Thailand: Het grootste ongemak voor de moderne reiziger

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 605), dinsdag 21 april 2026

Rond kwart voor vier Nederlandse tijd worden we gewekt door het cabinepersoneel omdat we ons moeten voorbereiden voor de landing in Abu Dhabi. Het is in Abu Dhabi twee uur later dan in Amsterdam en daar ligt het ongemak voor de vliegreiziger. Naar het oosten vliegen kan een flinke jetlag opleveren. Administratief hebben we vijf uur geslapen maar in de werkelijkheid is het slechts drie uur.
Met slaapzand in de ogen en een haarbos als een ragebol zie ik de zon boven de woestijn opkomen. Niet ver van hier is het oorlog, een smerige oorlog! Iedere inwoner van onze planeet heeft hier door de ingeburgerde sociale-media een mening over. Mijn persoonlijke mening is niet belangrijk en privé. “Brood en spelen” hielden de romeinse keizers op de troon en het volk onder de duim!
De “Zayed International Airport” is de afgelopen weken tijdens de Iran-Oorlog meerdere keren geraakt door vliegende projectielen uit Iran. Nooit is er een slachtoffer gevallen of grote schade aangericht! Is dat omdat Iran zo dom, òf zo slim is?
Laat het antwoord maar ergens in het midden liggen. Wij voelen geen enkele angst onder de reizigers om ons heen in het vliegtuig. Zou dat een toeval zijn? Of is het waar dat reizigers van nature positief in het leven staan?
We hebben vijfentwintig minuten om vanuit het vliegtuig naar Gate B14 te geraken voordat het aan boord gaan begint. Zoals elke internationale luchthaven in de Verenigde Arabische Emiraten is ook deze luchthaven enorm groot en zijn de te overbruggen afstanden lang genoeg om je naar adem te laten happen.
Gelukkig is het op dit tijdstip niet al te druk en hebben wij de B-pier snel gevonden. Ook aan Gate B14 gaan we zo dicht mogelijk bij het baliepersoneel zitten. Het eerste oogcontact is een uitgelezen mogelijkheid om mijn toneelstukje voor de voorrang bij het aan boord gaan van het vliegtuig op te voeren.
Deze keer is het gemakkelijker dan in Amsterdam. De gelaatstrekken van een van de dames verraad dat ze uit de Filipijnen komt. De voertaal tijdens het gesprek met haar collega’s doet mij aan “Tagalog” denken.
Mijn: ‘Mabuhay!’, wordt met een schaterlach door de dames ontvangen!
‘Mabuhay’, klinkt het terug in koor.
Mijn verzoek wordt met open armen ontvangen. Zo, dat is dan ook weer geregeld.
De Boeing 777-300ER is tot de laatste stoel gevuld. Dat gaat de tweede etappe tot een lange reis maken! Gelukkig hebben we twee stoelen in het midden, waarvan een aan het gangpad. Ik kan mijn benen af en toe strekken omdat het gangpad achter in het vliegtuig een stuk breder is dan in de rest van het vliegtuig.
Op dit moment van de reis is er nog maar een tijdstip, het heden! Welk tijdstip zou ik anders moeten gebruiken? De tijdzone van Amsterdam, de tijdzone van Abu Dhabi of een van de andere drie tijdzone’s waar bij ons nog in gaan bevinden?
Voor mijn eigen rust schakel ik in mijn hoofd maar naar de tijdzone van Bangkok.
Rond een uur Thaise tijd wordt het eten geserveerd. Het is een welkome onderbreking van het saaie zitten en wachten. Het verbaasd mij nog steeds dat er mensen om mij heen onafgebroken naar het kleine beeldscherm achterin de stoel voor ze zitten te kijken.
We kiezen nu ook beiden voor hetzelfde gerecht, de rijst met groene kerrie. We zijn tenslotte op weg naar Thailand. Dit gerecht is een slechte versie van het originele recept met knipoog naar de Thaise keuken. Ik weet niet goed hoe ik de rauwkost moet omschrijven. De structuur is knapperig maar tegelijkertijd taai als een leren riem. Het harde zachte broodje met een kuipje boter is nog het beste van deze maaltijd.
Nog even terug naar de andere twee gerechten. Het was opnieuw iets met aardappelpuree en de andere was een vegetarische pasta. Het zal de moderne tijd wel zijn! Voor mij is aardappelpuree nog steeds iets voor mensen zonder tanden of een slechte smaak. Vegetarische pasta kan best goed zijn maar de komende maanden zal onze maaltijd altijd natuurlijke eiwitten bevatten. Ik ben dat vegetarisch en veganistisch gezeur in de westerse wereld helemaal zat!
Tijdens de controle van de handbagage in Abu Dhabi heb ik mijn MacBook uit de kleine koffer gehouden. Helaas kan ik er maar weinig gebruik van maken! Boven de golf van Oman en de Arabische Zee is de turbulentie zo sterk dat het cabinepersoneel zich ook regelmatig moet vastsjorren. Ik wil best een stukje schrijven maar de ongecontroleerde bewegingen van mijn vingers die op het bewegende toetsenbord komen schrijven een tekst die nog het meeste lijkt op een eindeloze lijst van wachtwoorden.
Muziek luisteren gaat onverwacht ook niet! Omdat “Plexamp” alle nummers kwijt is die in de loop van de jaren heb opgeslagen. Het duurt niet lang voordat ik begrijp waarom dit is. Sinds ik een nieuwe iPhone heb gaat er wel meer verkeerd en is er data verdwenen. Verveeld kijk ik om mij heen en sluit mijn ogen.
Het ruizen van de N², O², CO² en een spectrum aan edelgas moleculen langs de romp van het vliegtuig brengt me in een trance die dicht bij Yoga komt! Yoga leert de geest, het gevoel en het lichaam te beheersen, om daarmee de vereniging met God te bereiken. Welke god laat ik in het midden omdat ik me verbonden voel met meerdere oosterse filosofieën.
Er blijkt maar een nadeel aan dit mediteren te zitten. Ik heb het gevoel dat ik over zeeën van tijd ben gedreven maar mijn mooie “Casio G-Shock Tough Solar” verteld een harde waarheid. Ik ben maar enkele minuten verder in de toekomst. De tijd is elastisch en kan tegelijkertijd voor twee verschillende personen snel en langzaam voorbij gaan!
Een steward passeert met de koffie en thee na de maaltijd trolley en gooit met een brede glimlach mijn Japanse koffiecontainer tot aan de rand toe vol. Het is erg laat op de dag in Bangkok maar ik neem zeker met veel smaak en plezier kleine slokjes van de hete goddelijke drank.
Het is ongelooflijk moeilijk om niet steeds op je horloge te kijken wanneer je gedachten sneller lijken te gaan dan de tijd. Opnieuw bied zich een mogelijke oplossing aan. Mijn Kobo eReader is binnen handbereik en er staan zeker nog 500 boeken op die ik zou kunnen lezen. Zodra ik het ingenieuze apparaat heb geopend zie ik dat er nog twee boeken open staan die ik meer dan een jaar geleden heb gestart om te lezen.
Inez Weski, een interessant verhaal over een steeds minder te vertrouwen overheid. Inmiddels heb ik zelf aan den lijve ondervonden hoe onbetrouwbaar de overheden zijn. Over de tsunami van jonge veelal islamitische mannen wil ik het niet hebben. Wij zijn daar zelf voor op de vlucht! Wie had dat ooit kunnen bedenken? Vluchteling uit Nederland op de vlucht voor geïmporteerde vluchtelingen uit het Midden-Oosten en Afrika.
Zelfs wanneer de lokale overheden tegenstrijdige ideeën hebben over een probleem roepen ze in koor: ‘Wanneer het er niet mee eens bent kun je altijd nog naar de rechter!’
Een ambtenaar is de enige werknemer die zijn eigen onzinnige werk kan en mag creëren!
Het andere boek is van Alistair MacLean, Rode Brigade. Over terroristen die een zeer besmettelijk virus stelen. Na het hele Covid gebeuren moet ik meteen weer denken aan de onbetrouwbare overheid. Gekke Hugo met de rare schoenen die Nederland mede aan de rand van de afgrond heeft gebracht! Laat mij maar beginnen aan een nieuw boek!
Het wordt: Het lijk in de kast van Baantjer en de Waal. Het leest lekker weg en houd je scherp. Toch is het een ander scherp dan de boeken over inspecteur de Cock, met ceeoooceekkk.
Nu gaat de tijd gelukkig wat sneller en na de turbulentie boven de Golf van Bengalen zitten we eindelijk in de buurt van onze eindbestemming. We zijn blij dat deze ongemakkelijke dag vliegen in het daglicht eindelijk achter de rug is!
‘Overdag vliegen is het grootste ongemak voor de moderne reiziger!’
En daar is dan eindelijk de “Suvarnabhumi International Airport” in Bangkok. Ook hier moeten we weer een enorme afstand overbruggen voordat we bij de immigratie zijn. Via een sluiproute komen we bijna vooraan in de rij bij de immigratiedienst te staan.

De “Thailand Digital Arrival Card”, TDAC in het kort, blijkt een enorme verbetering te zijn! Maximaal drie dagen voordat je arriveert moet je alle gegevens op een speciale website van de Thaise Immigratie Dienst registreren. Je ontvangt dan een QR code in je berichten op de telefoon en een email in je mail. Gemakkelijker kan het niet!
De vriendelijke dame van de immigratiedienst typt je paspoortnummer in, kijkt je in de ogen, scant je vier vingers van je rechter hand, maakt een foto van je gezicht, stempelt je paspoort en binnen enkele minuten sta je aan de bagageband te wachten op je koffers. Er wordt niet eens gevraagd naar de QR code of het geprinte document uit je mail. Weer wat geleerd.
Nu wordt het echt spannend! In de korte tijd dat ik mijn Thaise telefoonnummer heb geactiveerd zie ik dat de airtags van de twee grote koffers ook op de luchthaven in Bangkok zijn. Dat is een grote opluchting. Die airtags zijn zo handig dat ik nu al overweeg om de originele van Apple aan te schaffen deze reis, of misschien de volgende reis.
Hebben de nieuwe pyjama's voor onze grote koffers de reis goed doorstaan?
Het antwoord is: ‘Ja!’
Ze springen ook meteen in het oog op de band en er valt altijd een last van onze schouders wanneer onze koffers op de bagage trolley liggen.
De douane kijkt maar met een oog naar de passerende bagage en ik slaak een zucht van opluchting omdat de zes kilo koffie en drie kilo kaas veilig in Thailand zijn aangekomen.
Onze taxi heb ik geregeld voor ons vertrek en Narin van “Instyle Private Car Service” heeft zoals gewoonlijk prima werk geleverd. We moeten nog enkele minuten wachten voordat de vriendelijke dame ons naar de taxi begeleid en ik maak van die korte tijd gebruik om een paar halve liter blikken bier te kopen. Daar heb ik nu wel trek in!
Voor het voor mij bekende kraampje slaat de schrik mij op het hart. Ze vragen hier nu 220 baht voor een halve liter Chang Beer in blik. Het jonge meisje kijkt mij verontschuldigend aan. Zij kan er niets aan doen en moet elke dag het gezeur van de toeristen aanhoren.
Aan de overkant van de brede gang is een Watson minimarkt waar ze 73 baht voor een halve liter ijskoud Asahi Beer vragen. Ik kies voor Asahi omdat die duurder zijn dan de Thaise biertjes en daardoor langer in de koeling blijven staan! Extra koud is die € 0,40 meer dan waard.
Ruim een half uur eerder dan verwacht zweven we in de grote Toyota SUV over de tolweg richting Pattaya. Het bier smaakt me uitstekend. We zijn moe, heel erg moe!
De taxi moet onderweg tanken en ik maak gebruik van de tijd om snel naar het toilet te gaan. Iedereen die in Thailand is geweest herkend het beeld op de foto. Het zijn Chingchok (Huisgekko): Kleine, bleke/doorschijnende hagedisjes die 's avonds bij lampen, op muren en plafonds jagen op muggen en andere kleine insecten die op het licht afkomen. Ze maken een tikkend geluid. Ze rennen snel kriskras door elkaar zodra er ergens een insect is geland. Een fascinerend geheel.
Bij aankomst in het “Nakorn Siam Boutique Hotel” worden we als familie ontvangen. Ook hier hebben we geluk, de komende vijftien nachten slapen we precies in een kamer waar we op hebben gehoopt en verzocht. Kamer 605 op het westen zodat we de zon in de ochtend hebben en tijdens de hete middag heerlijk in de schaduw kunnen zitten.
We hebben geen zin meer om voor eten op pad te gaan. We kiezen voor de magnetron van 7-11. De schappen zijn al bijna helemaal leeg en we moeten ons tevreden stellen met een Japanse kerrie met rijst en een Koreaans varkensvlees met noedels. Drie grote Beer Leo en twee flesjes sodawater.
Het smaakt ons uitstekend, we hebben zoveel trek dat ik vergeten ben om foto’s te maken!
Morgen begint onze reis echt want deze vermoeiende verplaatsing is eindelijk voorbij.
Natuurlijk kennen we Thailand, en met name Pattaya, als onze binnenzak. De volgende etappe is wel een stap in het diepe. We vliegen over twee weken naar Zuid-Korea, Busan om precies te zijn. Vier weken in een havenstad in Zuid-Korea. Ik heb er een goed gevoel bij, voor Lyka is dat gevoel wat minder.
Ik kijk uit naar het heerlijke Koreaanse eten, Lyka kijkt uit naar het shoppen in Lotte Mall.
Welterusten.

Abu Dhabi: Na 55 weken eindelijk verlost van Nederland

Op weg naar Abu Dhabi (In het vliegtuig), maandag 20 april 2026

Het is onmogelijk om mijn opluchting op het beeldscherm te zetten dat we eindelijk Nederland weer hebben kunnen verlaten. Het afgelopen jaar was veruit een van de moeilijkste jaren van mijn leven. We hadden alleen maar tegenslagen!
‘Hoe moeilijker gaat het nog worden?’
‘Een dode buur is beter dan een verre vriend!’, ik had nooit verwacht dat ik deze woorden zou uitspreken, helaas is het een waarheid als een koe.
Maar na veel grote problemen binnen de vereniging van eigenaars is het niet anders. Het is de tweede eigenaar op rij van Omhoeken 13 die mijn leven zeer onaangenaam maakt.

Vandaag gaan we eindelijk weer op reis. Mijn hoofd staat er eigenlijk niet naar maar ik wil heel graag ontsnappen uit de negativiteit en een andere wereld dan Europese chaos ervaren.
Het is alweer 53 weken geleden dat wij in Nederland arriveerden. Een Nederland dat wij niet meer herkenden, een Nederland waarin wij ons onveilig, en ongelukkig, voelen.
Gelukkig gaan we nu weer naar het verre Oosten, een regio van deze aardbol die onze harten heeft gestolen. Het wordt een relatieve korte reis voor ons. Ook een reis op een onbekend moment, normaal zijn we rond deze tijd altijd in Nederland. Maar dat zal het plezier niet bederven. We gaan bekende plaatsen bezoeken. We hebben ook een nieuwe bestemming. Niet in een onbekend maar wel in een zeer geliefd land.
Tijdens deze relatief korte reis wordt er voortborduurt op het idee waar we de vorige reis mee hebben afgesloten. Het grootste verschil is dat we wegens mijn oplopende leeftijd afscheid hebben genomen van onze rugzakken. We gaan nu op reis met onze koffers, twee grote koffers van maximaal 23 Kilogram en twee kleine koffers van 7 Kilogram die we mee mogen nemen in de cabine van het vliegtuig.
Het andere verschil is dat we veel minder gaan verkassen. Het idee is om minimaal een week op een centrale plaats te verblijven. Vanuit dat centrale punt maken we excursies of dagtochten naar interessante plaatsen of mooie wandelingen in de omgeving.
De opkomst van de alternatieve taxi services met een applicatie op je mobiele telefoon in zuid-oost Azië is een enorme verbetering. Je vraagt een rit aan naar je beoogde bestemming en binnen een minuut heb je verschillende aanbiedingen. De prijs staat vast voordat je boekt! Dat geeft een transparante overeenkomst met de chauffeur voor de rit. Een fooi wordt natuurlijk altijd op prijs gesteld.

Vanaf afgelopen woensdag, tijdens het werken, begon het besef bij mij in te dalen dat we weer op reis gaan. Het was een vreemd gevoel na twaalf maanden in Hollandistan. Ik kan me niet herinneren zo lang achtereen in Nederland te zijn geweest!

Donderdag was een dag van bezinning en het inventariseren van nog op te lossen problemen. Problemen groot en klein, maar wat zijn problemen wanneer je nog gezond bent? Het zoeken naar oplossingen heeft de prioriteit. De problemen worden bekeken met een Cruyffiaanse wijsheid in mijn achterhoofd.
‘Elk nadeel heeft zijn voordeel!’
Ik drink halve liters Schultenbräu en berust in het feit dat ik enkele oplossingen niet zelf meer in de hand heb. Gelukkig heb ik genoeg vrienden die ons nog steeds willen helpen.
Om vijf uur neem ik afscheid van mijn collega’s bij “van Hees - Patist Boekbinders” en rustig wandelend denk ik na over wat mij morgen nog allemaal te wachten staat.

Op vrijdag werden er twee Gordiaanse knopen doorgehakt. Ik heb een einde gemaakt aan de slepende zaak van de onsplitsbaarheid van ons appartement. Hoop en positief denken heeft mij lange tijd gevangen gehouden. Met pijn in mijn hart heb ik moeten accepteren dat mijn pensioen nog enkele jaren in de toekomst ligt.
De andere zaak is de camper. Na dertien jaar gaan we afscheid nemen van de oude dame. De zesendertig jaar oude Ford Transit Rimor wordt rijklaar gemaakt en aan een APK onderworpen zodat die nieuwe eigenaar er veilig mee de weg op kan en er hopelijk net zo veel plezier mee zal beleven als wij hebben gedaan. Nog regelmatig denk ik aan een plaats in de natuur waar Lyka en ik de nacht hebben doorgebracht. In juli wordt ze verkocht en nemen we voorgoed afscheid.
Zaterdag hebben we letterlijk “onze koffers gepakt”! We mogen van Etihad 25 kilogram per persoon in de buik van het monster plaatsen. Dat gewicht is op zich geen probleem ware het niet dat de volgende vluchten een maximaal gewicht van 23 en 20 kilogram hanteren.
De hoogste hindernis is het laagste gewicht! Op 4 juni vliegen we vanuit Manilla met Cebu Pacific naar het “Bicol International Airport”. Het maximale gewicht is dan 20 kilogram en ik weet uit ervaring dat ze daar heel erg streng op letten. Overgewicht van de bagage is het verdienmodel van een budget luchtvaartmaatschappij.
Lyka let goed op en realiseert zich dat we in de komende zes weken zeker drie kilo koffie en anderhalve kilo kaas uit de koffers zullen wegwerken. Lyka’s gele koffer weegt ongeveer 24 kilogram en mijn grote koffer weer net geen 22 kilogram. We zitten dus binnen de marge’s wanneer we niet teveel kopen in Thailand en Zuid-Korea.

Zondag is de rustdag! Er staan nog enkele puntjes op mijn “Nog te doen” lijstje en die werk ik een voor een af. Het zijn geen moeilijke zaken maar het moet wel gebeuren. Mijn beste vriend Danny komt de instructies aanhoren en tijdens een saaie “Amstel Gold Race” drinken we samen op onze reis en Danny’s toekomstig kleine geluk voor de toekomst.
Zodra het inchecken geopend is op het internet zorg ik ervoor dat we voor 100% zeker zijn aangemeld voor vlucht EY42 naar Abu Dhabi. We krijgen stoelen toegewezen en om eerlijk te zijn krijg ik het gevoel dat het vliegtuig helemaal vol zal zitten. Gelukkig zijn het uitstekende plaatsen! De nachtvlucht zitten we aan het raam en in het midden zodat er niemand over ons heen hoeft te klimmen om naar het toilet te gaan. De dagvlucht naar Bangkok zitten we in het midden aan het gangpad zodat we samen alle vrijheid van beweging hebben tijdens de zes en een half uur durende vlucht.
Een goede vriendin komt aan het einde van de middag alles ophalen dat nog in de vriezer ligt en de koelkast staat. Ik kan het gewoon niet weggooien! Het is allemaal nog goed en jullie weten allemaal hoe duur het in de Nederlandse supermarkten is.
Vroeg opstaan zit in mijn bloed maar op deze maandag van ons vertrek blijf ik in bed zodra de wekker in de iPhone om zes uur een deuntje begint te spelen. Nog even omdraaien, mijn gedachten ordenen en zoeken naar zaken die ik misschien ben vergeten.
Om negen voor zeven giet ik het kokende water op de gemalen koffie en geniet van de opstijgende geur van het gloeiend hete vocht. Op mijn beeldscherm zie ik incheckbalie 20 en vertrekpoort E18. De enige onzekerheid is nu nog de betrouwbaarheid van de Nederlandse Spoorwegen!
Dan begint het lange wachten, onderbroken door de laatste kleine klusjes, tot ons vertrek. Wij verhuizen wat kleine zaken tussen de verschillende koffers die ’s nachts onverklaarbaar enkele kilo’s zwaarder zijn geworden. Hoe dat mogelijk is is mij een raadsel! We kijken straks naar de weegschaal bij het inchecken op Schiphol om te zien hoe we er echt voor staan.
Een laatste klusje en een laatste lunch. Brood met de laatste restjes broodbeleg. Wachten is een van de moeilijkste zaken die je tijdens het reizen tegen komt. Eenmaal onderweg is het wachten van een andere categorie, het thuis in je vertrouwde omgeving, wachten voor je vertrek duurt het langst.
De afgesproken tijd om naar het treinstation in Zaltbommel te gaan lijkt op het laatste moment toch wel erg kort dag. Gelukkig is het maar een kleine moeite voor mijn schoonzus en broer om wat eerder te komen. De stoptrein naar Den Bosch heeft enkele minuten vertraging zodat we nog in de wachtende trein kunnen stappen. Gelukkig maar, de stoptrein die ik oorspronkelijk op het oog had arriveert pas in Den Bosch wanneer de Intercity naar Schiphol vertrokken is!
We schommelen langzaam en in relatieve rust naar het noorden. Een laatste blik op de Bommelse Toren terwijl we de oude Hanzestad passeren. Onderweg raak ik in gesprek met twee vrienden uit de Oekraïne die zich verbazen dat ik niet over de oorlog begin. Ze hebben beiden ook gereisd en zijn ook in Thailand geweest. Het is een oppervlakkig maar leuk gesprek.
Daar is eindelijk Schiphol. Het uitchecken met de nieuwe kredietkaart van Bunq gaat gemakkelijker dan het inchecken in Zaltbommel. De € 19,30 voor de treinreis is instant afgeschreven. Dat is dan weer een hele vooruitgang. Het valt op dat in de randstad elke derde passagier die instapt niet blank is. Nederland is al veel te vol! De multiculturele samenleving is een grote mislukking die nooit meer kan worden gecorrigeerd.
We moeten ruim een uur wachten tot we kunnen inchecken aan de balie genummerd 20, we brengen de tijd in gepaste stilte door met om ons heen kijken. Bij het ons bekende koffiestation drinkt lyka een Latte macchiato en zelf leeg ik mijn koffiebeker die ik van thuis heb meegebracht. Hier op de luchthaven heb ik rust in mijn geest en in mijn lichaam.
De gebruikelijke verplichtingen om uit Nederland te vertrekken zijn binnen vijftien minuten afgehandeld. Niet veel later staan we in het winkelgebied van Schiphol. Het hele taxfree gebeuren is op elke Europese luchthaven in enkele jaren tijd veranderd in een dure toeristenval. Reizigers die een beetje prijsbewust zijn zien meteen dat het hier veel duurder is dan buiten onze nationale luchthaven.
Ook de prijzen voor de versnaperingen zijn opgeblazen tot Bijbelse proporties!
⁃ vier stokjes met twijfelachtig vet varkensvlees, Japanse “Yakitori” genaamd, verwisselen van eigenaar voor € 23,95.
⁃ Een kleine Poke Bowl moet € 24,95 opbrengen.
⁃ Een halve liter Heineken bier in blik kost € 7,70.
⁃ Een Donut met een flesje frisdrank is gelukkig in de aanbieding, voor € 9,75 zijn ze van jouw.
Gratis drinkwater is moeilijk te vinden en het water uit de kraan in de toiletten is lauw. Allemaal bedacht om de reizigers zoveel mogelijk uit te knijpen.
Op weg naar Gate E18 kijk ik goed om me heen en ik kan het nog steeds moeilijk geloven dat we na 55 weken weer onderweg zijn. Dat we voor een flinke tijd rust hebben. Je zal maar van die lastige buren hebben!
Wachttijd is nu geen probleem meer maar een luxe. We zijn de eerste passagiers aan de Gate en het zal een lange tijd duren voordat de andere passagiers van vlucht EY042 zich bij ons voegen.
Ik wordt enigszins ontroerd door een jongeman van zeventien jaar uit Zwolle die de komende vlucht naar Abu Dhabi verjaard naar de volwassenheid. Ik denk met een traan in mijn ogen terug aan mij eerste reis naar Thailand met “Kuwait Airlines” toen ik Jan Barendswaard en Marieke ontmoette. Jan zal ondertussen het tijdelijke wel voor het eeuwige hebben verwisseld maar gelukkig heb ik na zevenentwintig jaar nog steeds contact met Marieke.
De Boeing 787 Dreamliner van Etihad is gelukkig op tijd. Dat was de afgelopen weken geen zekerheid. Ik gebruik al mijn charmes om de meisjes achter de balie ervan te overtuigen dat deze lieve oude man wat voorrang zou moeten krijgen bij het aan boord gaan. Wij gaan weer als eerste aan boord en onze kleine koffers kunnen zonder problemen in de bagagebakken boven onze hoofden.
Het vliegtuig stroomt maar langzaam vol en mijn geest vult zich met hoop en een gevoel van gelukzaligheid. Zou het dan kunnen deze nacht? Ja, het kan en het geluk lacht ons toe. We hebben deze eerste etappe naar Bangkok drie stoelen voor ons samen. Lyka kan in ieder geval slapen.
De kip met rijst en de peulvruchtensalade smaken ons goed. De andere maaltijden waren vegetarisch en met aardappelpuree, niet echt mijn ding. Het is al over half twaalf Nederlandse tijd en ik heb nog geen slok bier op. De Stella Artois op de trolly van de stewardess roept. De kleine blikjes zijn ijskoud omdat de meeste passagiers voor Heineken kiezen.
Na drie blikjes gooi ik het bijltje erbij neer. We zijn onderweg en ik voel me bevrijd. Morgenavond slapen we in Thailand!

Nederland: Kerstmis in Zaltbommel

Zaltbommel (Op de bouwplaats), woensdag 24 december 2025

Het jaar 2025 begon met een fantastisch vuurwerk terwijl de champagne in de koelkast stond om onze nieuwe toekomst te vieren. Eindelijk zou ons pensioen samen beginnen. Helaas liep het jaar af met een sisser en een nachtmerrie bij daglicht! Gelukkig is er altijd licht aan het einde van de tunnel.
Voor 2026 gloort er weer een tropische zon aan een staalblauwe horizon. Vergeet nooit dat je (geestelijke) gezondheid veel belangrijker is dan alle materiële zaken om je heen bij elkaar. Geld komt en gaat maar de tijd glijd alleen aan je voorbij. Geniet van je gezelschap en de kleine dingen om je heen?

Lyka en Jielus wensen jullie allemaal een,