Zuid-Korea: Pijn in de spieren

Busan (So Yu Hotel) 609), maandag 11 mei 2026

Het was een fantastisch mooie wandeling gisteren, dat is zeker. Op deze maandagochtend moet ik wel een zware tol betalen. Ik wordt wakker met benen zo hard als kolommen van basalt. Het is de prijs voor de roem en de overschatting van je eigen kunnen. Mijn lichaam wordt steeds ouder en mijn geest denkt nog steeds dat ik meer aankan dan mijn lichaam kan verdragen. Ik zal de oplopende leeftijd moeten accepteren en er mee moeten leren leven.
Ik loop met benen recht als staken naar de badkamer om mijn blaas te legen. Sinds ik ben gaan druppelen na het plassen plas ik altijd zittend, net als in het vliegtuig. De laatste druppels hebben dan wat meer tijd om de plasbuis te verlaten en de vloer voor het toilet blijft droog.
Langzaam zak ik door mijn knieën, met een stekende pijn in mijn bovenbenen, om op de bril te gaan zitten. Heb ik mijn lichaam zo hard gegeseld gisteren op die heuvel? Je kan het niet eens een berg noemen! Mijn korte gesprek met de Koreaanse wandelaar van vierenzeventig jaar schiet door mijn hoofd. Ik heb meer lichaamsbeweging nodig.
De verse koffie wordt gezet en ik begin aan mijn dagelijkse bezigheden. Eerst een halve tablet tegen mijn diabetes en dan een slok koffie. Mijn laptop gaat open en de boekhouding is als eerste aan de beurt. Budgetteren, of beter gezegd de financiën goed in het zeil houden, is belangrijk wanneer je voor langere tijd op reis bent. Wij bevinden ons niet in een positie dat we geld over de balk kunnen gooien.
‘Geef geld uit waar het nodig is en bespaar geld waar het kan!’, is een ongeschreven wet voor de reiziger.
Eerst nog even naar de foto’s kijken en het laatste stukje (her)schrijven over de reis naar deze leuke stad in dit fantastische land.
Deze reis kies ik voor een andere opzet voor de verhalen. Ik wil me niet meer koste wat het kost vasthouden aan de volgorde. Dat maakt dat ik weken ga achterlopen en nog verhalen schrijf over het land dat we al lang hebben verlaten. Ik sla gewoon dagen over die ik later weer invul. Ik heb gemerkt dat de lezers die volgorde helemaal niet belangrijk vinden.
Lyka snurkt zachtjes in het bed naast mij. De eerste nachten was het vreemd om alleen in bed te liggen. Na drie nachten is het comfortabel om gescheiden te slapen. Het was een ongeluk tijdens het boeken en om eerlijk te zijn heb ik er wel tegenop gekeken. Nu zijn we het er samen over eens dat we in de toekomst vaker gescheiden willen slapen wanneer we op reis zijn.
Zodra Lyka wakker is gaat ze op zoek naar de koffie en ik begin aan het ontbijt. Gewoon op de hotelkamer, bruine boterhammen met oude kaas, Koreaanse Spam of leverpastei. Mooier kan de eerste maandag in Busan niet beginnen.
Een van de zaken die zeker zijn veranderd in achtentwintig jaar reizen is de manier waarop je met je vuile was omgaat. De vaak kostbare wasservice in guesthouses, hostels en hotels zijn er nog maar met mondjesmaat of helemaal op maat voor de zakenreiziger. Inclusief het strijken van de pantalons, overhemden en stropdassen.
Niets van dat voor ons. Wij gaan gewoon samen naar de wasserette. Mijn Kobo e-reader en een verse beker koffie gaan mee. Eerst een briefje van ₩ 10.000 in de wisselautomaat en met de ₩ 500 munten in de hand moet het allemaal in orde komen. De nieuwste generatie wasmachines hebben allemaal een ingebouwde wasmiddel en wasverzachter toevoeging. Je hebt dus niets meer nodig! Al ons wasgoed in de machine en negen muntjes in de gleuf, draaien maar.
Na 35 minuten is het programma klaar en verkassen we het vochtige wasgoed van de wasmachine naar de enorme droger. Een jongeman voor ons haalde een geurdoekje uit de automaat boven de geldwisselaar. Dat doen wij dus ook. Acht muntjes in de gleuf en de klok veranderd in 30 minuten. Een half uurtje later staan we de was op te vouwen en is ook deze wekelijkse taak weer tot een goed einde gebracht.
Terug op de kamer vraagt Lyka wat de plannen voor vandaag zijn.Niet veel, dat is zeker! Ik ben allang blij wanneer ik de pijnlijke spieren in mijn benen een beetje los kan lopen.
‘Dan gaan we eerst naar UNIQLO!’, roept ze.
Een prima idee want dat jasje dat we hebben gezien is een goede aanvulling voor de reiskleding. Het is een ademende, waterafstotende windvanger, een prima combinatie voor noodgevallen die ook nog eens kan worden opgerold en ingepakt in een bijgeleverd etui.
Zelf ben ik er nog niet helemaal uit of ik ook zo’n jasje wil hebben. Er is een onverwacht lichtpuntje. In Korea kun je op vertoning van je paspoort meteen de 10% BTW van je aankoop terugkrijgen! En dat loopt harder, en sneller, op dan je denkt.
‘Vanavond is mijn eerste biertje gratis!’, lach ik Lyka toe.
Het is al een uur geweest en mijn benen voelen nog net zo stijf als toen ik om half zeven uit bed kwam. Het is het juiste moment voor een Gimbap lunch op het bankje voor het restaurant in de zon. We beginnen met de tonijn Gimbap. Het is een gezonde lekkernij die gemakkelijk weg hapt. We kijken elkaar aan en de tweede wordt de kimchi variant. Kimchi, ingelegde Chinese kool, zuurkool met pit, je haat het of je kan het altijd eten. Lyka en ik behoren ik tot de tweede categorie. Zeker wanneer we in Korea zijn!
We gaan dwalen door de straten van Nampo-gil. Het is er aangenaam voor een winkelbuurt. De straten zijn versiert met kunstwerken en het verkeer wordt maar met mondjesmaat toegelaten. Een soort van verstandige middenweg tussen een voetgangerszone en een verkeersader. Een winkelstraat voor voetgangers die ook de ondernemers het beste moet geven.
Nu ik dit schrijf besef ik mij dat er maar heel weinig gewoon verkeer is. Negentig procent van het verkeer is langzaam vooruit kruipende taxi’s en bezorgers voor de winkels.
De felgekleurde, in neonverlichting ondergedompelde, Bong Bong Shop’s springen in het oog. Je kan er bijna een op elke hoek van de straat vinden. Wij kennen de machines als de ouderwetse hijskraantjes op de kermissen van vroeger. De prijzen hier zijn de honderden verschillende poppetjes die iedereen verzameld. Het zijn veelal figuren uit Aziatische tekenfilms. Vaak worden ze in beperkte oplages gemaakt zodat ze veel geld waard kunnen worden!
We gaan richting het BIFF plein. Dat staat voor: “Busan International Film Festival”. De winkelstraten zijn rustig en aan het einde van de straat is er bijna altijd een groene heuvel. Die heuvels maken de stad zo aangenaam om in te verblijven.
Naast het Biff plein ligt de grootste verse vismarkt van Busan, dus het is niet vreemd dat hier ook een grote concentratie is van visrestaurants. Overal staan enorme aquaria met het leven uit het heldere zeewater. Van slakken tot palingen en vooral veel garnalen en schaaldieren.
Veel zeedieren staren je aan en voor een moment moet ik denken aan de sneeuwvlokjes in de westerse wereld die geen dieren, of andere onderdelen van dierlijke oorsprong willen eten. Vegetarisch eten is in het verre oosten tot een kunst verheven. Veganistisch eten komt alleen voor in de Westerse gestichten waar de bewoners in dwangbuizen lopen.
‘Er lopen er meer los dan er vastzitten!’, zei mijn grootmoeder altijd.
Het wegdek onder ons is belegd met bronzen tegels met voet- en handafdrukken van bekende Aziatische filmsterren. We hebben er zo snel geen westerse filmsterren kunnen ontdekken. We vragen ons af of ze in Korea wel op Westerse filmsterren zitten te wachten!
De omgeving van het Biff plein staat ook bekend om haar (overprijsde) Koreaanse straatvoedsel. Natuurlijk is het in toeristengebieden altijd wat duurder. De kosten liggen nu eenmaal ook hoger. Toeristen kijken niet zo nauw en geven hun geld wat gemakkelijker uit. Wij dus ook.
Lyka gaat voor een spies van kippenvlees met dikke stukken lente-ui. Die spies wordt met een brander op temperatuur gebracht en met een lik zoete saus van een kwast kunnen we happen. Het smaakt ons goed maar het is niets bijzonders. Gewoon een nieuwe ervaring en een nieuwe herinnering in Busan.
Het is al vier uur geweest en het wordt tijd dat we terug naar het hotel gaan. Ik wil zeker even douchen, een hete douche om de spieren te stimuleren, en wat rusten. Op weg naar het hotel ga ik even zitten terwijl Lyka een winkel bezoekt. We zijn pas vier dagen in Busan maar het voelt aan alsof we hier al weken verblijven. Een beetje het Osaka gevoel van vorig jaar. Het weer is ook heel aangenaam. Blauwe luchten en onder in de twintig graden Celsius in de middag. ’s Nachts daalt het kwik tot een graad of twaalf, een heerlijke temperatuur om onder een dik dekbed te slapen.

Na het douchen zoek ik mijn plaatsje voor de GS 25 op om rustig en alleen een biertje te drinken. Voor veel mensen is alleen drinken een taboe. Voor mij niet! Ik geniet van elk slokje en de wereld om mij heen. Mijn gedachten ordenen zich vanzelf en vaak daalt er een rust in mij neer.
Vandaag ben ik van de Cass afgestapt en probeer een ander merk. Het is mij niet gelukt om “Hite Beer”, het bier dat ik vaak tijdens ons vorige bezoek aan Zuid-Korea dronk, te vinden. Misschien is het helemaal uit markt gehaald? Vandaag is het “Kelly Beer”, het adverteert met de slagzin: ‘Gebrouwen met 100% echte malt!’
En dat is ook te proeven. Het komt veel dichter bij de Duitse lagers dan de bieren die tot wel 30% rijst toevoegen tijdens het brouwen Er volgt een tweede en derde halve liter blik terwijl het alledaagse Busan rustig aan mij voorbij trekt.
Een nieuwe avond betekend vaak ook een nieuw restaurant. We maken de kringen om ons hotel steeds groter. Ook vanavond blijven we nog in de straat om de hoek ons hotel. De grote foto’s in de etalage zijn duidelijk en de prijzen zijn uitstekend.
Er is helemaal niemand in het restaurant op dit tijdstip en dat is meestal een slecht teken. We geven het restaurant toch maar het voordeel van de twijfel. Soep met Bulgogi Beef voor Lyka en Octopus in pittige saus voor mij. Het bier is koud maar de bijgerechten zijn vandaag erg beperkt.
Er zit zo weinig rundvlees in de soep dat het als vegetarische soep zou kunnen worden verkocht. In mijn gerecht zit alleen in plakjes gesneden rijstcake en geen enkel stukje octopus.
We eten wat we binnen willen krijgen en verlaten deze, eerste en hopelijk laatste, teleurstelling. We weten altijd dat het elke avond kan gebeuren maar toch komt het altijd onverwacht, morgen beter! Morgen wordt er regen voorspeld dus gaan we een museum bezoeken.

Zuid-Korea: Verhuizen

Busan (So Yu Hotel) 609), zaterdag 9 mei 2026

Deze eerste zaterdag in Busan ligt ergens tussen een rustdag en een verhuisdag. We hadden er natuurlijk vanochtend op uit kunnen trekken maar dan hadden we al ingepakt moeten zijn en voor twaalf uur beneden weer aan de receptie moeten staan. Dat was me te gehaast en te gortig. Dus we nemen op deze ochtend rustig de tijd om in te pakken en te genieten van de GS 25 Sandwiches en een gekookt ei. De koffers inpakken, nog een extra beker hete koffie, country muziek op de achtergrond en foto’s verwerken. Dan is het vijf voor twaalf en we gaan met het hele circus naar de eerste verdieping, zo noemen ze de begane grond, naar het Amerikaanse voorbeeld, in Zuid-Korea.
Laten we ook eens geluk hebben! We kunnen meteen weer de lift in naar de zesde verdieping nemen waar we precies dezelfde kamer hebben alleen vier verdiepingen hoger. De badkamer daartegen is nog luxueuzer dan die van kamer 209.
Nadat we ons geïnstalleerd hebben in onze nieuwe kamer, waar we hopelijk drieëntwintig nachten zullen slapen, gaan we lanterfanten door de smalle winkelstraten in de omgeving van ons hotel. We hebben het een en ander te onderzoeken.
Weinigen zullen bekend zijn met de “Koreaanse Oorlog” die tussen 1950 en 1953 woedde. Een strijd van een bevrijd volk, ondersteund door Amerika, tegen het oprukkende communisme, gesteund door Rusland en China. We weten vijfenzeventig jaar later in de westerse wereld hoe goed het communisme binnen de “Democratische Volksrepubliek Korea” werkt. Wanneer ik in hart en nieren een PRO-socialist was zou ik direct mijn Nederlandse paspoort verscheuren en naar dit socialistische paradijs emigreren.
Het vreemde is echter dat de onderhandelingen tussen Noord- en Zuid-Korea dan wel tot een staakt-het-vuren hebben geleid, maar een vrede tussen Noord-Korea en Zuid-Korea is er nooit gesloten, zodat beide landen officieel nog steeds in staat van oorlog verkeren.
Op deze plaats in Busan stond ooit het “Provisional Capital Memorial Hall”. Hier zetelde de President van Zuid-Korea tijdens de oorlog en de bezetting van Seoul door de communisten. “Generaal McArthur” gooide, tegen zijn orders van hogerhand in, roet in het eten en bracht de Noordelijke troepen in verlegenheid. Zijn “landing bij Incheon” was een meesterzet die de Noord-Koreanen en de Chinezen nooit hadden zien aankomen.Deze historische plaats heeft nog steeds een belangrijk nationalistisch gevoel in de harten van de Koreanen.
Ik heb de kaart van de omgeving van ons hotel goed bestudeert en het eerste waar we op af moeten is de wasserette. We doen al sinds tijden wekelijks zelf onze was. Ik heb er twee in de omgeving gevonden en bij de eerste is het meteen raak. We bestuderen de wasmachines en wasdrogers en komen al snel tot de conclusie dat een volle tas wasgoed draaien voor ₩ 8.500 (€ 4,85) een schot in de roos is. Afstrepen dus!
Het volgende wat op de lijst staat is brood zoeken. Brood? Ja, brood! De kant en klaar sandwiches van de GS 25 zijn lekker en gezond maar ze gaan wel snel vervelen en ik moet er natuurlijk elke ochtend vroeg voor op pad. We hebben oude kaas meegebracht uit Nederland en de Koreaanse Spam is ook heerlijk. Gewoon zelf zelf een sneetje brood maken met kaas, of Koreaanse Spam, al dan niet aangevuld met een hard gekookt ei is natuurlijk ook heel erg lekker en gezond.
Zowel de GS 25 als de 7/11 zijn niet bekend met een gesneden (half) brood. In de eerste winkel halen ze hun schouders op en bij de 7/11 krijgen we wat meer hulp. De jongen achter de kassa adviseert ons om een stukje verder eens bij de “Paris Baguette” te gaan kijken. Een begin van de oplossing?
Niet veel verder passeren we een kleine bakkerij waar het uitgestalde brood er heerlijk uitziet. Aan de prijzen te zien moet het wel een luxe bakkerij zijn. Ondanks de prijzen gaan we toch even binnen kijken. Gewoon gesneden brood is niet verkrijgbaar, alleen de luxe broodjes zoals Ciabatta en roomboter Croissants. Daar gaan we onszelf zeker een keer mee verwennen!
Zodra we aanstalten maken om de bakkerij te verlaten stopt de bakker ons door tussen de toegang en ons in te gaan staan. We kijken elkaar verbaasd aan. Hij gebaard ons met zijn armen zwaaiend om stil te blijven staan en verdwijnt achter de toonbank. Hij diept een doorzichtige plastic zak op en plaatst een Ciabatta in de zak.
Hij overhandigt de zak aan een verbouwereerde Lyka en zegt: ‘Free!’, met een brede glimlach op zijn gezicht.
Wij bedanken hem uitgebreid en verlaten de bakkerij. Een paar honderd meter verder staan we voor de Paris Baguette. Het mag dan wel een bakkerijketen zijn maar de kost wordt verdient met koffie/thee aangevuld met een van de heerlijk uitziende gebakjes en koekjes. Brood is maar een heel klein gedeelte van het assortiment en voor een vers stokbrood zal je hier ook vroeg voor de deur moeten staan.
Met een omtrekkende beweging komen we op de markt uit waar gebruikte kleding wordt verkocht. Een oude kleine vrouw met een dienblad op haar hoofd balanceert de bestelde lunch naar een klant.
Het valt mij op dat dit geen vodden, weggegooide, kleding is maar tegen het nieuw aanschurkende kleding! Lyka is in haar element en voelt de stof van elke broek, rok, shirt en jasje. De mensen om mij heen op deze markt lijken niet arm. Soms hebben ze ook een plastic tasje met kleding bij zich die de verkoopster dan uitgebreid inspecteert en besnuffeld.
Een keer zie ik geld, ₩ 15.000 (€ 9,25) van hand tot hand gaan en kledingstukken van eigenaar verwisselen. Het doet mij nog het meest aan een kledingbibliotheek denken! Elke week voor een paar tientjes een nieuwe garderobe voor het weekend. Is verspilling echt een Westerse misdaad tegen het milieu?
Aan de “Gwangbok-ro” een luxe winkelstraat wil Lyka op de foto met “Jung-kook een van de Koreaanse iconen van K-pop. Het is een reclame voor Calvin Klein.
‘Ik reis niet helemaal naar Zuid-Korea om een hamburger te eten!’, ik hoor het me nog zeggen.
Maar dit is anders! Nu begin ik ook nog als een ambtenaar te denken! De hamburger van “No Brand Burger” met de Koreaanse bulgogi saus is natuurlijk afgeleid van de grote hamburgerketens die je overal in de wereld tegenkomt. Nu ik dit op het beeldscherm van mijn MacBook Air zet schiet mij te binnen dat ik nog geen enkel filiaal van een van de grote hamburgerketens heb gezien in Busan.
Voor ₩ 4.500 (€ 2,57) krijg je de menu-set zoals in de bovenstaande foto’s. Is dat een goede prijs voor een snelle hap? De omvang van de porties zijn niet enorm maar het is voldoende om je trek te stillen. De smaak valt ergens tussen redelijk en goed en we weten nu al dat we hier zeker nog een driedubbele burger met kaas gaan eten.
Ondertussen is onze speurtocht naar gesneden brood nog steeds niet ten einde. Voor ons doemt het enorme Lotte warenhuis weer op en het zou toch gek moeten zijn zouden we hier geen supermarkt kunnen vinden!
Tegen het warenhuis aan ligt de Lotte Mart, de eigen winkel van Lotte, en in de kelder zijn twee verdiepingen van de Lotte supermarkt. Het is wel even zoeken, alle teksten zijn in het Koreaans en de Engelse taal lijkt hier niet te bestaan.
We schuifelen door de gangpaden van de supermarkt op zoek naar iets dat we herkennen. Ik krijg een klein kartonnen bekertje onder mijn neus gestoken en de opstijgende geur heb ik lang niet geroken. Het is een geur die ik ook nooit zal vergeten. Het is de zoete weeïge geur van de gestoofde zijderups larven. Vol verbazing kijk ik naar de blikjes op de plank naast me. Dat smerige spul wordt zelfs in blik verkocht! Ieder zijn smaak.
Dan valt alles op zijn plaats in deze supermarkt! Er is gesneden brood, erg dikke plakken bruin brood zelfs, en ook de Koreaanse spam is snel gevonden. Wij komen de komende weken niet om van de honger ’s morgens.
Met een tas vol ontbijt, en snacks, keren we huiswaarts naar het So Yu Hotel. We breien een rustig einde aan deze eerste zaterdag in Busan. Terwijl Lyka op het internet speurt wat we de komende weken allemaal nog kunnen doen ontspan ik me met de foto’s verwerken en het schrijven van verhalen.
Totdat de demonen zich weer in mijn hoofd roeren. Er vormen zich geen zinnen meer in mijn hoofd. Ik moet meteen ophouden. Ik wil mijn gedachten niet meer opschrijven omdat die mensen zullen kwetsen en mijzelf alleen maar slechter laten voelen. Het is al half zes, tijd voor een koud biertje in de zonnige, maar frisse, buitenlucht van Busan.
Ik heb een GS 25 gevonden aan een brede drukke straat met een bankje voor de deur. Een halve liter fles bier is goedkoper dan een halve liter blik, dus worden het flessen Cass bier voor ₩ 2.500.
Bussen komen en gaan. Diesel, elektrisch en met een “brandstofcel” door elkaar heen als in een groot openlucht laboratorium. Het is te begrijpen dat de alleswetende hoogopgeleide randstedelijke ambtenaren hier nooit gaan kijken wat er allemaal mogelijk is op het gebied van mobiliteit. Wacht even? Ze lopen hier in Korea natuurlijk hopeloos achter!
Mijn demonen lossen langzaam op in het 4,5% bier en de opvallend frisse zeelucht. Hemelsblauw is het voorspelde weer voor de komende dagen. Bier, Blauw en Bezinnen is het juiste medicijn tegen de demonen in mijn hoofd.
Na drie flessen Cass bier is het de hoogste tijd om Lyka op te halen en te gaan eten. Het is zaterdag dus laten we maar met wat geld smijten. We gaan voor de tweede keer naar het “Yeongbingwan Restaurant” omdat de twee vrouwen vriendelijk zijn en het eten de eerste keer overheerlijk.
De vrouwen zijn zichtbaar blij om ons opnieuw te kunnen begroeten. Ook deze keer krijgen we een extraatje van het huis. “Abalone”, Zeeoren in het Nederlands. Het zijn zeedieren die familie zijn van de slak. Wij eten alles en ook de Abalone, die we kennen uit Singapore, gaat met veel smaak naar binnen.
Lyka kijkt graag naar Koreaanse dramaseries op TV en dat werpt gelukkig ook haar vruchten af. Ze verbaasd mij keer op keer met Koreaanse woorden waarvan ik heb bestaan nog niet eens wist. Ook op de TV komen er regelmatig gerechten voorbij die ik wel ken maar nooit zou herkennen. Vanavond heeft ze gekozen voor de “Galbi-jjim (갈비찜) for braised short ribs”. Een heerlijk gerecht van gestoofde ribben van het rund met flinke hompen vlees er aan.
Lyka maakt diavoorstellingen van haar belevenissen op Facebook. Zelf gebruik ik het medium wat minder omdat het gekaapt is door idealisten met verkeerde ideeën. Het aankondigen van een nieuwe publicatie gaat nog steeds goed. Voor hoelang nog?

Zuid-Korea: Aan het werk

Busan (Soyu Hotel) 209), donderdag 7 mei 2026

Lyka is erg vermoeid en gaat meteen slapen. Ik kan mijzelf niet overgeven aan die luxe, ik heb deze dag nog wat werk te doen! Er rust een loden last op mijn schouders sinds ik Nederland heb verlaten. Er is nog werk te doen en de dag van aankomst in een nieuw land heeft ook altijd de standaard verplichtingen.
Lyka slaapt als een roosje en ik laat haar alleen achter met het idee in mijn achterhoofd dat ik over een uurtje of drie weer terug ben op de kamer.
‘Lekker slapen lieverd!’, fluister ik haar toe terwijl ik de mooie hotelkamer verlaat.
Ik kijk over mijn schouder wanneer ik het So Yu Hotel heb verlaten. Het hotel is een schot in de roos, soms heb je meer aan een gram geluk dan aan een kilo verstand. Ik schuifel als een zombie uit de film “Train to Busan” door de middagzon van Busan. Wat eerst? Ik heb verschillende taken deze middag en de volgorde is niet echt belangrijk, zolang het maar gebeurd!
Busan voelt tegelijkertijd vreemd en bekend aan. Het voelt verzorgd maar ook minder gedisciplineerd als Japan. Ik weet waar ik naar op zoek ben en misschien is het ondergronds te vinden. In combinatie met de Metro zijn de ondergrondse bunkers ter bescherming van de bevolking aangepast tot ondergrondse winkelpromenades. Een prima idee dat meteen veel van de kosten dekt voor deze bescherming. De airconditioning zoemt maar helaas staat het overgrote gedeelte van de winkeltjes leeg.
Een klein restaurant serveert de klassieke Koreaanse “Gimbap”. Een gerecht dat de wereld overgaat als de “Sushi rol” maar die net zoveel met sushi te maken heeft als kerstmis met islamieten. Dit moet ik onthouden want de Gimbap is een heel populair lunch gerecht waar Lyka en ik ook veel van houden.
Niet veel verder zijn er twee winkels naast elkaar met dezelfde naam: Mobile 7. Mijn aandacht is getrokken en ik bekijk uitgebreid beide winkels. Er is geen personeel, er is zelfs geen enkele beweging terwijl beide glazen deuren wagenwijd open staan. Ik bekijk beide winkels nog eens goed. In de ene wordt er hardware verkocht, telefoons en tablets, nieuw en gebruikt. In de andere accessoires zoals hoesjes en opladers.
Ik maak mijn keuze en stap de winkel met de hoesjes binnen. Er klinkt een elektronisch alarm zodra ik de drempel passeer. Direct stapt er een vrouw uit een deur achter de toonbank. Het is geen Koreaanse of Aziatische vrouw en dat verbaasd me. Ik kan het gezicht niet meteen plaatsen maar ik heb het gevoel dat het een vrouw is van Slavische afkomst. Ze kijkt mij vriendelijk aan en vraagt in het Engels met een sterk onbekend accent waar ik naar op zoek ben.
‘Eh, een e-sim voor dertig dagen met alleen maar data?’
Ze is niet verbaasd. Ze stelt me gerust en laat me weten dat een prepaid e-sim niet echt beschikbaar is in Zuid-Korea. Ze heeft een fysieke simkaart voor mijn iPhone van Samsung voor ₩ 35.000 (€ 20,-) met onbeperkt internet voor dertig dagen met een goede snelheid. Geen 5G maar wie heeft dat eigenlijk nodig? Ik voel enige twijfel. Snelheid is niet echt belangrijk voor mij want zolang Google Maps, een wandel app,Whatsapp en mijn mail werkt ben ik al blij.
Mijn paspoort is ook niet nodig om de sim te kunnen activeren! Gewoon erin en na het vertrek er weer uit. Gemakkelijker kan het niet! Uiteindelijk overtuigd ze mij en voor iets meer dan twintig euro zou ik de komende vier weken internet op mijn iPhone moeten hebben. Mijn eerste taak is volbracht: Het internet op mijn iPhone 17 Pro Max werkt en het liep op rolletjes!
Niet veel verder in het ondergrondse winkelcentrum ga ik in mijn gedachten met de snelheid van het licht van streaming en 5G naar een platenspeler uit de eind jaren zestig. Dat waren de muziek machines toen wij jong waren. Een AM/FM radio ontvanger en een draaischijf waar je met de hand de arm op de ronddraaiende plaat vinyl moest leggen.
“A Whole lot of Shaking Going On!”, Jerry Lee Lewis.
Herinneringen spoelen als een wilde bergrivier door mijn hoofd. Wat is de wereld verandert in de afgelopen vijftig jaar! Maar is de wereld ook verbeterd? Laat ik er maar niet al te lang bij stil staan als een melancholieke oude gek! Laat ik de oude wereld van mij afschudden en de nieuwe wereld omzeilen. Het is de hele Hollandse samenleving duidelijk dat de “SS Nederland” op een fatale ijsberg afstevent maar de stuurlui, de officieren en de kapitein op de brug zien de ijsberg nog steeds niet op ze af komen!
Nu komt de zwaarste taak! Een loden taak die ons al meer dan achttien maanden achtervolgd. Slechte buren gaat op je inwerken als een gezwel in je dagelijkse beleving. Het kruipt onder je huid en je voelt het als buitenaardse wormen die door je lichaam kruipen. Je gaat ermee naar bed en je staat ermee op. Het brand als een zuur in je onderbewustzijn. Het lezen van hun e-mail adres laat je maag spontaan omdraaien. Er is geen haat maar je weet ook dat de schade die je is aangedaan altijd zichtbaar blijft. Je kunt nooit meer op een gezonde manier met die buren communiceren!
‘Je kan een paard naar de Waal brengen maar je kan het niet dwingen om te drinken!’, is een gezegde.
Het is een spreekwoord met een harde waarheid. In mijn zak brand een USB-stick met daarop een document van een advocaat dat Lyka en ik moeten ondertekenen, en terug naar Nederland sturen, om enige rust tot de eerste van januari 2027 te krijgen.
Daarom loop ik rond met die USB-stick met dat document dat in tweevoud moet worden geprint. In gedachten verzonken zwerf ik door Busan, onbekend terrein, ik loop op geluk en een goed gevoel. Waar kan ik een printer vinden met een eigenaar die bereid is om ons te helpen? Een gevel met daarop in grote letters “Canon” geeft mij enige hoop!
De glazen deur schuift zonder een geluid open en ik betreed de koelte van een ruimte die zich ergens in het midden tussen een winkel en een kantoor bevind. ‘Annyeonghaseyo’, zeg ik in mijn beste Koreaans en vier hoofden draaien zich tegelijkertijd om.
De moed zakt mij in de schoenen maar ik heb niet de luxe om nu om te draaien en weg te lopen. Na tien minuten “Google Translate” op mijn iPhone zijn we er uit en de meer dan behulpzame Koreaanse mannen zijn bereid om het document twee keer voor mij te printen.
Met de bedrukte A4 velletjes in de hand vraag ik of er kosten zijn. De vier lachen mij vriendelijk toe en gebaren dat het gratis is, een service van de zaak. Ze voelen zich gelukkig en geëerd dat ze een buitenlandse bezoeker van hun Busan hebben kunnen helpen met een probleem.
Ik ben er stil van. Dat dit nog bestaat is voor mij moeilijk te begrijpen, ik kom uit een andere wereld 9.000 kilometer hier vandaan. Een wereld waar de eenling het egoïsme tot een hogere kunst heeft getild! Ik ben op dat moment een van de gelukkigste mensen op de wereld.
Terug in de voorjaarszon kijk ik eens goed om mij heen want ik herinner mij dat het hoofdpostkantoor van Busan hier in de buurt moet zijn. Een hoge licht roze granieten toren rijst er niet ver van mij op. Zou het dat het postkantoor zijn?
En dat gebouw is het Busan Post Office! Ik stap naar binnen om twee dingen te weten te komen.
• De openingstijden en met name de tijd dat ze vandaag sluiten is voor mij belangrijk.
• Wat kost het om deze vier pagina’s met EMS naar Nederland te sturen, en, hoe lang is de envelop onderweg?
Een vriendelijke dame die beter Engels spreekt dan de gemiddelde Koreaan helpt mij uitstekend. Alle puntjes worden op de i gezet en voor iets minder dan ₩ 30.000 gaat de envelop vandaag, mits ik voor zeven uur terug ben, richting Hamasstan waar de Palestijnen tegenwoordig in grote getallen in “Ter Apel” arriveren.
Terug in de buitenlucht moet ik mijn plannen voor de rest van deze operatie coördineren.
1. Eerst de documenten terug naar het hotel brengen en vragen of ze achter de receptie kunnen worden bewaard.
2. Over een uur of anderhalf Lyka wekken en beide documenten laten ondertekenen.
3. Naar het postkantoor om de documenten te verzenden.
4. Een uur later Lyka weer ophalen om een snack te gaan eten, we hebben tenslotte de lunch gemist.
Het klinkt mij als een goed plan en ik ga er direct mee aan de slag!
Waar ik het meest tegenop heb gezien blijkt gelukkig een stuk gemakkelijker te zijn geweest. Nu moet ik de tijd doden totdat het veilig is om Lyka uit haar slaap te halen. Naast ons hotel ligt een heuvel, de wandeling rond die heuvel is relatief eenvoudig en zal mij waarschijnlijk een goede eerste indruk van Busan geven.
Mijn eerste indruk is dat het een breed uitgelegde stad met veel heuvels is. Er zijn opvallend weinig mensen op straat. Het is kwart voor twee en het is rustiger dan in veel Nederlandse steden met meer dan drie miljoen inwoners. Ik moet nadenken over wat ik net op het beeldscherm heb gezet! Heb ik dat goed gelezen? Ja, Wikipedia heeft het over een verzameling van nederzettingen dat Busan heet met meer dan drie miljoen inwoners.
Moet ik dan denken aan de Randstad? Een Den Haag, Rotterdam, Leiden en Amsterdam met lege straten op een donderdagmiddag om kwart voor twee. Ik wordt weemoedig, het ongemakkelijke gevoel blijft in mij smeulen, ik mis het oude Nederland met touwtjes uit de brievenbus en zonder de vandalistische Graffiti. Een zogenaamde uit Amerika overgewaaide kunstvorm voor de werklozen, nutteloze en drugsartiesten.
Het is in Busan niet zo schoon als in Japan maar om mij heen is kunst overal aanwezig. Er is een pagode gebouwd om de geboortedag van de Boeddha te vieren. Aan beide zijden van de straat zijn winkels van de bekende wereldmerken. Korea is een ontwikkeld land en kent zo te zien nog weinig problemen.
Ik maak kennis met de eerste Boeddhistische tempel midden in de stad. De “Daegaksa Temple” is een kleine tempel omringt door betonnen blokken. Binnen zingt een monnik de wijze lessen van de Boeddha onder het toeziend van een handvol volgelingen. Ik ben onder de indruk maar laat de tempel voor wat het is. We komen hier morgen zeker terug.
Ik voltooi mijn rondje rond de heuvel en ben onder de indruk van alle foto’s van de Koreaanse gerechten die haast voor elk restaurant staan. Veel restaurants zijn gespecialiseerd in een gerecht in het bijzonder. Dat wordt dus vaak van restaurant wisselen de komende weken.
Na mijn rondje bel ik aan bij kamer 209. Het duurt even voordat ik geschuifel hoor. Met het slaapzand in de ogen en een brede glimlach op haar gezicht opent Lyka voorzichtig de deur. Of beter gezegd, de voordeur! Deze kamer heeft twee deuren met een soort van voorportaal dat je ook helemaal kan afsluiten.
Ik laat Lyka rustig tot haar positieven komen. Ze heeft zoals veel mensen even wat tijd nodig om haar gedachten te rangschikken en aan de nieuwe omgeving te wennen. Eerst wat water drinken om de smaak van de slaap kwijt te raken en de hele toiletcyclus doorlopen. Een drie kwartier later zijn we klaar om samen Busan in te duiken.
Lyka kijkt haar ogen uit en heeft trek. Dat is te begrijpen want ze had haar laatste maaltijd in het vliegtuig vannacht. Zelf kan ik veel langer zonder eten maar wegens mijn opnieuw opspelende diabetes is het voor mij ook een goed idee om wat te eten.
Via het ondergrondse Nampo Metrostation komen we in de enorme restaurant kelder van de “LOTTE Department Store Gwangbok” binnen. We kijken onze ogen uit naar alle aangeboden heerlijkheden, maar we realiseren ons ook dat het al bijna half vijf is. We zullen moeten kiezen tussen een late lunch of een vroege avondmaaltijd. Er is gelukkig ook nog een middenweg! Zuid-Korea is het gezonde snackland bij uitstek. We kiezen voor de gebakken mandu met varkensvlees. Vier stuks voor ₩ 10.000 (€ 5,75). Ze smaken uitstekend en het vocht van het vlees druppelt op onze servetten.
Het is ondertussen al vijf uur geweest en mensen die mij kennen weten dat ik dan graag een biertje ga drinken. Drinken in het openbaar, gewoon op een bankje langs de weg, is in Zuid-Korea wijd geaccepteerd. Sterker nog, Koreanen maken er graag een hele picknick van compleet met hapjes. Ik vindt een bankje voor een GS 25, een kleine kruidenier, en binnen koop ik een halve liter Koreaans bier voor ₩ 2.850 (€ 1,65). Dat zijn andere prijzen dan in het land van melk en honing voor de vluchtelingen. Voor mij is een, en er volgt er nog een tweede, blik “Cass Bier” voldoende om deze reisdag te beëindigen.
Na enkele momenten op de kamer door te hebben gebracht gaan we eten. Gelijk om de hoek bij ons hotel zien we een restaurant met een prachtige foto van de Koreaanse Bibimbap. We zijn er beide verzot op. Dat wordt het, daar zijn we het snel over eens! In afwachting van de maaltijd en de verschillende bijgerechten bestel ik een biertje dat ik zelf uit de koelkast mag halen en opentrekken.
Het ijskoude bier smaakt opperbest en stroomt als een koele bergbeek door mijn (over)vermoeide lichaam. Het eten wordt geserveerd en als verrassing krijgen we twee gebakken visjes als service van het huis. Het smaakt meer dan goed. We zijn blij dat we goed zijn aangekomen in Busan en kijken uit naar avonturen op deze onbekende bestemming.

Tijdens de beklimming van de heuvel op weg naar ons hotel zien we verlichte “Busan Tower”. Die gaan we morgen zeker bezoeken!