Japan: Met de snelheid van een wervelwind

Osaka (Cote House) 406), vrijdag 23 februari 2024

We hebben al een fantastisch mooie dag achter ons en de grootste verrassing voor Lyka moet nog komen. We zijn nu op weg naar het JR-station van Kyoto en voordat we daar aankomen hebben we nog een heel bijzondere bezienswaardigheid te bezoeken. Het loopt al tegen vier uur en het wordt nu toch wel wat frisser. Ik heb ook al trek maar we moeten eerst nog mijn programma voor vandaag afwerken.
Onze laatste culturele ontmoeting is met de Higashi Hongan-ji. Het oostelijk Klooster van de “Oorspronkelijke Gelofte” is een van de twee belangrijkste afdelingen van Jōdo Shinshū in Japan en daarbuiten.
Als eerste staan voor de Chokushimon, de Chrysanten Poort die werd gebruikt door het personeel en de boodschappers uit alle hoeken van Japan. Het is een eeuwenoud indrukwekkend houten bouwwerk.
Was het eerste houten bouwwerk al imposant dan wordt het teniet gedaan door het volgende bouwwerk. De Sanmon van Higashi Hongan-ji, de hoofdpoort van het klooster is van een onbeschrijfbare schoonheid en een groot heiligdom binnen de Japanse cultuur.
De poort geeft toegang tot het enorme binnenterrein van het Higashi Hongan-ji klooster. Higashi Hongan-ji werd in 1602 gesticht door de shōgun Tokugawa Ieyasu toen hij de sekte in tweeën splitste (Nishi Honganji was de andere) om haar macht te verminderen. De tempel werd voor het eerst op zijn huidige locatie gebouwd in 1658. Ik laat de data op mij inwerken en vraag me af waar in Nederland ik monumentale bouwwerken van deze culturele waarde en data kan vinden.
In het midden staat de Goei-dō, waar een beeld van Shinran is gehuisvest. Een houten bouwwerk dat de adem uit je longen zuigt. De hal is een van de grootste houten constructies ter wereld, met een lengte van 76 meter, een breedte van 58 meter en een hoogte van 38 meter. De huidige hal werd gebouwd in 1895!
Ik wordt een beetje verdrietig omdat ik het kloostercomplex met haar mooie houten gebouwen tijdens dit bezoek niet helemaal kan bezichtigen en onderzoeken. We moeten proberen om nog een dag te vinden om hier terug te komen. Ik weet in mijn achterhoofd dat het moeilijk zal worden omdat het einde van ons mooie verblijf in Japan met rasse schreden dichterbij komt.
Mijn nieuwsgierigheid drijft mij naar binnen in het hoofdgebouw. Lyka heeft geen zin om haar sportschoenen uit te trekken dus betreed ik de indrukwekkende gebedshal van de Higashi Hongan-ji alleen. De kolommen die de zware houten constructie dragen zijn gemaakt uit een enkele stam van een ongetwijfeld speciale den die alleen in Japan voorkomt. Het is de eenvoud in het kwartdraad die de schoonheid van die bouwwerk draagt.
Ongelikte toeristen maken foto’s van de lokale bevolking die in gesprek zijn met de hogere geesten. Zelf maak ik ook die foto’s maar met een hart vol met respect omdat mijn gevoel tegenwoordig ook sterk naar die filosofie neigt. In mij groeit een mix van het Boeddhisme, Hindoeïsme en nu ook het Taoïsme, Zen en het Shintoïsme.
De op de Tatame matten geknielde Japanners houden zich aan strenge regels van respect en waardering. Voor een moment wordt ik een van hen en betuig mijn respect aan de Boeddha achter de met rijstpapier beplakte deuren.
Ik Ik zweef over de tatami matten van natuurlijke vezels en wordt niet opgemerkt door de mensen om mij heen. Het is bijna vier uur en twee in zwart geklede monniken schuiven de met rijstpapier beklede deuren dicht. Het gaat geruisloos! Zoals het lawaai van een slak op de vlucht voor een roofdier.
Vanaf de veranda ontdek ik een bronzen beeld met een dak erboven. Het is helaas al vier uur geweest en we moeten nu echt naar het station om de trein terug naar Osaka te nemen!
Het bronzen beeld is een zogenaamde Drakenfontein. Uit zijn bek spuit schoon grondwater dat gebruikt wordt om de handen van de gelovigen te reinigen. Het is het afscheid van ons korte bezoek aan het Higashi Hongan-ji klooster.
Op een stenen brug over een smalle gracht neem ik een foto van Lyka met het oude en het moderne Japan in een foto. De gebouwen van het Higashi Hongan-ji klooster en de Nidec Kyoto Tower in de verte.
Achter de Nidec Kyoto Tower ligt ons laatste doel in Kyoto voor vandaag. We gaan nu op weg naar een verrassing voor Lyka die ik de hele dag voor haar heb moeten verbergen.
De Nidec Kyoto Tower een onderdeel van een gebouw waarin ook een hotel is gevestigd. Het is een van die dingen die mij niet echt trekken. Betalen om de hoogte in te gaan om naar de stad onder je te kijken is niet echt bijzonder. Wel wanneer het bouwwerk zelf een bijzonder bouwwerk is. Taipei 101 is daar een schoolvoorbeeld voorbeeld van.
Voor de toegang van het JR-Kyoto Station dwalen mijn gedachten af naar 2009. Toen stond ik hier met mijn goede vriend Tettje van Malsen. Ik herinner mij de Pachinko speelhal en het sushi restaurant met de lopende band aan de achterkant van het station. Helaas kunnen we daar niet gaan eten omdat ons budget het niet toelaat.
De problemen met de Bastiaanse/Heijnen van nummer 13 worden met de dag groter. Een appartement kopen en gedwongen lid zijn van een VvE, vergeet het maar! Het is een onuitputtelijke bron van ellende.
Ik geniet voor een moment van mijn herinneringen en ik ben dankbaar dat ik al zoveel heb mogen ervaren en zoveel heb mogen zien in Azië. Het treinstation is een architectonisch kunstwerk dat ondenkbaar is in de snel veranderende westerse wereld. Dan wordt ik een beetje bedroefd omdat de wereld waarin ik ben opgegroeid niet meer bestaat omdat ze is overwoekerd door invasieve exoten.
Ik volg Lyka gedwee omdat ze tegenwoordig vaak het initiatief neemt en daarmee mij veel werk uit handen neemt. We moeten rechtdoor omdat Lyka denkt dat we met Japan Rail richting Osaka gaan. Ze is meer dan verbaasd wanneer ik linksaf sla. Ze kijkt mij aan vol ongeloof. Het duurt niet lang totdat het kwartje is gevallen!
Het kopen van kaartjes voor de Shinkansen is moeilijker dan ik had verwacht. Er zijn heel veel verschillende keuzes voor de manier waarop je in de Shinkansen reist. Er zijn ook verschillende klasse, daarnaast kun je kiezen voor een gereserveerde zitplaats of zelf een onbezette stoel vinden in de 25 meter lange wagons voor de niet gereserveerde stoelen. Al die keuzes hebben verschillende prijzen. Ik moet dus goed opletten voordat ik mijn Wise kaart in de automaat steek om af te rekenen!
De gedachte aan de Shinkansen brengt me naar de trein die ik als kind zag in een boek of magazine. Een trein die sneller kon dan alle treinen die in Europa en Amerika reden! De Shinkansen Series 0 is voor elke spoorfanaat de ultieme geboorte van de hoge snelheidstrein. Het is de wilde schoonheid van de eenvoud!
Net als vijftien jaar geleden is het bijna geruisloos binnenrijden van een Shinkansen N700-serie een onvergetelijke ervaring. De hoge snelheidstrein is het toppunt van techniek in het kwadraat. Net als vroeger de Japanse mini elektronica van Sony en de huidige horloges van Seiko en Casio.
Op een ander perron staat een Shinkansen N700-serie te wachten op haar vertrek. Ik gebruik de vrouwelijke vorm omdat de schoonheid alleen kan worden vergeleken met een vrouwenlichaam. Strak en rond in een oogverblindende combinatie.
Onze niet gereserveerde zitplaatsen hebben een groot voordeel ten opzichte van de gereserveerde zitplaatsen. Wij zijn niet aan een specifieke trein verbonden met haar vertrektijd! Zolang we maar vandaag met de trein reizen. De Shinkansen N700-serie treinen blijven aankomen en vertrekken. Elke zes minuten vertrekt er een Shinkansen N700-serie naar Osaka en een naar Tokio vanuit Kyoto!
‘Nog een, dan gaan we!’, lacht Lyka me toe.
Het niet gereserveerde treinstel is zo goed als leeg! Dat kan ook niet anders wanneer er tien tot twaalf treinen in een uur vertrekken naar je bestemming. Waarom zou je de ruim 500 kilometer gaan vliegen?
Japan is ook niet bekend met korting, reispassen of andere vormen van besparing op de ritprijs. Het gaat strikt op treinsoort, Nozomi, Hikari of Kodama. Daarna met een gereserveerde zitplaats of een niet gereserveerde zitplaats, de prijs staat vast en is voor iedere passagier hetzelfde!
Voor ¥ 1.450 (€ 9,35) per persoon is het een bijzondere afsluiting van deze lange mooie dag in Kyoto. Ik moet nog even naar het toilet. Kijk eens goed? Denk nu aan het laatste toilet dat je in Nederland in de trein of op een station hebt bezocht?
We glijden met de snelheid van een wervelwind, 228 Km/u, over de stalen rails door het Japanse landschap. De veertig kilometer tussen Kyoto en Osaka zijn binnen veertien minuten afgelegd. Het is een bijzondere ervaring!
Nu nog een half uurtje in de metro en we zijn terug in Cote House.
Ons budget voor vandaag is ruimschoots uitgegeven. We lopen ook tegen de grenzen aan van ons totale budget dus kiezen we voor een eenvoudige avondmaaltijd. Er is voldoende keuze in de Life Supermarkt. Vandaag wordt het diepvries! In de kleine gemeenschappelijke keuken van het Cote House bak ik eerst gyoza gevuld met varkensvlees, natuurlijk drink er een koud biertje bij.
De diepvries Fugetsu yakisoba aangevuld met verse groenten is een succes. Voor nog geen zes euro hebben we heerlijk zitten eten. We zijn het er samen snel over eens, we gaan het een paar dagen rustig aan doen.

Filipijnen: Een gratis vis van een vriend

San Antonio (Mamsi Residence) VIP1), zondag 14 juni 2026

Wanneer gaan de eerste gasten vertrekken uit het kleine huisje en zal de totale rust voor ons vieren terugkeren? Die aanstaande rust stemt mij opgewekt!
Het feest van gisteren heeft er stevig ingehakt en de gehele bevolking van het huisje, mij uitgezonderd, ligt tot ver in de ochtend op apegapen in de airconditioning van VIP2, de kamer van mamsi. Behalve Roxanne, ze is verbannen uit de gekoelde slaapkamer omdat ze snurkt als een kettingzaag!
Mijn gebruikelijke ochtend handelingen kunnen haar niet wekken en met de gewoonlijk drinkbeker vers gezette koffie neem ik plaats in de koelte van de ochtend op de veranda. Ik kijk om me heen en geniet van de relatieve rust. Op een moment als dit zou ik hier in het vissersdorp best veel tijd kunnen doorbrengen!
Ook vanochtend ben ik op mijzelf aangewezen om een ontbijt te maken. Door het gebrek aan boter ben ik overgestapt op de mayonaise die overigens van een onverwachte hoge kwaliteit is. Hardgekookte eieren zijn een prima alternatief voor gebakken eieren en je kan ze van tevoren koken. Vier bruine boterhammen met twee eieren is voor mij een goede start van de dag.
Nog voor mijn ochtendwandeling komt Eric terug met een plastic vuilniszak met een heel bijzondere inhoud. Een klasgenoot van de lagere school heeft Erik een vis geschonken die vanavond als maaltijd voor de familie zal dienen. De vis lijkt op een grote horsmakreel. Het is een enorme vis die zeker goed is voor twee maaltijden.
Iedereen die een beetje verstand van vis heeft ziet meteen dat het een snelle jager is die zich voed met kleinere zeedieren zoals visjes, inktvisjes en kleine octopus. Het visvlees zal droog en zo goed als smakeloos zijn. De vis in het warme water van de tropische zeeën is veel minder vet dan de vissen in de koude wateren langs de noord- en zuidpool. Daarom ontbreekt het vaak ook aan smaak. Een van de uitzonderingen is de Yellowfin Tuna. Het visvlees van deze vis is vuurrood en de smakelijke olie loopt er uit.
Erik heeft een paar dagen geleden een Bolo, een groot Filipijns kapmes, van een huis-aan-huisverkoper gekocht en die komt hem nu goed van pas. Als eerste gaan de vinnen en staart er af. Daarna maakt hij inkepingen die ik niet kan verklaren. Wat is het nut van die inkepingen? Gewoonlijk gebruik je die om kruiden en vet in het visvlees te smeren om meer smaak en vet toe te voegen. Gaat de vis op de barbecue of in het aluminiumfolie in gloeiende houtskool?
Ik hoef niet lang te wachten op het antwoord van de vreemde inkepingen! Erik heeft het lichaam in gelijke moten verdeeld. Wat is hier verkeerd aan? Hij gaat nu niet in de kraakbeen tussen de wervels van de wervelkolom delen maar diagonaal op de keiharde wervels van de vis. Er moet zelfs een klauwhamer aan te pas komen om de wervels te verbrijzelen!
Zeven moten is natuurlijk niet genoeg. Op het bord delen is een onbekend fenomeen in de Filipijnen dus moeten de moten nog een keer doormidden met het bolo kapmes en de klauwhamer. Dan wordt de vis gewassen in het door de natuur gefilterd kalkrijke kraanwater. Mijn vrouw toont zich een ware dochter uit een Filipijns vissers gezin. Klaar is Kees, vanavond vis op het menu.
Vorige week heb ik al beslist dat mijn vuile wasgoed niet meer door de familie wordt gewassen. Ik heb sowieso weinig wasgoed maar de manier waarop de was wordt gedaan is niet logisch en kan mij niet bekoren. Veel teveel waspoeder in veel te weinig water en eindeloos spoelen om de chemicaliën weer uit je kleding te krijgen. Een geïrriteerde huid door een overvloed aan waspoeder en zweten ligt op de loer. Daarom gaat onze was nu naar een wasserette in Donsol. Voor drie à vier euro per week is alles fris en schoon!
Na het afgeven van het wasgoed bij de wasserette moeten we nog even naar de kleine LCC Supermarkt voor wat snelle laatste boodschappen. Ik blijf op de motor zitten, net zoals bij de wasserette, en geniet van het dagelijkse leven op het platteland van de Filipijnen.
De vuilniswagen is ingehaald door de geur van de vuilniswagen zelf. Het is een beeld van de ultieme efficiëntie die in het overontwikkelde Nederland nooit zal worden gehaald! Er zijn vier vuilnismannen, en een chauffeur, die met elkaar in een oneindige handeling het huisvuil laden, scheiden en afvoeren. En allemaal voor een huisvuil belasting die iedere inwoner van Donsol met plezier betaald.
Terug in het huisje is het de familie voor elkaar en ik voor mezelf. Mijn lunch bestaat uit eenvoudige Koreaanse instant noedels met diepvriesgroenten en twee stukjes kip in de nieuwe geïsoleerde roestvrijstalen kom die ik op Lazada heb gekocht. En zelfs dan staan de gezinsleden als gieren over mijn schouder te kijken of ik de lunch wel helemaal ga opeten.
Om twee uur in de middag begin ik aan mijn eerste wandeling van de dag omdat ik de hele dag druk ben geweest met familie zaken. Nu komen de demonen in mijn hoofd weer om de hoek kijken. Ruim een maand geleden heb ik belangrijke documenten vanuit Busan naar Nederland gestuurd en sindsdien heb ik helemaal niets meer gehoord. Ik hoop in het diepste van mijn hart dat de problemen nu eindelijk worden opgelost en dat Lyka en ik van mijn pensioen kunnen gaan genieten.
Net voor Dawitan, de betonnen brug over de Donsol rivier, ontmoet ik de nieuwe jeugd van de Filipijnen. Jongeren die het door corruptie en tyfoons verscheurde land vooruit gaan helpen. Ze houden deze zondagmiddag een wedstrijd wielrennen en het parcours bevat enkele serieuze beklimmingen. Wat mij nog het meest bekoord is dat het een gemengde groep is en dat ook de moderne meisjes begrijpen dat er meer is dan kinderen baren en hun toekomstige echtgenoten te bekoren!
Op de terugweg haal ik mijn bierkoeler op en loop meteen door naar mijn vaste plekje langs de weg tegenover de Mark Albert Store. Ik heb het al vaker geschreven en zal het nog wel honderden keren schrijven: Dit is voor mij het mooiste einde van mijn dag wanneer wij op reis zijn. Gewoon ergens langs de weg met een ijskoud biertje in de hand communiceren met de lokale bevolking en rustig naar de avondmaaltijd toe mijmeren.
Het mag vreemd klinken maar aan het einde van de middag is er bijna altijd een windstilte. De temperatuur is ruim boven de dertig graden en het ontbreken van enige wind laat de gevoelstemperatuur, ik vindt dat nog steeds een vreemd bedenksel omdat het niet kan worden gemeten maar alleen in je hoofd zit, stevig oplopen. Het is een gevoel dat wat ongemakkelijker wordt wanneer je niet goed tegen de warmte kan. Gelukkig heb ik daar geen last van! Warmte of kou, mijn bermuda werkbroek is altijd voldoende!
De duisternis valt snel, veel sneller dan in Nederland, bij het invallen van de duisternis verschijnen de vleermuizen. Dat is een fascinerend gezicht omdat de kleine zoogdieren een heel andere vlucht hebben dan de vogels. Ze slaan soms haaks af wanneer hun ultrasone radar een insect heeft ontdekt. Het is voor mij het juiste moment om terug naar het kleine huisje te gaan.
De ondergaande zon maakt een vuur aan de horizon. Ochtendrood, water in de sloot is een gezegde dat in het regenachtige Filipijnen zeker op zijn plaats is. De zonsondergangen op de grote eilandengroep zijn zonder enige twijfel de mooiste die ik tijdens mijn omzwervingen heb gezien.
Terwijl de familie Reverente zich laaft aan de stukken vis trek ik mijzelf terug naar de relatieve rust op de veranda. Een paar Fita crackers met oude kaas en Koreaanse spam zijn mijn avondmaaltijd. Ik ben met erg weinig tevreden en weet diep in mijn hart dat ik rustig naar het einde van mijn tijdelijke bestaan zal wandelen. Gezondheid is de grootste rijkdom en daar heb ik gelukkig nog niet vaak aan hoeven te twijfelen. Wat lezen, een stukje oude rockmuziek uit de jaren zeventig luisteren en een aflevering van een oude TV-serie kijken. Gelukkig krijg ik weer wat rust in mijn hoofd. Ik zal blij zijn wanneer al die problemen zijn opgelost!