Zuid-Korea: Verhuizen

Busan (So Yu Hotel) 609), zaterdag 9 mei 2026

Deze eerste zaterdag in Busan ligt ergens tussen een rustdag en een verhuisdag. We hadden er natuurlijk vanochtend op uit kunnen trekken maar dan hadden we al ingepakt moeten zijn en voor twaalf uur beneden weer aan de receptie moeten staan. Dat was me te gehaast en te gortig. Dus we nemen op deze ochtend rustig de tijd om in te pakken en te genieten van de GS 25 Sandwiches en een gekookt ei. De koffers inpakken, nog een extra beker hete koffie, country muziek op de achtergrond en foto’s verwerken. Dan is het vijf voor twaalf en we gaan met het hele circus naar de eerste verdieping, zo noemen ze de begane grond, naar het Amerikaanse voorbeeld, in Zuid-Korea.
Laten we ook eens geluk hebben! We kunnen meteen weer de lift in naar de zesde verdieping nemen waar we precies dezelfde kamer hebben alleen vier verdiepingen hoger. De badkamer daartegen is nog luxueuzer dan die van kamer 209.
Nadat we ons geïnstalleerd hebben in onze nieuwe kamer, waar we hopelijk drieëntwintig nachten zullen slapen, gaan we lanterfanten door de smalle winkelstraten in de omgeving van ons hotel. We hebben het een en ander te onderzoeken.
Weinigen zullen bekend zijn met de “Koreaanse Oorlog” die tussen 1950 en 1953 woedde. Een strijd van een bevrijd volk, ondersteund door Amerika, tegen het oprukkende communisme, gesteund door Rusland en China. We weten vijfenzeventig jaar later in de westerse wereld hoe goed het communisme binnen de “Democratische Volksrepubliek Korea” werkt. Wanneer ik in hart en nieren een PRO-socialist was zou ik direct mijn Nederlandse paspoort verscheuren en naar dit socialistische paradijs emigreren.
Het vreemde is echter dat de onderhandelingen tussen Noord- en Zuid-Korea dan wel tot een staakt-het-vuren hebben geleid, maar een vrede tussen Noord-Korea en Zuid-Korea is er nooit gesloten, zodat beide landen officieel nog steeds in staat van oorlog verkeren.
Op deze plaats in Busan stond ooit het “Provisional Capital Memorial Hall”. Hier zetelde de President van Zuid-Korea tijdens de oorlog en de bezetting van Seoul door de communisten. “Generaal McArthur” gooide, tegen zijn orders van hogerhand in, roet in het eten en bracht de Noordelijke troepen in verlegenheid. Zijn “landing bij Incheon” was een meesterzet die de Noord-Koreanen en de Chinezen nooit hadden zien aankomen.Deze historische plaats heeft nog steeds een belangrijk nationalistisch gevoel in de harten van de Koreanen.
Ik heb de kaart van de omgeving van ons hotel goed bestudeert en het eerste waar we op af moeten is de wasserette. We doen al sinds tijden wekelijks zelf onze was. Ik heb er twee in de omgeving gevonden en bij de eerste is het meteen raak. We bestuderen de wasmachines en wasdrogers en komen al snel tot de conclusie dat een volle tas wasgoed draaien voor ₩ 8.500 (€ 4,85) een schot in de roos is. Afstrepen dus!
Het volgende wat op de lijst staat is brood zoeken. Brood? Ja, brood! De kant en klaar sandwiches van de GS 25 zijn lekker en gezond maar ze gaan wel snel vervelen en ik moet er natuurlijk elke ochtend vroeg voor op pad. We hebben oude kaas meegebracht uit Nederland en de Koreaanse Spam is ook heerlijk. Gewoon zelf zelf een sneetje brood maken met kaas, of Koreaanse Spam, al dan niet aangevuld met een hard gekookt ei is natuurlijk ook heel erg lekker en gezond.
Zowel de GS 25 als de 7/11 zijn niet bekend met een gesneden (half) brood. In de eerste winkel halen ze hun schouders op en bij de 7/11 krijgen we wat meer hulp. De jongen achter de kassa adviseert ons om een stukje verder eens bij de “Paris Baguette” te gaan kijken. Een begin van de oplossing?
Niet veel verder passeren we een kleine bakkerij waar het uitgestalde brood er heerlijk uitziet. Aan de prijzen te zien moet het wel een luxe bakkerij zijn. Ondanks de prijzen gaan we toch even binnen kijken. Gewoon gesneden brood is niet verkrijgbaar, alleen de luxe broodjes zoals Ciabatta en roomboter Croissants. Daar gaan we onszelf zeker een keer mee verwennen!
Zodra we aanstalten maken om de bakkerij te verlaten stopt de bakker ons door tussen de toegang en ons in te gaan staan. We kijken elkaar verbaasd aan. Hij gebaard ons met zijn armen zwaaiend om stil te blijven staan en verdwijnt achter de toonbank. Hij diept een doorzichtige plastic zak op en plaatst een Ciabatta in de zak.
Hij overhandigt de zak aan een verbouwereerde Lyka en zegt: ‘Free!’, met een brede glimlach op zijn gezicht.
Wij bedanken hem uitgebreid en verlaten de bakkerij. Een paar honderd meter verder staan we voor de Paris Baguette. Het mag dan wel een bakkerijketen zijn maar de kost wordt verdient met koffie/thee aangevuld met een van de heerlijk uitziende gebakjes en koekjes. Brood is maar een heel klein gedeelte van het assortiment en voor een vers stokbrood zal je hier ook vroeg voor de deur moeten staan.
Met een omtrekkende beweging komen we op de markt uit waar gebruikte kleding wordt verkocht. Een oude kleine vrouw met een dienblad op haar hoofd balanceert de bestelde lunch naar een klant.
Het valt mij op dat dit geen vodden, weggegooide, kleding is maar tegen het nieuw aanschurkende kleding! Lyka is in haar element en voelt de stof van elke broek, rok, shirt en jasje. De mensen om mij heen op deze markt lijken niet arm. Soms hebben ze ook een plastic tasje met kleding bij zich die de verkoopster dan uitgebreid inspecteert en besnuffeld.
Een keer zie ik geld, ₩ 15.000 (€ 9,25) van hand tot hand gaan en kledingstukken van eigenaar verwisselen. Het doet mij nog het meest aan een kledingbibliotheek denken! Elke week voor een paar tientjes een nieuwe garderobe voor het weekend. Is verspilling echt een Westerse misdaad tegen het milieu?
Aan de “Gwangbok-ro” een luxe winkelstraat wil Lyka op de foto met “Jung-kook een van de Koreaanse iconen van K-pop. Het is een reclame voor Calvin Klein.
‘Ik reis niet helemaal naar Zuid-Korea om een hamburger te eten!’, ik hoor het me nog zeggen.
Maar dit is anders! Nu begin ik ook nog als een ambtenaar te denken! De hamburger van “No Brand Burger” met de Koreaanse bulgogi saus is natuurlijk afgeleid van de grote hamburgerketens die je overal in de wereld tegenkomt. Nu ik dit op het beeldscherm van mijn MacBook Air zet schiet mij te binnen dat ik nog geen enkel filiaal van een van de grote hamburgerketens heb gezien in Busan.
Voor ₩ 4.500 (€ 2,57) krijg je de menu-set zoals in de bovenstaande foto’s. Is dat een goede prijs voor een snelle hap? De omvang van de porties zijn niet enorm maar het is voldoende om je trek te stillen. De smaak valt ergens tussen redelijk en goed en we weten nu al dat we hier zeker nog een driedubbele burger met kaas gaan eten.
Ondertussen is onze speurtocht naar gesneden brood nog steeds niet ten einde. Voor ons doemt het enorme Lotte warenhuis weer op en het zou toch gek moeten zijn zouden we hier geen supermarkt kunnen vinden!
Tegen het warenhuis aan ligt de Lotte Mart, de eigen winkel van Lotte, en in de kelder zijn twee verdiepingen van de Lotte supermarkt. Het is wel even zoeken, alle teksten zijn in het Koreaans en de Engelse taal lijkt hier niet te bestaan.
We schuifelen door de gangpaden van de supermarkt op zoek naar iets dat we herkennen. Ik krijg een klein kartonnen bekertje onder mijn neus gestoken en de opstijgende geur heb ik lang niet geroken. Het is een geur die ik ook nooit zal vergeten. Het is de zoete weeïge geur van de gestoofde zijderups larven. Vol verbazing kijk ik naar de blikjes op de plank naast me. Dat smerige spul wordt zelfs in blik verkocht! Ieder zijn smaak.
Dan valt alles op zijn plaats in deze supermarkt! Er is gesneden brood, erg dikke plakken bruin brood zelfs, en ook de Koreaanse spam is snel gevonden. Wij komen de komende weken niet om van de honger ’s morgens.
Met een tas vol ontbijt, en snacks, keren we huiswaarts naar het So Yu Hotel. We breien een rustig einde aan deze eerste zaterdag in Busan. Terwijl Lyka op het internet speurt wat we de komende weken allemaal nog kunnen doen ontspan ik me met de foto’s verwerken en het schrijven van verhalen.
Totdat de demonen zich weer in mijn hoofd roeren. Er vormen zich geen zinnen meer in mijn hoofd. Ik moet meteen ophouden. Ik wil mijn gedachten niet meer opschrijven omdat die mensen zullen kwetsen en mijzelf alleen maar slechter laten voelen. Het is al half zes, tijd voor een koud biertje in de zonnige, maar frisse, buitenlucht van Busan.
Ik heb een GS 25 gevonden aan een brede drukke straat met een bankje voor de deur. Een halve liter fles bier is goedkoper dan een halve liter blik, dus worden het flessen Cass bier voor ₩ 2.500.
Bussen komen en gaan. Diesel, elektrisch en met een “brandstofcel” door elkaar heen als in een groot openlucht laboratorium. Het is te begrijpen dat de alleswetende hoogopgeleide randstedelijke ambtenaren hier nooit gaan kijken wat er allemaal mogelijk is op het gebied van mobiliteit. Wacht even? Ze lopen hier in Korea natuurlijk hopeloos achter!
Mijn demonen lossen langzaam op in het 4,5% bier en de opvallend frisse zeelucht. Hemelsblauw is het voorspelde weer voor de komende dagen. Bier, Blauw en Bezinnen is het juiste medicijn tegen de demonen in mijn hoofd.
Na drie flessen Cass bier is het de hoogste tijd om Lyka op te halen en te gaan eten. Het is zaterdag dus laten we maar met wat geld smijten. We gaan voor de tweede keer naar het “Yeongbingwan Restaurant” omdat de twee vrouwen vriendelijk zijn en het eten de eerste keer overheerlijk.
De vrouwen zijn zichtbaar blij om ons opnieuw te kunnen begroeten. Ook deze keer krijgen we een extraatje van het huis. “Abalone”, Zeeoren in het Nederlands. Het zijn zeedieren die familie zijn van de slak. Wij eten alles en ook de Abalone, die we kennen uit Singapore, gaat met veel smaak naar binnen.
Lyka kijkt graag naar Koreaanse dramaseries op TV en dat werpt gelukkig ook haar vruchten af. Ze verbaasd mij keer op keer met Koreaanse woorden waarvan ik heb bestaan nog niet eens wist. Ook op de TV komen er regelmatig gerechten voorbij die ik wel ken maar nooit zou herkennen. Vanavond heeft ze gekozen voor de “Galbi-jjim (갈비찜) for braised short ribs”. Een heerlijk gerecht van gestoofde ribben van het rund met flinke hompen vlees er aan.
Lyka maakt diavoorstellingen van haar belevenissen op Facebook. Zelf gebruik ik het medium wat minder omdat het gekaapt is door idealisten met verkeerde ideeën. Het aankondigen van een nieuwe publicatie gaat nog steeds goed. Voor hoelang nog?

Zuid-Korea: Aan het werk

Busan (Soyu Hotel) 209), donderdag 7 mei 2026

Lyka is erg vermoeid en gaat meteen slapen. Ik kan mijzelf niet overgeven aan die luxe, ik heb deze dag nog wat werk te doen! Er rust een loden last op mijn schouders sinds ik Nederland heb verlaten. Er is nog werk te doen en de dag van aankomst in een nieuw land heeft ook altijd de standaard verplichtingen.
Lyka slaapt als een roosje en ik laat haar alleen achter met het idee in mijn achterhoofd dat ik over een uurtje of drie weer terug ben op de kamer.
‘Lekker slapen lieverd!’, fluister ik haar toe terwijl ik de mooie hotelkamer verlaat.
Ik kijk over mijn schouder wanneer ik het So Yu Hotel heb verlaten. Het hotel is een schot in de roos, soms heb je meer aan een gram geluk dan aan een kilo verstand. Ik schuifel als een zombie uit de film “Train to Busan” door de middagzon van Busan. Wat eerst? Ik heb verschillende taken deze middag en de volgorde is niet echt belangrijk, zolang het maar gebeurd!
Busan voelt tegelijkertijd vreemd en bekend aan. Het voelt verzorgd maar ook minder gedisciplineerd als Japan. Ik weet waar ik naar op zoek ben en misschien is het ondergronds te vinden. In combinatie met de Metro zijn de ondergrondse bunkers ter bescherming van de bevolking aangepast tot ondergrondse winkelpromenades. Een prima idee dat meteen veel van de kosten dekt voor deze bescherming. De airconditioning zoemt maar helaas staat het overgrote gedeelte van de winkeltjes leeg.
Een klein restaurant serveert de klassieke Koreaanse “Gimbap”. Een gerecht dat de wereld overgaat als de “Sushi rol” maar die net zoveel met sushi te maken heeft als kerstmis met islamieten. Dit moet ik onthouden want de Gimbap is een heel populair lunch gerecht waar Lyka en ik ook veel van houden.
Niet veel verder zijn er twee winkels naast elkaar met dezelfde naam: Mobile 7. Mijn aandacht is getrokken en ik bekijk uitgebreid beide winkels. Er is geen personeel, er is zelfs geen enkele beweging terwijl beide glazen deuren wagenwijd open staan. Ik bekijk beide winkels nog eens goed. In de ene wordt er hardware verkocht, telefoons en tablets, nieuw en gebruikt. In de andere accessoires zoals hoesjes en opladers.
Ik maak mijn keuze en stap de winkel met de hoesjes binnen. Er klinkt een elektronisch alarm zodra ik de drempel passeer. Direct stapt er een vrouw uit een deur achter de toonbank. Het is geen Koreaanse of Aziatische vrouw en dat verbaasd me. Ik kan het gezicht niet meteen plaatsen maar ik heb het gevoel dat het een vrouw is van Slavische afkomst. Ze kijkt mij vriendelijk aan en vraagt in het Engels met een sterk onbekend accent waar ik naar op zoek ben.
‘Eh, een e-sim voor dertig dagen met alleen maar data?’
Ze is niet verbaasd. Ze stelt me gerust en laat me weten dat een prepaid e-sim niet echt beschikbaar is in Zuid-Korea. Ze heeft een fysieke simkaart voor mijn iPhone van Samsung voor ₩ 35.000 (€ 20,-) met onbeperkt internet voor dertig dagen met een goede snelheid. Geen 5G maar wie heeft dat eigenlijk nodig? Ik voel enige twijfel. Snelheid is niet echt belangrijk voor mij want zolang Google Maps, een wandel app,Whatsapp en mijn mail werkt ben ik al blij.
Mijn paspoort is ook niet nodig om de sim te kunnen activeren! Gewoon erin en na het vertrek er weer uit. Gemakkelijker kan het niet! Uiteindelijk overtuigd ze mij en voor iets meer dan twintig euro zou ik de komende vier weken internet op mijn iPhone moeten hebben. Mijn eerste taak is volbracht: Het internet op mijn iPhone 17 Pro Max werkt en het liep op rolletjes!
Niet veel verder in het ondergrondse winkelcentrum ga ik in mijn gedachten met de snelheid van het licht van streaming en 5G naar een platenspeler uit de eind jaren zestig. Dat waren de muziek machines toen wij jong waren. Een AM/FM radio ontvanger en een draaischijf waar je met de hand de arm op de ronddraaiende plaat vinyl moest leggen.
“A Whole lot of Shaking Going On!”, Jerry Lee Lewis.
Herinneringen spoelen als een wilde bergrivier door mijn hoofd. Wat is de wereld verandert in de afgelopen vijftig jaar! Maar is de wereld ook verbeterd? Laat ik er maar niet al te lang bij stil staan als een melancholieke oude gek! Laat ik de oude wereld van mij afschudden en de nieuwe wereld omzeilen. Het is de hele Hollandse samenleving duidelijk dat de “SS Nederland” op een fatale ijsberg afstevent maar de stuurlui, de officieren en de kapitein op de brug zien de ijsberg nog steeds niet op ze af komen!
Nu komt de zwaarste taak! Een loden taak die ons al meer dan achttien maanden achtervolgd. Slechte buren gaat op je inwerken als een gezwel in je dagelijkse beleving. Het kruipt onder je huid en je voelt het als buitenaardse wormen die door je lichaam kruipen. Je gaat ermee naar bed en je staat ermee op. Het brand als een zuur in je onderbewustzijn. Het lezen van hun e-mail adres laat je maag spontaan omdraaien. Er is geen haat maar je weet ook dat de schade die je is aangedaan altijd zichtbaar blijft. Je kunt nooit meer op een gezonde manier met die buren communiceren!
‘Je kan een paard naar de Waal brengen maar je kan het niet dwingen om te drinken!’, is een gezegde.
Het is een spreekwoord met een harde waarheid. In mijn zak brand een USB-stick met daarop een document van een advocaat dat Lyka en ik moeten ondertekenen, en terug naar Nederland sturen, om enige rust tot de eerste van januari 2027 te krijgen.
Daarom loop ik rond met die USB-stick met dat document dat in tweevoud moet worden geprint. In gedachten verzonken zwerf ik door Busan, onbekend terrein, ik loop op geluk en een goed gevoel. Waar kan ik een printer vinden met een eigenaar die bereid is om ons te helpen? Een gevel met daarop in grote letters “Canon” geeft mij enige hoop!
De glazen deur schuift zonder een geluid open en ik betreed de koelte van een ruimte die zich ergens in het midden tussen een winkel en een kantoor bevind. ‘Annyeonghaseyo’, zeg ik in mijn beste Koreaans en vier hoofden draaien zich tegelijkertijd om.
De moed zakt mij in de schoenen maar ik heb niet de luxe om nu om te draaien en weg te lopen. Na tien minuten “Google Translate” op mijn iPhone zijn we er uit en de meer dan behulpzame Koreaanse mannen zijn bereid om het document twee keer voor mij te printen.
Met de bedrukte A4 velletjes in de hand vraag ik of er kosten zijn. De vier lachen mij vriendelijk toe en gebaren dat het gratis is, een service van de zaak. Ze voelen zich gelukkig en geëerd dat ze een buitenlandse bezoeker van hun Busan hebben kunnen helpen met een probleem.
Ik ben er stil van. Dat dit nog bestaat is voor mij moeilijk te begrijpen, ik kom uit een andere wereld 9.000 kilometer hier vandaan. Een wereld waar de eenling het egoïsme tot een hogere kunst heeft getild! Ik ben op dat moment een van de gelukkigste mensen op de wereld.
Terug in de voorjaarszon kijk ik eens goed om mij heen want ik herinner mij dat het hoofdpostkantoor van Busan hier in de buurt moet zijn. Een hoge licht roze granieten toren rijst er niet ver van mij op. Zou het dat het postkantoor zijn?
En dat gebouw is het Busan Post Office! Ik stap naar binnen om twee dingen te weten te komen.
• De openingstijden en met name de tijd dat ze vandaag sluiten is voor mij belangrijk.
• Wat kost het om deze vier pagina’s met EMS naar Nederland te sturen, en, hoe lang is de envelop onderweg?
Een vriendelijke dame die beter Engels spreekt dan de gemiddelde Koreaan helpt mij uitstekend. Alle puntjes worden op de i gezet en voor iets minder dan ₩ 30.000 gaat de envelop vandaag, mits ik voor zeven uur terug ben, richting Hamasstan waar de Palestijnen tegenwoordig in grote getallen in “Ter Apel” arriveren.
Terug in de buitenlucht moet ik mijn plannen voor de rest van deze operatie coördineren.
1. Eerst de documenten terug naar het hotel brengen en vragen of ze achter de receptie kunnen worden bewaard.
2. Over een uur of anderhalf Lyka wekken en beide documenten laten ondertekenen.
3. Naar het postkantoor om de documenten te verzenden.
4. Een uur later Lyka weer ophalen om een snack te gaan eten, we hebben tenslotte de lunch gemist.
Het klinkt mij als een goed plan en ik ga er direct mee aan de slag!
Waar ik het meest tegenop heb gezien blijkt gelukkig een stuk gemakkelijker te zijn geweest. Nu moet ik de tijd doden totdat het veilig is om Lyka uit haar slaap te halen. Naast ons hotel ligt een heuvel, de wandeling rond die heuvel is relatief eenvoudig en zal mij waarschijnlijk een goede eerste indruk van Busan geven.
Mijn eerste indruk is dat het een breed uitgelegde stad met veel heuvels is. Er zijn opvallend weinig mensen op straat. Het is kwart voor twee en het is rustiger dan in veel Nederlandse steden met meer dan drie miljoen inwoners. Ik moet nadenken over wat ik net op het beeldscherm heb gezet! Heb ik dat goed gelezen? Ja, Wikipedia heeft het over een verzameling van nederzettingen dat Busan heet met meer dan drie miljoen inwoners.
Moet ik dan denken aan de Randstad? Een Den Haag, Rotterdam, Leiden en Amsterdam met lege straten op een donderdagmiddag om kwart voor twee. Ik wordt weemoedig, het ongemakkelijke gevoel blijft in mij smeulen, ik mis het oude Nederland met touwtjes uit de brievenbus en zonder de vandalistische Graffiti. Een zogenaamde uit Amerika overgewaaide kunstvorm voor de werklozen, nutteloze en drugsartiesten.
Het is in Busan niet zo schoon als in Japan maar om mij heen is kunst overal aanwezig. Er is een pagode gebouwd om de geboortedag van de Boeddha te vieren. Aan beide zijden van de straat zijn winkels van de bekende wereldmerken. Korea is een ontwikkeld land en kent zo te zien nog weinig problemen.
Ik maak kennis met de eerste Boeddhistische tempel midden in de stad. De “Daegaksa Temple” is een kleine tempel omringt door betonnen blokken. Binnen zingt een monnik de wijze lessen van de Boeddha onder het toeziend van een handvol volgelingen. Ik ben onder de indruk maar laat de tempel voor wat het is. We komen hier morgen zeker terug.
Ik voltooi mijn rondje rond de heuvel en ben onder de indruk van alle foto’s van de Koreaanse gerechten die haast voor elk restaurant staan. Veel restaurants zijn gespecialiseerd in een gerecht in het bijzonder. Dat wordt dus vaak van restaurant wisselen de komende weken.
Na mijn rondje bel ik aan bij kamer 209. Het duurt even voordat ik geschuifel hoor. Met het slaapzand in de ogen en een brede glimlach op haar gezicht opent Lyka voorzichtig de deur. Of beter gezegd, de voordeur! Deze kamer heeft twee deuren met een soort van voorportaal dat je ook helemaal kan afsluiten.
Ik laat Lyka rustig tot haar positieven komen. Ze heeft zoals veel mensen even wat tijd nodig om haar gedachten te rangschikken en aan de nieuwe omgeving te wennen. Eerst wat water drinken om de smaak van de slaap kwijt te raken en de hele toiletcyclus doorlopen. Een drie kwartier later zijn we klaar om samen Busan in te duiken.
Lyka kijkt haar ogen uit en heeft trek. Dat is te begrijpen want ze had haar laatste maaltijd in het vliegtuig vannacht. Zelf kan ik veel langer zonder eten maar wegens mijn opnieuw opspelende diabetes is het voor mij ook een goed idee om wat te eten.
Via het ondergrondse Nampo Metrostation komen we in de enorme restaurant kelder van de “LOTTE Department Store Gwangbok” binnen. We kijken onze ogen uit naar alle aangeboden heerlijkheden, maar we realiseren ons ook dat het al bijna half vijf is. We zullen moeten kiezen tussen een late lunch of een vroege avondmaaltijd. Er is gelukkig ook nog een middenweg! Zuid-Korea is het gezonde snackland bij uitstek. We kiezen voor de gebakken mandu met varkensvlees. Vier stuks voor ₩ 10.000 (€ 5,75). Ze smaken uitstekend en het vocht van het vlees druppelt op onze servetten.
Het is ondertussen al vijf uur geweest en mensen die mij kennen weten dat ik dan graag een biertje ga drinken. Drinken in het openbaar, gewoon op een bankje langs de weg, is in Zuid-Korea wijd geaccepteerd. Sterker nog, Koreanen maken er graag een hele picknick van compleet met hapjes. Ik vindt een bankje voor een GS 25, een kleine kruidenier, en binnen koop ik een halve liter Koreaans bier voor ₩ 2.850 (€ 1,65). Dat zijn andere prijzen dan in het land van melk en honing voor de vluchtelingen. Voor mij is een, en er volgt er nog een tweede, blik “Cass Bier” voldoende om deze reisdag te beëindigen.
Na enkele momenten op de kamer door te hebben gebracht gaan we eten. Gelijk om de hoek bij ons hotel zien we een restaurant met een prachtige foto van de Koreaanse Bibimbap. We zijn er beide verzot op. Dat wordt het, daar zijn we het snel over eens! In afwachting van de maaltijd en de verschillende bijgerechten bestel ik een biertje dat ik zelf uit de koelkast mag halen en opentrekken.
Het ijskoude bier smaakt opperbest en stroomt als een koele bergbeek door mijn (over)vermoeide lichaam. Het eten wordt geserveerd en als verrassing krijgen we twee gebakken visjes als service van het huis. Het smaakt meer dan goed. We zijn blij dat we goed zijn aangekomen in Busan en kijken uit naar avonturen op deze onbekende bestemming.

Tijdens de beklimming van de heuvel op weg naar ons hotel zien we verlichte “Busan Tower”. Die gaan we morgen zeker bezoeken!

Zuid-Korea: Twintig graden lager dan gisterenochtend

Busan (So Yu Hotel) 209), donderdag 7 mei 2026

Nadat de passagiers bij gate 22 zijn vertrokken naar Frankfurt hebben we eindelijk een zitplaats gevonden op de speciaal gereserveerde stoelen voor zwangere vrouwen en mensen die een respectabele leeftijd hebben bereikt.
‘Oude van dagen’, klinkt in mijn oren een stuk slechter dan: ‘Senior Citizens.’
Het zal best wel goed bedoelt zijn maar de airconditioner blaast recht naar beneden op onze hoofden. Het voelt alsof we in Helsinki op onze aansluitende vlucht zitten te wachten!
We zitten er samen al helemaal doorheen en het is ons aan te zien. Ook op de laatste vlucht krijgen we voorrang om aan boord te gaan. Het is sowieso geen probleem omdat onze stoelen zich achter in het vliegtuig bevinden op de laatste rij in het midden. Gelukkig met de rug tegen de keuken en niet tegen het toilet.
Het aan boort gaan van de passagiers gaat snel en we gaan op de geplande tijd de lucht in. Er wordt gecontroleerd of we de veiligheidsgordels vast hebben en het licht in de cabine gaat uit voor het opstijgen naar onze bestemming, Busan in Zuid-Korea.
Mijn lichten gaan tegelijker tijd ook uit. Ik glij meteen in een diepe slaap die ik echt nodig heb. De jaren beginnen voor mij te tellen en ik heb mijn slaap echt hard nodig.
Ik heb geen enkele herinnering aan de drie uur in de lucht totdat de stewardess mij wakker maakt: ‘Wilt u misschien wat drinken? U heeft niets gegeten en gedronken tijdens de hele vlucht!’
Ik kijk de aantrekkelijke stewardess aan alsof ik in de ogen van een fee kijk. Ik kan geen woord uitbrengen. Een fantastische service van Vietnam Airlines.
‘Een bekertje koud water is voldoende voor mij nu’.
Lyka ligt nog tegen mij aangeschurkt zachtjes te snorren als een poes. De boodschap van de kapitein dat de landing is ingezet waakt op de rest van de passagiers op. De lichten in de cabine gaan aan en de schuiven voor de patrijspoorten moeten omhoog. Op het beeldscherm in de achterkant van de stoel voor me zie ik dat we iets ten zuiden van Jeju-do vliegen. Een eiland waar Lyka en ik warme herinneringen aan hebben.
Na een harde landing, het vliegtuig slingerde over heel de landingsbaan, zijn we eindelijk weer op de grond. Ik ben nog steeds moe maar ik heb het gevoel dat het wel gaat lukken om zonder brokken in ons hotel in de stad te komen. We hebben vier uur gevlogen en zijn zes uur verder in ons leven. Dat is de oorzaak dat veel mensen last hebben van een jetlag wanneer je richting het oosten vliegt.
We gaan (helaas) niet naar een Gate maar we staan geparkeerd op de grote parkeerplaats tussen andere vliegtuigen. Busan is niet een hele grote luchthaven en wordt vaak gebruikt voor het overstappen naar andere bestemmingen binnen Zuid-Korea. Parkeren van het vliegtuig is dan een betere optie voor de luchtvaartmaatschappijen.
Onderaan de trap staan de bussen op de passagiers te wachten. Eenmaal buiten wacht ons een positieve verrassing. De buitentemperatuur is hier twintig graden lager dan bij ons vertrek uit Thailand! Wij zijn er op voorbereid met mijn fleece en Lyka met haar wollen vest. Andere toeristen staan beteuterd te kijken op hun slippers, korte broek en mouwloos t-shirt!
De immigratiedienst lijkt op het eerste oog niet zo efficiënt voor een eerste wereldland. Ik blijf de aankomende passagiers observeren en probeer, terwijl wij in de wachtrij te staan, te raden wie een extra controle krijgt. Ik raad ongeveer de helft goed! Om welke reden? Geen idee, gewoon een onderbuikgevoel of noem het intuïtie.
Zuid-Korea houdt haar grenzen streng dicht voor ongewenste vreemdelingen. Ook in Zuid-Korea krimpt de inheemse bevolking. Linkse ideeën, om bijvoorbeeld Indonesiërs en Indiërs werkvergunningen te geven om openstaande vacatures in de productie en de industrie te vullen, hebben hopeloos gefaald.
De inheemse bevolking kwam in opstand omdat de Koreaanse identiteit werd vervuild met ideeën uit anders denkende landen. In Zuid-Korea werd het beestje gewoon bij de naam genoemd! Met als gevolg dat er strengere regels kwamen voor de immigratie en de werkvisaas zonder enige verantwoording per onmiddellijk konden worden ingetrokken.
Er lijkt een verschuiving naar arbeiders uit de Christelijke Filipijnen en het Chinese Maleisië te gebeuren. Het verbaasd mij dat er heel weinig Thaise arbeiders aan boord lijkt te zijn. De reden laat zich raden! Thai zijn ook niet echt te vertrouwen.
Ik loop als eerste op de officier van de immigratiedienst af. Ik overhandig haar alleen mijn paspoort. Mijn hoed zet ik op het uitgetrokken handvat van mijn rolkoffertje. Ze knikt goedkeurend en kijkt mij doordringend in de ogen.
Ik hoor de toetsen op het toetsenbord klikken en even later kijkt ze op van het beeldscherm en inspecteert mijn gezicht nog een keer. Haar ogen gaan terug naar het beeldscherm en daarna naar mijn paspoort. Er wordt geen woord gewisseld. Er ligt een ondoordringbare stilte tussen ons. Is dat een goed of een slecht teken?
Ze plakt een stickertje in mijn paspoort en knikt glimlachend terwijl ze met haar arm een zwaai gebaar maakt dat ik verder mag gaan. Dat viel dus erg mee! Op een afstandje bekijk ik hoe Lyka dezelfde handelingen ondergaat. Ook hier zijn geen problemen en wij zijn nu officieel in Zuid-Korea.
Onze koffers komen van band vier en met die twee monsters van 46 kilogram totaal gaan we richting de douane waar ik eerlijk gezegd toch wel mijn billen een beetje tegen elkaar knijp. De kaas zeker, en de koffie misschien, zouden problemen kunnen geven.
Links voor ons lopen twee Aziaten met beide een trolley vol met opgestapelde koffers en dozen. Ze zijn al van verre opgemerkt door de douaniers die dieren- en plantenziekten buiten de landsgrenzen moeten houden. Beide douaniers lopen op de Aziaten af en wij maken van die mogelijkheid gebruik om rustig door het rechtse kanaal naar de aankomsthal te lopen.
Elke aankomsthal in de wereld lijkt hetzelfde voor mij! Autoverhuur, geldwisselkantoor, simkaart voor de telefoon, toeristeninformatie en een eindeloze rij ATM’s waar je als toerist bestolen wordt met absurde transactiekosten en slechte wisselkoersen!
Wacht even? Er is geen enkele ATM te bekennen! Wat nu? Vooral rustig blijven Jielus, zeker wanneer je doodvermoeid bent! Eerst naar de toeristeninformatie om te vragen waar we de trein naar de stad kunnen vinden.

Armgebaren, Koreaanse stationsnamen en slecht Engels worden op mijn vermoeide hersenen afgevuurd. Ik kan proberen om het op te schrijven maar ik weet zeker dat ik zo moe ben dat ik mijn eigen handschrift niet meer kan lezen. Mede omdat schrijven met je hand uit de tijd is en bijna alles tegenwoordig met een toetsenbord wordt gedaan.
Lyka heeft ontdekt dat er gratis ‘WijFij’ in de aankomst hal is. Met Google Maps zet ik onze treinreis uit en maak beeldschermafdrukken. De namen zijn nu duidelijk leesbaar en het moet ons wel lukken om zonder problemen bij het hotel te komen. Op weg naar het treinstation!
Buiten worden we verrast door de stralende zon. Het mengsel van de koele ochtend zeelucht met de warmte van de stralende zon brengt meteen een brede glimlach op mijn gezicht. Ik voel me al thuis hier! Lyka heeft het er zichtbaar moeilijker mee. Ze is nog steeds doodmoe en verlangt naar een warm bed.
Op weg naar de trein zit ik nog steeds met het probleem van contant geld. Waar is die ATM die we broodnodig hebben? Aan de overkant van de weg zie ik een kleine winkel genaamd CU, daarvoor staat in het Engels ‘Nice to’. Marketing op zijn best.
Het personeel in de CU is heel erg behulpzaam en het meisje achter de kassa zoekt op haar telefoon waar we een ATM kunnen vinden. Bij uitgang 4 moeten er enkele ATM’s zijn. Ik bedank haar en ga op zoek naar contante “Koreaanse Won”. Op het eerste gezicht zijn geen ATM’s maar machines waar je papieren buitenlandse valuta kan omwisselen. Ik heb wel wat Euro’s bij me maar die houdt ik liever voor noodgevallen achter de hand.
Tijdens een tweede poging ronde bestuur ik de machines opnieuw en ontdek ik het VISA logo op een sticker. Er is ook een opening, met een waarschuwing in het Engels voor het skimmen, waar een bankpas in kan. Daar gaan we dan! Mijn Wise kaart verdwijnt in de gleuf en op het beeldscherm verschijnt de vraag in welke taal ik verder wil. Engels dus!
Eerst de pincode, dan het bedrag en het verzoek of je akkoord gaat met ₩ 3.600 transactiekosten. Die ₩ 3.600 is ongeveer € 2,50 dus daar kan ik wel mee leven. Niet veel later sta ik met vijftig biljetten van ₩ 10.000 in mijn hand verbaasd om mij heen te kijken. Dat is een stevige bundel bankbiljetten die zeker niet in mijn portemonnee passen. Mijn oorspronkelijk begroting is ₩ 100.000 per dag voor ons samen. Een dag of drie is meer dan realistisch om eens te bezien hoeveel Korea per dag kost voor een koppel uit het peperdure Islamitische Hamasstan (voorheen Nederland).
Met contant geld op zak ga ik terug naar de winkel waar ik zo goed ben geholpen. Snel een kleine snack en een flesje drinkwater. Kun je kraanwater drinken in Zuid-Korea? Ik neem aan van wel. Net als in Japan wordt er hier niet gespeeld met het milieu.
Onze eerste rit is met de paarse lijn van de Light-Rail, beter gezegd de Metro, naar een station genaamd “Sasang”, daar stappen we over op de groene lijn naar “Seomyeon” waarna we met de rode lijn naar “Jung-Ang”. Bij het kopen van de treinkaartjes leer ik meteen dat er alleen met contant geld voor het openbaar vervoer kan worden betaald. Een Koreaanse “Senior Citizen” vrijwilliger staat klaar om arriverende toeristen in gebroken Engels te helpen. Ik laat haar weten dat ons eindstation “Jung-Ang” is.
Ze schud met haar hoofd en verteld dat we over moeten stappen in “Sasang”, daar kopen we een kaartje tot “Jung-Ang”. haar vingers glijden over het aanraak-beeldscherm en er verschijnt een bedrag van ₩ 1.700. Ik hou twee vingers omhoog als teken dat ik twee kaartjes wil. Ze drukt op 2 passagiers en mijn bankbiljet van ₩ 10.000 wordt door de automaat ingeslikt. Er ratelt het een en ander in de automaat waarna er twee plastic muntjes in een bakje vallen gevolgd door het muntgeld en een stapeltje bankbiljetten.
Dit is geen hogere wiskunde en ondanks mijn vermoeidheid heb ik het allemaal opgeslagen en ik kan straks in “Sasang” met zekerheid zelf de kaartjes voor het vervolg van onze treinreis kopen.
Eenmaal in de eerste trein zien we de problemen met onze hoeveelheid bagage die luchtreizigers over het algemeen met zich meevoeren. Een grote en een kleine (rol)koffer per persoon is de norm. Er zijn enkele Koreanen in de trein die afkeurend naar ons kijken, maar over het algemeen is er begrip onder de treinpassagiers over de de hoeveelheid bagage die we meeslepen.
Op het station van “Sasang” wordt me veel duidelijk. Zoals op veel plaatsen in de wereld is de verbinding van de luchthaven naar het openbaar vervoer netwerk afgescheiden. In Sasang kan ik gewoon een kaartje kopen voor het openbaar vervoer van de stad Busan. Ook hier is de prijs ₩ 3.400 voor twee kaartjes naar Jung-Ang. Nog een keer overstappen en we kunnen op zoek naar het warme bed in ons hotel.
Bij het overstappen op het station van Seomyeon gaat het fout! Net als tweeëntwintig jaar geleden met Andy in Seoul lopen we de poortjes door naar het verkeerde perron en stappen in de trein die in de tegenovergestelde richting gaat. Drie stations verder ontdek ik onze fout en we verlaten de trein.
Voordat we door de poortjes het perron verlaten vraag ik aan een paal om hulp. Niet veel later verschijnt er een vrouw die ons naar het andere perron begeleid. Nu zitten we eindelijk in een veel drukkere trein die ons naar het laatste station zal brengen. Hier maak ik de volgende denkfout, het zal de vermoeidheid wel zijn!
‘Laten we maar een station verder nemen? Nampo ligt volgens mij iets dichter bij het hotel!’, zeg ik tegen een doodvermoeide Lyka en ze knikt goedkeurend.
Zo gezegd zo gedaan. Alleen willen, zoals verwacht, de poortjes van het perron niet open omdat er op onze kaartjes een ander station staat dan waar we uitstappen. Er gaat een alarm af en een oudere man verschijnt. Die verteld ons in redelijk Engels dat we ₩ 400 (€ 0,23) moeten bijbetalen. Ik moet er zelf om lachen. Voor ₩ 7.200 (€ 4,48) hebben we anderhalf uur in de trein gezeten van de luchthaven naar de stad. Waarom zou het openbaar vervoer in Zuid-Korea zo vol zitten?
Eenmaal boven de grond zijn de eerste indrukken van Busan overweldigend. Het is heerlijk weer, het is er niet druk, het is er relatief stil en het is zeer heuvelachtig. Met mijn richtingsgevoel als een postduif lopen zonder een foute afslag in een keer naar ons onderkomen voor de komende 27 dagen.
Het So Yu Hotel mag er aan de buitenkant wat vreemd uitzien maar vanbinnen is het een luxe drie sterren hotel. We worden verwacht maar het is nog geen kwart over elf. De kamers zijn volgens de geldende regels pas vanaf twee uur beschikbaar. We gaan vermoeid zitten en zit niets anders op dan te wachten tot onze kamer beschikbaar is.
De jongen achter de receptie is meer dan behulpzaam. Ik krijg het idee dat er wat broeit. Ruim twintig minuten later krijgen we het bericht dat er een kamer voor ons gereed is. We krijgen kamer 209 toebedeeld.
Ik ben een beetje teleurgesteld, ik vraag altijd om een kamer op een hoge verdieping zo ver als mogelijk bij de lift vandaan. Hij is op mijn vraag voorbereid. Hij verteld ons dat we zaterdag kunnen verhuizen naar kamer 609 voor de rest van ons verblijf. Tevreden stappen we in de lift en verbazen ons over de luxe kamer/badkamer. Wij gaan het hier goed naar ons zin hebben.