Thailand: Een hotelkamer is een hotelkamer

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 604), donderdag 19 december 2024

Het lijkt op het eerste oog een eenvoudige titel die toch niet helemaal waar is! We hebben goed geslapen en het voelt nog steeds als dat we zijn thuisgekomen. De gordijnen open, een bakkie koffie zetten, een tosti en een halve banaan als ontbijt en dan terug naar de orde van de dag. Een drukke eerste dag!
Wanneer de gordijnen dicht zijn is elke hotelkamer in dit gebouw hetzelfde! Het verschil in de kamer zit in wat je ziet wanneer de gordijnen open gaan. Vandaag wordt ik wakker in kamer 406 en dat stemt me niet gelukkig. Vanaf het balkon kijk ik tegen een groen dak aan dat vol ligt met rotzooi. Zo ligt er jaren een witte joggingbroek die waarschijnlijk tijdens het drogen door een onverwachte windvlaag van een balkon is gewaaid.
Straks maar meteen vragen wanneer een van onze favoriete kamers beschikbaar komt want we hebben tenslotte nog zesentwintig nachten in het “Nakorn Siam Boutique Hotel” voordat we naar Japan vertrekken. Het zou ook nog steeds zomaar ons laatste verblijf in dit hotel kunnen zijn want de prijzen zijn nog steeds niet bijgesteld op booking.com en Agoda.
Het blijft een vreemde zaak, en ook een Thais gebruik, dat je vaste gasten de lasten laat dragen en de nieuwe gasten in de watten legt. Zodat ze ook in de toekomst vaste gasten worden. Er denkt helemaal niemand aan het feit dat vaste gasten je de rug kunnen toe keren omdat ze zich slecht behandeld voelen.
Wanneer ik straks op pad ga om een paar zaken af te handelen, zoals een nieuwe internetpas voor de komende maand, spreek ik eerst met de vriendelijke vrouw achter de receptie over wanneer er een kamer voor ons op de zesde verdieping aan de achterkant vrij komt.
Ze verzekerd me dat we rond twaalf uur een nieuwe kamer krijgen op de zesde verdieping. Zodra de kamer is schoongemaakt kunnen we verhuizen. Mijn vraag welke kamer we krijgen blijft onbeantwoord, dat weet ze nog niet zeker.
Lyka gaat op deze mooie ochtend eerst de vuile was, die we uit Vietnam hebben meegebracht, doen bij de “Otteri” wasserette en ik ga mijn gebruikelijke ochtendwandeling doen. Het lijkt vandaag wat drukker dan drie weken geleden op de “Beach Road” maar het is bij verre nog niet zoals voor de Covid-19 samenzwering. Even rusten voor de 7-11 met een flesje sodawater om mijn lichaamsvloeistoffen weer aan te vullen die ik onderweg heb uitgezweet. Het is heerlijk weer rond deze tijd in Pattaya. Niet te warm en zeker niet te koud.
Bij terugkomst in het hotel, om kwart over twaalf, blijkt de gast nog in zijn kamer te zijn en zeker te laat met het uitchecken. Er wordt een medewerker naar boven gestuurd om te kijken wat er aan de hand is. Ik krijg een donkerbruin vermoeden dat de gast nog enkele dagen wil bijboeken om zijn verblijf in Pattaya te verlengen. De vrouw achter de receptie leest mijn gedachten en geeft me de sleutel van kamer 602. Dat is bijna goed maar kamer 602 is voor mij te dicht bij de lift. Ik ben tegenwoordig een lichte slaper en op kamer 602 lig ik de hele nacht naar de bel van de lift te luisteren! Dat gaat hem dus niet worden.
Onverrichter zake ga ik weer terug naar kamer 406 en neem de tijd. Alle vier de koffers staan ingepakt en zijn gereed voor de (mogelijke) verhuizing. Niets is nog zeker vandaag! Om kwart voor een waag ik nog een poging en nu lijk ik meer geluk te hebben. De kamer is nog niet schoongemaakt maar ik krijg al wel de sleutel van kamer 604 overhandigd. Dat geeft me veel vreugde want de kamers 604 en 605 zijn mijn favoriete kamers in het “Nakorn Siam Boutique Hotel”.
Om een uur rollen we onze koffers de lift uit naar kamer 604 die voor de komende vier weken ons thuis zal zijn. We zijn blij en ik ben nog blijer met het vrije uitzicht over de oostkant van Pattaya. Het grote voordeel van deze kamer is dat het balkon ’s morgens de zon heeft en na de middag, wanneer het erg warm is, in de schaduw. Het is dan heerlijk om buiten te zitten om wat te lezen en te genieten van een koud biertje.
We gaan vanzelfsprekend weer lunchen in de BigC. Het foodcourt is nog steeds een absolute winnaar waar je voor minder dan vijf euro met z’n tweeën heerlijk kan eten. Een bak noedels en een bak gegrild varkensvlees uit de supermarkt boven aangevuld met een bord gebakken rijst uit de foodcourt. Het voelt goed om weer terug in Thailand te zijn. Nadat we hebben gegeten wordt mijn internet weer opgestart. Alles draait weer voor acht euro de hele maand!
De rest van de middag zijn we bezig met onze koffers. We wachten de aankomst van onze rugzakken en blauwe koffer af. Piet en ik hebben al een tijdstip voor morgen afgesproken. Daarna gaan we alle koffers herinrichten voor ons volgende avontuur.
Om half vijf is het tijd om mijn neus weer bij de “Café Racer” te laten zien. Op mijn vaste plekje zie ik het zwoele leven in “LK Arcade” aan mij voorbij trekken. Ik haal diep adem en denk diep na over de vier weken in Pattaya die nog voor ons liggen. Vrienden komen en gaan en het worden zeker gezellige weken.
Het duurt niet lang voordat John zich bij mij voegt. Oude vrienden die samen genieten van het leven. Een eenvoudig maar ook niet altijd een gemakkelijk leven. Grote en kleine problemen zullen je altijd achtervolgen, waar je ook naar toe gaat!
Om kwart voor zeven komt Lyka me ophalen. Een laatste slok uit mijn flesje en het afscheid van John. Het is tijd om te gaan eten bij de “Captain’s Bar”. Een goed restaurant in “Soi Honey Inn” met slechts een klein gebrek. Ze hebben geen personeel en de eigenaresse staat zelf in de keuken. Ze begint ’s morgens om zeven uur met het ontbijt, natuurlijk voor de gasten van haar eigen guesthouse. Om half acht ’s avonds worden er geen bestellingen meer aangenomen. Dan heeft ze lang genoeg gewerkt! Daarom proberen we altijd rond zeven uur aan tafel te zitten.
Over wat we gaan eten hoeven we niet lang na te denken. We zijn na drie weken Vietnam weer toe aan Pad Krapow Moo met gebakken groenten. Het smaakt ons uitstekend en we weten dat we hier in de “Captain’s Bar” de komende weken weer verwend zullen worden met overheerlijke Thaise gerechten afgewisseld door westerse gerechten.
Nog een grote fles Leo bier en dan slapen. Ik ben nog steeds vermoeid van de dag reizen en deze inspannende dag. Vanaf morgen sta ik pas om half zeven uur op.

Thailand: De laatste rit in een Japanse trein

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 502), donderdag 29 februari 2024

Wanneer ik voor de tweede keer het bed verlaat om te gaan pissen tik ik voor de zekerheid op het beeldscherm van mijn iPhone. 05:45 verschijnt er op het beeldscherm en het is mij meteen duidelijk dat het geen nut meer heeft om terug naar bed te gaan. Ik doe snel een “Lorre Dana” om zo geen geluid te maken op de gang. De gipswanden zijn erg dun en ik vraag me af of er wel steenwol tussen zit.
Het licht in onze hotelkamer gaat aan en ik kijk naar de zeven lege bierblikken op de grond naast de afvalemmer terwijl ik zachtjes met mijn hoofd schud. Het is eigenlijk teveel op de avond voor een reisdag. Maar het was een gezellige avond en een mooi afscheid van Osaka. Ik schud Lyka voorzichtig aan haar schouder en gelukkig is ze meteen wakker en ook nog eens in een goed humeur. Mooier en voorspoediger kan deze reisdag niet beginnen. Ons bezoek aan Japan zit er alweer op, de vier weken zijn voorbij gevlogen en veel indrukken zijn nog niet verwerkt tot herinneringen. Gelukkig hebben we daar voldoende foto’s voor.
Zodra de koffie gezet is beginnen we aan het inpakken. Eigenlijk moet ik zeggen dat we het inpakken afmaken, we hebben gisteren al het een en ander in de verschillende koffers gelegd. Het reizen met vier koffers heeft zijn voordelen. Het zou zo maar kunnen dat het einde van het tijdperk “reizen met de rugzak” is aangebroken. Dat zijn de kleine dingen die we na thuiskomst maar eens goed moeten evalueren. Nu ik niet meer de jongste ben en toch wel van wat comfort hou is een koffer waarschijnlijk gemakkelijker.
Een slokje hete koffie en bepalen wat er in welke koffer verdwijnt. Om ongeveer tien voor half zeven zijn we klaar met het inpakken en smeer ik de overgebleven vier witte boterhammen met boter en beleg die ruim met de ham en de kaas die ook nog in de koelkast ligt. Geld besparen is geen schande! Nog een laatste keer door de kamer rondkijken en we zijn honderd procent zeker niets vergeten.
We laten de sleutel van de kamer in de deur zitten zoals we met Ken hebben afgesproken. Het boodschappenmandje met de handdoeken en de Japanse 110 Volt opladers staat op het bed. De lift is klein dus loop ik voor de laatste keer de trap van het Cote House af naar de begane grond terwijl Lyka met de vier koffers met de lift afdaalt.
Nog voor zes uur staan we op het perron van “Sakuragawa Metrostation” op de eerste trein te wachten. Osaka slaapt nog en de dienstregeling voor de ochtendspits moet nog op gang komen. Voor 190 yen per persoon stappen we twee minuten later uit op het enorme “Namba treinstation”. Een knooppunt van verschillende spoorwegen, met verschillende spoorwegmaatschappijen, en de Osaka Metro.
Hier beginnen de eerste kleine ongemakken. We hebben beide een kleine rolkoffer voor in de cabine en een grote koffer voor in de buik van het beest. Met mijn slechte schouder is dat niet gemakkelijk omdat de liften niet altijd gemakkelijk te vinden zijn. Dan maar met alle koffers de roltrappen op. We overleven het wel maar gemakkelijk is anders.
Ondertussen zijn we wel gewend aan de kaartjesautomaten en voor 970 yen (€ 6,10) per persoon zitten we een uur in de stoptrein naar het “Kansai International Airport”. Voor slechts 500 yen (€ 3,10) meer kunnen we ook de super de luxe “Nankai Airport Express” nemen. Helaas vertrekt die twintig minuten later en komt drie minuten later dan onze gewone Nankai “Limited Express” aan. Dat is het extra geld niet waard, misschien een volgende keer.
De enorm grote liften op de de Kansai luchthaven maken het de passagiers een stuk gemakkelijker dan de lange roltrappen op het treinstation. Alleen zijn er vandaag de dag nog steeds passagiers die naar beneden moeten maar meteen instappen zodra de deuren van de lift zich openen, ook wanneer de lift nog omhoog gaat! De koffers zijn we veertig minuten later kwijt en we zien hoe onze koffers enkele speciale labels krijgen omdat we een zeer korte overstap tijd hebben in Manilla.
We worden gecontroleerd of onze handbagage wel in orde is en deze keer kunnen we onze schoenen aanhouden en mag de MacBook in de koffer blijven. Het kan dus wel! We volgen de stroom passagiers naar de immigratie en ik moet even een korte zijstap maken om mijn paspoort te laten scannen omdat ik een “Tax Free” aankoop heb gedaan in een warenhuis. Twaalf ogen houden me goed in de gaten vanachter een balie aan het einde van de rij paspoortscanners voor Tax Free aankopen. Er wordt gebaart dat ik door mag lopen en zo stap ik naar de volgende scanner toe om mijn paspoort voor mijn vertrek door de immigratie te laten scannen.
Het is even tobben omdat de camera mijn gezicht niet goed kan vergelijken met de pasfoto in mijn paspoort. Na twee pogingen gaat het allemaal het goed en ik heb officieel Japan verlaten, zonder een stempel in mijn paspoort. Bij Lyka wil het vergelijken maar niet lukken en zij wordt naar een lange rij wachtenden gedirigeerd om haar paspoort door een beambte van vlees en bloed te laten afstempelen.
Ook op de luchthaven Osaka-Kansai zijn de “Tax Free Shops” niet echt goedkoop te noemen. Dat is bijna nergens meer in de wereld omdat die belastingvrije winkels zijn toegevoegd aan het verdienmodel. “Osaka-Kansai” is een mooie luchthaven maar bij de verschillende toiletten staan lange wachtrijen, er zijn te weinig toiletten bij de gates.
Alles gaat gemoedelijker in Japan en ook mijn verzoek om wat extra hulp om aan boord te gaan wordt zonder enige weerstand gehonoreerd. We zijn weer als eerste aan boord van de Airbus A321-200 en omdat ik gisteren tijdens het internet inchecken een trucje heb uitgevoerd zitten we de ruim vier uur van Osaka-Kansai naar Manilla prinsheerlijk met z’n tweeën op drie stoelen!
Wat valt er over een een vlucht van ruim vier uur gevolgd door een korte overstap en nog een vlucht van bijna drieënhalf uur te vertellen? Bitter weinig, ik kijk naar de film “Killers of the Flower Moon” en lees in “Moby Dick”. Gelukkig blijft de pijn in mijn rechterbeen voor een langere tijd weg omdat ik regelmatig kan gaan verzitten en mijn been strekken of een andere positie laat innemen.
Het eten onderbreekt het kijken naar de film en het lezen. De maaltijden zijn precies zoals we gewend zijn in de aluminium pijpen en ik zet er nog steeds vraagtekens bij hoe het mogelijk is dat je in veel Aziatische landen heerlijke magnetron maaltijden bij elke kleine supermarkt kan kopen maar dat het eten in het vliegtuig nog steeds achterblijft in hoeveelheid en kwaliteit. Smaak verandert wanneer de luchtdruk verandert! Maar dan toch, het blijft een raadsel.
Dan is er eigenlijk nog maar een ding waar ik gelijk na het eten in het vliegtuig aan moest denken. Tijdens het gebruik van het minuscule toilet achter in het vliegtuig, twee toiletten voor ruim 150 passagiers is ook aan de dunne kant. In een ver verleden, toen we de bouwplaatsen in de randstad frequent bezochten, waren warme toiletbrillen op de toiletten in de keten de norm. Een rilling ging er door je heen wanneer je plaats nam op een toiletbril die je voorganger persoonlijk had voorverwarmd.
In Japan kwam dat gevoel voor enkele momenten terug gevolgd door een acceptatie van het comfort van de voorverwarmde toiletbril! En nu in het vliegtuig schrik ik me kapot wanneer ik neer zijg op een ijskoude zitting als afscheid van een geciviliseerde en goed georganiseerde oosterse samenleving. Lyka en ik hebben het er al samen uitgebreid over gehad! Wanneer we weer in Nederland zijn ga ik een Japanse toiletbril plaatsen op ons eigen toilet. Er gaat niets boven een warme toiletbril en een verfrissende lauwe straal water om je achterste te reinigen! Alleen nog even droog deppen met een stukje toiletpapier. Misschien zijn washandjes wel gemakkelijker en beter voor het milieu en de portemonnee?
Eenmaal in Bangkok staan we, nadat we zonder problemen de immigratie zijn gepasseerd, aan bagageband 21 te wachten op onze twee koffers. Dit is zonder enige twijfel het meest stressvolle moment van elke verplaatsing. We hebben het nu al twee keer meegemaakt dat onze koffers niet tevoorschijn kwamen en ondanks dat het ook twee keer allemaal weer is goedgekomen blijft het wachten op je bagage heel erg stressvol.

We slaken tegelijk een kreet van opluchting wanneer de zwarte koffer met het rode plakband als eerste uit de catacomben verschijnt. Een vriendelijke jonge sterke gozer plukt de koffer voor me van de band. Niet veel later verschijnt de lichtblauwe koffer en ook die wordt door de vriendelijke gozer opgepikt en op de bagage trolley gezet. Er bestaan ook in de westerse wereld gelukkig nog beschaafde en behulpzame mensen!
Nadat ik drie ijskoude blikken “Leo Beer” bij de 7-11 heb gekocht gaan we op zoek naar onze taxi en alles is door Narin weer tot in de puntjes geregeld. Een kwartiertje later zoeven we door de duisternis van de net gevallen avond richting Pattaya. Ik sip van mijn koude biertje en glij terug in de tijd, naar Japan. Wat zijn dit toch verschrikkelijk mooie en intensieve vier weken geweest! We proberen Japan in 2025 weer te bezoeken, dan de omgeving van Tokyo!
Na een taxirit van een kleine twee uur staan we in de receptie van het ons zeer bekende “Nakorn Siam Boutique Hotel”. Onze kamer is gereed maar helaas is het niet een van de fijne kamers op de zesde verdieping waar we gewoonlijk logeren. Het is kamer 502 geworden omdat ik helaas een standaard kamer heb moeten boeken voor de komende drie weken. De Superior en de DeLuxe kamers waren allemaal volgeboekt. Het is zoals het is! We beginnen morgen aan de laatste etappe van deze fantastische winterreis.

Filipijnen: Naar de kapper in het dorp

San Antonio (Mamsi Residence) VIP1), maandag 29 juni 2026

Over een paar dagen is Lyka jarig en dan moet ik er goed uitzien voor de vrienden en bekenden die van heinde en ver naar het kleine huisje in Sapa komen. Vandaag staat helemaal in het teken van een knipbeurt bij de kapper!
Nu we (motor)wielen hebben is er gesproken over een “modieuze” herenkapper in Pilar. Wacht even? Het is nog geen zes uur in de ochtend en ik ervaar nu al stress over de mogelijke knipbeurt van vanmiddag! Een modern kapsel van een Filipijnse kapper?
Het concert van rochellaars begint zodra de eerste familieleden uit de ijskoude slaapkamer van mamsi komen. Dit zijn van die dingen die ik nooit zal begrijpen. Waarom schrapen veel Aziaten elke ochtend hun hele luchtkanaal leeg?
Gewoon negeren en je er niet zo druk over maken. Een tweede beker koffie en wat aan een van mijn verhalen schrijven terwijl ik op de achtergrond naar Country & Western muziek luister.
Het schrijven van onze reisverhalen gaat alweer een stuk beter nu de problemen aan de Omhoeken alweer twee weken achter ons liggen. De foto’s die ik in het verhaal plaats brengen me terug naar onze fantastische tijd in Zuid-Korea. Ik heb geleerd om niet teveel verwachtingen te hebben maar Zuid-Korea heeft al mijn vorige avonturen in het bijzondere land helemaal overtroffen.
Zodra Roxy de muziek op de BOOM-Box aanzet grijp ik een halve liter drinkwater uit de koelkast en vertrek in alle stilte voor mijn ochtendwandeling. Wandelen is de beste lichaamsbeweging die je kan bedenken. De kans op blessures is ongekend klein en de voordelen voor je geestelijke gezondheid zijn ook niet te onderschatten.
Het zijn de gewoonlijke ontmoetingen met de ondertussen bekende mensen langs de weg, op fietsen, motorfietsen en in auto’s. Iedereen roept, zwaait en toetert naar de schoonzoon van Marit Reverente! Ik weet het niet helemaal zeker maar volgens mij zag ik Felice met Elma in een auto passeren. Het doet mij nog steeds pijn dat de kleine Italiaan mij niet meer mag bezoeken van zijn vrouw.
Het is rustig bij de brug over de Ogod rivier. Die rust werkt therapeutisch. Was het in mijn stormachtige leven maar altijd zo rustig? Ik besef me terdege dat ik nu in de Indian Summer van mijn leven ben aangekomen. De afgelopen maanden hebben enkele van mijn vrienden en kennissen het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld. De meesten ook nog jonger dan ik!
Dat zet je aan het denken en ik kan alleen maar hopen dat mijn zakelijke transacties in Hollandistan snel worden afgehandeld zodat wij voor langere tijd op reis kunnen om rustig naar het einde van mijn aardse bestaan te kabbelen.
De lunch is nu zo routinematig dat ik er niet eens meer een foto van maak. Alleen speciale en uitzonderlijke maaltijden worden voor de eeuwigheid in enen en nullen vastgelegd. Het onderwerp van het gesprek aan tafel is weer de kapper.
Ik heb mijn keuze allang gemaakt. Wij gaan na het eten naar Roger. De plaatselijke scharrelaar die ook de plaatselijke kapper is. De weg naar zijn huis met de kleine Sari-Sari Store over de ruwe smalle zandweg is al een avontuur op zich.
Eenmaal bij Roger aangekomen worden we aangestaard door een verbaasd persoon die zich geen houding weet te geven en niet meer uit zijn woorden kan komen.
Het aangezicht van een blanke laat veel mensen op het platteland van de Filipijnen nog helemaal dicht slaan. Gelukkig spreekt Lyka hem in het Bicol, de lokale taal, aan en zijn gezicht klaart meteen op. Hij verdwijnt als een geest door een kralengordijn achter het huisje.
Niet veel later zit ik in de kappersstoel vastgezet in een betonnen voet! Roger is gearriveerd met zijn tas vol met kostbaar kappersgereedschap. Ik kan me het nog goed herinneren toen ik hier voor de eerste keer kwam. Elektriciteit was niet vanzelfsprekend en zeer onvoorspelbaar. In die tijd werk ik geknipt met een mechanische hand-tondeuse.
Roger heeft maar een coupe onder controle, dat is de “crew cut”, net als kapper Slosser vroeger onder de Waterpoort in Zaltbommel. Ik blijf rustig zitten en kan alleen maar hopen dat ik geen wondjes heb waarin een mogelijke Hepatitis zich kan nestelen.
Waarom maak ik me zorgen?
‘Het leven is maar tijdelijk en de dood is onvermijdelijk’, het Klein Orkest was er in de jaren tachtig duidelijk over!
Mijn haar is kort en recht geschoren! Ik ben weer klaar voor de komende zes weken en nu komen we aan bij het punt van de financiën. De gewoonlijke prijs voor een knipbeurt is ₱ 50 (€ 0,70), de prijs voor een kilo rijst. Roger laat voorzichtig doorschemeren dat hij van een rijke westerling, ook al is die getrouwd met een lokaal meisje uit het dorp, iets meer verwacht.
Ik geef hem een rood briefje van honderd Peso en zeg: ‘Zeventig Peso!’
Er verschijnt een brede glimlach op zijn gezicht en hij verdwijnt door het bekende kralengordijn naar de achterkant van het huisje.
Het duurt even maar zodra Roger weer terug is schud hij een handvol munten in mijn hand. Ik kijk hem verbaasd aan. Hij kijkt mij verbaasd aan!
‘Hou het wisselgeld maar, je bent gezegend door de almachtige!’
Vol ongeloof kijk hij naar zijn hand vol met munten van een en vijf Peso. Ik laat een gelukkig man achter en ben een unieke langzaam uitstervende ervaring rijker.
Na een korte snelle douche verlaat ik de drukte van de familie om mijn demonen te bestrijden en mijn gedachten weer op een rijtje te zetten. Ik schreef het al eerder in dit verhaal, wandelen brengt rust in mijn geest maar maakt mij tegenwoordig ook verdrietig.
Wat is er gebeurt met het land waarin ik ben opgegroeid en en waar mijn grootouders hard hebben gewerkt om het na de tweede wereldoorlog weer op te bouwen?
Nog maar een kleine twee weken en we moeten weer terug naar Zaltbommel om te gaan werken voor de volgende reis en grote problemen bij de hoorns te pakken. Ik ben nog geen tweehonderd meter onderweg en realiseer dat mijn problemen mijn klein zijn vergeleken met de problemen van het gezin met twee kinderen in dit kleine, bijna omgevallen, huisje langs de enige weg uit het dorp.
In mijn gedachten hoor ik mijn grootmoeder zeggen: ‘Niet klagen maar dragen.’
Aan het einde van mijn middagwandeling beginnen er dikke druppels te vallen. Ze maken zwarte vlekken op het beton van de weg. De pas versnellen heeft bijna geen zin in de tropen want wanneer het gordijn van regenwater op je afkomt ben je in enkele seconden kletsnat.
Gelukkig blijft het droog totdat ik mijn vaste plaatsje voor de ijskoude biertjes aan het einde van de middag heb ingenomen. En dan barst de bui los! De lokale bevolking vlucht, net als ik, naar het kleine groene wachthuisje tegenover de winkel waar ik mijn biertjes koop. We hebben niet veel anders te doen dan kijken naar de uiteenspattende dikke tropische regendruppels op de slechte betonnen weg.
Wanneer ik, net voor het donker, in het huisje arriveer staat er al een Filipijnse klassieker op tafel. Gebakken Corned Beef, uit Chicago, met aardappelen en uien op rijst. Ik haal mijn neus er niet voor op want ik moet nu eenmaal eten. De rugzakartiest in mij drijft naar boven en de maaltijd roept herinneringen in mij op uit een ver verleden in mooie landen.
Het is geen gerecht dat je ooit in een restaurant kan bestellen maar honger maakt rauwe bonen nu eenmaal zoet. Nog wat lezen en dan slapen, voor negen uur zijn mijn ogen al gesloten!