Hong Kong: Bergafwaarts

Hong Kong, Tsim Sha Tsui (Merry Land Guest House (3), dinsdag 13 december 2011

Niet gestoord door de slechte start gisteren in Hong Kong, gaan we al vroeg op pad voor het eerste hoogtepunt van ons verblijf in Hong Kong.
Natuurlijk is het een heel andere belevenis wanneer je na bijna vier jaar weer op dezelfde plaats arriveert. Het is deze keer ook veel drukker dan ik me van het vorige bezoek kan herinneren. Het is in ieder geval wel een actieve start van ons verblijf in Hong Kong. Een ritje in de kabelbaan naar de top van een berg om de “The Big Buddha” te bewonderen, en een lange wandeling bergafwaarts terug naar het metrostation.
De rit van 25 minuten in de 5,7 Km lange kabelbaan is een attractie die niemand mag missen wanneer ze Hong Kong bezoeken!
Hoe veilig een ritje in een kabelbaan ook mag lijken de passagiers krijgen altijd een stoot adrenaline door hun lichaam dat de opwinding veroorzaakt. De val na de toren brengt altijd korte schreeuwtjes los. Het is een schitterende beleving die je niet snel zal vergeten. Het uitzicht over de “Chep Lap Kok” luchthaven en het silhouette van de langzaam naderende grote Boeddha zorgen weer voor stilte in de gondel.
Eenmaal bijna op de top van de berg, nog in de terminal van de kabelbaan, kopen we meteen onze eerste souvenirs van deze reis. We kopen vanzelfsprekend iets dat we de hele reis kunnen gebruiken. Onze keuze valt op een rode en een zwarte fleece muts. Er waait een onverwachte frisse wind op de top van “Buddha Mountain”.
Op een beschut plaatsje in de zon genieten we van onze meegebrachte 7-11 sandwiches met een verse beker koffie voor mezelf en een warme chocolademelk voor Lyka. Macau en Hong Kong brengen gedachten in ons op van een tropische bestemming met hoge temperaturen. ‘s Winters is het er echter fris en afhankelijk van de noordenwind kan het er zelfs erg fris zijn!
Op de top van de berg is er een zeer bijzondere bezienswaardigheid! De grote Boeddha! Een enorm bronzen beeld dat meer dan heilig is. En dit is natuurlijk een attractie waar ook de Chinezen vanuit de grote socialistische broer in het noorden naartoe worden geleid. De Chinezen uit de Volksrepubliek China gaan niet met de kabelbaan naar de top van de berg, dat zou te kostbaar zijn, ze rijden gewoon met de bus naar de top. Het is vandaag een doordeweekse dag en de schoolvakanties zijn nog niet begonnen. Toch is het heel druk in het klooster genaamd: “Po Lin Monastery”.
Na deze korte pauze wordt het tijd om het laatste stukje naar de top van de berg te beklimmen en de grote bronzen Boeddha van dichtbij te gaan bekijken. De “Tian Tan Buddha”, zoals zij officieel heet, is 34 meter hoog en weegt 250.000 kilo. Een flink stukje gietwerk dat ik tijdens mijn tijd bij “van Voorden Gieterij” in Zaltbommel nooit heb gezien.
Op de trappen naar de grote Boeddha is het wringen en worstelen. De socialistische Chinezen worden van jongs af aan getraind om te winnen, elke vorm van verlies is een schande voor de persoon, en zijn familie! We krijgen heel wat scheve blikken van de Aziaten die we op de trap passeren, maar het maakt ons weinig uit in de strijd naar de letterlijke top van de berg.
Eenmaal boven wordt je vanzelf stil van de omvang en de schoonheid van de enorme bronzen Boeddha. Er zijn wierookbranders en bronzen aanbidders met giften voor de Boeddha. We lopen met de klok mee rond het beeld op het voetstuk en zodra ik de ogen van mijn herder kan zien, weet ik dat het goed is. We negeren de irritante en verbaasde Chinezen.
Nog wat foto’s voor het familiealbum met de bergen en de ruige natuur van Hong Kong in de achtergrond, en dan gaan we ons opmaken voor de afdaling. De trappen zijn een tocht naar beneden tegen een oneindige stroom socialistische Chinezen in. Het is niet gemakkelijk, maar de grote blanke man krijgt op een trede hoger dan de kleine Chinees reusachtige proporties. De stroom mensen opent zich als de Rode Zee voor Mozes!
Onderaan de trappen lopen we richting het begin van het pad dat ons weer op zeeniveau zal brengen. We passeren het enorme vegetarische restaurant waar het nog drukker is dan op de trappen. Kleurrijke papieren paarden en een boot staan om een voor ons onbekende reden op het plein.
Ik ben onder de indruk van een kleine tempel langs het plein en Lyka wil graag op de foto met de bloemenpracht die voor het drukke restaurant staat. Het is een strikt vegetarisch restaurant, dat heeft niet mijn voorkeur, maar Lyka wil het dolgraag proberen. Voor de prijs hoeven we het in ieder geval niet te laten. Er is helaas een ander probleem. Voor elke stoel wordt een kaartje verkocht met daarop een stoelnummer en de tijd dat je aan tafel wordt verwacht.
Je bent verplicht om op tijd aan tafel te verschijnen en met een grote zekerheid weer te zijn vertrokken na dertig minuten. Er zijn dus twee rondes maaltijden per uur en de kaartjes die nu worden verkocht zijn voor de maaltijd van drie uur vanmiddag. Gaan we ruim twee uur wachten voordat we aan tafel kunnen? We zijn het er snel over eens, we eten onder aan de heuvel in het treinstation wel wat.
Het is een machtig mooie omgeving rond het “Po Lin Monastery” met een onvergetelijke sfeer, dit moet je dus écht niet missen wanneer je Hong Kong bezoekt!
Met mijn Garmin Oregon 400t GPS in de hand gaan we richting het begin van het pad dat ons naar de voet van de berg, eigenlijk een heuvel, leidt. Het pad heeft de filosofische naam: “Het pad van de wijsheid”. Het pad heeft deze naam natuurlijk gekregen omdat dit pad in vervlogen tijden het enige pad naar de top was.
Het valt me niets tegen dat Lyka tot nu toe geen enkele keer heeft geklaagd over de afstanden die we afleggen. Activiteiten zoals wandelen en fietsen zitten niet bij mensen uit het verre oosten ingebakken. Zij leven voortdurend in de benauwde en drukkende warmte van de tropen. Je moet ze echt aanleren om te bewegen, ook onder een brandende zon, en na veel tegenstribbelen gaan ze het misschien zelfs wel leuk vinden.
Het is stil op het smalle bergpad. Er zijn onverwachte ontmoetingen zoals met deze lappenpop. Wat is het? Is het pure symboliek of misschien bijgeloof. Geesten zijn diep geworteld in de oosterse filosofieën en religies.

Naast een splitsing van het bergpad ontdekken we gouden bootjes met een koepel er bovenop. Nader onderzoek vertelt me dat het “Chinese Sycee” (goudstaven) zijn. Ze worden al duizenden jaren gebruikt als ruilmiddel en spelen nog steeds een rol in de Chinese folklore. Ze staan symbool voor welvaart en tijdens het jaarlijkse “geestenfeest” worden papieren Sycees verbrand.
De zwart-wit foto is een creatieve uitspatting van de vergane glorie die het “Het pad van de wijsheid” in vervlogen tijden ongetwijfeld heeft gekend. Een verlaten theehuis, misschien een restaurant, de reclame voor de wereldberoemde frisdranken is duidelijk. Het ontbreken van enige kleur laat het tafereel in mijn ogen nog meer spreken over de vergane glorie van dit eenvoudige gebouw.
Open vergezichten over rollende heuvels en afgesloten smeedijzeren poorten naar familiehuizen, lees familie tempels, wisselen elkaar af. Het pad naar beneden is zwaar! Veel mensen denken dat het afdalen gemakkelijker is dan het bestijgen van een heuvel. Afdalen is zwaar op de knieën door het remmen en dat ga je na een paar uur voelen!

Het pad blijkt ook deze keer een oase van rust in de bruisende wereldstad op een puntje van de enorme Volksrepubliek China. We worden verrast door wilde orchideeën, rustige paden en kleine tempels.
De “Yuen Tan Ku Miu” is een historische tempel gelegen op de helling rond Shek Mun Kap op Lantau Island, Hong Kong. De tempel is gewijd aan “Yuen Tan”, ook bekend als de God van de Rijkdom. Het was opnieuw een mooie afdaling, maar de romantiek die ik in mijn herinneringen koesterde is niet meer aanwezig.
Op weg naar het treinstation passeren we een mooi stukje burgerlijke ongehoorzaamheid van de altijd gehoorzame Chinezen. Op het bordje aan de boom staat duidelijk dat het verboden is om de was op het hekwerk te drogen!
Terug aangekomen bij het treinstation kopen we meteen een tonijn sandwich bij “Subway” en een blikje Coke Zero bij de 7-11. Het is mij een raadsel waarom deze kleine winkeltjes nog steeds niet zijn doorgedrongen tot de Europese landen. Ze zijn werkelijk overal en verkopen alles wat je meteen kan gebruiken of snel nodig hebt.
De wandeling heeft ons hongerig gemaakt en we zijn wel aan wat nieuwe brandstof toe. Op een bankje genieten we van het eten en de zon. Lyka heeft ook een prima dag gehad en heeft geen enkele keer geklaagd. Gaat het misschien dan toch nog goed komen?

Na een kort verblijf in onze, toch wel heel erg kleine, hotelkamer zoeken we voor de tweede keer het Mak's Noodle restaurant op. We kijken eens goed rond rond en mijn oog valt op een “Sizzling Hot Plate”. Varkensvlees en groenten, een gebakken rijst als bijgerecht. Het smaakt heerlijk!
We zijn allebei dood op en gaan meteen terug naar onze kamer. Lyka wil voor het slapen gaan nog graag een foto van de kleurrijke bankbiljetten maken die we in Hong Kong gebruiken, het is inderdaad mooi geld.
Welterusten, morgen staat er een iets gemakkelijkere wandeling in de stad op het programma. In bed denk ik nog na over wat we vandaag hebben gedaan en meegemaakt, er is een simpele conclusie!

De romantiek en de euforie van de eerste ervaring zijn deze keer voelbaar afwezig. Soms is het dus beter om een herinnering te laten zoals ze is en nooit meer terug te keren naar een plaats waarvan je warme herinneringen met je mee draagt.

Twee foto’s van mijn lieve vriendin:

De eerste is voor de kerstboom opgebouwd uit de gouden chocolade traktaties van “Ferrero Rocher”. Nee, deze boom is niet elke ochtend helemaal leeggeroofd!

De tweede is mijn meisje met de trappen en de enorme “Tian Tan Buddha” op de achtergrond.

Welterusten en tot morgen.



https://en.wikipedia.org/wiki/The_Big_Buddha_(Hong_Kong)
https://nl.wikipedia.org/wiki/Sycee
https://nl.wikipedia.org/wiki/Geestenfeest

Myanmar: Gefeliciteerd met je verjaardag

Yangon (Motherland Inn 2), zondag 21 januari 2001

‘Gefeliciteerd met je verjaardag Jielus!’

Ik wordt alleen wakker op een smal eenpersoonsbed met een dun matras in een klein raamloos hokje achter de “Chana Songkhram" tempel in Bangkok. Twee Fransen bleven de hele nacht opgewonden ouwehoeren. Ik heb erg slecht geslapen en voel me een beetje depressief.
Het leukste waar ik mijn verjaardag mee kan beginnen is het cadeautje openen dat ik van Tadam heb meegekregen. Ik moest haar voor mijn vertrek uit Pattaya met de hand op mijn hart plechtig beloven dat ik het niet eerder dan vandaag zou openen. In de geschenkverpakking vindt ik een Engels/Thais woordenboekje en een kleine zakagenda. Heel attent van haar want beide zal ik zeker dagelijks gebruiken.
In het restaurant van het “Merry V Guesthouse” is het al aardig druk wanneer ik rond acht uur de trap af kom. Ik bestel deze ochtend een omelet als variatie van de gebakken eieren. Twee knakworstjes, twee dunne sneetjes geroosterd witbrood en een beker Nescafé oploskoffie maken mijn ontbijt compleet.
Zodra er een plaatsje vrijkomt achter een computer in het aquarium, zoals wij het glazen hok noemen waar de internet computers staan in het “Merry V Guesthouse”, bekijk ik mijn email en helaas is er geen bericht van mijn broer Ger. Dat vindt ik echt heel jammer want ik weet graag wat er aan het thuisfront allemaal afspeelt. De onwetendheid knaagt aan je innerlijke rust. Het maakt je onrustig in je onderbewustzijn en dat is geen fijn gevoel.
Het Deense meisje is in geen heinde of verte te bekennen en is ook niet op tijd voor onze afspraak. We zouden samen naar de “Don Muang International Airport” gaan. Misschien heeft ze andere mensen ontmoet en heeft ze ervoor gekozen om met hun naar de luchthaven te reizen. Bangkok mag dan een enorme stad zijn maar het reiswereldje rond Khao San Road blijft klein.
Na lang rondvragen, en een diepgaand onderzoek, hebben Kristoff en ik een van de grootste geheimen van Bangkok ontrafeld. Er vertrekken tientallen minibusjes per uur voor 100 baht per persoon vanaf Banglamphu naar de Internationale luchthaven van Bangkok. Kris en ik hebben ons er vaak over verbaasd hoe gewillig de zuinige rugzakartiesten zich naar de dure minibusjes laten voeren. Het moet toch een wonder zijn wanneer er niet een gewone stadsbus van de “Bangkok Mass Transit Authority” langs de luchthaven rijd?
Informeren als “Farang”, of Falang, naar een stadsbus richting de “Don Muang International Airport” is vloeken in de kerk en een hele keten in de toeristenindustrie van vervoer ondermijnen. Er worden gewoon teveel monden gevoed met de stapels rode biljetten van 100 baht die de toeristen neerleggen voor een enkele reis in een overvolle minibus met alle bagage vastgesjord op een krakkemikkige imperiaal op het dak.
Kris en ik hebben enkele maanden geleden onverwacht de code gekraakt en het geheim ontrafeld! We hebben via een slinkse omweg ontdekt dat we voor 12 baht met bus 59 van “Ratchadamnoen Avenue” naar de “Don Muang International Airport” kunnen reizen. Farang die aan boord gaan van bus 59 doet menigeen chauffeur en passagier de wenkbrauwen omhoog gaan.
Ik zoek een plaatsje in de bus waar ik mijn rugzak voor me op de vloer van de bus kan zetten en geniet met volle teugen van het schouwspel dat zich door de open omhoog gezette ramen voor me afspeelt. Wat ben ik en enkele jaren van Bangkok gaan houden, ze verrast me elke dag weer opnieuw.
In minder dan 75 minuten sta ik langs de snelweg met aan de overkant de “Don Muang International Airport”. Een betonnen brug voor voetgangers is de enige hindernis die ik nog moet nemen. De eerste etappe van mijn reis naar Birma, tegenwoordig Myanmar genoemd, is goed verlopen. Ik heb voldoende tijd over om het vliegtuig te halen.

Het inchecken voor vlucht BG61 van “Biman Bangladesh Airlines” gaat voorspoedig en gelukkig mag mijn kleine rugzak mee de cabine in. Biman Bangladesh Airlines is goedkoop en het is maar een uurtje vliegen. De luchtvaartmaatschappij heeft niet de beste reputatie maar ze vliegen ook op Europa en dan moet je aan strenge veiligheidseisen voldoen. Goedkoop was deze keer mijn gids en volgens Narin van het kleine reisbureau naast de tempel hoefde ik mij geen zorgen te maken.
Ik mag 30 kilo bagage meenemen maar daar kom ik lang niet aan. De afgelopen twee jaar is mijn bagage alleen maar minder geworden. In mij grote rugzak zit weinig van waarde en zeker niets dat breekbaar is. Nog even een kaartje van 500 baht voor de vertrekbelasting kopen en we kunnen verder naar de immigratiedienst.
Bij de pier, net voor het instappen, wordt ik herenigd met de Deense die nergens te vinden was. Ze is met een groep andere Denen in een minibus naar de luchthaven gekomen. Ik maak er verder geen woorden aan vuil want medereizigers zijn over het algemeen niet zo betrouwbaar. Ze heeft ook nog een andere Deen ontmoet die net als wij naar Yangon vliegt. Het delen van de kosten, hoe klein die ook mogen zijn, is een van de belangrijkste drijfveren voor veel rugzakartiesten die met een streng dagelijks budget op reis zijn.
Eenmaal op de luchthaven van Yangon gaat het allemaal veel eenvoudiger dan dat ik de afgelopen dagen heb gelezen op het internet. De immigratieambtenaar bekijkt je van top tot teen, kijkt naar je visum in je paspoort en laat een rode stempel met een harde klap neerkomen in je paspoort. Met een streng gezicht als de hoofdmeester op de lagere school wijst hij je naar het loket waar je onmogelijk aan kan ontsnappen om de eerste keiharde originele 200 Amerikaanse Dollars om te wisselen voor 200 Foreign Exchange Certificates. Het is een verplichting voor alle toeristen die Myanmar bezoeken om de generaals van de militaire dictatuur in het zadel te houden.
De FEC biljetten voelen aan als goedkoop papier en lijken nog het meest op het monopolygeld van het bekende bordspel. Volgens de autoriteiten is de wisselkoers veel slechter dan de Birmezen er voor geven. De zwarte markt voor deze FEC’s en Amerikaanse Dollars is immens groot! En het koersverlies wordt op de zwarte markt weer ruimschoots goedgemaakt.

In 1993 begon Myanmar valutacertificaten (FEC) uit te geven, luidende in Amerikaanse dollars in coupures van $ 1, $ 5, $ 10 en $ 20. Deze werden uitgewisseld op een pariteitsverhouding met en werden apart gewaardeerd van de reguliere kyat. Het omzetten van vreemde valuta in kyats werd illegaal gemaakt omdat de wisselkoersen kunstmatig hoog werden vastgesteld. Gedurende een groot deel van deze periode kwamen twee waarderingen van de Myanmar-kyat naar voren; het officiële tarief dat gemiddeld rond de Ks. 6/- = US$1, en de zwarte marktrente die gemiddeld tientallen keren hoger was. Buitenlandse bezoekers van Myanmar konden alleen valuta verhandelen in FEC's of konden alleen kyats verkrijgen tegen de kunstmatig hoge officiële tarieven. Illegale geldwisselaars moesten vaak worden gezocht om valuta te wisselen.

De nieuwe medereiziger had een prima idee om voor 2 Dollar per persoon een taxi van de luchthaven naar het gereserveerde “Motherland Inn (2) Guesthouse” te nemen. Een geweldige ontvangst en we krijgen meteen een kamer toebedeelt. Zodra de minibus met een groep medepassagiers van onze vlucht arriveert realiseren we ons dat de taxi onbedoeld een veel betere keuze was. Wij hebben zeker de betere kamers toegewezen gekregen. Wie het eerst komt wie het eerst maalt! Ook in Myanmar.
Tijdens het invullen van de stapel benodigde formulieren om in Birma te mogen overnachten kijkt een van de Denen mee in mijn paspoort en merkt mijn geboortedag op.
Niet veel later klinkt het: ‘Happy Birthday to you!’, terwijl we genieten van onze eerste ijskoude biertjes in Myanmar.
Nog een biertje verder spreken we met elkaar af om onszelf wat op te frissen en met elkaar te gaan eten in een bij de backpackers bekend restaurant. Onderweg naar het restaurant kan ik mijn ogen niet geloven. Ik passeer mooie kleine gracieuze mensen gehuld in sierlijke kleurrijke sarongs.
Eenvoudig straatvoedsel en thee verkopers op het trottoir langs de met militairen gevulde straten. Kleine plastic tafeltjes feestelijk verlicht door kaarsjes omringt door kleine plastic krukjes en stoeltjes.
Vriendelijke glimlachende gezichten in een zachte duisternis besmeert met een karakteristieke lichte crème op hun wangen. Prijslijsten met het Birmese schrift hangen aan de muur. Het schrift bestaat uit aan elkaar geregen ringen met hier en daar een uitsteeksel. Een tafereel dat ik nog nooit heb gezien.
De Denen hebben in de korte tijd tijdens het opfrissen nog een Amerikaan opgepikt voor de avondmaaltijd. Het bekende backpackers restaurant blijkt het Indiase “New Delhi Restaurant”. Ik laat me rustig meedrijven met de stroom reisgenoten omdat er onderweg altijd wat te leren is.
Iedereen aan tafel gaat voor een thali, een groot roestvast stalen bord met een berg rijst en een handvol bijgerechten. Het is nieuw en avontuurlijk voor mij. Je hoort de thali met je hand te eten maar gelukkig kiest iedereen bij ons aan tafel voor het bestek. Het smaakt mij in ieder geval uitstekend.
De onvermijdelijke tocht naar het toilet in het Indiase restaurant is als een ontdekkingsreis. Ik sluip door bogen in dikke bakstenen muren als in een middeleeuwse kerker. Langs potten en pannen, schoon en vuil, die tot aan het plafond zijn opgestapeld. Door een menigte van kokende en afwassende besnorde mannen baan ik me een weg naar een hoek achter in de keuken naar het toilet dat menig toerist direct zou laten omkeren.
Mijn herinneringen over de toiletten in China schuiven een plaatsje naar beneden op de lijst van “slechtste toiletten in de wereld” in mijn geheugen. Wij zijn moderne avonturiers en ontdekkingsreizigers! Het kan ons niet deren, wat moet, dat moet!
De Indiase maaltijd heeft prima gesmaakt en de hoeveelheid voedsel was voor mij ruim voldoende. Voor twee FEC hebben we zeker geen recht van klagen. Zodra we naar buiten stappen worden we overvallen door de stilte. Het is nog vroeg in de avond maar de straten van de miljoenenhoofdstad Yangon, vroeger Rangoon genaamd, zijn griezelig verlaten. Er ligt een onzichtbare deken van angst vermengd met gehoorzaamheid over de stad.
Er is ook een voordeel! Voor het eerst zie ik de “Swedagon” pagode. Het is een vreemd gezicht. De stilte op straat om mij heen, de schoonheid van de religieuze architectuur, decadente westerse reclame in een land vol arme onderdrukte inwoners en vier toeristen op zoek naar een restaurant waar we het glas nog een keer kunnen heffen op mijn verjaardag.
De Amerikaan heeft onderweg ergens gehoord dat het restaurant van Jimmy Foo, een Singaporees, een bekende plaats is waar veel toeristen komen voor het ijskoude bier en de live muziek. We hadden geen betere plaats kunnen bedenken om een einde aan mijn verjaardag te maken! Het wordt wat later dan gepland maar ik kan terugkijken naar een mooie dag. Het was niet mijn eerste verjaardag buiten Nederland maar wel de beste tot nu toe.