Zuid-Korea: Een lange dag

Hanoi (Noi Bai International Airport), woensdag 6 mei 2026

Is het de laatste dag in Thailand of de eerste dag op weg naar Zuid-Korea? Deze vraag speelt op deze ochtend van ons vertrek uit Thailand door mijn hoofd. Eerlijk gezegd hou ik niet zo van een einde aan een verblijf maar meer van een begin aan een nieuw avontuur. Daarom is deze dag, wanneer ik om iets over acht uit bed stap het begin van en nieuw avontuur. Het is alweer veertien jaar geleden dat Lyka en ik voet op Koreaanse bodem hebben gezet. Er wordt in de Verenigde Nietsnutten gesproken over Zuid- en Noord-Korea maar eigenlijk is er maar een Korea dat gewelddadig in tweeën is gebroken door een duivels socialistisch regime!
Het laatste ontbijt van tosti's en een dubbele varkensburger met kaas. We weten uit ervaring dat dit ontbijt tijdens de reis geen problemen met de spijsvertering zal geven. Dan begint het jachtige klokkijken en het eindeloos wachten totdat de minibus van “Bell Travel” ons komt ophalen om naar de grote touringcar op het busstation te brengen.
Nadat ik bij “Subway” een footlong sandwich “Chicken Teriyaki” heb gehaald, voor de verlate lunch op het vliegveld in Bangkok, beginnen we met het inpakken van de bagage. Altijd een spannend moment! Er is ruim anderhalve kilo kaas en koffie verbruikt dus zou het gewicht minder moeten zijn dan de vijfenveertig kilo bagage die we op Schiphol hebben afgeleverd. Er is helaas ook wat bijgekomen maar ik heb er alle vertrouwen in dat we onder de zesenveertig kilo bagage blijven die de twee koffers mogen wegen!
We hebben een nieuwe manier bedacht om de koffers te pakken! We beginnen beiden met onze eigen koffer, natuurlijk krijg ik twee zware spijkerbroeken aangereikt van Lyka, en dan sluiten we de koffers en wegen ze. Dat handweegschaaltje met een grote haak blijkt een goede aankoop te zijn bij Aliexpress.
Lyka zit op 24,4 kilogram en ik op 21,3 kilogram. Dat is ruim drie kilo verschil, dat maakt dat er anderhalve kilo van Lyka naar mij moet. Zo gezegd zo gedaan. Een oranje reep ducttape eromheen en de grote koffers zijn gepakt en beveiligd tegen het ongewenst open gaan tijdens het laden.
Wij zijn graag op tijd en om iets over twaalf zijn we uitgeboekt uit ons hotel en heb ik de borg weer in mijn zak. We wisselen wederzijds met het personeel grapjes uit dat we bijna familie zijn. Zo vaak hebben we al in het Nakorn Siam Boutique Hotel verbleven!
Mijn telefoon piept en ik zie een boodschap dat een onbekend nummer mij heeft geprobeerd te bellen. Ik bel het nummer terug en het is zoals verwacht de chauffeur van de minibus van Bell Travel die net uit ons zicht om de hoek op ons staat te wachten. De koffers gaan in de minibus en na nog drie andere passagiers te hebben opgehaald komen we tien minuten voor een aan bij de grote touringcar die ons naar de Suvarnabhumi luchthaven in Bangkok zal brengen.
We zijn nog maar net op de motorway wanneer de sandwich eraan moet geloven. Het smaakt prima en hap voor hap, met een oog op het voorbij schuivende Thaise landschap, geniet ik van de malse kip en de knapperige groenten. De touringcar doet er een uur en drie kwartier over voordat we op onze bestemming zijn. De touringcar rijdt verder na Hua Hin en zal ongetwijfeld nog wat passagiers aan boord nemen voordat zij verder rijd.
Ruim op tijd lopen we de drukke vertrekhal binnen. We zijn nu bijna verlost van de drukkende warmte van de regentijd in Thailand. Onze vlucht met Vietnam Airlines, die ik overigens kan aanbevelen, staat nog niet eens op het bord met de vertrektijden dus zoeken we een rustig plaatsje achteraf in de vertrekhal.
Helaas bestaat er geen achteraf meer! De grote 7-11 en FamilyMart waar we jaren geleden een drankje en een hapje kochten voor een eerlijke prijs zijn weggesaneerd. Je kan daar nu je belasting terug krijgen die je in een van de grote Thaise winkelcentra voor je souvenirs hebt betaald. Hele kuddes lopen met stapels A4'tjes rond in de hoop veel geld terug te krijgen. Probeer maar eens bloed uit een steen te knijpen?
Zodra ik op het bord zie dat we incheckbalie L moeten zijn staan we op en gaan weer op pad. Het is duidelijk dat wij een van de eersten, zo niet de eersten, zijn die hebben gezien dat we naar incheckbalies L moeten om onze bagage af te leveren. Het is er stil, heel erg stil, terwijl meer dan de helft van de balies bezet zijn. Laat ik het maar even vragen!
De laatste passagiers van de Vietnam Airlines vlucht naar Da Nang zijn net afgehandeld en ze wachten op het bericht van de bagageafhandeling dat ze met de vlucht naar Hanoi mogen beginnen. Het is geen bezwaar dat wij alvast een plaatsje innemen. Inchecken gaat sneller dan verwacht ondanks dat we de “Korean e-Arrival Card” op mijn telefoon moeten laten zien! Een kwartier later zijn we douane en de immigratie ook al gepasseerd. We hoeven alleen maar onze paspoorten te scannen! Dat is gelukkig een hele verbetering in Bangkok.
Eenmaal achter de immigratiedienst slenteren we langs eindeloze zogenaamde Tax-Free winkels die duurder zijn dan de winkels in de stad of het internet. Voordat we bij Gate F4 gaan wachten willen we eerst nog een bakkie koffie drinken bij het ons bekende koffietentje.
En wat blijkt? De extreem hoge renovatie waanzin op de luchthaven van Bangkok heeft alle eenvoudige horeca verbannen of verplaatst naar een hoek waar ze onvindbaar zijn.
Bij een onvervalste kopie van Starbucks gaan we op het terras zitten en Lyka neemt de Visa kaart mee omdat plastic het nieuwe normaal is geworden. Een euro betalen met je debiet/kredietkaart lijkt de normaalste zaak van de wereld geworden in Zuidoost-Azië. En om eerlijk te zijn is het ook heel erg gemakkelijk. Je blijft niet zitten met dikke stapels vreemde bankbiljetten aan het einde van de vakantie. “Wise”, en in iets mindere mate “Bunq” zijn een welkome aanvulling voor de reiziger die ook nog eens aardig wat geld kan besparen.

Nadat Lyka is teruggekomen met een aardbeien Milkshake ga ik op onderzoek uit. Het gewone bakkie zwarte koffie, Americano genaamd in deze contreien, is weggesaneerd van de kaart. Waarschijnlijk omdat ze dan niet genoeg suikers en vetten kunnen verkopen. Het is geen wonder dat de mensen bijna overal in de wereld elke dag dikker en vetter worden. Verkoop en omzet zijn belangrijker dan de gezondheid van de mensheid. Er rest mij niets anders om bij de gouden bogen aan de overkant een beker cola zonder suiker te bestellen. De kleinste beker is iets meer dan een kwart liter. Meer dan de helft verdwijnt in de prullenbak! Over het smerige papieren rietje wil ik niet eens beginnen.
Rij 19 stoelen A en B in de nieuwe “Airbus A321neo”. Een van de beste plaatsen in het vliegtuig, we zitten net voor de vleugels en bijna op het kantelpunt van het vliegtuig. Op deze plaats voel je heel weinig bewegingen van het toestel.
Mijn buurman is een Fransman die mangaan stalen wisselstukken verkoopt. Laat mij nu vijfenveertig jaar geleden dagelijks met die stukken te hebben gewerkt. Er is meteen de klik van de liefde voor het oude massavervoermiddel: De trein!
We babbelen over de oude stoomtreinen, spoorbreedtes en de hogesnelheidstreinen buiten Europa. We hebben er beiden veel bereden en kijken altijd uit naar nieuwe ervaringen met het ijzeren paard.
De vlucht duurt maar ongeveer 75 minuten en dan moet het cabine personeel haast maken om de verplichte maaltijden te serveren, en natuurlijk ook weer op te ruimen. “Noedels met kip” volgens een van de zeer aantrekkelijke stewardessen van Vietnam Air. Een verklede versie van “Spaghetti Carbonara” voor de kenner. De smaak is goed en het is voldoende ondanks dat de porties in de vliegtuigen tegenwoordig ook kleiner lijken te worden.
We moeten vier uur wachten in de overbevolkte terminal 2 van de “Gimhae International Airport”. Het is wachten totdat de internationale reizigers de vliegtuigen hebben gevuld richting Europa.
Onze magen willen dat we wat knagen! We houden het op een Vietnamees broodje, de bekende Bánh mì Chicken, een zwarte koffie en een flesje lauw water.
‘Dat is dan € 15,- graag?’
Mensen leren snel, na-apen is overal op de luchthavens in de wereld de nieuwe norm. Je zit gevangen binnen een gecontroleerd en afgesloten gebied, ontsnappen is onmogelijk. Daarom kan je als een citroen worden uitgeknepen tot er geen druppel meer in je zit!
Het gaat richting middernacht. We zijn moe en wachten tot het moment dat we aan boord kunnen van onze vlucht naar Busan in Zuid-Korea. We hebben een lange dag achter de rug en zijn allebei erg vermoeid. Straks hopelijk een paar uurtjes slapen in het vliegtuig.

Thailand: De tijden veranderen

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 605), zondag 26 april 2026

Sinds mensenheugenis is het elke zondag in Thailand “Pizza Dag”, tenminste, wanneer er een filiaal van Pizza Company in de buurt is die ook bezorgt. Zo ook deze eerste zondag in Pattaya. Het zijn bijna altijd dezelfde pizza’s, de “Chicken Trio” en de “Super DeLuxe”! Die zijn verschillend genoeg in smaak en vallen ook altijd in de smaak.
Aan het einde van de middag zo rond vier ga ik achter het toetsenbord van mijn MacBook Air zitten om te gaan te bestellen. Dat bestellen gaat bijna vanzelf want ik heb al jaren een rekening bij de “Pizza Company”. Ik wandel door de verschillende schermen heen en bij de pagina afrekenen aangekomen slaat er de schrik op mijn hart.
Ten eerste klopt het telefoonnummer dat ze van mij hebben op de website niet! Dat is een heel oud nummer van jaren geleden. Waarschijnlijk nog van voor het Corona tijdperk. In Thailand wordt je prepaid telefoonnummer na zes maanden niet gebruikt te zijn automatisch verwijderd. Eerst maar even bellen over dat verkeerde telefoonnummer!
Het juiste telefoonnummer is belangrijk zodat de bezorger je kan bellen, of een sms sturen, wanneer hij bij de receptie staat met de bestelling. Gelukkig hoeft er niets veranderd te worden. Mijn juiste telefoonnummer staat in de systemen van de Pizza Company maar het is helaas niet mogelijk om telefoonnummers in de database van de website te wijzigen.
Daarna komt er een tweede verrassing! Je kan niet meer contant aan de bezorger betalen. Het plastic, Visa/Mastercard, en het betalen met de telefoon heeft nu ook Thailand bereikt. Ik had het kunnen weten want in de geheel gerenoveerde BigC zijn er nu ook zelfscankassa’s waar ik al een keer met mijn “Wise debietkaart” de dagelijkse boodschappen heb betaald.
Het wordt dus de Wise debietkaart! Ik neem de gegevens over van het kleine plastic kaartje en enkele tellen later krijg ik de boodschap op het scherm dat de betaling is ontvangen en dat de pizza’s rond 19:00 worden bezorgt. De tijden veranderen in Thailand!
Zondag is ook de dag dat ik op de kamer blijf. Op dit ongebruikelijk moment van het jaar, normaal zijn we eind april altijd in Nederland, maak ik me klaar voor de laatste voorjaarsklassieker. Luik-Bastenaken-Luik staat op het programma en belooft een spektakel te worden. Natuurlijk zijn alle ogen gericht op Tadej Pogačar maar er zijn ook enkele jonge kapers op de kust. Zoals onder meer het jonge Franse talent Paul Seixas. De TV-reportage begint rond 19:30 dus dan zullen de pizza’s al bijna verdwenen zijn.
Met de internet radio van “AccuRadio” op de achtergrond mijmer ik over de problemen in Nederland. Het zijn niet eens èchte problemen. Het gaat over de halsstarrigheid van een persoon die eveneens een slechte verliezer. Hij geeft een ander de schuld van zijn eigen domme handelen. Dat gezeur heeft mij het afgelopen jaar al meer dan achtduizend euro gekost! En dat lijkt mij toch een serieuze aderlating voor de onnozelheid van iemand anders?
Ik probeer Nederland, in mijn hoofd “Hamasstan” uit mijn gedachten te verbannen en denk na over het Pattaya anno 2026. Een heel ander Pattaya dan het Pattaya uit 1999 toen ik hier de eerste keer was. Er zijn nog wel enige overeenkomsten maar de ziel van de badplaats is veranderd. De Thai zijn na de Covid samenzwering veel harder geworden. Ik krijg steeds vaker het idee dat westerlingen hier niet echt welkom meer zijn.
Mijn ochtendwandelingen zijn zoals gewoonlijk heerlijk ontspannend, net als de afgelopen jaren. Er waait vanaf de zee een bries over de boulevard die net genoeg verkoeling brengt. Tijdens de wandeling langs het water slalom ik langs de bijna slapende vlinders van de nacht en de bedelaars die steeds lastiger worden. Het aanraken van mijn lichaam gaat me snel irriteren maar ik moet mij inhouden en rustig blijven. Je opwinden is gezichtsverlies!
De: ‘zoals de wind waait waait mijn jasje’ mentaliteit is hier het beste.
Ondanks dat er heel weinig westerse toeristen zijn overgebleven na het Thaise nieuwjaar blijven de Thaise investeerders optimistisch. Zoals op deze hoek in Soi Bua Khao. Ik heb heel wat Thaise maaltijden genuttigd in de golfplaten schuur die hier heeft gestaan.
Later was er een fruitmarkt die de helft goedkoper was dan de supermarkten. En nu? Het zal wel een woontoren worden met koopappartementen. De gangbare mening is hier nog steeds dat de hele wereld in het mondaine Pattaya wil wonen!
Aan Second Road is het zoveelste, en misschien wel het laatste, complex met bars gesloopt. De oude gezellige beerbars zijn ingehaald door de mobiele telefoon. De ontmoetingspunten voor westerse mannen en oosterse vrouwen zijn nu niet meer de gezelligheid van de bars maar het koele onpersoonlijke internet. Een kort video gesprek met een dame van plezier, waar vaak ook de handelswaar in levende lijve wordt getoond. De instructies voor de altijd aanwezige Grab of Bolt motortaxi en de zaken zijn gedaan.
Op dit terrein zijn oliepalmen geplant. Waarom? Er is mij ooit verteld in Bangkok dat de grond in Thailand is verdeeld in bouwgrond en agrarische grond. Voor een perceel waarop een gewas staat dat een agrarische oogst produceert zijn de belastingen veel lager! Ook hier zal in de toekomst wel een appartemententoren verrijzen. Tot de bouw begint is het in ieder geval een boomgaard.
Het ooit zo majestueuze “Royal Century Hotel” **** staat al zes jaar leeg. Het zeker 170 kamer tellende complex is de “Corona Pandemie” nooit te boven gekomen. Je moet wel heel veel geld, en vertrouwen in de toekomst, hebben om deze gok te nemen.
De Central Pattaya Road waaraan dit hotel ligt oogt ook steeds droeviger. Veel borden met “For Rent” achter de glazen ramen en deuren. Eindeloze rijen lege massagesalons met verveelde masseuses die nog niet eens genoeg geld voor de huur van hun kamer en de dagelijkse maaltijden verdienen. Alle hoop is gevestigd op die ene prins op het witte paard die een wandelende pinautomaat blijkt te zijn.
Na een paar koude grote beer Leo met enkele Noorse en Zweedse vrienden zijn we bij de Captain’s Corner gaan eten. De Chicken Roast en de Fish & Chips, aangevuld met een salade, waren heerlijk.
Op het terrein waar vroeger de enorme Xzyte discotheek stond zijn nu uitgaansgelegenheden voor de jongere Thai gebouwd. Een mix van eetgelegenheden met enkele bars en restaurants waar tot diep in de nacht live muziek speelt. Het is nog niet druk wanneer we om kwart voor acht over het terrein lopen. Hier gaat het pas laat op de avond los en het gaat door tot in de kleine uurtjes.
Er verschijnt een bericht op de iPhone dat de bezorger onderweg is. Ik kan live meekijken waar de bezorger zich in het drukke zondagavond verkeer van Pattaya bevind.
‘Pizza Delivered’ knippert er op het kleine scherm.
Snel met de lift naar beneden en daar staat de scooter met de geïsoleerde box achterop. Zij is duidelijk opgelucht dat de klant gevonden is. Ik geef haar 20 baht fooi en ga weer met de lift naar boven. De pizza’s smaken zoals gewoonlijk. Nog een grote kles Leo bier en dan wielrennen kijken. Wat kan het leven toch mooi zijn in den verre.

Thailand: Pyjama’s, tatoeages, voetbal shirts en zure oksels

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 605), zaterdag 25 april 2026

Na het Thaise nieuwjaar, Songkran, vertrekken de meeste kwaliteitstoeristen weer naar hun thuisland. Wat achterblijft is het “Crème de la crème" uit de Europese en Noord-Amerikaanse landen. Het zijn veelal ballonnenjagers met een testosteron niveau dat niet gezond is.
Maar laat ik beginnen bij de gemiddelde Thaise, Laotiaanse en Cambodjaanse vrouwen die ze aanbidden. De Zuidoost-Aziatische jonge vrouwen zijn in de afgelopen jaren zichtbaar dikker geworden. Waar vijftien jaar geleden een dikkerdje de uitzondering was is nu een slank meisje de uitzondering. De oorzaak is voor de gemiddelde Europeaan duidelijk, ze eten teveel suiker en veel minder groenten dan voorheen. Amerika is nog het beloofde land en alles wat uit Amerika komt is goed. Bewegen onder de brandende zon is sowieso fout! Je kan beter vanaf je bed op de telefoon je maaltijden bestellen.
Inkt onder de huid is een persoonlijke smaak en een modeverschijnsel. Voor mij is het een kunstvorm. Een levend schilderij waar de Duitse Nationale Socialisten lampenkappen van maakten in hun vernietigingskampen. Ik heb het met mijn eigen ogen gezien hoe op Borneo verbrande noten tot pulp werden geslagen en verwerkt tot een gitzwarte inkt die met bamboenaalden en een houten hamertje tot een stammen tatoeage werden verandert.
De dames op het platteland in het noordoosten van Thailand, de Isaan, zijn maar zelden versiert met inktplaatjes. Wat je wel tegenkomt zijn beschermende en demonen afwerende Boeddhistische teksten op rug tussen de schouders of op de bovenarm. In een zwarte, rode of zeer lichtrode inkt, de lichtrode teksten doen bijna onzichtbaar hun werk.
Eenmaal in het barcircuit van Pattaya komen de inktplaatjes voor de boerinnetjes vanzelf. Je plaats in de pikorde wordt bepaald in de bar waar de meiden werken en ook in de complexen waar de meisjes, vaak met meerdere personen, een kamer huren.
Noem het trots, angst, of moed voor een duidelijk teken naar de anderen dat ze anders zijn. Het grote aantal tatoeage ateliers, en de misbruik van goedkope lokale sterke Thaise rijstwijn, zal ongetwijfeld ook meerwerken aan de verplaatsing van de inkt uit de flacon naar de lederhuid van de dames.
Je ziet ook steeds vaker grote tatoeages die niet zijn afgemaakt of ingevuld met kleur. De reden zal vaker financieel zijn dan de plotselinge angst voor de naald. Wat bezielt een vrouw met een grote zichtbare tatoeage “Harry Potter” boven haar borsten op haar borst?
Helaas kunnen de tatoeages moeilijk worden verwijderd. Een litteken is vaak minder aantrekkelijk voor een klant dan een tatoeage die je enkele jaren geleden zo dronken als een ui heb laten zetten. Er komt volgens de kenners ook het Boeddhisme om de hoek kijken. Het lichaam is slechts de verpakking voor de geest, of de ziel zoals de christenen het noemen. Dat zou de reden moeten zijn waarom de van nature aantrekkelijke meisjes er soms uitzien als monsters uit een Pixar poppenfilm.
Deze vrouwen zijn na de Covid-samenzwering ook massaal pyjama's gaan dragen. Niet alleen in bed! Je komt ze werkelijk overal tegen op straat. Ze zijn nu zelfs in grote winkelcentra te bezichtigen. En vertrouw me? Het is geen smakelijk gezicht om de blubberende trillende massa van de vrouwen met een stevig overgewicht in de dunne glanzende stof op teenslippers voorbij te zien schreden.
De mannen die deze vrouwen aanbidden zijn vaak het stereotype van de blanke Britse man. Een stevige bierbuik, vaak verstopt in een voetbalshirt van het plaatselijke team of een Brits voetbalteam dat zijn sporen in Europa heeft verdiend.
Deze mannen lopen als pauwen met deze vrouwen door de smalle straten van centraal Pattaya. Hun ogen scannen als roofdieren naar mogelijke gevaren die hun vrouwen, die veelal per dag worden betaald, kunnen wegkapen. Geen enkele glimlach op hun mond. Rollende spieren versierd met tatoeages aangevuld met een intimiderend gezicht. Welkom in Thailand!
Deze mannen zitten veelal ook van top tot teen onder de tatoeages. En dat moet gezien worden omdat het macht en kracht uitstraalt. Althans volgens de wat minder ontwikkelde hersenen. Het gebruik van anabole steroïden druipt van ze af. Dikke bundels eiwit die iets moeten goedmaken wat ze in hun bovenkamer tekort komen.
Deze Britten zoeken elkaar vaak op en zodra er een roedel van deze oermensen een bar betreed moeten de andere gasten plaats maken en op hun tellen passen. De meisjes spelen met alle partijen mee die geld in laatje brengen.
Zij kijken op hun eigen manier naar de hoek van de bierfles wanneer de Britse Adonissen een slokje nemen. De hoek van de bierfles tijdens het drinken verteld hoeveel bier er nog in de fles zit. Zodra de hoek groot genoeg is staat er een meisje, en vaak twee of drie, klaar om de lege fles om te wisselen voor een nieuwe volle fles.
Een verkeerde blik, een verkeerde te luide lach of een verkeerd accent kan de aanleiding zijn tot een opstootje en hanig gedrag in de bar. Het blijft, op een enkele uitzonderingen na, bij schelden en intimideren. Deze Britten kennen de Koninklijke Thaise Politie maar al te goed en willen niet achter de tralies verdwijnen. Slimmeriken verlaten na een confrontatie de bar en gaan gewoon ergens anders een biertje drinken. Je moet tenslotte overal voor je biertje betalen!
Het grootste raadsel is eigenlijk dat zij vaak praten over de verguisde Indiërs. Het volk uit een enorm land dat Groot Brittannië haar keuken en kleur heeft gegeven. In India ligt de oorsprong van het Britse Keizerrijk! Over grootheidswaanzin gesproken! En dat terwijl ze grote overeenkomsten hebben met die kleinere donkere mensen. Axe, of een andere deodorant, heeft zijn weg nog maar mondjesmaat op het Indiase subcontinent gevonden.
De zure oksels zijn een duidelijke aanwijzing waarom deze Britse mannen als vrijgezel/gescheiden door het leven gaan. Ook zij hebben de deodorant nog niet echt ontdekt. De zoete goedkope Brut aftershave, vermengd met zure oksels, is nog steeds een winnaar in het Verenigd Koninkrijk. De mix van die twee geuren is uniek in de wereld.
Het is niet anders! De laatste vijftien jaar is Pattaya verloederd door het hoge percentage Henkies van Britse afkomst die de eens zo bruisende en gezellige badplaats tot een Aziatische Blackpool hebben getransformeerd.