Zuid-Korea: Een smakelijk einde aan een mooie dag

Busan (So Yu Hotel) 609), vrijdag 15 mei 2026

Het tweede deel van deze mooie dag.

Achter de hangbrug begint het pad omhoog. Lyka taxeert mijn houding en mijn gezicht. Ze vraagt zich af of het weer een zware en moeilijke wandeling wordt. Dat wordt het niet! De app op mijn iPhone is duidelijk. De wandelpaden lopen hoofdzakelijk parallel aan de hoogtelijnen van de heuvel. Vandaag hebben we een makkie.
We komen in een gebied dat ik nog het beste als een beeldentuin kan omschrijven. Moderne kunst, het is niet ècht mijn ding maar ik kan het op zijn tijd wel waarderen. Je moet nu eenmaal openstaan voor nieuwe dingen.
Het blijft voor mij verbazingwekkend wat het menselijke brein kan bedenken en de handen van de kunstenaar kunnen creëren. Ik probeer de geest van de kunstenaar te lezen.
De chemische processen in de hersenen van een mens(aap), die voor 60% uit vet bestaan, zijn voor iedereen hetzelfde. Toch creëert de ene persoon kunst en blaast een ander persoon zich op in een bus om mensen te doden die ze niet eens kennen. Het grootste gedeelte van het menselijk gedrag is aangeleerd! Slechts een kleine groep leert van zichzelf nieuwe disciplines.
Een andere moderne kunstvorm in Korea zijn de schone toiletten in het midden van niets in dit park. En ze blijven ook proper! Dat zit in de mens en haar respect voor de eigendommen van een ander.
Regelmatig komen we op een mooi en veilig observatiedek vanwaar we een schitterend uitzicht op de kustlijn van Busan hebben. Het is ook een ideale plaats om even wat te rusten. De temperatuur is de afgelopen dagen regelmatig boven de 25 graden Celsius geklommen en dan kun je best wat rust gebruiken.
Meer kunst en meer klimmen! Je zou verwachten dat we nu toch wel op de top van de heuvel zijn die dit park vormt. Langzaam maar zeker klimmen we zonder een woord te wisselen naar de top.
Het Koreaanse schrift heet Hangul. Het is bedacht en opgesteld door Sejong de Grote (1397-1450). Hij was de vierde koning van de Joseon dynastie van Korea. De koning vond het tijd om afscheid te nemen van de Chinese karakters. Hij was zo belangrijk voor Korea dat hij tegenwoordig nog steeds op de bankbiljetten van ₩ 10.000 staat afgebeeld.
Vanaf de top van de heuvel is het hoofdzakelijk dalen, maar met een korte stevige klim. We lopen over een erg rustig pad dat niet al te best staat aangegeven. Ook mijn app laat ons in de steek omdat we op een pad belandden dat niet staat afgebeeld op de kaart.
Terug op het plein achter het kabelbaan station gaan we eerst wat drinken aan een tafel op het terras. Natuurlijk met een Koreaanse snack erbij. Koreanen zijn snackers bij uitstek! Overal hangt de geur van het frituren. Dikke knakworsten, in verschillende omhulsels, zijn heel populair.
Ook zie je veel fishcakes en aardappel spiralen bestrooit met zout of verschillende kruidenmengsels. Als een goede tweede om je trek te stillen zijn er de instant noedels in meer dan een dozijn verschillende smaken. Wij zijn nu al bijna twee weken in Korea en hebben de smaak voor de instant noedels al helemaal te pakken.
Lyka komt terug met een knakworst die groter is dan de ons bekende halve rookworst. Ondertussen heb ik een flesje Coke Zero gevonden. Ik mis het sodawater dat hier moeilijk te vinden is.
Tijdens onze wandeling is er een grote groep mensen in rolstoelen gearriveerd op het Songdo Sky Park. De begeleiders gaan natuurlijk niet de rolstoelen heuvel op en heuvel af duwen. Er staat een lange rij rolstoelen te wachten om weer naar het Songdo Bay Station te worden gebracht. Dat is geen gemakkelijke operatie!
De gondels blijven langzaam rond draaien en de begeleider moet de rolstoel in een vloeiende beweging in de bewegende gondel rijden. Dat is best een linke operatie die niet geheel zonder gevaar is. Daarna stapt de begeleider snel zelf in de gondel en gaan ze samen naar de overkant van de baai. Een rolstoel en een begeleider per gondel, dat gaat dus nog wel even duren!
Ik haal nog maar een blikje cola en verbaas mij opnieuw over Korea. Bij een winkeltje als dit, bij een toeristische attractie, in Europa zou je financieel worden uitgekleed. In Korea gelden de normale vastgestelde prijzen van de winkels. Zelfs de aanbieding 1+1 voor ₩ 2.100 (€ 1,20) voor de twee blikjes Coke Zero blijft in stand. Dat gratis blikje gaat mee naar het hotel!
Ja, je leest het goed! Ik koop hier een blikje Coke Zero in een toeristische attractie voor zestig eurocent per stuk! Dat is ondenkbaar in de wereld die onze vorige minister-president Rutte een “gaaf land” noemde. Of bedoelde hij het voor de oneindige stroom gasten die we in Ter Apel verwelkomen?
Het is pas half twee en het Songdo Sky Park is zo goed als verlaten. Koreanen, en ook de toeristen lijken vroege vogels te zijn. Voor ons betekend het dat wij geheel onverwacht nu met zijn tweeën in een gondel mogen plaatsnemen. Nog een laatste foto voor het familiealbum en onze excursie zit er bijna op.
Op weg naar de bushalte passeren we eindeloos veel restaurants waar de levende vissen en zeevruchten in grote aquaria voor het restaurant staan. Paling is in Korea een delicatesse en je kan ze in Busan overal eten. De levende paling gaat per gewicht. Je kan zelf de vetste palingen uitzoeken waarna de ober ze probeert te vangen.
Na een korte busrit zit het uitstapje voor vandaag er alweer op. Het wordt tijd om met de airconditioning op zevenentwintig graden, en het raam open voor wat frisse lucht, de afgelopen dag op je te laten inwerken. Foto’s delen en verwerken. Schrijven is weer wat anders. Ik ben nog bezig met het verhaal van vier dagen geleden en dat gaat niet zo goed als ik heb gehoopt.
Op mijn vaste stekkie voor de GS25 neem ik kleine slokjes van mijn ijskoude Cass Beer. Ik heb het gevoel dat ik wordt bespied. Ik kijk goed om mij heen maar zie niets of niemand stiekem naar mij kijken. Ik speel wat met mijn telefoon waar in de WISE-app in een virtueel paspoort stempels zijn gezet. Grappig, maar ook beangstigend tegelijk. Big Brother weet tegenwoordig waar je allemaal bent geweest. In de moderne informatie wereld kan je nog maar weinig geheim houden of helemaal verdwijnen.
Dan zie ik plotseling het spiedende oog aan het einde van het bankje. Een roker heeft er een leeg pakje sigaretten achter gelaten. Het waarschuwende, door de nicotine en rook, bloeddoorlopen oog kijkt mij aan. Aziaten zijn nog steeds grote rokers. De verpakkingen van de sigaretten bevatten in Korea ook beangstigende foto’s van zieke mensen. Toch blijven ze roken! Is er ooit iemand gestopt met roken na het zien van die foto’s?
Er volgt nog een tweede en een derde biertje. Ik bestudeer mijn omgeving en de mensen die aan de overkant van de weg op de bus staan te wachten. Roken mag dan wel slecht voor je zijn maar enkele uren per dag naar je telefoon staren voor je dopamine shot kan ook niet erg gezond zijn! Van de vijfentwintig wachtende passagiers voor de bus staan er drie niet naar hun telefoon te staren. Is dat een wereldrecord?
Na mijn moment alleen, met een heerlijk koud biertje binnen handbereik, haal ik Lyka op voor een echte bijzondere Koreaanse maaltijd. We gaan zelf het vlees roosteren boven een gloeiend houtskoolvuur. Samgyeopsal is een door ons beide geliefd gerecht. Het is gezond en het bevat veel vlees.
Na een week hebben we voldoende inzicht hoe we binnen ons budget kunnen blijven en toch optimaal genieten. Op deze vrijdag, het begin van het weekend gaan we het er een keer van nemen. De kok snijd voor ons een mooie met vet doorregen entrecote van driehonderd gram af.
De entrecote blijft aan een stuk op het houtskoolvuur totdat beide kanten, onder een toeziend oog van de serveerster, mooi bruin van kleur zijn.Vanbinnen moet het vlees natuurlijk nog mooi rood van kleur zijn om het smakelijk te houden.
Lyka is een ongekroonde meester van de Samgyeopsal! Ze roostert het vlees waarna ze voor mij een stukje van de entrecote, met een teentje geroosterde knoflook, wat ingelegde op smaak gemaakte groente en wat Ssamjang saus in een blaadje ijsbergsla rolt.
Het maakt ons uitstekend en ik bestel voor ₩ 5.000 (€ 2,85) nog maar een ijskoude halve liter ijskoud bier omdat we nog niet klaar zijn! Na het rundvlees besteld Lyka nog driehonderd gram speklappen. En die zijn lekker! Varkensvlees smaakt hier nog naar een varken. Nog twee kommen rijst voor ons en wij gaan verder waar we met de entrecote gestopt waren.
Deze belegen reiziger is helemaal in zijn element. Lekker eten en een ijskoud biertje. Hij heeft voor een moment al zijn problemen vergeten. Wat een heerlijk culinair en smakelijk einde aan deze mooie dag in Busan!

Zuid-Korea: Aan een kabel

Busan (So Yu Hotel) 609), vrijdag 15 mei 2026

Van culturele reizigers naar attractie toeristen? Hoe vreemd kan het gaan in het leven van een doorgewinterde reiziger? Natuurlijk is Korea een land met veel geschiedenis. Er was al ruim 2.000 jaar BC sprake van een georganiseerde samenleving. Vanzelfsprekend zijn er overal op het Koreaanse schiereiland overblijfselen van deze 4.000 jaar beschaving.
Wij proberen het bezoeken van de historische hoogtepunten vanaf deze reis af te wisselen met de toeristische attracties van het land of de plaatsen die we bezoeken. Toeristische attracties hebben twee doelen: De toeristen vermaken en zoveel mogelijk geld te laten uitgeven. Dat is overal in de wereld hetzelfde. Misschien ligt het in Azië toch wat genuanceerder?
Lyka bekijkt de toeristische attracties van Busan op haar iPhone en komt uit op een ritje in de kabelbaan. De Songdo Cable Car verbind twee punten tegenover elkaar aan een mooie baai in Busan.
We zijn na ruim een week gewend aan het rijden in de bussen van het openbaar vervoer in Busan en na drie kwartier staan we aan het strand. Aan de baai ligt de Dadaepo Beach dat in mijn ogen niets onder doet aan de Haeundae Beach. De zoveelste wandelbrug is boven de branding van deze waterrijke stad aangelegd. Het eiland dat de twee bruggen verbind heet Turtle Island en dat laat weinig tot de verbeelding over.
Aangekomen bij het Songdo Bay Station (Songdo Cable Car) zien we grote toerbussen aan- en afrijden. Ook een bus van de Busan City Tour is net gestopt en laat een vloedgolf westerse toeristen achter op de stoep voor het station van de kabelbaan. Veel toeristen staan klaar met de Visit Busan Pass in de hand. Ik heb heel lang geleden al geleerd dat zo’n op het eerste oog goedkope Pass uiteindelijk duurder uitvalt dan kaartje voor kaartje te kopen!
Achteraf blijkt de enorme hoeveelheid toeristen op deze ochtend geen probleem. De meesten hebben al plaatsbewijzen, of een Visit Busan Pass, en wij moeten eerst nog naar de kassa. Daar is het dan weer veel minder druk dan verwacht. Tijdens het wachten bestudeer ik de prijslijst die hoofdzakelijk in het Koreaans is, ₩ 14.000 voor een enkele reis en ₩ 19.000 voor een retour.
Lyka wil niets weten van de terugweg over het wandelpad langs de zee dus wordt het een retour met de kabelbaan. Hé, wacht eens even? Er staat duidelijk dat mensen ouder dan zestig jaar ₩ 2.000 korting krijgen!
Zodra we aan de beurt zijn overleg ik mijn Nederlandse rijbewijs en zet mijn hoed af om mijn zilverwitte haar aan de caissière te tonen. Zonder een moment tegen te stribbelen krijg ik de korting en betaal met mijn Wise VISA Debit Card. Een kaart die ik iedereen kan aanbevelen die op reis gaat buiten het Euro gebied. Mijn eerste biertje vanmiddag is al bijna helemaal betaald door deze kleine besparing op basis van mijn respectabele leeftijd!
Er zijn gescheiden rijen voor de groepen en voor de individuele klanten. De groepen worden maximaal met acht personen in een gondel gepropt terwijl onze rij per groep, in ons geval met z’n tweeën, in een gondel stapt. Correctie! Achter ons staat een Chinees meisje dat alleen is en wij hebben natuurlijk geen bezwaar dat ze met ons mee reist naar het Songdo Sky Park. Ook met z’n drieën is er voldoende ruimte om mooie foto’s te maken.
Vanuit de langzaam klimmende gondel hebben we een schitterend uitzicht over Busan en de glasheldere wateren die haar zo bijzonder en aangenaam maken. Er is maar weinig bouwgrond tussen de heuvels en bergen dus nieuwe woningen gaan massaal de hoogte in.
Er liggen veel schepen te wachten op de rede. Feitelijk ligt het schiereiland Korea ingeklemd tussen China en Japan. De industrialisatie van het land maakt het een belangrijke handelspartner voor de omgeving.
Eenmaal over de top van de hoogste mast begint de afdaling naar het Songdo Sky Park. Volgens mijn gegevens een mooi park met goede aangelegde wandelpaden. Zo slaan we twee vliegen in een klap! Een mooie rit in de kabelbaan en een fijne wandeling in het park.
Onze vakantie kiekjes zijn ook weer gemaakt. We hebben effectief gebruik gemaakt van de bijna lege gondel en hebben ongestoord kunnen poseren voor deze mooie herinnering.
Ik krijg spontaan weer pijn in mijn benen wanneer ik de heuvel zie die we afgelopen zondag hebben bedwongen. Het was een mooie wandeling maar misschien wel wat te zwaar voor een wandelaar die iets te lang uit de roulatie is geweest. Onder ons zien we loopbrug die over de rotsen en branding loopt naar het strand. Misschien is het toch een hele mooie wandeling die we op een later tijdstip kunnen doen? Laat ik het onderwerp voor nu maar even rusten!
Het is al half twaalf geweest en we kunnen wel een klein hapje gebruiken voor de wandeling. Een gefrituurde fishcake en een Coke Zero doen hun verwachtte werk. De apps op mijn iPhone geven duidelijk aan waar de wandelpaden zijn en een blik op het kleine beeldscherm verteld dat we vandaag op deze heuvel niet kunnen verdwalen.
We volgen de stroom toeristen en komen bij de volgende loopbrug over de zee en de kust uit. Deze keer wordt er voor de korte wandeling over de Songdo Yonggung Suspension Bridge ₩ 1.000 gevraagd. Een klein bedrag maar het is er erg druk en we hebben al genoeg van deze bruggen bezocht.
Het valt ons op dat we enkele stappen verder op het pad weer alleen zijn. Haast alle bezoekers maken rechtsomkeert en gaan meteen weer terug naar het station van de kabelbaan. Wij niet! Wij zijn hier om lekker te wandelen en de laatste restjes pijn uit de benen te lopen.
Een heuse hangbrug is een aangename verrassing in deze groene natuur. We volgen het pad dat wisselt tussen granieten trappen, onverharde paden en hier en daar een pad over ongelijke rotsblokken opgevuld met cement. We klimmen en dalen af door het heerlijk rustige groene park. De wandeling is geen enkel moment moeilijk of enigszins gevaarlijk. Dat was afgelopen zondag wel anders!

Ik heb het verhaal over deze mooie dag in tweeën gedeeld, anders was het echt te lang geworden.

Zuid-Korea: Een dagje aan het strand

Busan (So Yu Hotel) 609), woensdag 13 mei 2026

Het was enkele maanden geleden voor mij ook een vreemde vraag toen Lyka begon over het strand en een treintje in Busan.
‘Strand?’, vroeg ik, om zekerheid te hebben dat ik het goed had gehoord. ‘Ja strand! Busan heeft ook stranden!’, antwoordde ze resoluut. ‘En ik wil een ritje in een treintje maken!’
Ze liet mij een foto zien van minuscuul kleine karretjes waar voor mijn gevoel vier, en hooguit zes, passagiers plaats in konden nemen. Een eerste zoektocht op het internet bracht mij niet verder dan dat er geen reserveringen worden aangenomen die meer dan zes weken in de toekomst liggen. Lyka natuurlijk teleurgesteld en ik moest plechtig beloven dat ik zou reserveren zodra het mogelijk was.
Vandaag gaan we naar de Haeundae Beach om te onderzoeken hoe het met die treintjes werkt. We hebben een boeking via Agoda en willen morgen niet voor onverwachte verrassingen staan.
Het openbaar vervoer in Azië is bijna overal goed en goedkoop. In Europa daartegen is het meestal slecht en duur. De jaarlijkse prijsverhoging maakt het nooit beter! Er valt hier nog heel wat te leren voor de hoogopgeleide randstedelijke linkse ambtenaren.
Voor iets minder dan een euro per enkele reis stap je in de bus of de metro. Voor hele lange reizen, soms meer dan twee uur reistijd zonder over te stappen, betaal je ongeveer anderhalve euro. Je begrijpt meteen waarom bijna iedereen binnen de stadsgrenzen van Busan met het openbaar vervoer reist!
Eenmaal weer boven de grond stappen we op een brede promenade die naar het strand leid. De Gunam-ro geeft je meteen het Spaanse Costa gevoel. Winkeltjes vol met souvenirs die niemand nodig heeft en veel snacks. Dit beeld had ik nooit verwacht in Zuid-Korea.
Busan is een culturele stad. Tijdens mijn dagelijkse wandelingen passeer ik ontelbare beelden van modern tot klassiek. Nog geen enkele keer heb ik een beschadiging, als gevolg van vandalisme, gezien en ook het uiterst storende graffiti lijkt niet te bestaan in Busan.
De Haeundae Beach is de komende dagen het toneel voor het 2026 Haeundae Sand Festival. Het heeft ook andere kunstenaars aangetrokken die hun kunst overal vertonen.
Hier staat ook een pagode om de verjaardag van de Boeddha te vieren. Reclame is verheven tot een kunst en de haai door de gevel van het zee-aquarium aan Haeundae Beach springt meteen in het oog.
Het beeldscherm op de gevel van het Grand Josun Busan Hotel is zonder enige twijfel het grootste beeldscherm dat ik tot nu toe in mijn leven heb gezien. Wat zou een reclame per seconde kosten op dit scherm? Anders nog, wat zouden die negen kamers zonder een uitzicht nog opbrengen per nacht?
Het eerste dat in mij opkomt bij het zien van het goudgele strand is: Is dit strand natuurlijk of is het door mensenhanden en slimme investeerders aangelegd? Ik heb zo snel nog geen antwoord op deze vraag kunnen vinden.
Er staat een rij Aziaten te wachten op hun beurt om een foto te maken met de rode letters is het zand. Het verbaasd mij oprecht hoe gedisciplineerd de mensen hier zijn. Ik moet mij verontschuldigen voor mijn gedachten maar ik blijf mijn ervaringen vergelijken met de Verenigde Europese Emiraten en met Hamasstan, voorheen Nederland, in het algemeen.
Noem mij een zwartkijker, een doemdenker of een extreem rechtse schoft? Gelukkig ben ik wel in de positie geweest om het elders met mijn eigen ogen te kunnen zien hoe de massa immigratie de Europese ziel heeft vergiftigd. Om zelf te kunnen ervaren hoe mooi een samenleving zonder Afrikanen en de militante islam is.
Wanneer we ons omdraaien om weer op de boulevard te stappen overvalt het Spaanse Costa gevoel mij weer. Hoge betonnen blokkendozen van hotels en nog hogere woontorens met ongetwijfeld peperdure (tweede) appartementen.
Waarom staat deze bijzondere exotische bestemming nog niet op de radar van de Europese zonaanbidders? Een vakantie naar dit Koreaanse strand, met een interessant achterland, en concurrerende prijzen en een heerlijke onbekende keuken zou toch een topper moeten zijn in de Nederlandse reisgidsen?
€ 2.400,- voor de tickets en het verblijf voor drie weken is niet echt duur te noemen. Tel daar € 2.000,- bij op voor het eten en andere uitgaven. Waarom wil je dan nog naar een Europese of Noord-Afrikaanse bestemming?
Er wordt hard gewerkt aan de kunstwerken gemaakt van het zand van het strand. Morgen komen we hier weer en we zien dat er nog hard gewerkt moet worden willen alle kunstwerken klaar zijn.
We hebben het vakantiegevoel dus maakt Lyka een echte vakantiefoto van ons samen.
Dan gaan we op onderzoek uit hoe het nu zit met de kaartjes voor de trein die ik bij Agoda heb geboekt. De prijsverschillen op het internet waren astronomisch en om eerlijk te zijn vertrouw ik het boeken op het internet niet echt meer. Er zijn teveel boekingssites die worden gerund door kleine zelfstandigen die het niet zo nauw nemen met de regels.
Het eerste dat we moeten zien te vinden is het: Haeundae Blueline Park - Mipo Station. Daar vertrekt de trein en we hebben slechts een enkele reis. Dat station blijkt ietsjes moeilijker te vinden dan we dachten. We komen via een restaurant op een houten vlonder die zweeft in de lucht en waar mensen in drie lange rijen staan te wachten.
Het is er niet chaotisch maar het is er wel ongemakkelijk manoeuvreren omdat het lijkt dat de toekomstige passagiers voor de trein ook niet goed weten waar ze moeten gaan staan. Achteraan sluiten kan altijd nog dus laat ik Lyka achter op een overzichtelijke plaats en baan mij een weg naar de kassa.
De meeste plaatsbewijzen voor de trein worden geboekt op enorme aanraak beeldschermen die je in de meest gangbare talen kan instellen voordat je gaat boeken en betalen. Automatisering op haar best.
Aan de kassa wordt ik door een medewerker in goed verstaanbaar Engels aangesproken. Ik leg haar rustig uit wat er aan de hand is en overhandig haar mijn iPhone zodat ze zelf de boeking bij Agoda kan lezen. Enkele seconden later verteld ze mij met een brede glimlach dat ik morgen terug moet komen om de kaartjes op te halen. We zitten in de trein van vier uur en het beste is om uiterlijk vijfenveertig minuten voor het vertrek de kaartjes af te halen.
Je bent er niet meer aan gewend dat buiten Nederland bijna alles probleemloos en op rolletjes loopt. Geen ongeïnteresseerde studenten die voor het minimum uurloon werken maar toegewijde werknemers die het hun plicht vinden, en een eer, om de klant zo goed als mogelijk te helpen. Wat zijn we in Europa toch diep gezakt!
‘Importeer de derde wereld en verander zelf in de derde wereld!’
Kijk straks maar eens goed om u heen wanneer u nog op straat durft.
Onze vragen voor morgen zijn allemaal beantwoord en het is nog niet eens een uur! Wat kunnen we verder nog doen aan het strand dan een beetje de vakantieganger uithangen?
‘Laten we terug gaan naar dat restaurant en daar lunchen?’, vraag ik aan Lyka.
Ze vindt het een prima idee en nadat we van het menu hebben besteld zoeken we een plaatsje op het schaduwrijke terras met uitzicht op het strand van Haeundae en de “Oostzee”, zoals de wateren tussen Japan en het Koreaanse schiereiland heten.
We eten een wat uitgebreidere lunch in het TAIGA Tempura restaurant dan gewoonlijk. We kietelen onszelf een keertje want dat mag wel nu de toekomst er weer wat rooskleuriger uitziet en de demonen in mijn hoofd wat rustiger zijn geworden.
Zoals gewoonlijk delen we samen de gerechten om zo wat meer keuzes te hebben en meer smaken te ervaren. We hebben de “Special Set Meal” en de “Soybean oil Soba (abura soba)” besteld. Ik neem aan dat jullie wel begrijpen dat dit een heel smakelijke lunch is voor ₩ 37.000 (€ 21,20).
De verschillende tempura zijn hemels! De gefrituurde varkenshaas en een soort Cordon Blue zijn ongeëvenaard. Vanzelfsprekend neem ik maar een klein hapje van de grote garnalen. Ik weet hoe gek Lyka op die garnalen is. De dikke bijtgare noedels zijn verdronken in een rijke dikke saus. De saus lijkt gemaakt met veel eierdooiers, dat maakt het romig en erg smaakvol. De malse varkensrollade is precies zoals ik hem in een goed Japans restaurant verwacht.
Nog maar een vakantie kiekje na het eten. Het vakantiegevoel is deze middag rond om ons heen te zien.
Op weg naar de uitgang van het Busan Blueline Park schiet ik natuurlijk de verwachte plaatjes. Ook hier staat een gedisciplineerde rij Aziaten op hun beurt te wachten. De beleefdheid van deze mensen is aanstekelijk. Wij passen ons daar snel bij aan. Dat kun je niet van de Chinezen zeggen!
Een uitstalling van koekjes wordt meteen door Lyka herkend. Het zijn de symbolen uit de succesvolle Koreaanse Netflix-serie The Squid Game.
Zo komt deze dag vroeg in de middag aan een einde. Alle puntjes op mijn lijst zijn afgewerkt en kunnen we terug naar Nampo. De Metro is goed, eenvoudig en goedkoop. Toch heeft de metro voor mij ook een groot nadeel. Mollen zijn blind omdat ze onder de grond niets hoeven te zien. Wij zijn niet hier om onder de grond te reizen dus ga ik op zoek naar een alternatief om zo dicht als mogelijk bij ons hotel te komen.
Dat alternatief vindt ik in de vorm van buslijn 1003. Die doet er ruim een uur over om weer in Nampo te komen en geeft ons onderweg een goed beeld van deze miljoenen stad.
Direct na aankomst in het So Yu Hotel heb ik voor vandaag een laatste raadsel op te lossen. Ik heb de naam van het hotel geprobeerd te vertalen in het Engels en het Nederlands. Tevergeefs! Ik krijg geen enkele vertaling te zien.
Dus vraag ik aan de man achter de receptie: ‘Wat betekend So Yu in het Koreaans?’
Hij kijkt mij verbaasd aan en antwoord: ‘Niets!’
Ik weet op dat moment niet wie er meer verbaasd is, de man achter de receptie of ik! So Yu heeft dus geen betekenis in het Koreaans. Het is gewoon een volgorde van klanken die Koreaans klinkt. We moeten en samen om lachen.
Na de mooie lunch van vandaag besluiten we voor een eenvoudige avondmaaltijd te kiezen. Ook om niet teveel van ons totale budget te verbruiken. Een stukje rechtdoor vanuit ons hotel loop ik de reclame voor deze twee gerechten dagelijks voorbij. Ze kosten slechts ₩ 10.000 (€ 5,75) per gerecht. Mijn Japanse kerrie met veel groenten is voortreffelijk en Lyka’s varkensvlees in een pittige saus smaakt ook uitstekend.
De herinneringen aan het strand van Haeundae Beach drijven nog een keer in mijn hoofd aan mij voorbij als witte wolken aan een helder blauwe lucht. Busan lijkt nog steeds een fantastische bestemming voor een strandvakantie!