Zuid-Korea: Voorbereidingen voor een treinreis

Busan (So Yu Hotel) 609), donderdag 14 mei 2026

Na de voorbereidingen voor het ritje met de trein vandaag in Haeundae Beach, gisteren, moet ik vanochtend vroeg op pad om een treinreis te onderzoeken naar een wel heel bijzonder houten paviljoen in Jinju.
Het moderne paviljoen aan de rivier is een fusie van oude technieken met moderne materialen. Wanneer je binnen staat lijkt het dat houten bomen het dak dragen! Dat moet ik met mijn eigen ogen gaan zien!
Voor mij is de architectuur in het verre oosten meer dan interessant. De eeuwenoude houten tempels en kastelen zijn gebouwd met een vakmanschap dat de samenleving in het westen helemaal heeft verloren. Anonieme betonnen torens met veel glas en metaal zijn de foeilelijke norm geworden in de moderne wereld.
Zoals gewoonlijk sta ik naast mijn bed zodra de zon zich vertoont. Het minste geringste straaltje zonlicht op mijn gezicht is voldoende om mij te doen ontwaken. Eerst een bakkie vers gezette koffie en dan aan de foto’s en verhalen. Korea, ik vertik het om nog over twee staten te spreken binnen dit fantastische door socialisme verscheurde land, is een fascinerende bestemming die mij nog elke dag verbaasd.
Om zeven uur gaan de gordijnen, en het raam, open waarna er een frisse bries schone zeelucht naar binnen stroomt. Lyka slaapt nog als een baby en ze maakt mij jaloers dat ik op mijn oude dag niet meer zo goed, en vast kan slapen. Mijn gedachten gaan uit naar een boek waar we enkele maanden geleden in de boekbinderij aan hebben gewerkt.
Tijdens het vouwen, vergaren, naaien, binden en omslag aanbrengen riepen Lyka en ik regelmatig tegen elkaar: ‘Hier zijn wij ook geweest!’ We herkenden gebouwen die we zelf hebben bezocht. Onze herinneringen tijdens het werk zijn de beloningen voor onze reizen. Niet vakantie! Reizen is heel wat anders! Lange periodes weg van je geboortegrond is niet voor iedereen weggelegd. Dat vergt een bijzondere emotionele instelling die maar weinig mensen hebben of kunnen zichzelf kunnen opleggen.
In het boek “Timbercraft, lost tectonics from East Asia” worden de eeuwenoude, en ook moderne, houten monumenten van Zuid-Oost Azië beschreven inclusief een duidelijke uitleg over de gebruikte technieken door de timmerlui.
Om het Pavilion of Floating Lights in Jinju te boeken zullen we met de trein moeten reizen. Het is een stevige dagtocht maar een die ik zeker wil maken om dit bijzondere bouwwerk te kunnen bezoeken.
Na de gebruikelijke boterhammen met koffie laat ik Lyka achter in de hotelkamer want ze heeft wat tijd voor zichzelf nodig. Ik vindt dat niet erg omdat wanneer ik alleen zwerf meer tijd en oog heb om mijn omgeving te observeren. In een stad als Busan is er zoveel te zien dat je gemakkelijk over bijzondere zaken heen kijkt. Sociaal, cultureel en historisch is Busan een stad waar ik maanden zou kunnen rondzwerven.
Op een korte afstand van het hotel kom ik in een buurt terecht die mij enigszins verward. Het gebied heet de 40 traptreden. Een beeld, of monument, dat lijkt op een bal waar vlammen uitkomen kan ik niet thuisbrengen. Ook niet later wanneer ik het dieper onderzoek. De Chinese krijger is een verschijning die je overal in de wereld kan tegenkomen. Chinezen zijn nu eenmaal door de gehele geschiedenis goede krijgers en militaire strategen geweest.

Wat gebeurde er met de reiziger die huilend de Veertig Trappen afdaalde, weg van zijn geliefde thuis?
De Veertig Trappen waren een toevluchtsoord voor vluchtelingen die ernaar verlangden terug te keren naar hun geboortestad. Beklim de veertig treden en ervaar hoe het verdriet van het leven voor deze vluchtelingen moet zijn geweest.
De Veertig Trappen, gelegen vlakbij station Jungang van metrolijn 1 in Busan, werden het middelpunt van het leven van de vluchtelingen die vanuit het hele land naar het oude stationsgebouw van Busan waren gekomen. De Veertig Trappen dienden als doorgang tussen de kade van de haven van Busanhang en de sloppenwijk op de heuvel, als plein waar gescheiden families elkaar ontmoetten en als markt voor de verkoop van hulpgoederen. Er bestond een gezegde: "Laten we elkaar ontmoeten bij de Veertig Trappen in Busan", en sommigen wachtten bij de trappen in de overtuiging dat dit waar was. De Veertig Trappen zijn een plek die de smarten van het zware leven van vluchtelingen rondom het station van Busan herbergt.

De trap was oorspronkelijk een verbinding tussen de dokken van de haven en de krottenwijk tegen de heuvels van Busan waar de gevluchte Chinezen woonden. De Chinezen waren aan het begin van de 20ste eeuw naar Busan gevlucht om zo ver als mogelijk van hun geboorteland te zijn.
Het beeld van Guan Yu, de God van de Oorlog, en Yu Ji , de geliefde van de Chinese krijgsheer Xiang Yu, verbazen mij wel enigszins. Natuurlijk ben ik tijdens mij derde bezoek aan Korea bekend met de geschiedenis van dit fascinerende land. Maar zoveel Chinese geschiedenis als bijvoorbeeld in Maleisië had ik nooit verwacht aan de zuidwestelijke punt van het schiereiland.
Op weg naar de Shanghai Gate besef ik dat de omgeving met voorbedachte rade is verandert in een toeristische trekpleister. Het is tot een Chinatown verbouwd dat nu langzaam veranderd in a Russiantown! Let op het cyrillisch schrift op de gele lichtbalk links? Hippe koffietentjes en restaurants langs beide kanten van de “Daeyeong-ro 243beon-gil”. Souvenirwinkeltjes en kruideniers die etenswaren uit het thuisland verkopen. Een heel andere wereld binnen een heel andere wereld!
Busan is een belangrijke havenstad aan de Japanse Zee, ook wel de Oostzee genoemd, en een knooppunt in de internationale scheepvaartroutes. Vanzelfsprekend leggen er ook veel Russische koopvaardijschepen aan voor een langere, of kortere tijd, aan in Busan. Af en toe hoor ik Russisch praten tussen vreemd vogels die mij passeren op straat.
Het Choryang Modern History Gallery doet op het eerste gezicht toch wel heel Chinees aan. Naast de rode poort is een Russisch restaurant gevestigd die hun Russische gerechten aankondigen. Het is een vreemd mengsel van culturen die het vuurrood om verschillende redenen hebben gebruikt. Het rood van de Chinezen staat voor geluk, voorspoed en vreugde. Het rood van de Russen staat voor de overwinning van de socialisten in de Russische revolutie. De Russische Revolutie in 1917 was een grote omwenteling die een einde maakte aan het tsarenrijk en leidde tot de eerste communistische staat ter wereld. Over het succes van de revolutie kunnen we discussiëren, ieder zijn eigen invulling over het socialisme en het communisme.
Een lange muur langs een stille zijweg is omgetoverd tot een galerij met kleurrijke keramische kunstwerken. Honderden, zo niet duizenden, geglazuurde tegels zijn samengesteld tot taferelen uit de Chinese klassieke literatuur. De Drie Koninkrijken wordt nog steeds veel gelezen.
Het keramische kunstwerk “Eed in de Perzische Boomgaard” trekt mijn bijzondere aandacht. In bijna alle Chinese tempels zie je drie beelden met baarden naast elkaar bij het altaar. Zouden die beelden in de tempel de zelfde personen uitbeelden? Zijn het Cao Pi, Liu Bei en Sun Quan?

• Cao Pi: Stichter van het koninkrijk Cao Wei, hij nam de troon over nadat zijn vader Cao Cao de macht in het noorden had gevestigd.
• Liu Bei: Stichter van het koninkrijk Shu Han in het zuidwesten.
• Sun Quan: Stichter van het koninkrijk Oostelijke Wu in het zuiden.

Onder de Paifang Gate door verlaat ik China Town. Gewoon de straat oversteken en ik sta op het plein voor het moderne treinstation van Busan. Nu ben ik omringt door lokale reizigers op zoek naar een trein, een bus of een metro. Op weg naar het werk, hun thuis of naar een afspraak met vrienden of familie. Op deze drukke plaats valt het nog meer op dat er heel weinig toeristen zijn in Busan. Een verdwaalde blanke man spreekt Engels met een sterk Amerikaans accent tegen zijn Koreaanse reisgenoot. Ondanks het feit dat er ruim 28.000 militairen zijn gestationeerd in Zuid-Korea kom je ze maar zelden tegen.
Op heel veel plaatsen kom je dit vriendelijke vogeltje tegen. Het is de mascotte van Busan, de zeemeeuw die je in levende lijve opvallend weinig ziet in de stad aan de zee. Komt dat omdat de stad een toppunt van properheid is? Ik moet even wachten tot het mijn beurt is om een foto van het cartooneske en ontwapende vogeltje te kunnen maken
Het moderne treinstation van Busan is meer dan een knooppunt voor het openbaar vervoer in deze wijd verspreide wereldstad. De moderne architectuur is het toppunt van efficiëntie en comfort voor de reizigers en bezoekers. Er zijn restaurants en kleine winkels die dagelijkse boodschappen verkopen.
Mijn darmen spelen wat op dus ga ik eerst op zoek naar een toilet. Zoals verwacht is het brandschoon en hangt er een kaart met de schoonmaakbeurten, inclusief de tijd en de schoonmaker, aan de wand naast de deur. In dit ontwikkelde land komt er niemand op het idee om de kaart weg te nemen of kapot te maken. Wat leven we dan in Europa tussen de wilde barbaren.
Treinen en mannen, een huwelijk dat in de hemel is bedacht. Het is alweer veertien jaar geleden dat we de laatste keer in Korea waren. Toen hebben we een paar keer in de KTX gereden. Ik mag aannemen dat het materieel ondertussen vernieuwd, of misschien gerenoveerd is.
De Nederlandse Spoorwegen kan ook nog veel leren van het treinen in Azië! De treinstellen zoals op de foto werden geproduceerd door Alstom in Frankrijk. Ze zijn gebaseerd op de TGV treinstellen die al vanaf 1981 het Franse landschap doorkruisen.
Koreanen zijn net als Japanners meesters in het verkrijgen van een vanzelfsprekende zelfvoorzienend zijn. De Franse treinstellen rijden al sinds 2004 in Korea en sindsdien hebben de Koreanen veel ervaring opgedaan met de KTX en zelf de opvolger hebben ontworpen en gebouwd. De KTX-Sancheon, gebouwd door Hyundai Rotem, wordt de opvolger voor de hogesnelheidstrein die in Korea ook onmisbaar is geworden. Het is nu eenmaal sneller en goedkoper dan vliegen!
In de vertrekhal van het treinstation van Korail in Busan waan je je op een luchthaven! Krakend helder, niet overdreven druk door het enorme vloeroppervlak, en omringt door winkeltjes die het reizen met de trein voor je aangenamer zullen maken.
Mijn ogen scannen de omgeving af naar loketten waar ik informatie over de geplande treinreis kan krijgen. Na drie rondjes geef ik het op en ga naar de algemene informatiebalie. Een gezette jongeman, die zeker nog geen vijfentwintig jaar jong is, zit geconcentreerd naar zijn Samsung mobiele telefoon te staren. Ik laat hem, hij lijkt druk en zodra hij klaar is kan ik hem om informatie vragen.
Enkele minuten later begint hij te juichen en steekt beide vuisten in de lucht. Ik hoef er niet erg lang over na te denken wat de dikkerd aan het doen is. Mijn vlakke hand daalt met een klap neer op de balie waarna de zwetende jongen zich een hoedje schrikt en bijna zijn telefoon uit zijn handen laat glippen.
Verschrikt zegt hij: ‘Yes?’
Ik antwoord: ‘No!’, en hij is nu duidelijk helemaal van slag.
Mijn ontwapende lachen brengt hem terug tot de werkelijkheid en hij begint van de zenuwen met mij mee te lachen.
‘Waar kan ik kaartjes kopen voor de trein naar Jinju?’, vraag ik hem hem.
Hij wijst naar de vloer en zegt:’ Volg de blauwe lijn!’
Nog voordat ik op gehoorafstand ben is de voluptueuze jongeman alweer druk met zijn videospel op zijn telefoon. Verloedering, of gebrek aan motivatie om je werk goed te willen doen?
Aan het einde van de blauwe lijn stuit ik op vijf verkoopautomaten met het logo van Korail er op. Het is mij meteen duidelijk dat de meeste passagiers in Korea hun treinkaartjes op het internet kopen. Deze verkoopautomaten, die ook contant geld accepteren, lijken hoofdzakelijk voor toeristen en last-minute boekingen. Treinkaartjes zijn bijna altijd op naam en met een stoelnummer. Alleen lokale treinen zijn vrij instappen! Zou dat wat voor de Nederlandse Spoorwegen zijn? Een zwartrijder op de zitplaats in de intercity van iemand die wel betaald heeft!
Zodra mijn vinger landt op het aanraakbeeldscherm kom ik voor mijn gevoel in een zeer natuurlijke digitale omgeving.

• Eerst de gewenste taal, en dat zijn er meer dan ik heb verwacht.
• Het station van vertrek is automatisch ingevuld en de verkoopautomaat vraagt mij om mijn eindbestemming en de datum van vertrek.
• Enkele seconden later rolt een lijst met belangrijke treinstations naar beneden en ik kies per ongeluk het verkeerde treinstation.
• Het scherm knippert en ik weet dat er wat fout is gegaan.
• Nog maar een keer door alle schermen en dan kies ik de juiste Jinju.
• Er verschijnt een ellenlange lijst met treinreizen op verschillende tijdstippen, inclusief treinnummers, met verschillende overstap mogelijkheden en verschillende treinen. Wat nog het meeste opvalt zijn de verschillende tarieven voor dezelfde treinreis van A naar B!

Er is een mooie aansluiting, met een fijne vertrektijd, en we hoeven maar een keer over te stappen. De prijs voor ons samen voor een retour is ₩ 53.200 (€ 32,65) met de Korail-KTX naar Jinju voor een bijzondere excursie is natuurlijk een koopje!
Mijn eenzame missie, noem het gerust een klein avontuur, voor deze ochtend zit er op. Ik zoek een plaatsje op de rand van een granieten bloembak en koop bij de 7-Eleven een blikje Coke Zero. Korea, en met name Busan, trekt langzaam aan mij voorbij. Zonder Afrikanen en vrijdagmensen uit het Midden-Oosten. Vroeger was Hollandistan ook zo!
De trappen tegen de heuvels in Busan blijven mij verbazen. Je moet echt heel gezond en mobiel zijn om als een mens op leeftijd hier te kunnen overleven. Aan het voedsel ligt het in ieder geval niet. Elke maaltijd die we nuttigen is gezond met veel verse groenten, vlees en vis. Zelfs de supermarkt van Lotte straalt gezond eten uit.
Ik neem een afslag in een onbekende straat en sta ook hier oog in oog met een mooie bronzen beeldengroep. De sculpturen tonen een vader en zoon die uitrusten na zwaar werk, met één figuur liggend op een jige (traditionele Koreaanse A-frame drager).
Het monument herdenkt de arbeiders en vluchtelingen die in de jaren 1950 rondom de 40 trappen in Busan leefden en werkten. De beeldengroep doet mij denken aan mijn geliefde Singapore. Ook een heerlijke stad die zich helaas uit de markt heeft geprijsd. Een dagje Singapore kost tegenwoordig zo maar € 150,-, en dan doe je niets bijzonders! Dan is Busan andere en betaalbare koek.
Ik moet haast maken want vanmiddag hebben we nog een leuke afspraak met een andere trein. Met ferme stappen ga ik richting het So Yu Hotel en stop voor een moment bij dit bord op het trottoir voor een restaurant.
Wij houden van de gebakken makreel die in Japan Saba wordt genoemd. De maaltijden voor mij op het reclamebord kosten ongeveer € 8,25 per stuk! Daar moeten we een keer gaan eten voordat we vertrekken. Nu snel terug naar het hotel en op pad voor een nieuw avontuur!

Nederland: Trots op deze mijlpaal

Zaltbommel (Op de bouwplaats), maandag 10 augustus 2026

Op 20 november 2006 schreef ik mijn eerste verhaal voor een website over mijn reizen, ervaringen en belevenissen. Ik zat op een kleine hotelkamer in Singapore zonder internet. Mijn camera was een Olympus µ 720SW, het digitale tijdperk in de fotografie was voor mij al lang aangebroken. Het was meer een experiment om mij ’s avonds iets te doen te geven dan een pad naar deze bestemming.
Licht aangeschoten verschenen de eerste woorden op het beeldscherm van mijn loodzware Windows Laptop die ik overal mee naar toer sleepte. De camera’s zijn groter, zwaarder, en weer kleiner en lichter geworden. Windows heeft plaats gemaakt voor Apple OSX en dat maakte het reizen een stuk lichter en eenvoudiger.
Vandaag, een kleine twintig jaar later zijn de ruim tweeduizend pagina’s op mijn weblog meer dan een miljoen keer gelezen. Een mijlpaal waar ik enorm trots op ben! Het is de ultieme motivatie om, ondanks mijn leeftijd, verder te gaan met dit project. Ik hoop dat jullie net zoveel plezier hebben bij het lezen als ik bij het schrijven van “Travels and Troubles”.

Thailand: Wild rijden

Chiang Khan (Wilaiwan resort), zaterdag 25 december 2010

Er is nu sprake van een duidelijke botsing van ego’s tussen Jack en mijn persoon. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het vertrouwen in het vinden van een slaapplaats gisteren aan het einde van de dag al had opgegeven. Het heen en weer geschuif van de verantwoordelijkheid en de besluiteloosheid binnen de groep vielen mij in ieder geval heel erg moeilijk. Ik hou er nu eenmaal van wanneer alles goed georganiseerd is en er snel beslissingen worden genomen. Ook wanneer achteraf blijkt dat we het beter anders hadden kunnen doen. Dan is het voor mij een leermoment!
Bij het krieken van de dag zit ik al op de veranda voor onze hut. Het is koud, niet fris, maar ècht koud in het noorden van Thailand. Probeer dat maar eens uit te leggen in het koude Europa en de hordes toeristen op de Thaise stranden! Ondanks de kleine organisatorische problemen heb ik er toch weer alle vertrouwen in dat we deze reis met de motor tot een goed einde gaan brengen. Het is nu wachten op Jack en Kevin tot we weer in het zadel kunnen klimmen.
Het was gisterenavond na het avondeten al duidelijk dat we hier geen ontbijt konden verwachten. Er zit dus niets anders voor ons op dan Thais te denken en een beker instant noedels in te kopen voor het ontbijt van morgenvroeg. Kokend water, voor onder andere de Nescafé oploskoffie, zou er wel klaarstaan. Met een instant noedels als ontbijt verlaten we weer om acht uur het resort.
De jongens hebben er ook weer zin en alleen de dichte mist en de koude ochtendlucht verhinderd dat ze er samen als een haas vandoor gaan. De rustpauzes zijn op dit moment van onze rondreis ook minder geworden.
Zodra de zon eenmaal de mist heeft opgelost rijden Lyka en ik het meeste van de tijd alleen. Ik ben er nog niet helemaal zeker van maar ik denk dat ik volgend jaar gewoon samen met Lyka in december op de motor een rondreis ga maken!
Met elke meter die onder onze wielen rolt stijgt de temperatuur. De zon is onverbiddelijk en wij kunnen niet wachten totdat de temperatuur nog aangenamer wordt. De snelheid van onze reisgenoten loopt op en steeds minder zien we hun achterlichten. Ik laat mij niet opjagen want ik heb geen haast!
Bij de Phu Soi Dao Waterfall houden Lyka en ik een korte pauze om de billen wat rust te geven en de benen te strekken. We zeggen weinig tegen elkaar maar we voelen aan dat we beiden weten dat er een “haar in de boter” zit.
Er is wat mis tussen ons en de andere twee. Na deze korte pauze zijn we de andere twee motoren kwijt geraakt. Het is geen probleem want Jack heeft het ontmoetingspunt voor het einde van de middag, bij onze geplande slaapplaats, op zijn eigen Garmin Oregon staan. Laat ze samen maar genieten van de snelheid en de bochten van de Thaise bergwegen.
Anderhalf uur later stoppen we bij, een op het eerste oog, een zeer interessante tempel. De Wat Si Pho Chai is anders dan ik tot nu toe in Thailand heb gezien. Het lijkt een vreemd, maar mooi, mengsel van Birmese en Laotiaanse invloeden op de architectuur. Wat deze tempel nog meer bijzonder maakt is het ontbreken van een enkele levende ziel. Laat staan andere toeristen. We zijn in een blinde vlek van Noord-Thailand beland.
Het “Star-Trek” gevoel overvalt mij en in alle stilte sluip ik als een roofdier over het tempelterrein om de perfecte foto te maken. Dat is nu het doel in mijn leven! De perfecte foto maken.
De prooi ruikt het roofdier zoals het roofdier zijn prooi ruikt. Het is hier op het tempelterrein zo stil dat je stof kan horen vallen! De twee oude monniken staan toe dat ik deze foto maak. Een eenvoudige geruisloze knik geldt als de goedkeuring. Ik voel dat als een compliment, vertrouwen en respect. Is dit een mooie manier om rustig naar het einde van je aardse leven te kabbelen?
De jongens zijn gewoon doorgereden. Ik wilde deze tempel in ieder geval niet missen en neem rustig de tijd om foto’s te maken.
Een tiental kilometer verderop staan de twee op een brug, in de schaduw, op ons te wachten. Er worden niet veel woorden gewisseld en dat voelt vreemd aan. We volgen nu de Hueang River die hier de grens vormt met Laos en die later overgaat in de machtige Mae Kong rivier.
Een vreemd herkenningspunt, dat me geheel onbekend is, leidt ons naar een grensovergang op een nieuwe, en geheel onbekende, Nam Hueang Thai-Lao Friendship Bridge tussen Laos en Thailand. En dat blijkt een geluk bij een ongeluk! Nadat we hebben uitgevonden dat we hier onze paspoorten kunnen laten stempelen hoeven we eigenlijk niet meer naar Nong Khai. Onze paspoorten moeten worden gestempeld om een nieuw visum voor dertig dagen in Thailand te bemachtigen.
Zelf race ik zonder na te denken, en zonder problemen, de brug over. Jack wordt gestopt door de grensbewakers en moet met een betaalde Trishaw, waarschijnlijk een familielid van een van de bewakers, naar de andere kant van de brug. Aan de Laotiaanse kant zien we elkaar weer.
De sterke verhalen van Jack over grensbewakers met geladen machinegeweren boezemt me geen angst in. Op de terugweg zwaai ik gewoon met een brede glimlach terug naar de Laotiaanse, of Thaise, grenswachten en rij met de snelheid van een kogel weer Thailand binnen.
Opnieuw is het gassen en te weinig stoppen voor een pauze. Ik laat me niet intimideren, wij stoppen wanneer het ons uitkomt en ik maak foto’s van de nog maagdelijke groene Thaise heuvels. Er is een geaccepteerde rust en tegelijkertijd ook een wrijving tussen de persoonlijkheden van Jack en mij. Het blijft beschaafd tussen ons totdat we in Chiang Khan aankomen.
Het is mijn persoonlijke taak om weer voor een slaapplaats te zorgen. Jack trekt meteen zijn handen terug van deze verantwoordelijkheid zodat hij nooit verantwoordelijk kan worden gesteld door Kevin.
Aan het water van de Mae Kong rivier zijn alle kamers vol dus moeten we verder het binnenland in. Natuurlijk weet ik door ervaring waar te zoeken en zo vinden we een beetje schimmelig maar voor de prijs toch redelijk resort aan de grens van de stad.
De groep valt uiteen en de andere helft van ons gaat slapen terwijl Lyka en ik de was nog even gaan doen. Dat zijn van die kleine dingen die je onderweg ook moet doen zodra de mogelijkheid zich voordoet. Je weet namelijk nooit wanneer de volgende mogelijkheid zich aanbied!
Ook de restaurants langs de rivier hebben door de kerstdrukte volle tafels en we kunnen geen tafel aan het water vinden. Dus ook hier moeten we weer terug naar de grens van stad. Het is gelukkig niet al te ver en het ziet er voor Thaise begrippen prima uit.
Het eten in het Duang Heng Restaurant is goed maar het smaakte me niet zoals voorheen. Het meest vreemde van vandaag is echter dat we van drie dagen achterstand, door de kapotte motoren, nu plotseling op drie dagen voorsprong, door het racen en het stempelen van onze paspoorten, staan. Ik probeer onder het eten in de stilte met onze reisgenoten nog wat te bedenken om de komende zes dagen te vullen.
Morgen weer een dag in het zadel en ik vraag mij af wanneer de confrontatie tussen Jack en mij zal gaan plaatsvinden.