Zuid-Korea: Een dagje aan het strand

Busan (So Yu Hotel) 609), woensdag 13 mei 2026

Het was enkele maanden geleden voor mij ook een vreemde vraag toen Lyka begon over het strand en een treintje in Busan.
‘Strand?’, vroeg ik, om zekerheid te hebben dat ik het goed had gehoord. ‘Ja strand! Busan heeft ook stranden!’, antwoordde ze resoluut. ‘En ik wil een ritje in een treintje maken!’
Ze liet mij een foto zien van minuscuul kleine karretjes waar voor mijn gevoel vier, en hooguit zes, passagiers plaats in konden nemen. Een eerste zoektocht op het internet bracht mij niet verder dan dat er geen reserveringen worden aangenomen die meer dan zes weken in de toekomst liggen. Lyka natuurlijk teleurgesteld en ik moest plechtig beloven dat ik zou reserveren zodra het mogelijk was.
Vandaag gaan we naar de Haeundae Beach om te onderzoeken hoe het met die treintjes werkt. We hebben een boeking via Agoda en willen morgen niet voor onverwachte verrassingen staan.
Het openbaar vervoer in Azië is bijna overal goed en goedkoop. In Europa daartegen is het meestal slecht en duur. De jaarlijkse prijsverhoging maakt het nooit beter! Er valt hier nog heel wat te leren voor de hoogopgeleide randstedelijke linkse ambtenaren.
Voor iets minder dan een euro per enkele reis stap je in de bus of de metro. Voor hele lange reizen, soms meer dan twee uur reistijd zonder over te stappen, betaal je ongeveer anderhalve euro. Je begrijpt meteen waarom bijna iedereen binnen de stadsgrenzen van Busan met het openbaar vervoer reist!
Eenmaal weer boven de grond stappen we op een brede promenade die naar het strand leid. De Gunam-ro geeft je meteen het Spaanse Costa gevoel. Winkeltjes vol met souvenirs die niemand nodig heeft en veel snacks. Dit beeld had ik nooit verwacht in Zuid-Korea.
Busan is een culturele stad. Tijdens mijn dagelijkse wandelingen passeer ik ontelbare beelden van modern tot klassiek. Nog geen enkele keer heb ik een beschadiging, als gevolg van vandalisme, gezien en ook het uiterst storende graffiti lijkt niet te bestaan in Busan.
De Haeundae Beach is de komende dagen het toneel voor het 2026 Haeundae Sand Festival. Het heeft ook andere kunstenaars aangetrokken die hun kunst overal vertonen.
Hier staat ook een pagode om de verjaardag van de Boeddha te vieren. Reclame is verheven tot een kunst en de haai door de gevel van het zee-aquarium aan Haeundae Beach springt meteen in het oog.
Het beeldscherm op de gevel van het Grand Josun Busan Hotel is zonder enige twijfel het grootste beeldscherm dat ik tot nu toe in mijn leven heb gezien. Wat zou een reclame per seconde kosten op dit scherm? Anders nog, wat zouden die negen kamers zonder een uitzicht nog opbrengen per nacht?
Het eerste dat in mij opkomt bij het zien van het goudgele strand is: Is dit strand natuurlijk of is het door mensenhanden en slimme investeerders aangelegd? Ik heb zo snel nog geen antwoord op deze vraag kunnen vinden.
Er staat een rij Aziaten te wachten op hun beurt om een foto te maken met de rode letters is het zand. Het verbaasd mij oprecht hoe gedisciplineerd de mensen hier zijn. Ik moet mij verontschuldigen voor mijn gedachten maar ik blijf mijn ervaringen vergelijken met de Verenigde Europese Emiraten en met Hamasstan, voorheen Nederland, in het algemeen.
Noem mij een zwartkijker, een doemdenker of een extreem rechtse schoft? Gelukkig ben ik wel in de positie geweest om het elders met mijn eigen ogen te kunnen zien hoe de massa immigratie de Europese ziel heeft vergiftigd. Om zelf te kunnen ervaren hoe mooi een samenleving zonder Afrikanen en de militante islam is.
Wanneer we ons omdraaien om weer op de boulevard te stappen overvalt het Spaanse Costa gevoel mij weer. Hoge betonnen blokkendozen van hotels en nog hogere woontorens met ongetwijfeld peperdure (tweede) appartementen.
Waarom staat deze bijzondere exotische bestemming nog niet op de radar van de Europese zonaanbidders? Een vakantie naar dit Koreaanse strand, met een interessant achterland, en concurrerende prijzen en een heerlijke onbekende keuken zou toch een topper moeten zijn in de Nederlandse reisgidsen?
€ 2.400,- voor de tickets en het verblijf voor drie weken is niet echt duur te noemen. Tel daar € 2.000,- bij op voor het eten en andere uitgaven. Waarom wil je dan nog naar een Europese of Noord-Afrikaanse bestemming?
Er wordt hard gewerkt aan de kunstwerken gemaakt van het zand van het strand. Morgen komen we hier weer en we zien dat er nog hard gewerkt moet worden willen alle kunstwerken klaar zijn.
We hebben het vakantiegevoel dus maakt Lyka een echte vakantiefoto van ons samen.
Dan gaan we op onderzoek uit hoe het nu zit met de kaartjes voor de trein die ik bij Agoda heb geboekt. De prijsverschillen op het internet waren astronomisch en om eerlijk te zijn vertrouw ik het boeken op het internet niet echt meer. Er zijn teveel boekingssites die worden gerund door kleine zelfstandigen die het niet zo nauw nemen met de regels.
Het eerste dat we moeten zien te vinden is het: Haeundae Blueline Park - Mipo Station. Daar vertrekt de trein en we hebben slechts een enkele reis. Dat station blijkt ietsjes moeilijker te vinden dan we dachten. We komen via een restaurant op een houten vlonder die zweeft in de lucht en waar mensen in drie lange rijen staan te wachten.
Het is er niet chaotisch maar het is er wel ongemakkelijk manoeuvreren omdat het lijkt dat de toekomstige passagiers voor de trein ook niet goed weten waar ze moeten gaan staan. Achteraan sluiten kan altijd nog dus laat ik Lyka achter op een overzichtelijke plaats en baan mij een weg naar de kassa.
De meeste plaatsbewijzen voor de trein worden geboekt op enorme aanraak beeldschermen die je in de meest gangbare talen kan instellen voordat je gaat boeken en betalen. Automatisering op haar best.
Aan de kassa wordt ik door een medewerker in goed verstaanbaar Engels aangesproken. Ik leg haar rustig uit wat er aan de hand is en overhandig haar mijn iPhone zodat ze zelf de boeking bij Agoda kan lezen. Enkele seconden later verteld ze mij met een brede glimlach dat ik morgen terug moet komen om de kaartjes op te halen. We zitten in de trein van vier uur en het beste is om uiterlijk vijfenveertig minuten voor het vertrek de kaartjes af te halen.
Je bent er niet meer aan gewend dat buiten Nederland bijna alles probleemloos en op rolletjes loopt. Geen ongeïnteresseerde studenten die voor het minimum uurloon werken maar toegewijde werknemers die het hun plicht vinden, en een eer, om de klant zo goed als mogelijk te helpen. Wat zijn we in Europa toch diep gezakt!
‘Importeer de derde wereld en verander zelf in de derde wereld!’
Kijk straks maar eens goed om u heen wanneer u nog op straat durft.
Onze vragen voor morgen zijn allemaal beantwoord en het is nog niet eens een uur! Wat kunnen we verder nog doen aan het strand dan een beetje de vakantieganger uithangen?
‘Laten we terug gaan naar dat restaurant en daar lunchen?’, vraag ik aan Lyka.
Ze vindt het een prima idee en nadat we van het menu hebben besteld zoeken we een plaatsje op het schaduwrijke terras met uitzicht op het strand van Haeundae en de “Oostzee”, zoals de wateren tussen Japan en het Koreaanse schiereiland heten.
We eten een wat uitgebreidere lunch in het TAIGA Tempura restaurant dan gewoonlijk. We kietelen onszelf een keertje want dat mag wel nu de toekomst er weer wat rooskleuriger uitziet en de demonen in mijn hoofd wat rustiger zijn geworden.
Zoals gewoonlijk delen we samen de gerechten om zo wat meer keuzes te hebben en meer smaken te ervaren. We hebben de “Special Set Meal” en de “Soybean oil Soba (abura soba)” besteld. Ik neem aan dat jullie wel begrijpen dat dit een heel smakelijke lunch is voor ₩ 37.000 (€ 21,20).
De verschillende tempura zijn hemels! De gefrituurde varkenshaas en een soort Cordon Blue zijn ongeëvenaard. Vanzelfsprekend neem ik maar een klein hapje van de grote garnalen. Ik weet hoe gek Lyka op die garnalen is. De dikke bijtgare noedels zijn verdronken in een rijke dikke saus. De saus lijkt gemaakt met veel eierdooiers, dat maakt het romig en erg smaakvol. De malse varkensrollade is precies zoals ik hem in een goed Japans restaurant verwacht.
Nog maar een vakantie kiekje na het eten. Het vakantiegevoel is deze middag rond om ons heen te zien.
Op weg naar de uitgang van het Busan Blueline Park schiet ik natuurlijk de verwachte plaatjes. Ook hier staat een gedisciplineerde rij Aziaten op hun beurt te wachten. De beleefdheid van deze mensen is aanstekelijk. Wij passen ons daar snel bij aan. Dat kun je niet van de Chinezen zeggen!
Een uitstalling van koekjes wordt meteen door Lyka herkend. Het zijn de symbolen uit de succesvolle Koreaanse Netflix-serie The Squid Game.
Zo komt deze dag vroeg in de middag aan een einde. Alle puntjes op mijn lijst zijn afgewerkt en kunnen we terug naar Nampo. De Metro is goed, eenvoudig en goedkoop. Toch heeft de metro voor mij ook een groot nadeel. Mollen zijn blind omdat ze onder de grond niets hoeven te zien. Wij zijn niet hier om onder de grond te reizen dus ga ik op zoek naar een alternatief om zo dicht als mogelijk bij ons hotel te komen.
Dat alternatief vindt ik in de vorm van buslijn 1003. Die doet er ruim een uur over om weer in Nampo te komen en geeft ons onderweg een goed beeld van deze miljoenen stad.
Direct na aankomst in het So Yu Hotel heb ik voor vandaag een laatste raadsel op te lossen. Ik heb de naam van het hotel geprobeerd te vertalen in het Engels en het Nederlands. Tevergeefs! Ik krijg geen enkele vertaling te zien.
Dus vraag ik aan de man achter de receptie: ‘Wat betekend So Yu in het Koreaans?’
Hij kijkt mij verbaasd aan en antwoord: ‘Niets!’
Ik weet op dat moment niet wie er meer verbaasd is, de man achter de receptie of ik! So Yu heeft dus geen betekenis in het Koreaans. Het is gewoon een volgorde van klanken die Koreaans klinkt. We moeten en samen om lachen.
Na de mooie lunch van vandaag besluiten we voor een eenvoudige avondmaaltijd te kiezen. Ook om niet teveel van ons totale budget te verbruiken. Een stukje rechtdoor vanuit ons hotel loop ik de reclame voor deze twee gerechten dagelijks voorbij. Ze kosten slechts ₩ 10.000 (€ 5,75) per gerecht. Mijn Japanse kerrie met veel groenten is voortreffelijk en Lyka’s varkensvlees in een pittige saus smaakt ook uitstekend.
De herinneringen aan het strand van Haeundae Beach drijven nog een keer in mijn hoofd aan mij voorbij als witte wolken aan een helder blauwe lucht. Busan lijkt nog steeds een fantastische bestemming voor een strandvakantie!

Zuid-Korea: Pijn in de spieren

Busan (So Yu Hotel) 609), maandag 11 mei 2026

Het was een fantastisch mooie wandeling gisteren, dat is zeker. Op deze maandagochtend moet ik wel een zware tol betalen. Ik wordt wakker met benen zo hard als kolommen van basalt. Het is de prijs voor de roem en de overschatting van je eigen kunnen. Mijn lichaam wordt steeds ouder en mijn geest denkt nog steeds dat ik meer aankan dan mijn lichaam kan verdragen. Ik zal de oplopende leeftijd moeten accepteren en er mee moeten leren leven.
Ik loop met benen recht als staken naar de badkamer om mijn blaas te legen. Sinds ik ben gaan druppelen na het plassen plas ik altijd zittend, net als in het vliegtuig. De laatste druppels hebben dan wat meer tijd om de plasbuis te verlaten en de vloer voor het toilet blijft droog.
Langzaam zak ik door mijn knieën, met een stekende pijn in mijn bovenbenen, om op de bril te gaan zitten. Heb ik mijn lichaam zo hard gegeseld gisteren op die heuvel? Je kan het niet eens een berg noemen! Mijn korte gesprek met de Koreaanse wandelaar van vierenzeventig jaar schiet door mijn hoofd. Ik heb meer lichaamsbeweging nodig.
De verse koffie wordt gezet en ik begin aan mijn dagelijkse bezigheden. Eerst een halve tablet tegen mijn diabetes en dan een slok koffie. Mijn laptop gaat open en de boekhouding is als eerste aan de beurt. Budgetteren, of beter gezegd de financiën goed in het zeil houden, is belangrijk wanneer je voor langere tijd op reis bent. Wij bevinden ons niet in een positie dat we geld over de balk kunnen gooien.
‘Geef geld uit waar het nodig is en bespaar geld waar het kan!’, is een ongeschreven wet voor de reiziger.
Eerst nog even naar de foto’s kijken en het laatste stukje (her)schrijven over de reis naar deze leuke stad in dit fantastische land.
Deze reis kies ik voor een andere opzet voor de verhalen. Ik wil me niet meer koste wat het kost vasthouden aan de volgorde. Dat maakt dat ik weken ga achterlopen en nog verhalen schrijf over het land dat we al lang hebben verlaten. Ik sla gewoon dagen over die ik later weer invul. Ik heb gemerkt dat de lezers die volgorde helemaal niet belangrijk vinden.
Lyka snurkt zachtjes in het bed naast mij. De eerste nachten was het vreemd om alleen in bed te liggen. Na drie nachten is het comfortabel om gescheiden te slapen. Het was een ongeluk tijdens het boeken en om eerlijk te zijn heb ik er wel tegenop gekeken. Nu zijn we het er samen over eens dat we in de toekomst vaker gescheiden willen slapen wanneer we op reis zijn.
Zodra Lyka wakker is gaat ze op zoek naar de koffie en ik begin aan het ontbijt. Gewoon op de hotelkamer, bruine boterhammen met oude kaas, Koreaanse Spam of leverpastei. Mooier kan de eerste maandag in Busan niet beginnen.
Een van de zaken die zeker zijn veranderd in achtentwintig jaar reizen is de manier waarop je met je vuile was omgaat. De vaak kostbare wasservice in guesthouses, hostels en hotels zijn er nog maar met mondjesmaat of helemaal op maat voor de zakenreiziger. Inclusief het strijken van de pantalons, overhemden en stropdassen.
Niets van dat voor ons. Wij gaan gewoon samen naar de wasserette. Mijn Kobo e-reader en een verse beker koffie gaan mee. Eerst een briefje van ₩ 10.000 in de wisselautomaat en met de ₩ 500 munten in de hand moet het allemaal in orde komen. De nieuwste generatie wasmachines hebben allemaal een ingebouwde wasmiddel en wasverzachter toevoeging. Je hebt dus niets meer nodig! Al ons wasgoed in de machine en negen muntjes in de gleuf, draaien maar.
Na 35 minuten is het programma klaar en verkassen we het vochtige wasgoed van de wasmachine naar de enorme droger. Een jongeman voor ons haalde een geurdoekje uit de automaat boven de geldwisselaar. Dat doen wij dus ook. Acht muntjes in de gleuf en de klok veranderd in 30 minuten. Een half uurtje later staan we de was op te vouwen en is ook deze wekelijkse taak weer tot een goed einde gebracht.
Terug op de kamer vraagt Lyka wat de plannen voor vandaag zijn.Niet veel, dat is zeker! Ik ben allang blij wanneer ik de pijnlijke spieren in mijn benen een beetje los kan lopen.
‘Dan gaan we eerst naar UNIQLO!’, roept ze.
Een prima idee want dat jasje dat we hebben gezien is een goede aanvulling voor de reiskleding. Het is een ademende, waterafstotende windvanger, een prima combinatie voor noodgevallen die ook nog eens kan worden opgerold en ingepakt in een bijgeleverd etui.
Zelf ben ik er nog niet helemaal uit of ik ook zo’n jasje wil hebben. Er is een onverwacht lichtpuntje. In Korea kun je op vertoning van je paspoort meteen de 10% BTW van je aankoop terugkrijgen! En dat loopt harder, en sneller, op dan je denkt.
‘Vanavond is mijn eerste biertje gratis!’, lach ik Lyka toe.
Het is al een uur geweest en mijn benen voelen nog net zo stijf als toen ik om half zeven uit bed kwam. Het is het juiste moment voor een Gimbap lunch op het bankje voor het restaurant in de zon. We beginnen met de tonijn Gimbap. Het is een gezonde lekkernij die gemakkelijk weg hapt. We kijken elkaar aan en de tweede wordt de kimchi variant. Kimchi, ingelegde Chinese kool, zuurkool met pit, je haat het of je kan het altijd eten. Lyka en ik behoren ik tot de tweede categorie. Zeker wanneer we in Korea zijn!
We gaan dwalen door de straten van Nampo-gil. Het is er aangenaam voor een winkelbuurt. De straten zijn versiert met kunstwerken en het verkeer wordt maar met mondjesmaat toegelaten. Een soort van verstandige middenweg tussen een voetgangerszone en een verkeersader. Een winkelstraat voor voetgangers die ook de ondernemers het beste moet geven.
Nu ik dit schrijf besef ik mij dat er maar heel weinig gewoon verkeer is. Negentig procent van het verkeer is langzaam vooruit kruipende taxi’s en bezorgers voor de winkels.
De felgekleurde, in neonverlichting ondergedompelde, Bong Bong Shop’s springen in het oog. Je kan er bijna een op elke hoek van de straat vinden. Wij kennen de machines als de ouderwetse hijskraantjes op de kermissen van vroeger. De prijzen hier zijn de honderden verschillende poppetjes die iedereen verzameld. Het zijn veelal figuren uit Aziatische tekenfilms. Vaak worden ze in beperkte oplages gemaakt zodat ze veel geld waard kunnen worden!
We gaan richting het BIFF plein. Dat staat voor: “Busan International Film Festival”. De winkelstraten zijn rustig en aan het einde van de straat is er bijna altijd een groene heuvel. Die heuvels maken de stad zo aangenaam om in te verblijven.
Naast het Biff plein ligt de grootste verse vismarkt van Busan, dus het is niet vreemd dat hier ook een grote concentratie is van visrestaurants. Overal staan enorme aquaria met het leven uit het heldere zeewater. Van slakken tot palingen en vooral veel garnalen en schaaldieren.
Veel zeedieren staren je aan en voor een moment moet ik denken aan de sneeuwvlokjes in de westerse wereld die geen dieren, of andere onderdelen van dierlijke oorsprong willen eten. Vegetarisch eten is in het verre oosten tot een kunst verheven. Veganistisch eten komt alleen voor in de Westerse gestichten waar de bewoners in dwangbuizen lopen.
‘Er lopen er meer los dan er vastzitten!’, zei mijn grootmoeder altijd.
Het wegdek onder ons is belegd met bronzen tegels met voet- en handafdrukken van bekende Aziatische filmsterren. We hebben er zo snel geen westerse filmsterren kunnen ontdekken. We vragen ons af of ze in Korea wel op Westerse filmsterren zitten te wachten!
De omgeving van het Biff plein staat ook bekend om haar (overprijsde) Koreaanse straatvoedsel. Natuurlijk is het in toeristengebieden altijd wat duurder. De kosten liggen nu eenmaal ook hoger. Toeristen kijken niet zo nauw en geven hun geld wat gemakkelijker uit. Wij dus ook.
Lyka gaat voor een spies van kippenvlees met dikke stukken lente-ui. Die spies wordt met een brander op temperatuur gebracht en met een lik zoete saus van een kwast kunnen we happen. Het smaakt ons goed maar het is niets bijzonders. Gewoon een nieuwe ervaring en een nieuwe herinnering in Busan.
Het is al vier uur geweest en het wordt tijd dat we terug naar het hotel gaan. Ik wil zeker even douchen, een hete douche om de spieren te stimuleren, en wat rusten. Op weg naar het hotel ga ik even zitten terwijl Lyka een winkel bezoekt. We zijn pas vier dagen in Busan maar het voelt aan alsof we hier al weken verblijven. Een beetje het Osaka gevoel van vorig jaar. Het weer is ook heel aangenaam. Blauwe luchten en onder in de twintig graden Celsius in de middag. ’s Nachts daalt het kwik tot een graad of twaalf, een heerlijke temperatuur om onder een dik dekbed te slapen.

Na het douchen zoek ik mijn plaatsje voor de GS 25 op om rustig en alleen een biertje te drinken. Voor veel mensen is alleen drinken een taboe. Voor mij niet! Ik geniet van elk slokje en de wereld om mij heen. Mijn gedachten ordenen zich vanzelf en vaak daalt er een rust in mij neer.
Vandaag ben ik van de Cass afgestapt en probeer een ander merk. Het is mij niet gelukt om “Hite Beer”, het bier dat ik vaak tijdens ons vorige bezoek aan Zuid-Korea dronk, te vinden. Misschien is het helemaal uit markt gehaald? Vandaag is het “Kelly Beer”, het adverteert met de slagzin: ‘Gebrouwen met 100% echte malt!’
En dat is ook te proeven. Het komt veel dichter bij de Duitse lagers dan de bieren die tot wel 30% rijst toevoegen tijdens het brouwen Er volgt een tweede en derde halve liter blik terwijl het alledaagse Busan rustig aan mij voorbij trekt.
Een nieuwe avond betekend vaak ook een nieuw restaurant. We maken de kringen om ons hotel steeds groter. Ook vanavond blijven we nog in de straat om de hoek ons hotel. De grote foto’s in de etalage zijn duidelijk en de prijzen zijn uitstekend.
Er is helemaal niemand in het restaurant op dit tijdstip en dat is meestal een slecht teken. We geven het restaurant toch maar het voordeel van de twijfel. Soep met Bulgogi Beef voor Lyka en Octopus in pittige saus voor mij. Het bier is koud maar de bijgerechten zijn vandaag erg beperkt.
Er zit zo weinig rundvlees in de soep dat het als vegetarische soep zou kunnen worden verkocht. In mijn gerecht zit alleen in plakjes gesneden rijstcake en geen enkel stukje octopus.
We eten wat we binnen willen krijgen en verlaten deze, eerste en hopelijk laatste, teleurstelling. We weten altijd dat het elke avond kan gebeuren maar toch komt het altijd onverwacht, morgen beter! Morgen wordt er regen voorspeld dus gaan we een museum bezoeken.

Zuid-Korea: Verhuizen

Busan (So Yu Hotel) 609), zaterdag 9 mei 2026

Deze eerste zaterdag in Busan ligt ergens tussen een rustdag en een verhuisdag. We hadden er natuurlijk vanochtend op uit kunnen trekken maar dan hadden we al ingepakt moeten zijn en voor twaalf uur beneden weer aan de receptie moeten staan. Dat was me te gehaast en te gortig. Dus we nemen op deze ochtend rustig de tijd om in te pakken en te genieten van de GS 25 Sandwiches en een gekookt ei. De koffers inpakken, nog een extra beker hete koffie, country muziek op de achtergrond en foto’s verwerken. Dan is het vijf voor twaalf en we gaan met het hele circus naar de eerste verdieping, zo noemen ze de begane grond, naar het Amerikaanse voorbeeld, in Zuid-Korea.
Laten we ook eens geluk hebben! We kunnen meteen weer de lift in naar de zesde verdieping nemen waar we precies dezelfde kamer hebben alleen vier verdiepingen hoger. De badkamer daartegen is nog luxueuzer dan die van kamer 209.
Nadat we ons geïnstalleerd hebben in onze nieuwe kamer, waar we hopelijk drieëntwintig nachten zullen slapen, gaan we lanterfanten door de smalle winkelstraten in de omgeving van ons hotel. We hebben het een en ander te onderzoeken.
Weinigen zullen bekend zijn met de “Koreaanse Oorlog” die tussen 1950 en 1953 woedde. Een strijd van een bevrijd volk, ondersteund door Amerika, tegen het oprukkende communisme, gesteund door Rusland en China. We weten vijfenzeventig jaar later in de westerse wereld hoe goed het communisme binnen de “Democratische Volksrepubliek Korea” werkt. Wanneer ik in hart en nieren een PRO-socialist was zou ik direct mijn Nederlandse paspoort verscheuren en naar dit socialistische paradijs emigreren.
Het vreemde is echter dat de onderhandelingen tussen Noord- en Zuid-Korea dan wel tot een staakt-het-vuren hebben geleid, maar een vrede tussen Noord-Korea en Zuid-Korea is er nooit gesloten, zodat beide landen officieel nog steeds in staat van oorlog verkeren.
Op deze plaats in Busan stond ooit het “Provisional Capital Memorial Hall”. Hier zetelde de President van Zuid-Korea tijdens de oorlog en de bezetting van Seoul door de communisten. “Generaal McArthur” gooide, tegen zijn orders van hogerhand in, roet in het eten en bracht de Noordelijke troepen in verlegenheid. Zijn “landing bij Incheon” was een meesterzet die de Noord-Koreanen en de Chinezen nooit hadden zien aankomen.Deze historische plaats heeft nog steeds een belangrijk nationalistisch gevoel in de harten van de Koreanen.
Ik heb de kaart van de omgeving van ons hotel goed bestudeert en het eerste waar we op af moeten is de wasserette. We doen al sinds tijden wekelijks zelf onze was. Ik heb er twee in de omgeving gevonden en bij de eerste is het meteen raak. We bestuderen de wasmachines en wasdrogers en komen al snel tot de conclusie dat een volle tas wasgoed draaien voor ₩ 8.500 (€ 4,85) een schot in de roos is. Afstrepen dus!
Het volgende wat op de lijst staat is brood zoeken. Brood? Ja, brood! De kant en klaar sandwiches van de GS 25 zijn lekker en gezond maar ze gaan wel snel vervelen en ik moet er natuurlijk elke ochtend vroeg voor op pad. We hebben oude kaas meegebracht uit Nederland en de Koreaanse Spam is ook heerlijk. Gewoon zelf zelf een sneetje brood maken met kaas, of Koreaanse Spam, al dan niet aangevuld met een hard gekookt ei is natuurlijk ook heel erg lekker en gezond.
Zowel de GS 25 als de 7/11 zijn niet bekend met een gesneden (half) brood. In de eerste winkel halen ze hun schouders op en bij de 7/11 krijgen we wat meer hulp. De jongen achter de kassa adviseert ons om een stukje verder eens bij de “Paris Baguette” te gaan kijken. Een begin van de oplossing?
Niet veel verder passeren we een kleine bakkerij waar het uitgestalde brood er heerlijk uitziet. Aan de prijzen te zien moet het wel een luxe bakkerij zijn. Ondanks de prijzen gaan we toch even binnen kijken. Gewoon gesneden brood is niet verkrijgbaar, alleen de luxe broodjes zoals Ciabatta en roomboter Croissants. Daar gaan we onszelf zeker een keer mee verwennen!
Zodra we aanstalten maken om de bakkerij te verlaten stopt de bakker ons door tussen de toegang en ons in te gaan staan. We kijken elkaar verbaasd aan. Hij gebaard ons met zijn armen zwaaiend om stil te blijven staan en verdwijnt achter de toonbank. Hij diept een doorzichtige plastic zak op en plaatst een Ciabatta in de zak.
Hij overhandigt de zak aan een verbouwereerde Lyka en zegt: ‘Free!’, met een brede glimlach op zijn gezicht.
Wij bedanken hem uitgebreid en verlaten de bakkerij. Een paar honderd meter verder staan we voor de Paris Baguette. Het mag dan wel een bakkerijketen zijn maar de kost wordt verdient met koffie/thee aangevuld met een van de heerlijk uitziende gebakjes en koekjes. Brood is maar een heel klein gedeelte van het assortiment en voor een vers stokbrood zal je hier ook vroeg voor de deur moeten staan.
Met een omtrekkende beweging komen we op de markt uit waar gebruikte kleding wordt verkocht. Een oude kleine vrouw met een dienblad op haar hoofd balanceert de bestelde lunch naar een klant.
Het valt mij op dat dit geen vodden, weggegooide, kleding is maar tegen het nieuw aanschurkende kleding! Lyka is in haar element en voelt de stof van elke broek, rok, shirt en jasje. De mensen om mij heen op deze markt lijken niet arm. Soms hebben ze ook een plastic tasje met kleding bij zich die de verkoopster dan uitgebreid inspecteert en besnuffeld.
Een keer zie ik geld, ₩ 15.000 (€ 9,25) van hand tot hand gaan en kledingstukken van eigenaar verwisselen. Het doet mij nog het meest aan een kledingbibliotheek denken! Elke week voor een paar tientjes een nieuwe garderobe voor het weekend. Is verspilling echt een Westerse misdaad tegen het milieu?
Aan de “Gwangbok-ro” een luxe winkelstraat wil Lyka op de foto met “Jung-kook een van de Koreaanse iconen van K-pop. Het is een reclame voor Calvin Klein.
‘Ik reis niet helemaal naar Zuid-Korea om een hamburger te eten!’, ik hoor het me nog zeggen.
Maar dit is anders! Nu begin ik ook nog als een ambtenaar te denken! De hamburger van “No Brand Burger” met de Koreaanse bulgogi saus is natuurlijk afgeleid van de grote hamburgerketens die je overal in de wereld tegenkomt. Nu ik dit op het beeldscherm van mijn MacBook Air zet schiet mij te binnen dat ik nog geen enkel filiaal van een van de grote hamburgerketens heb gezien in Busan.
Voor ₩ 4.500 (€ 2,57) krijg je de menu-set zoals in de bovenstaande foto’s. Is dat een goede prijs voor een snelle hap? De omvang van de porties zijn niet enorm maar het is voldoende om je trek te stillen. De smaak valt ergens tussen redelijk en goed en we weten nu al dat we hier zeker nog een driedubbele burger met kaas gaan eten.
Ondertussen is onze speurtocht naar gesneden brood nog steeds niet ten einde. Voor ons doemt het enorme Lotte warenhuis weer op en het zou toch gek moeten zijn zouden we hier geen supermarkt kunnen vinden!
Tegen het warenhuis aan ligt de Lotte Mart, de eigen winkel van Lotte, en in de kelder zijn twee verdiepingen van de Lotte supermarkt. Het is wel even zoeken, alle teksten zijn in het Koreaans en de Engelse taal lijkt hier niet te bestaan.
We schuifelen door de gangpaden van de supermarkt op zoek naar iets dat we herkennen. Ik krijg een klein kartonnen bekertje onder mijn neus gestoken en de opstijgende geur heb ik lang niet geroken. Het is een geur die ik ook nooit zal vergeten. Het is de zoete weeïge geur van de gestoofde zijderups larven. Vol verbazing kijk ik naar de blikjes op de plank naast me. Dat smerige spul wordt zelfs in blik verkocht! Ieder zijn smaak.
Dan valt alles op zijn plaats in deze supermarkt! Er is gesneden brood, erg dikke plakken bruin brood zelfs, en ook de Koreaanse spam is snel gevonden. Wij komen de komende weken niet om van de honger ’s morgens.
Met een tas vol ontbijt, en snacks, keren we huiswaarts naar het So Yu Hotel. We breien een rustig einde aan deze eerste zaterdag in Busan. Terwijl Lyka op het internet speurt wat we de komende weken allemaal nog kunnen doen ontspan ik me met de foto’s verwerken en het schrijven van verhalen.
Totdat de demonen zich weer in mijn hoofd roeren. Er vormen zich geen zinnen meer in mijn hoofd. Ik moet meteen ophouden. Ik wil mijn gedachten niet meer opschrijven omdat die mensen zullen kwetsen en mijzelf alleen maar slechter laten voelen. Het is al half zes, tijd voor een koud biertje in de zonnige, maar frisse, buitenlucht van Busan.
Ik heb een GS 25 gevonden aan een brede drukke straat met een bankje voor de deur. Een halve liter fles bier is goedkoper dan een halve liter blik, dus worden het flessen Cass bier voor ₩ 2.500.
Bussen komen en gaan. Diesel, elektrisch en met een “brandstofcel” door elkaar heen als in een groot openlucht laboratorium. Het is te begrijpen dat de alleswetende hoogopgeleide randstedelijke ambtenaren hier nooit gaan kijken wat er allemaal mogelijk is op het gebied van mobiliteit. Wacht even? Ze lopen hier in Korea natuurlijk hopeloos achter!
Mijn demonen lossen langzaam op in het 4,5% bier en de opvallend frisse zeelucht. Hemelsblauw is het voorspelde weer voor de komende dagen. Bier, Blauw en Bezinnen is het juiste medicijn tegen de demonen in mijn hoofd.
Na drie flessen Cass bier is het de hoogste tijd om Lyka op te halen en te gaan eten. Het is zaterdag dus laten we maar met wat geld smijten. We gaan voor de tweede keer naar het “Yeongbingwan Restaurant” omdat de twee vrouwen vriendelijk zijn en het eten de eerste keer overheerlijk.
De vrouwen zijn zichtbaar blij om ons opnieuw te kunnen begroeten. Ook deze keer krijgen we een extraatje van het huis. “Abalone”, Zeeoren in het Nederlands. Het zijn zeedieren die familie zijn van de slak. Wij eten alles en ook de Abalone, die we kennen uit Singapore, gaat met veel smaak naar binnen.
Lyka kijkt graag naar Koreaanse dramaseries op TV en dat werpt gelukkig ook haar vruchten af. Ze verbaasd mij keer op keer met Koreaanse woorden waarvan ik heb bestaan nog niet eens wist. Ook op de TV komen er regelmatig gerechten voorbij die ik wel ken maar nooit zou herkennen. Vanavond heeft ze gekozen voor de “Galbi-jjim (갈비찜) for braised short ribs”. Een heerlijk gerecht van gestoofde ribben van het rund met flinke hompen vlees er aan.
Lyka maakt diavoorstellingen van haar belevenissen op Facebook. Zelf gebruik ik het medium wat minder omdat het gekaapt is door idealisten met verkeerde ideeën. Het aankondigen van een nieuwe publicatie gaat nog steeds goed. Voor hoelang nog?