Singapore: Mijn eerste ontmoeting met een Couch Surfer

Singapore (Sky Orchids Hostel) 5), vrijdag 15 augustus 2008

Het is weer even wennen om met vreemden in een stapelbed op de gemeenschappelijke kamer van het Sky Orchids Hostel in Aljunied te slapen. Gelukkig waren we de afgelopen nacht maar met zijn tweeën op de kamer. De andere gast is een jongen uit de USA die een tijdje in Vietnam les heeft gegeven in de Engelse taal. Hij staat op het punt om terug te keren naar de USA, hij heeft het er zichtbaar moeilijk mee. Afscheid nemen van Azië is altijd moeilijk wanneer je gedwongen terug moet naar de westerse wereld.
We worden samen tegelijk om acht uur wakker van mijn wekker. Het is in de gemeenschappelijke keuken, en woonkamer, van het hostel al veel drukker dan ik heb verwacht. De worsteling om de boterhammen blijft uit maar het grootste gedeelte van de groep Hyena's wil toch niets missen van het gratis ontbijt, je hebt er tenslotte voor betaald!
Geroosterde boterhammen met Kaja en dunne vruchtenjam Zelf vindt ik een kop oploskoffie al genoeg voor de start van de nieuwe dag terwijl ik mijn email controleer. Ik heb ook een rommelende maag maar ik verlaag mij niet tot de goedkoopste Britse rugzakartiesten op weg naar het beloofde land Australië. Ik ben een beetje zenuwachtig en ik realiseer me dat ik niet veel kan doen deze ochtend.
Ik heb een afspraak om 12:00 uur in Vivo City aan het Harbour Front. Ik ga een Couch Surfer ontmoeten om te bekijken of ik daar de komende nachten kan slapen. Ik heb de email al tientallen keren gelezen en ben nog steeds niet verder gekomen dan het winkelcentrum genaamd Vivo City aan het Harbour Front. Dat winkelcentrum ligt aan het einde van de Paarse North-East Line.
Ik ben druk bezig met het zoeken naar een omslag voor mijn boek. De avonturen van Steef in Thailand vallen bij iedereen goed in de smaak en vijfhonderd boeken laten drukken is niet zo heel erg duur. Misschien kan ik er zelfs wel wat extra zakgeld mee verdienen.
Na mijn gebruikelijke ontbijt in Bugis bij de gouden bogen, bij de oude dames, ga ik langzaam richting Vivo City aan het Harbour Front waar we hebben afgesproken voor deze vreemde ontmoeting. Vanaf Bugis wandel ik naar Clark Quay MRT om daar op de Paarse North-East Line te stappen. Ik heb nog voldoende tijd! Het is nog geen tien uur wanneer het iconische oude politie bureau van Singapore passeer. Gelukkig zijn er in Singapore veel oude iconische gebouwen gespaard gebleven voor de sloopkogel.
Singapore straalt na vijftig jaar onafhankelijkheid nog steeds de Britse hoogtijdagen van het keizerrijk uit. Er is ook een modern Singapore. De stadstaat is druk bezig met de stad te veranderen in een Formule 1 stratencircuit. Op 28 september 2008 zullen hier de Formule 1 bolides langs de Singapore Cricket Club aan de Padang brullen.
Na een ritje in de relatief goedkope en zeer efficiënte MRT arriveer ik ondergronds in het Harbour Front MRT trein station. Het verbaasd mij nog elke keer hoe efficiënt het openbaar vervoer in Singapore is. Zou het komen dat zwartrijders bijna geheel onbekend zijn in de schone stadstaat?
Een capsule kapper trekt mijn aandacht. Alles in Singapore is efficiënt geregeld. Een lege stoel betekend: Ga zitten en je wordt geknipt voor iets meer dan tien euro. Ik ben echt zenuwachtig en ga wel drie keer in een uur naar het toilet. Voor een moment speel ik nog met idee om onze afspraak op het laatste moment af te zeggen, maar mijn nieuwsgierigheid overwint.
Ik slenter verveeld door het Vivo City winkelcentrum. Afgezien van de koelte van de airconditioning kan ik me niet voorstellen wat mensen drijft om dit soort complexen te bezoeken. Hallo Valentino! Wat een leuke verrassing!
Ik inspecteer het nummer 02-147 uit de email waar we hebben afgesproken en dat blijkt een “Pacific Coffee Place” restaurant te zijn. Ik neem een positie in zodat ik de toegang goed kan overzien.
Helaas heb ik daar ruim een half uur staan te wachten. Toen het 12:20 op mijn horloge was heb ik maar opgegeven. Ik hoop dat ze verhinderd is en dat ze geen tijd heeft om te komen. Of heeft ze op het laatste moment “koude voeten gekregen”? Een afspraak met een totaal vreemde is niet voor iedereen gemakkelijk!.
Het is in ieder geval tijd om te gaan eten en de foodcourt in het Funan IT winkelcentrum is altijd een goede keuze. Een gietijzeren straatlantaarn trekt mijn aandacht. Hoe oud zou deze oude gietijzeren gigant zijn. Vervoert in houten kratten beschermt door stro op houten schepen naar het verre oosten. Hoe lang zal ze hier de straten van Singapore nog versieren?
De kip met noedels in kerriesoep in Funan IT is voor minder dan vier euro natuurlijk een koopje. Singapore, het zuidelijkste puntje van het zuidoost-Aziatische schiereiland is de plaats waar de smaken uit Maleisië en China samenvloeien tot meer dan overheerlijke unieke gerechten.
Na het eten wordt het tijd om te gaan winkelen en eens even, voor een goed advies, bij mijn vriend Gordon Tan van Adventure 21 in het Chinatown Point langs te gaan. Anderhalf uur later sta ik weer buiten met precies de spullen die ik nodig heb voor mijn reis naar Marokko. Alles is licht, klein en 100% noodzakelijk om het reizen in Noord-Afrika zo aangenaam mogelijk te maken.
Nog steeds teleurgesteld, maar toch ook wat opgelucht, loop ik na het winkelen langs Hill Street en Victoria Street richting het Bugis MRT Station. Op de muur voor het Singapore Chinese Chamber of Commerce & Industry is een keramisch kunstwerk aangebracht dat in de volksmond de Negen-Drakenmuur wordt genoemd. Het is duidelijk dat de Chinese invloeden in Singapore veel sterker zijn dan in het noordelijker gelegen Maleisië.
Helaas heeft mijn Couch Surfing afspraak het moment van dit schrijven (16/08, 17:30) nog niets van zich laten horen. Ik hoop dat het niets ernstig is. Het blijft dus een teleurstelling en ik hoop op maandag nog iemand van Couch Surfing te ontmoeten voor een koffie.
Het is geen geheim dat de afsplitsing, en onafhankelijkheid, van Singapore op 9 augustus 1965 was gedreven door de poging tot onderdrukking van de Chinezen door de Islamieten in een verenigd Maleisië. Dat de Chinezen zich zelf nog steeds als een afgesplitste Britse kolonie voelen in duidelijk in het gebruik van het Engels als voertaal en het omarmen van het Christendom. De St. Joseph's Church is een schitterend voorbeeld van Engelse religieuze architectuur.
Na twee nachten kan ik eigenlijk al wel zeggen dat het me goed bevalt in het Sky Orchids Hostel. Het hostel ligt aan de Oost-West metrolijn en is maar een kwartiertje met de trein vanuit het centrum. Ik weet eigenlijk wel zeker dat ik de volgende keer weer hier slaap. Ik wordt helemaal warm vanbinnen wanneer ik mijn georganiseerde chaos in kamer 5 zie.
De avond verloopt natuurlijk weer eens zoals ik het niet had verwacht. Van de geplande gebakken noedels onder het Sky Orchids Hostel komt weinig terecht en van de wandeling langs de rivier nog minder. De duiven doen zich tegoed aan de dagelijkse Chinese offers aan hun voorouders. Ik loop van het Bugis MRT station meteen richting Little India (Serangoon Road) om een paar biertjes in het Foodmore foodcourt te drinken.
Het was heel gezellig in het Foodmore foodcourt waar ik met een paar oude Chinezen en een Indiase man stevig heb zitten drinken. De Becks biertjes smaakten me uitstekend. Becks bier zal ik het laatst in december 1981 hebben gedronken. Hoe ik dat zo zeker weet? Het was mijn laatste maand van de dienstplicht die ik bijna in zijn geheel in Seedorf in Duitsland heb doorgebracht.
Tijdens de twintig minuten wandelen naar het Bugis MRT station verbaas ik mijzelf opnieuw hoe schoon en veilig Singapore is, ook wanneer ik ’s avonds licht aangeschoten over straat slinger. Het is druk op straat met mensen die naar huis gaan om de volgende dag weer te gaan werken.
Er is een paar huizen verwijderd van het Sky Orchids Hostel een ceremonie gaande om de geesten in een gebouw goed te stemmen. Er wordt gezongen en wierook verbrand. Er zijn offers gebracht voor de geesten van de voorouders aan de andere zijde. Het traditionele Chinese Singapore blijft je ook altijd verbazen!
Bij terugkomst in het hostel blijken alle bedden in kamer 5 vol te zijn. Ik lig om elf uur onder de dekens met de airconditioning op 25 graden. Drie meisjes uit de Filipijnen hebben zich rond middernacht bij mij gevoegd en halen mij uit mijn slaap zodra ze luidruchtig naar bed gaan. Welterusten voor de tweede keer, daarom is het zo gezellig, en goedkoop, in een hostel.

Filipijnen: Wanneer je beseft dat je naar het einde toe wankelt

San Antonio (Mamsi Residence) VIP1), woensdag 10 juni 2026

 
Al veertig jaar verzamel ik video’s van de beste films en tv-series voor later, wanneer ik meer tijd heb. Afgelopen week kwam ik tot de conclusie dat die tijd wegstroomt als het water van de rivier de Waal langs mijn geboorteplaats Zaltbommel.
In de jaren tachtig had ik meer dan vierhonderd VHS-video banden vol met de beste en klassieke films en tv-series! Wie had ooit veertig jaar geleden kunnen bedenken dat we nu Netflix hebben en zoveel films en series op verzoek over het internet kunnen bekijken als we willen?
Verzamelen is een oerinstinct van mens, en dier,dat moeilijk kan worden onderdrukt! Zet een persoon in een leeg huis en niet veel later staat het vol met nutteloze zaken die in de toekomst misschien van pas zouden kunnen komen. “Altijd makkelijk”, heet dat in de volksmond.
We zijn nu een week in de Filipijnen en mijn belevingswereld is al totaal afgeremd. Het leven gaat langzaam aan je voorbij en de tijd vliegt! Een uur wachten op een luchthaven lijkt nu eenmaal langer dan een spannende aflevering van je favoriete tv-serie!
Er zit een Sandisk SSD in mijn kleine koffer gevuld met films en tv-series die ik later nog een keer wilde kijken. Dat later blijkt al heel lang geleden te zijn begonnen. De afgelopen maanden heb ik weer enkele vrienden en kennissen uitgezwaaid voor hun laatste reis. De meesten waren jonger dan ik!
Het einde van het aardse leven beangstigd me niet. Dat is de invloed van de jarenlange blootstelling aan Oosterse filosofieën en religies. Wat me wel beangstigd is dat ik de tijd die mij nog gegund is op deze aardkloot verspil. Verloren tijd kun je nooit meer terugvinden!
De kleine dingen van de dag zijn nu belangrijker geworden dan dat ze ooit waren. Bij voorbeeld een paar koude biertjes aan het einde van de middag op een betonnen balk langs de weg met de lokale bevolking. Een kind dat passeert is trots op zijn nieuwe slippers. Ze zijn wel twee maten te groot want dan gaan ze langer mee. Er is hier geen verspilling wegens de schrijnende armoede. Er wordt hier nog boerenverstand gebruikt!
Denkend aan Holland, met een koude San Miguel Pilsen in mijn hand, zie ik nu een mooi land vol met linkse wereldverbeteraars die dromen van een perfecte samenleving vol kleurloze modelburgers. Die burgers mogen niet té Nederlands zijn, of worden. Multicultureel is de toekomst! Toch moeten 15- inmiddels 18- miljoen mensen niet ’het keurslijf in’, om een bekend Nederlands lied te citeren.
Nederland als maakbaar land is Holland op zijn smalst. Met elke oproep om verworven vrijheden of voorzieningen te annuleren voel ik mij minder thuis in Nederland en meer thuis in deze voorspelbare zorgeloze omgeving. Het thuisgevoel is net zo min maakbaar als de tijdsgeest. Maar het huis afbreken helpt niet om je hier meer thuis te voelen. Helaas staan ze in Azië niet met open armen te wachten op nieuwe culturen en nieuwe inwoners. Een illegaal is hier illegaal en die moet worden verplaatst naar een land buiten de landsgrenzen.
Een eenvoudige avondmaaltijd van rijst met gefrituurde okra en longanisa is voldoende om je maag te vullen en je hersenen van brandstof te voorzien. Je hersenen, daar gebeurt het allemaal!
De verkeerde empathie heeft het grootste gedeelte van de westerse wereld in sneeuwvlokjes veranderd. Alles, en ook echt alles is heden ten dage zielig! Een kind doet de afwas! Papa zorgt voor het eten op het aanrecht. Mama kookt de maaltijd voor het gezin. De kinderen doen de afwas. Een traditioneel gevoel van trots en plichtsbesef in de kinderharten. Hier staat een ouder die later haar kinderen met liefde en plichtsbesef zal opvoeden, geen zielig kind!
De verveelde huisvrouwen en huismannen in de volgevreten westerse wereld hebben het allemaal gezien op het internet of op TV. Ze hebben de sterkste meningen over zaken en plaatsen waar ze nog nooit zijn geweest of hebben geroken. Dat ruiken klinkt vreemd maar er bestaat een heuse koppeling tussen geur en ervaren. Je kan je geen absoluut geen voorstelling van een stad als Manilla maken wanneer de geur van een drukkende warme zomermiddag in Manilla hebt geïnhaleerd.
In dit huisje dat ik dagelijks passeer tijdens mijn ochtend- of middagwandeling woont een Filipijns gezin met drie jonge kinderen. Laat dit even op u inwerken voordat de algemene empathie u weer overvalt. Het zijn Christenen en de man des huizes slaat geen enkele mogelijkheid om te werken af. Een triest contrast met de gelukzoekers die zich massaal melden in Europa! De man des huizes zou de tweede dag op het continent van melk en honing meteen aan de slag gaan en stoppen met werken wanneer hij daartoe zou worden gedwongen!
Aan het einde van de dag in deze eenvoudige armoedige wereld kijk ik op mijn MacBook Air een stukje film of een aflevering van een van mijn favoriete TV-series in de wetenschap dat ik hoogstwaarschijnlijk niet de tijd krijg om ze nog een keer te kijken.
Ik wankel langzaam naar het einde van mijn tijdelijke aardse bestaan op weg naar de eeuwigheid. Wanneer het einde van het amusement daar is druk ik op “Wissen”! Dat is het einde van de digitale bestanden op de gegevensdrager en ik ben een stapje dichter bij mijn einde gekomen.

Nederland: Trots op deze mijlpaal

Zaltbommel (Op de bouwplaats), maandag 10 augustus 2026

Op 20 november 2006 schreef ik mijn eerste verhaal voor een website over mijn reizen, ervaringen en belevenissen. Ik zat op een kleine hotelkamer in Singapore zonder internet. Mijn camera was een Olympus µ 720SW, het digitale tijdperk in de fotografie was voor mij al lang aangebroken. Het was meer een experiment om mij ’s avonds iets te doen te geven dan een pad naar deze bestemming.
Licht aangeschoten verschenen de eerste woorden op het beeldscherm van mijn loodzware Windows Laptop die ik overal mee naar toer sleepte. De camera’s zijn groter, zwaarder, en weer kleiner en lichter geworden. Windows heeft plaats gemaakt voor Apple OSX en dat maakte het reizen een stuk lichter en eenvoudiger.
Vandaag, een kleine twintig jaar later zijn de ruim tweeduizend pagina’s op mijn weblog meer dan een miljoen keer gelezen. Een mijlpaal waar ik enorm trots op ben! Het is de ultieme motivatie om, ondanks mijn leeftijd, verder te gaan met dit project. Ik hoop dat jullie net zoveel plezier hebben bij het lezen als ik bij het schrijven van “Travels and Troubles”.