Thailand: De trein naar Nam Tok

Kanchanaburi (Mr Tee Guesthouse), vrijdag 5 januari 2007

Afgelopen nacht was het even wennen met drie volwassen kerels op een kamer in éénpersoonsbedden. Snurken, scheten, draaien en natuurlijk slecht slapen. Een mooier begin van deze korte rondreis door Thailand kan haast niet! Maar alles is beter dan de 52 persoonsslaapzaal met 26 stapelbedden waar ik in Ayer’s Rock (Australië) enkele nachten heb doorgebracht.
We hebben erg slecht geslapen omdat we gewoonweg nog niet moe genoeg zijn, dat zal de komende dagen wel veranderen. De geuren van onze voeten en onze adem hebben zich in de nachtelijke uren goed vermengd tot een bouquet die als martel instrument zou kunnen worden gebruikt.
De wekker gaat sneller dan verwacht af. Het is echt al half zes dus gaat onze reisdag beginnen. Als eerste gaat de airconditioning in onze kamer uit, die zullen vanaf nu hoogstwaarschijnlijk niet meer kunnen gebruiken omdat we heel sober gaan overnachten. Als tweede gaat het kleine raam van onze kamer open en niet lang daarna ook de deur van onze kamer. Een frisse zucht Bangkok wind trekt door de kamer van de raamopening naar deuropening. Een mengeling van geuren die je je moeilijk kan voorstellen wanneer je nooit in Bangkok bent geweest wervelt door onze kamer. Geroosterde kip, kruiden en specerijen vermengt met een vleugje riool.
Zodra de wekker na negen minuten voor de tweede keer afloopt, zo rond kwart voor zes, worden de andere twee ook langzaam wakker. Snel om de beurt in de “warme” douche, dat kan voorlopig ook de laatste zijn, en snel aankleden. Tijd is de belangrijkste factor in Thailand wanneer er een bus of trein gehaald moet worden. Het kan voorkomen dat er maar twee of drie vertrektijden per dag zijn en dan wil je die natuurlijk niet missen.
Het ochtendritueel gaat gelukkig snel genoeg en geen van ons allen heeft een ochtendhumeur. Ondanks dat Henk zich op dit vroege uur als een Eskimo in de woestijn voelt. Meer dan de toiletartikelen heeft onze rugzakken vandaag niet verlaten. Het inpakken gaat snel en in stilte. De schoonmaakster steekt een hoofd om de deur van de kamer en verteld me dat ik de sleutel in de deur kan achterlaten. Ze gaat aan de slag zodra we om kwart over zes het Merry V Guesthouse verlaten op weg naar de pont over de rivier.
Het is op dit vroege tijdstip al aardig druk op straat. Bangkok slaapt nooit! Toeristen vertrekken en arriveren vanuit, en naar, alle uithoeken van Thailand. Tropische stranden òf ruige bergketens, Thailand heeft het allemaal. Na al die jaren kijk ik nog steeds met veel verbazing naar de vreemde mêlee van jonge en oude reizigers met hun rugzakken die aan ons voorbij trekken. Het is en blijft een schitterende omgeving dat Khaosan Road.
Vanzelfsprekend heb ik wat reservetijd ingebouwd om niet in de problemen te komen. We zijn zelfs te vroeg voor de veerboot en het hek naar de pier van de veerboot is nog op slot.
“Maak altijd het beste van je tijd!’, is een boerenwijsheid die elke rugzakartiest heel snel leert.
Wij maken gebruik van deze onverwachte extra tijd om nog even snel naar een 7-11 winkel te lopen om wat broodjes en een kop koffie te scoren. Mijn medereizigers zijn opvallend stil, waarschijnlijk in de afwachting van èn de onzekerheid wat er de komende dagen allemaal gaat komen.
Als een moeder hen loop ik voorop met de kuikens volgzaam achter mij aan, Dean en Henk volgen. Dit zal de rest van de rondreis ook wel zo blijven omdat ik nu eenmaal “de weg” weet. Deze tocht met de trein van Bangkok naar Nam Tok is een van de eerste lange reizen in Thailand die ik zelf heb ook heb gedaan met het openbaar vervoer. Het is alweer acht jaar geleden dat ik samen met mijn Vlaamse vriend Kris met de trein naar Nam Tok reed. Na een keer of tien vind ik de dagreis met de trein naar Nam Tok nog steeds mooi. Het wordt voor ons drieën dus hopelijk weer een hele dag genieten in de boemeltrein.
Met twijfelachtige vleeswaren, met mierzoete mayonaise, belegd witbrood sandwiches en een veel te hete beker oploskoffie in de hand wagen we voor de tweede keer een poging om op de veerboot te komen. Een kleine man lacht ons vriendelijk toe en met zijn rammelende bos sleutels opent hij het oude hangslot. De roestige ketting rammelt tussen de tralies en de pier naar de veerboot is geopend.
Binnen enkele minuten arriveert de eerste lange smalle gammele veerboot in de juiste richting en voor de zekerheid vraag in aan de conducteur, die op de drijvende ponton is gestapt: ‘Satani Bangkok Noi?’, de vrouw kijkt me verbaasd aan en monstert mij van top tot teen, dat ik de term “Treinstation Bangkok Klein” in het Thais gebruik en knikt met een brede glimlach.
Wij springen op de boot die met een touw tijdelijk aan de ponton is vastgemaakt. De vrouw blaast op haar fluitje een code die betekend dat iedereen aan boord is en dat de kapitein kan vertrekken. In een dikke wolk zwarte dieselrook varen we naar de overkant. De verwarring is begrijpelijk want de reisgidsen en haast alle toeristen praten altijd over het “Thonburi treinstation”
Al tijdens het van de veerboot afstappen voelt West-Bangkok heel anders aan. Hier zijn maar heel weinig toeristen! De treinreis die wij gaan doen is voor de echte die-hards. Een hele dag in de trein om een brug te zien die door een boek en een film wereldberoemd is geworden.
We zijn zoals verwacht ruim op tijd, Henk en Dean zoeken een plaatsje op een bank van het perron terwijl ik even de kaartjes ga kopen. Treinkaartjes zijn in Thailand altijd enkele reis dus dat maakt het een stuk gemakkelijker omdat we op de terugweg in Kanchanaburi uitstappen. In alle stilte nemen we de eerste indrukken van een ander, een onbekend, Thailand in ons op en wachten wij op de trein.
De derde klas trein rijdt langzaam schommelend door het Thaise landschap en stopt bij elke palmboom. Tenminste, dat gevoel heb je! Dean en Henk genieten van de reis en het landschap dat langzaam veranderd van vlakke velden met rijst, en andere gewassen, naar een berglandschap. We passeren kleine dorpen en tempels. Beelden van de Boeddha, hoe vreemd die ook mogen lijken, zijn alom aanwezig en altijd fotogeniek.
Des te dichter we bij de beroemde brug komen des te drukker het wordt met toeristen in de trein. Tientallen toeristenbussen, groot en klein, zetten de dagjesmensen zo dicht als mogelijk op de stations voor de brug af. Na de brug worden ze weer opgepikt. Ook deze keer verschijnen de toeristen enkele stations vroeger in de hoop ze een plaatsje aan het raam kunnen bemachtigen.

Zoals altijd komen eerst de gidsen de trein in die indruk proberen te maken dat er gereserveerde plaatsen voor hun klanten zijn. Daar klopt natuurlijk niets van! Niet lang daarna worden ze lastig en proberen ze met meerdere gidsen de passagiers te intimideren. Dat lukt bij ons natuurlijk ook niet.
Ik haal demonstratief mijn vervoersbewijs tevoorschijn en wijs met mijn vinger aan dat er zwart op wit staat: “Free Seating”. Daarna worden ze ongeduldig en soms ook fysiek opdringerig. Ondertussen zijn de dagjesmensen ook in de trein gearriveerd en die kijken met vragende ogen naar de gidsen waar de, in de brochure, beloofde zitplaatsen aan het raam zijn.
De sfeer veranderd en de dagjesmensen die zich bedrogen voelen halen verhaal op de gidsen die proberen ons weer het leidend voorwerp van het probleem maken. Ik blijf vriendelijk lachen en wij blijven vriendelijk op de houten bank aan het raam zitten. De conducteur verschijnt en dan is het probleem snel opgelost.
Alleen het Engelse woord: ‘Corruption’, is voldoende om de plichtgetrouwe conducteur in de houding te laten springen terwijl hij langzaam zijn vlakke hand naar de rand van zijn smetteloze pet brengt.
Een korte blik op mijn vervoersbewijs dat aangeeft dat wij in alle vroegte vanuit "Satani Bangkok Noi” zijn vertrokken brengt een brede glimlach op zijn mond en respect voor ons vroege vertrek in zijn ogen.
Enkele korte luide bevelen in het Thais is voldoende om de gidsen te laten afdruipen en de dagjesmensen te kalmeren. Een laatste vriendelijke knik naar mij en een voor iedereen duidelijk gebaar met zijn uitgestoken wijsvinger naar mijn zitplaats dat wij het recht hebben om aan het raam te zitten.
Elke dwarsligger is een mensenleven wordt er altijd over de doden spoorweg verteld! Het zijn niet alleen krijgsgevangen van de Jappaners die hier zijn omgekomen maar ook slaven en tegenstanders van de Thaise regering in de jaren veertig.
Die regering gaf de Japanners vrij spel in Thailand zolang zo ook alle tegenstanders van de zittende Thaise regering om de zeep hielpen. Een duistere periode in de Thaise geschiedenis. Het meest vreemde voor mij is nog dat een Japanse investeerder een enorm resort heeft gebouwd met uitzicht op de doden spoorweg. Hier aan de beruchte Birma-spoorlijk heeft de tweede wereldoorlog al veel van haar waardevolle lessen voor de mensheid verloren!
Nadat we de brug zijn gepasseerd, en de trein al bijna leeg is, is er aan het einde van de spoorlijn helaas heel weinig tijd om uit stappen en wat rond te kijken. Hedendaags stopt de trein slechts tien minuten aan het einde van de spoorlijn in Nam Tok, de tijd die nodig is om de oude diesel/elektrische locomotief van de achterkant weer naar de voorkant te rangeren. In die tien minuten verlaten de overgebleven toeristen de trein en maken plaats voor de volgende kudde toeristen die naast het spoor staan te wachten in de hoop ook een plaatsje aan het raam te bemachtigen.
Elke keer wanneer ik in Nam Tok kom wordt het drukker en ik kan me niet aan de gedachte onttrekken dat het hier over tien jaar een complete chaos zal zijn. Ik stuur Dean op pad om voor ons drieën nieuwe kaartjes naar Kanchanaburi te kopen Zelf ga ik op pad voor enkele geroosterde kippenpoten met kleefrijst voor de late lunch. Henk blijft achter met de belangrijkste taak van het team om onze zitplaatsen aan het raam bezet te houden.
Bij terugkomst in de trein kijken enkele toeristen ons vreemd aan. Henk heeft zijn taak goed uitgevoerd en wij hebben onze plaatsen aan het raam behouden. Ik deel de kippenpoten en de kleefrijst uit. Na een korte uitleg hoe je dit eenvoudige klassieke Thaise gerecht moet eten slaan Dean en ik aan het schrokken. Henk onderzoekt de gegrilde kippenpoot als een patholoog anatoom. Wij hebben geen idee waar hij naar op zoek is. Veren, haren of misschien levende maden?
Met enige terughoudendheid zet hij zijn tanden in het vlees van de dode vogel. Dean en ik volgen het tafereel met veel interesse. Waarschijnlijk wordt hier al de toon gezet voor Henk zijn voorkeur voor zijn eten in de komende dagen.
Op het kleine station in Kanchanaburi, net na de spoorbrug, stappen we uit en ik wil meteen op weg naar het beoogde guesthouse. Henk klaagt dat hij eerst foto’s wil maken en ook de brug filmen. Mijn uitleg dat we hier over een drie kwartier weer terug zijn valt op doveman’s oren.
Ik ben de precieze locatie van het guesthouse waar ik een paar keer heb geslapen vergeten. Het klagen van Henk gaat maar door en nu is de afstand die we moeten lopen naar onze slaapplaatsen het leidend voorwerp van zijn klaagzang. Om de vijftig meter probeer ik me te oriënteren maar het lukt me niet, ondanks een paar bekende gebouwen, het guesthouse te lokaliseren. Met elke stap die zetten wordt het gezeur van Henk minder.
Uiteindelijk kies ik ervoor om een ander guesthouse aan de rivier te proberen. Slaapplaatsen komen en gaan in de toeristische plaatsen in Thailand. Of ze maken plaats voor hotels en restaurants, snel geld is de taal die vandaag de dag in Thailand gesproken wordt.
Het Mr Tee Guesthouse is niet slechter dan het vorige guesthouse uit mijn herinnering. Het is maar voor twee nachten dus moet het maar. Het is even wennen voor de nieuwe backpackers wanneer ze hun slaapplaatsen voor de komende twee nachten aanschouwen, in gepaste stilte aanvaarden ze mijn suggestie.
Een steenhard bed met alleen een oude acryl deken en een koude douche in een ruimte die de titel badkamer nauwelijks kan dragen. Maar wat kan je verwachten voor € 4,50 per kamer per nacht? Ik ben allang blij dat niemand het idee oppert om een kamer te delen!
Na een korte installatie in de bungalow en de andere officiële handelingen aan de receptie lopen we rustig terug naar de brug. Nu is er alle tijd om foto’s en films te maken! Midden op de brug toasten we met een paar ijskoude Singha biertjes, volgens Henk het een veel te vroeg tijdstip om bier te drinken, op de goede start van deze korte rondreis. We zijn vol goede moed en het gaat tot nu toe gelukkig allemaal vlotjes.
Het schemert al wanneer we bij het guesthouse terug komen. Het laatste stuk ging niet zo snel omdat onze Thaise grasparkieten jager bij elk verlicht huis langs de weg bleef staan om te zien wat er binnen allemaal voor vrouwelijk vlees word aangeboden. Weinig dus, en dat heeft hij nu gelukkig zelf ook wel in de gaten!
De meerderheid van onze beslist dat we vanavond bij het guesthouse zullen blijven voor het avondeten. Maar eerst nog een koud biertje! De Thaise menukaart heeft alle bekende toeristen favorieten en Dean stelt voor om mij een viertal Thaise gerechten te laten bestellen en dan gewoon de rekening te delen. Een paar ogen aan onze tafel scant de menukaart naar een gerecht dat ook op elke Hollandse camping in Spanje zou worden geserveerd. Uiteindelijk kiest Henk voor spaghetti Bolognese, een van zijn grootste favorieten zoals hij het enthousiast aan ons laat weten.
De rijst, en onze drie gerechten, worden geserveerd terwijl we genieten van het uitzicht op de brug over de“River Kwai” en natuurlijk de rivier zelf. De spaghetti blijft wel heel erg lang weg en terwijl wij al aan onze tweede grote fles bier beginnen is het voor Henk zijn neus nog steeds leeg. Onze borden zijn al bijna leeg! Zonder een woord te zeggen, met trouwe hondenogen, zit hij mij te smeken om eens te gaan vragen waar zijn spaghetti blijft. Zodra de derde grote fles Singha aan Dean en mij wordt geserveerd vraag ik in mijn beste Thai wat er met de spaghetti is gebeurd. Het is het meest verstandige om Henk maar niet in te lichten wat het antwoord is.
Mijn, ‘Het is bijna klaar!’, is voldoende om een zure glimlach op zijn gezicht te brengen.
Nog voordat de spaghetti is geserveerd zitten Dean en ik bij een Nederlandse jongen aan tafel genaamd Marcel. Hij is afgekeurd en woont al een paar jaar in Kanchanaburi. Hij komt hier bij het guesthouse twee keer per week kaarten. Kaarten om geld welteverstaan, de meeste Thai zijn ook niet vies van een gokje. Marcel zal ook moeten wachten tot de kok klaar is met de spaghetti voor Henk!
Marcel helpt ons onverwacht goed op weg. Hij zorgt ervoor dat er morgenvroeg drie brommers voor ons klaar staan. Dean en ik zijn het er over eens dat we brommers voor een dag gaan huren. Het is voor Henk ruim dertig jaar geleden dat hij brommer heeft gereden. Hij blijft maar klagen dat hij het geen goed idee vind. Dat wordt morgen dus lachen! Ik heb geen trek om de hele dag met hem achterop rond te rijden, zoals in Pattaya. De keuze voor Henk is dus zelf rijden òf in Kanchanaburi blijven en jezelf vermaken.
Henk heeft zijn spaghetti ondertussen genuttigd en begint voorzichtig te hengelen hoe laat we op stap gaan. Hij hoort de muziek en de Thaise Grasparkieten in de verte, in de Thaise bebouwde jungle,zingen.
Op stap? We staan morgen om zeven uur op en zijn de hele dag op de brommer onderweg. Wanneer hij op stap wil dan gaat hij maar, hij heeft een sleutelhanger met de naam van het guesthouse er op dus zal hij vannacht niet verdwalen.

Thailand: Een nieuwe start

Bangkok (Merry V Guesthouse), donderdag 4 januari 2007

Mijn laptop is helaas nog niet gerepareerd en dus moet ik nu de verhalen op de ouderwetse manier met pen en papier schrijven. Dat is een beetje jammer want op deze manier gaan er toch wel heel wat indrukken verloren. Het neemt ook duidelijk meer tijd in beslag, tijd die ik liever op een andere manier had ingevuld. Terwijl ik schrijf kijk ik op het kleine beeldscherm achterop mijn nieuwe camera de foto’s. Dat zijn de digitaal vastgelegde herinnering die ik als een kralensnoer aan elkaar rijg tot een verhaal van woorden.
Na de Westerse feestdagen, die we uitbundig hebben gevierd, is het eindelijk tijd om er met de jongens op uit te trekken. We hebben Henk gevraagd of hij misschien een dagje eerder, gisteren dus, wilde vertrekken. Nee dus! Hij mist zijn Thaise grasparkieten, zoals hij zijn meisjes noemt, al voordat we zijn vertrokken. Maar hij wil ook niets missen van onze korte reis door Thailand en later spijt hebben dat hij niet is meegegaan. We nemen Henk mee uit pure beleefdheid. Dean en ik zijn bang dat Henk de Vries niet in het team zal passen. Hij heeft tenslotte heel andere interesses dan Dean en ik.
Op deze donderdagochtend kijken Dean en ik elkaar in stilte vragend aan terwijl we nippen van onze oploskoffie. Zal Henk wel verschijnen? We hebben onze twijfels. Henk heeft het opperbest naar zijn zin in Pattaya en kan maar heel moeilijk afscheid nemen van zijn harem. Vroeg naar bed zit er al helemaal niet in voor hem.
‘Allemaal verloren tijd!’, predikt hij als de dominee van zijn kansel.
Hij kan het nog steeds niet bevatten dat er honderden meisjes in Pattaya zijn die tegen hem praten. Hij schuimt tot diep in de nacht de straten van Pattaya af en draait virtuele nachtdiensten terwijl Dean en ik elke ochtend vroeg op pad gaan om zoveel mogelijk van de dag te maken en zoveel als mogelijk te kunnen bezichtigen.
Henk is op tijd en de taxi een paar minuten te laat. We hebben het andersom verwacht. In een vlotte rit zoeven we naar Bangkok waar we de eerste nacht zullen doorbrengen. Het is onderweg beangstigend stil in de taxi. Henk haalt slaap in en Dean en ik kijken elkaar (on)begrijpend aan. Als dat de komende week maar goed gaat?
Het Merry V. Guest House, waar ik al honderden nachten heb doorgebracht is door mij gekozen als eerste plaats om te overnachten. Dean, die voor de eerste keer in Thailand is, heeft alleen mijn verhalen aangehoord over het backpacken in het algemeen. Hij heeft geen enkele ervaring en hij heeft geen flauw idee over wat hem de komende dagen te wachten staat. Ik heb een korte rondreis door het westen van Thailand uitgestippeld die we naar believen enkele dagen kunnen inkorten of langer maken.
Henk die al vaker in Thailand is geweest is nooit verder gekomen dan een paar nachten in Bangkok in een klein hotel. We hebben steeds een kamer gedeeld zodat Henk zoveel mogelijk geld voor zijn meisjes kon besparen. Het met zijn drieën een kamer delen is dan ook de eerste backpacker ervaring die de boys te verwerken krijgen.
Het gebrek aan privacy brengt bij Henk het zweet op zijn voorhoofd. Het delen is deze keer niet om geld uit sparen maar om er zeker van te zijn dat er niemand te laat opstaat en de anderen laat wachten. Een trein later bestaat deze keer niet! Er zijn maar twee treinen per dag van Bangkok naar Nam Tok.
Deze foto van het team is van ons bezoek aan Bangkok twee weken eerder. De gezelligheid straalt ervan af! We zijn op deze ochtend al vroeg in Bangkok. Onze kamer is gereed en we worden met open armen ontvangen in het Merry V. Guest House.
De gesprekken tussen ons willen niet echt los komen en wanneer er dan toch een gesprek ontstaat dan duurt het gesprek nooit lang. Binnen twee minuten is het gesprek weer in Pattaya bij de grasparkieten aanbeland. Ook NIVO-Sparta kan Dean en mij niet bekoren als onderwerp voor een gesprek. Een van ons drieën is nogal kort van stof en de andere twee hebben geen interesse over verhalen van Thaise grasparkieten of een amateurvoetbalclub in Nederland.
Dus trekken maar de stad in om wat rond te slenteren. China Town verveeld tenslotte nooit, dus dat word onze bestemming. Er is hier voldoende te zien op nog geen half uur van ons guesthouse. Henk filmt er op los en verwisseld zijn videocamera regelmatig met zijn fotocamera. Hij lijkt zijn gedachten nu eindelijk verzet te hebben van Pattaya naar onze korte rondreis.
Het Aziatische voedsel, en met name de gedroogde garnalen en vissen, zijn niet ieder zijn ding. Henk verlaat kokhalzend en klagend de groep. Er is weinig positiefs over de rest van onze wandeling door China Town te melden!
Aan het einde van de toch wel lang durende middag drinken we een paar biertjes op een van de honderden terrasjes die je rond Khaosan Road kan vinden. Hoewel Henk erover klaagt dat het nog wel erg vroeg is om bier te drinken genieten Dean en ik van het ijskoude gerstenat.
Het is erg vreemd dat geen enkele van mijn twee reisgenoten me ook maar een vraag heeft gesteld over wat we de komende dagen gaan doen. Ik denk dat ze het maar over zich heen willen laten komen! De leiding uit handen geven is natuurlijk de gemakkelijkste oplossing.
Op het platteland, buiten de toeristengebieden, van Thailand is westers eten, en dat is wat Henk prefereert, erg zeldzaam. Als afscheidsmaaltijd van de bewoonde wereld gaan we shoarma met patat eten bij het Shoshana Restaurant. Gelukkig smaakt het mijn beide gasten net zo goed als het mij smaakt. De bierconsumptie staat deze avond op een laag pitje want we moeten morgenvroeg om half zes op om de trein te kunnen halen.
Om een uur of elf stel ik voor om naar bed te gaan. Onze nachtbraker kijkt een tiental keren op zijn horloge en kan het maar moeilijk geloven dat hij op dit vroege tijdstip naar bed moet. Dit is het tijdstip waarop hij normaal in Pattaya pas op stap gaat. Waarschijnlijk twijfelt hij dat hij beter in Pattaya had kunnen blijven?
Na enig tegenstribbelen accepteert hij met een duidelijke tegenzin mijn advies om niet alleen op Khaosan Road te blijven maar te gaan slapen. Hij mag van mij best op stap gaan maar dan moet hij eerst mee naar het guesthouse om zijn spullen te pakken en op zoek gaan naar een andere kamer.
Dean en ik hebben er geen trek in om midden in de nacht wakker te worden gemaakt om een dronken Henk binnen te laten en naar zijn bed te begeleiden. Om kwart over elf liggen we in onze kistjes, morgen om half zes op (de tweede ervaring) om de veerboot over de rivier naar het treinstation Bangkok Noi (Rot fai) te nemen. De trein vertrekt om 10 over half acht. Onderweg naar de trein moeten we ook nog wat te eten zien te kopen want het is een lange zit naar onze bestemming.

Nederland: Dromen van Zaltbommel

Pattaya (Doughy's GH (14), maandag 22 april 2013

Eindelijk is onze laatste dag in Thailand aangebroken, de dag voordat we teruggaan naar Nederland. Het was een ongeplande, lange en opwindende reis van ruim zes maanden. Een reis die begon in Thailand en ons via Maleisië naar Zuid-Korea bracht. Het hoofddoel van deze reis.
Toen we weer terug in Maleisië waren kwam voor ons de grote ommekeer! We hadden het al vaker besproken, maar steeds werd het door Lyka uitgesteld naar een later tijdstip. In de slaaptrein van Alor Setar naar Bangkok - op 3 december 2012 - kwamen we overeen dat Lyka de “inburgeringscursus in het buitenland” voor het visum voor Nederland zou gaan doen. Vanaf het moment dat ze ermee had ingestemd had ze er alweer spijt van en keek er enorm tegen op.

Voor mij braken er toen hele drukke tijden aan! Ik moest van alles en nog wat regelen, en betalen, voordat we aan die school konden beginnen. Zonder dat Lyka het wist had ik al bij diverse inburgeringsscholen informatie ingewonnen en het was voor mij ook een moeilijke keuze.
Pattaya òf Bangkok?
Uiteindelijk hebben we samen voor Bangkok gekozen. De school van Richard - “Nederlands leren in Bangkok” - leek ons na een kort oriënterend gesprek met de cursusleider de beste. Richard kwam prima over! Serieus, toegewijd en een hoog slagingspercentage. Daar ook nog bij dat wanneer we in Bangkok naar school zouden gaan Lyka niet de afleiding van haar vriendinnen in Pattaya zou hebben.
Niet ver van de school werd er een mooie kamer gevonden en wij betrokken net na het nieuwjaar deze nieuwe kamer voor twee maanden in Bangkok. En om eerlijk te zijn vond ik het heerlijk om weer eens voor langere tijd in deze bruisende metropool door te brengen. De cursus zou op 7 januari beginnen en op 15 februari klaar zijn. Lyka had op 19 februari een afspraak op de Nederlandse ambassade om het examen af te leggen. Dat was allemaal op voorhand vastgelegd en betaald.
Het waren zoals verwacht twee heerlijke maanden in Bangkok. We maakten nieuwe vrienden, ontdekten nieuwe gerechten in de duizenden restaurants, gingen op stap om een ijskoud biertje te drinken en studeerden elke dag een paar uur de Nederlandse taal. Halverwege de cursus was het duidelijk dat Lyka er goed voor stond en menig middag, en avond, luisterde ik naar haar stem terwijl ze hardop de Nederlandse zinnen herhaalde die uit de oordopjes van haar iPod kwamen. Ze was toegewijd zoals ik het nog nooit van haar gezien had. Het was duidelijk dat ze het niet alleen deed om mij een plezier te doen. Ze zag zelf ook een toekomst voor ons in Nederland.
Het examen op de Nederlandse Ambassade verliep prima en op 20 februari konden we samen met het diploma “inburgeren in het buitenland” eindelijk het MVV visum voor haar aanvragen.
Maar die visumaanvraag bij de Nederlandse ambassade liep niet geheel op rolletjes! Een week voor het examen had ik onze tickets van 27 februari naar 23 april verzet. Twee maanden om de aanvraag te verwerken leek mij persoonlijk wel voldoende. Lyka had enkele maanden geleden binnen drie dagen een meerjarig visum voor de Schengen staten gekregen.
De dagen verstreken en het leek er erg lang op dat ook de nieuwe datum niet zo worden gehaald, met enorm veel stress tussen ons als gevolg. Gelukkig kregen we op 17 april het goede bericht dat de IND een positief advies had afgegeven. We kunnen met een gerust hart op 23 april naar Nederland vliegen.
En daar zitten we dan samen op de kamer! We zijn net klaar met pakken en kunnen het niet geloven hoeveel rotzooi je in vijf maanden bij elkaar kan verzamelen. Natuurlijk gaan er ook wat spullen mee terug die anders in een doos bij vrienden achterbleven. We gaan nu voor een heel lange tijd naar Nederland.
Een laatste biertje en Bacardi Breezer, voor de laatste keer een visje eten bij “Kiss food and drink”, afscheid van vrienden nemen en dan naar bed.

En waar dromen we dan van?

Mooie fietstochten langs de rivieren

Lekker eten

De Bommelse toren

Een biertje bij ‘t Stadscafé en in de Spin

Een lege Boschstraat op zaterdagavond

En nog heel veel meer, we hebben nog voldoende dromen waarvan we hopen dat die in een niet al te verre toekomst zullen uitkomen.

Nu de missie geslaagd is willen we graag met name “Kessel & Smit Makelaardij”, “van Heusden Accountancy” en alle anderen die voor ons op de meest moeilijke momenten direct klaar stonden om te scannen, te printen en te emaillen heel erg bedanken omdat het zonder jullie nooit was gelukt.
We zien jullie over twee dagen en als we elkaar persoonlijk begroeten een toast uitbrengen op de fantastische afloop van het avontuur om Lyka een vaste plaats in de Nederlandse samenleving te geven.

Welterusten, morgen om half vijf weer op.