunnen geven.
Maar terug naar vanochtend. De wekker is niet afgegaan omdat ik vergeten ben om de tijd te verzetten. Maar het is niet zo erg want om een uur of half acht werd ik vanzelf wakker. Lyka slaapt nog als een roosje en ik maak haar voorzichtig wakker. Dat moet wel want normaal is ze ‘s morgens met geen riek te voeren. Deze keer word ze met een glimlach wakker wanneer ze weer aan de olijfgroene tandpasta denkt.
De geur van Nescafé vult de kamer en met een lui gevoel blijven we nog even onder de dekens liggen. Hoeveel kopjes oploskoffie heb ik al niet bereid met mijn dompelaar van de ANWB winkel? Het voltage is hier gelukkig 220V en de stopcontacten zijn hetzelfde als in Maleisië. Een eenvoudige adapter is de vorm van een plastic plaatje is voldoende.
Vandaag ontbijten we voor het gemak bij McDonald’s. Op weg naar het “Largo do Senado”, het iconische plein in het hart van het oude Macau, passeren we schitterende oude architectuur in de vorm van “Chinese Shophouses”. Een veel voorkomende vorm van woningbouw in zuidoost-Azië. De bewoners leefden veelal in de winkel die lange openingstijden kende en sliepen op de eerste verdieping boven de winkel.
Het wereldbekende fastfood restaurant met de gouden bogen wordt getolereerd op het iconische eeuwenoude plein maar wel met ingetogen reclame die de sfeer op het plein niet verpest. Het ontbijt menu is hetzelfde zoals over de hele wereld. De koffie is vers en de broodjes met gebakken eieren ook.
We gaan aan het einde van middag op broodjacht zodat we niet elke ochtend bij de gouden bogen belanden. Goed brood is nog steeds moeilijk te vinden in Azië. Er is voldoende Chinees zoet brood te vinden, maar dat zoete brood houden we niet zo van. Om eerlijk te zijn moet ik toch toegeven dat ik het ontbijt bij de gouden bogen erglekker vindt. Het broodje met ei en de worst is haast genoeg en de hash brown vult me precies tot de rand. De vers gezette koffie is tegenwoordig ook goed en een tweede bakkie is vaak gratis.
Tussen het happen door kijk ik om beurten in de brochures van het toeristenbureau en over het wereldberoemde plein in het hart van Macau, het “Largo do Senado”. Geschiedenis en moderne eetcultuur raken elkaar hier aan. Dit is ongetwijfeld een van de beste voorbeelden dat de authentieke belevenis kan worden bewaard ondanks de vooruitgang.
Er is een probleem over wat we vandaag gaan doen. Bij mijn vorige bezoek heb ik bijna ècht alles gedaan wat er in Macau te doen is. Er blijft dus niets anders over om het allemaal nog maar een keer met Lyka te gaan doen. En wanneer we Macau zeggen dan denken we meteen aan de ruïne van de kerk van St. Paul. Het icoon van Macau! Je ziet het overal om je heen in de meest uiteenlopende vormen. Van koffiebekers tot t-shirt en van ondergoed tot paraplu’s.
We passeren de “St. Dominic's Church”, een katholieke kerk die ik me niet herinner van mijn vorige bezoek. Op dit moment, voor mijn gevoel doet de kerk weinig onder voor de “Ruïne van São Paulo” het grootste trekpleister van Macau. We wandelen in een groot museum.
Lyka vindt het allemaal schitterend deze katholieke geschiedenis en dan ook nog helemaal in de kerstsfeer.
De poort naar het communistische China is sinds mijn laatste bezoek ook op een kier gezet en dat is meteen te merken. Om half tien ’s morgens lopen er al honderden rochelende en sigaret rokende Chinezen op de trappen naar het monument. Met grote buttons op hun jas volgen ze de gidsen van de rondleiding met hun felgekleurde vlaggetjes.
De tijd van een foto schieten met weinig toeristen in beeld is dus ook hier voorgoed voorbij. Ook de overal aanwezige kerstmannen met de kleurrijke pakjes dragen niet bij aan een oosters cultureel gevoel. Maar je, het is nu eenmaal december en er moet geld worden verdient!
Achter de ruïne van de “Ruïne van São Paulo” is een klein religieus museum ingericht en een tombe. Religieuze kunst natuurlijk. De verheerlijking van het katholicisme, de vloedgolf van missionarissen die Afrika en Azië overspoelden. Een klein maar mooi museum!
De beelden, groot of klein, in het museum zijn indrukwekkend. Ondanks dat ze gemaakt zijn uit verschillende materialen stralen ze dezelfde sereniteit uit. Uit de details blijkt de toewijding en de liefde van de kunstenaar die het beeld, al dan niet in opdracht van de katholieke kerk, heeft geschapen. De details zijn verbluffend
We verlaten het “Museum of Sacred Art and Crypt” door de achteruitgang en kijken nog een keer over de schouder naar het bekende beeld van Maria met het kindje Jezus op de arm. Lyka is stil als een kerkmuis van deze katholieke omgeving en ervaring. Het is pas tien uur en onze eerste dag in Macau is al een groot succes!

Macau: Aankomst in een vreemd China

Macau (Sanva Hotel (218), maandag 5 december 2011

Half vijf in de ochtend is en blijft vroeg! Maar wanneer je extra vroeg opstaat heb je wel een uur de tijd om je rustig voor te bereiden op de reis die voor je ligt. De bus van Pattaya naar het “Suvarnabhumi Airport” in Bangkok voor 200 Baht per persoon is de beste manier om op de grootste luchthaven van Thailand te komen. Een minibusje haalt je voor de deur van je hotel op en bij het verzamelpunt, het noordelijke busstation van Pattaya, stap je over op een grote touringcar. Daar kan geen taxi meer tegen op!
Macau, of Macao, ik weet niet welke juist is, is voor velen een onbekende bestemming die de meeste mensen links laten liggen. Macau is bekend om de grote casino resorts maar het kleinere broertje van Hong Kong heeft zeker meer te bieden.
Bijna vier jaar geleden was ik hier alleen, voor de tweede keer, en nu met Lyka aan mijn zijde ga ik het allemaal nog een keer opnieuw beleven. Gisterenmiddag heb ik de foto’s van mijn vorige reis nog een keer doorgekeken en alles kwam zo weer bij me boven. Het zal deze zeven dagen in Macau dus niet al te moeilijk voor ons worden. Ik hoop wel dat het kleine restaurant waar ik bij mijn vorige bezoek zo lekker heb gegeten nog steeds open is.
Na een hobbelige vlucht boven een grijs wolkendek landen we na ruim twee uur in Macau. Het weer is grauw en het is vreemd om al die Chinezen dik ingepakt in winterkleding te zien. Op hun beurt is het vreemd om een blanke man in een korte broek en een overhemd te zien! Het is twintig graden dus we kunnen niet zeggen dat het echt koud is.
Immigratie is geen probleem en ook een ATM is snel gevonden. Zes knisperende briefjes van vijfhonderd “Macause pataca” liggen op mijn hand. Maar dat blijkt uiteindelijk toch wel een probleem te zijn want in de bus naar de stad moet je gepast betalen. Alles wat je teveel geeft vervalt volgens de wet aan de busmaatschappij.
Vijftig euro voor een ritje van drie kwartier met de bus naar de stad is een beetje teveel van het goede! Dus nadat ik bij een chagrijnige geldwisselaar een briefje van vijfhonderd klein had gemaakt staan we weer bij de bushalte. Lijn 26 naar “Ponte 16”, dat is ons verteld door een haastige passagier van een andere buslijn.
Lyka kijkt haar ogen uit wanneer ze ons hotel voor de komende zeven nachten ziet. Maar na ons avontuur in Indonesië heeft ze er geen problemen mee. Als het bed maar schoon is en het douchewater warm! In een casino stad als Macau is € 21,- per nacht natuurlijk een koopje. Twee of drie sterren hotels beginnen al snel bij de vijftig à zestig euro, en dat vindt ik nu weer een beetje overdreven. Het is tenslotte maar voor een weekje en we zullen maar weinig op de kamer zijn.
Bij het inchecken reken ik meteen maar alle nachten af en nadat we onze bagage op de kamer hebben gezet gaan we direct op pad om wat belangrijke zaken aan te schaffen die we niet in de cabine van het vliegtuig mochten vervoeren. Ik kijk eens goed om me heen en zonder te aarzelen loop ik naar de Chinese supermarkt waar ik tijdens mijn vorige bezoek menig koud biertje heb gekocht. Tandpasta, shampoo, drinkwater en koekjes verdwijnen in het mandje. We zijn nu klaar voor voor de eerste avond.
Het is ook de hoogste tijd om wat te eten. Alles wat je om je heen leest is in het Chinees dus plaatjes van de gerechten op de menukaart zijn belangrijk. Een foto van een dampend bord noedels met vlees en groente trekt mijn aandacht. Het leek er op dat het restaurant dicht was maar bij navraag worden we vriendelijk door de schoonmaakster naar één van de vier lege tafeltjes geleid. De noedels zijn buiten al vanaf het plaatje besteld en ze worden gecompleteerd met een gratis glas lauwe zwarte thee.
Na anderhalf bord noedels, want het portie is te groot voor Lyka, zit ik mutje vol en voldaan stappen we weer de nieuwe wereld binnen. Macau is niet zo heel groot en ik heb ook al snel het gevoel voor de richting weer te pakken. We slenterden rustig door de smalle straatjes die soms flink stijgen en dalen.Het kleine restaurant is ook gevonden en ik voel me een stuk beter, we zullen deze week in ieder geval niet omkomen van de honger!
De enige taak die ons voor vandaag nog rest is een verlengkabel zoeken omdat het enige stopcontact op de kamer op één meter vijfenzeventig hoog van de vloer zit. Zouden we al onze elektronica willen opladen en een kopje koffie willen zetten dan zal dat niet gemakkelijk zijn. De man van de receptie wijst me in de richting van een klein winkeltje tegenover het hotel waar ik meteen vind waar ik naar op zoek ben.
We brengen wat tijd op de toch wel vreemde kamer door. Rusten is nooit slecht. Het internet is wel van een kwaliteit dat je je email kan controleren maar veel verder dan wat propaganda en toeristische informatie kom ik niet. Dan maar de foto’s van vandaag verwerken en de eerste indrukken op het beeldscherm schrijven.
Het is hier in Macau ook al vroeg donker en we willen in ieder geval vanavond vroeg naar bed. Voor het avondeten hebben we nog wel tijd voor een korte wandeling! Macau is zo klein, en autoluw, dat de oude Portugese kolonie uitnodigt om ‘s avonds een heerlijke wandeling te maken in de koele avondlucht. Overal om ons heen knippert de neon verlichting, de lokroep van de ontelbare casino’s, die doen alles om je naar een casino te lokken. Maar niet voor ons vanavond, wij gaan lekker eten bij mijn bekende restaurantje.
Opnieuw kies ik voor noedels, we zijn tenslotte in een soort van China, en deze keer zijn ze dunner en beter dan de noedels van vanmiddag, Lyka’s gebakken rijst met garnalen valt een beetje tegen en we zijn het er over eens dat we voor morgen weer een ander restaurant moeten vinden. Na het eten slenteren we in een loom tempo naar het "Grand Lisboa Casino”.
Overal waar we kijken knipperen felgekleurde lampen en neon verlichting, een oneindig vuurwerk ontstoken door elektriciteit.
Op de terugweg naar ons hotel maken we plannen voor morgen, maar niets is concreet. We hebben alle tijd, niets moet en alles mag. Terwijl ik dit op bed lig te schrijven horen we aan de andere kant van de dunne wand Chinees praten. Er wordt gerocheld en geschreeuwd. Het is net of ze ruzie hebben maar we weten beter. De oordoppen in en slapen, het is pas half tien maar onze eerste dag zit er op.
Er klinkt een ver gelach terwijl ik wegzak in dromenland. Wat is er aan de hand? Lyka laat me de Chinese tube met tandpasta zien. Op het eerste gezicht zie ik er niets vreemds aan maar wanneer de tandpasta op de tandenborstel zit moet ik ook lachen. De tandpasta is groen!
Lyka is bang dat ze groene tanden zal krijgen en wijst het gebruik van de tandpasta dan ook af. We kunnen de Chinese karakters op de plastic tube niet lezen maar deze gaat ongetwijfeld over de toegevoegde kruiden en extracten en de helende werking op het tandvlees die van ze uitgaat.
Zodra ik plechtig beloof dat we morgen Colgate tandpasta, de èchte witte, kopen wordt de Chinese groene tandpasta voor deze keer eenmalig gebruikt. Nogmaals een welterusten.