Singapore: Een papierloze verplaatsing

Singapore (Hotel Bencoolen) 3504), vrijdag 3 maart 2023

Vandaag zijn we eindelijk verlost van het zeer saaie en oninteressante Johor Bahru en klein beetje van Zuid-Maleisië. Het zijn andere tijden en dat gaan we op deze regenachtige vrijdag zelf aan den lijve ondervinden. Slimme telefoons en het internet zijn tegenwoordig de nieuwe normen voor het onbezorgd reizen en op een moment als dit heb ik medelijden met iedereen die nog digibeet is!
Vandaag gaan we de grens over met een stapel documenten die alleen nog elektronisch zijn opgeslagen op onze telefoons en vanzelfsprekend op mijn MacBook. E-mails met streepjes codes en 3D codes. Ik voel me er in ieder geval ongemakkelijk bij. Natuurlijk heb ik geen printer in mijn rugzak en steeds aan de receptie van het hotel vragen of ze wat voor je willen afdrukken is ook geen beste optie. We gaan het zien vandaag of het allemaal werkt zoals het zou moeten werken!
De planning is in de meeste hotels vandaag de dag erg eenvoudig. De kamer verlaten voor 12:00 en de nieuwe kamer is beschikbaar vanaf 14:00. Daar liggen twee hele uren tussen en laat dat nu precies de totale geplande reistijd zijn voor onze verplaatsing vandaag. De vroege treinkaartjes waren sowieso allemaal al uitverkocht en daarom heb ik gekozen voor de trein “Shuttle Tebrau” met het nummer 79 van 12:45.
Rond 11:00 nemen we uitgebreid afscheid van het personeel achter de receptie en gaan we op pad voor een hemelsbrede verplaatsing van iets meer dan 21 Kilometer. Het weer is nog steeds druilerig en de bepakking lijkt zwaarder dan drie dagen geleden. We zijn al uitgebreid op verkenning geweest in het treinstation en we weten waar we moeten zijn en waar we de belangrijkste zaken kunnen vinden voor ons vertrek met de trein.
We passeren de brug die in een niet al te verre toekomst het startpunt zou moeten zijn voor de treinreis van Singapore naar Amsterdam en de rest van Europa. Grote plannen maken en grote dromen hebben is hier heel normaal! Helaas waait er in de geopolitieke wereld een heel andere en veel koudere wind.
We lopen meteen naar de vertrekhal en nemen plaats tegenover de poortjes voor de controle van de treinkaartjes. We zoeken een plekje op een granieten rand met een goed overzicht op de vertrekhal. Lyka blijft alleen achter bij onze rugzakken en ik ga op pad. Als eerste koop ik vier broodjes voor ons late ontbijt en daarna wissel ik alle overgebleven Maleisische Ringgit om in Singaporese Dollars. Ik denk dat we aan de andere kant van de grens niet meteen kunnen wisselen. Daarom is een slechte koers beter dan helemaal geen koers.
Om kwart over twaalf mogen we naar de gereedstaande trein. Lyka gaat altijd voorop, ik wil haar niet alleen achterlaten in een ander vreemd land mochten er problemen ontstaan. Het treinkaartje zelf wordt niet gescand maar je moet je paspoort op een scanner plaatsen. Je paspoort is gekoppeld aan het vervoersbewijs. Big brother is overall!
Bij Lyka gaat het goed en bij mij laat de scanner een opzichtige rode lamp op een meters hoge paal knipperen en een rood beeldscherm geven met de tekst “Ticket is not Valid!”. Ik slaak een diepe zucht en de behulpzame ambtenaar van de Maleisische spoorwegen schiet me te hulp. Hij vraagt naar mijn betalingsbewijs en de email met de kaartjes. Ik wijs naar Lyka en vertel hem dat zij mijn reisgenoot is. Hij knikt meteen instemmend, houd een pasje bij een scanner en het poortje opent zich. Waarschijnlijk is het gebruik van een groep kaartjes op een betaling nog niet helemaal perfect doorgevoerd. De eerste hindernis is in ieder geval succesvol door ons genomen.
Nadat we een stempel van de Maleisische immigratie hebben ontvangen gaan we op weg naar de trein. Redelijke wagons voor een treinreis van ongeveer vijf minuten. De trein rijdt elke vijfenzeventig minuten op en neer. En dat terwijl er honderden reizigers per uur met de bus de grens overgaan. Een mooi staaltje dwarszitten tussen Maleisië en Singapore! Een ander voorbeeld, een die weinig mensen zal opvallen, is het verschil in prijs van de treinkaartjes! Van “Johor Bahru Sentral” naar de “Woodlands CIQ” kost voor ons samen RM 10 (€ 2,15) maar van “Woodlands CIQ” naar “Johor Bahru Sentral” kost voor twee personen RM 16,85 (€ 3,65). En dat is een stevig verschil!
Vijf minuten zitten in een hevig schuddende trein is natuurlijk niet noemenswaardig en avontuurlijk maar het is duidelijk dat er maar weinig onderhoud aan het spoor is gedaan sinds ik hier de laatste keer in een trein passeerde. Tijdens die vijf minuten sluipt er toch enige twijfel onder mijn huid. Elektronisch/internet en immigratie/douane????
De aankomst in “Woodlands CIQ” gaat toch heel gemakkelijk. Een scan van mijn paspoort, een scan van de vingerafdrukken van mijn wijsvingers en we zijn binnen. Een eindje verder in de gang realiseer ik me dat ik de stempel niet op mijn paspoort heb horen ploffen. Lyka bevestigd dat voor me. We zijn in Singapore zonder een stempel in ons paspoort. Het nieuwe volledig elektronische visum is een feit! Zou de afdeling ICT van de Nederlandse Overheid dit ook voor elkaar kunnen krijgen? Wat denken jullie dat ze in Singapore doen met mensen die illegaal binnen hun grenzen verblijft? Wat een heerlijk land is dit toch! Wanneer je niets verkeerd doet heb je ook niets te vrezen.
Alles aan het openbaar vervoer lijkt in de afgelopen jaren veranderd! Ik kijk mijn ogen uit want de volgende stap voor ons is een busrit van “Woodlands CIQ” naar het station van “Woodlands MRT”. Er is ons verteld dat we op bus 912 moeten stappen maar de eerste bus die we zien voorbij komen is bus 912B. Is dat dezelfde? Of is dat een andere? Ik ben zonder internet dus opzoeken is niet mogelijk. Terwijl de regen neerdaalt zoek ik op de borden achter ons naar buslijn 912 en 912B. Een elektronisch bord kondigt aan dat bus 912 onderweg is.
Ik kijk mijn ogen uit wanneer er een 100% elektrische dubbeldekker voor mijn neus stopt. Zelfs in Singapore hebben ze elektrische bussen? Het doel dat de regering hier voor ogen heeft is niet het redden van de aarde door middel van het veranderen van het klimaat. Het doel is in Singapore dat de stadstaat een betere plaats is om te leven. Stillere en minder lucht vervuilende bussen passen in dat grote geheel.
En de bussen? Die zijn van “Alexander Dennis” en worden gebouwd in Schotland! Dat is wel wat anders dan de spotgoedkope Chinese bussen vol met spionage apparatuur die de helft van de tijd stil staan in de Achterhoek! In Nederland wordt alleen het goedkoopste contract geaccepteerd. Het spreekwoord “Goedkoop is Duurkoop” is niet bekend bij de ultra slimme bestuurders in Den Haag en in het land. Die zijn druk met hun carrière en het door u betaalde pensioen aan het einde van de rit! De inwoners van Nederland zijn reddeloos verloren en overgeleverd aan de megalomane dictators uit Brussel/Straatsburg met hun wereldvreemde wetten en regels!
Het instappen gaat snel en efficiënt al is het alleen dat de chauffeur geen geld terug kan geven. Er geld een “gepast geld” beleid en dat betekend dat alles dat je teveel betaald naar de busmaatschappij gaat. De staatsvervoersmaatschappij! Hier geen criminele investeerders die de inwoners uitknijpen en leegzuigen voor eigen gewin. Het is S$ 3,80 voor ons samen dus laat ik twee briefjes van twee Singapore Dollar in het plexiglas bakje vallen. We bewegen weer!
Het is een stevige wandeling van de plaats waar de bus stopt naar de poortjes van de ondergrondse, de MRT. Er zijn enkele nieuwe lijnen, met nieuwe namen en afkortingen, bijgekomen en de altijd overzichtelijke kleuren van de lijnen lijken veranderd of verdwenen.
Tijdens de lange wandeling vertel ik Lyka dat ik ergens heb gelezen dat we geen pasjes meer hoeven te kopen om op rekening te kunnen reizen omdat het nu ook kan met de mobiele telefoon en je VISA-kaart. Dit is het moment voor de eerste test! Ik ga als eerste met mijn telefoon voor het poortje staan. Ik hou mijn telefoon bij de scanner en het kleine beeldscherm wordt groen. Het poortje opent en ik ben binnen! Ik geef Lyka mijn VISA-kaart want er kan maar een persoon per telefoon/kredietkaart reizen. Lyka houd mijn VISA-kaart op de scanner en ook bij haar opent het poortje en kunnen naar de treinen.
We zitten in de bruine lijn en moeten overstappen in “Outram Park” op de paarse lijn. Meer weet ik niet. Onder de grond heb je geen idee waar je bent. Gelukkig veranderen de groene lichtjes boven de deur in rode lichtjes zodra je het station bent gepasseerd. Eenmaal weer boven de grond is het allemaal herkenbaar. Ik weet meteen waar ik ben en ook zonder mobiel internet kan ik me goed oriënteren.
Het “Hotel Bencoolen” is snel gevonden en ook de regen is gelukkig weer wat minder geworden. Misschien hebben we geluk! Dat Singapore duur is is en blijft een “broodjeaapverhaal”. Ik ga niet zeggen dat het goedkoop is maar het meest kostbare in Singapore is overnachten. Het is elf jaar geleden dat we hier waren en de hotels zijn in die tijd zo ongeveer in prijs verdubbeld. Dat valt dus nog wel mee?
Gelukkig kun je tegenwoordig snel op het internet een aanbieding vinden die bij je budget past. Nu ik met Lyka reis kies ik vaar voor de wat betere en wat betrouwbare hotels op een wat betere locatie. Over ons hotel kan ik kort zijn: De prijs/kwaliteit verhouding is goed. Het is een kleine kamer met een twijfelaar als bed maar er is ook wat daglicht. Wij zijn er voor de € 90,- per nacht inclusief ontbijt, in ieder geval blij mee. Het zijn maar vier nachten.
Onze magen knagen en we gaan meteen naar een enorm winkelcentrum voor levensstijl en elektronica, het “Funan IT Centre”. Een triple cheeseburger met een grote friet en Coke-Zero doen het voor ons om de grootste honger te stillen.
Sommige dingen veranderen nooit en ik neem de gok om om de hoek in het “Peninsula Plaza” eens te gaan kijken of de goede geldwisselaar daar nog steeds zit. En ja hoor, in hetzelfde hokje dat ik me al meer dan twintig jaar kan herinneren zitten twee Indiërs gestoken in perfecte kostuums met hagelwitte goed gestreken overhemden. En de wisselkoers? Ik krijg twee Singapore Dollars extra voor mijn twee honderd Euro! Ik vraag me, tijdens het natellen van het geld, in gedachten af of we die twee honderd euro wel op krijgen tijdens ons verblijf in Singapore?
Pluvius heeft opnieuw de hemelpoorten helemaal open gezet en Lyka en ik moeten wel een beetje lachen om de toeristen bovenop de open toeristenbus die hun langs de bezienswaardigheden van Singapore rijdt. Zulke toeristen zijn wij dus niet! Gemak dient de mens maar wij houden meer van de minder platgelopen paden. Wij zoeken altijd onze eigen weg, dan zie je nog eens wat.
Op de terugweg probeert Lyka nog een kluis te kraken om ons verblijf in Singapore nog wat aangenamer te maken. Het internet op onze kamer is zonder enige twijfel het beste en snelste van deze reis. Snel mijn (bank)zaken afhandelen en daarna weer even lezen over het “Changi krijgsgevangen kamp” dat we zondag gaan bezoeken. Buiten daalt de regen weer onafgebroken neer zoals de afgelopen dagen maar de weersverwachting is weer ietsje beter geworden.
Om zeven uur is het tijd om te gaan eten en een biertje te drinken. Gelukkig is het nu bijna droog! Ook dit plaatje is en blijft iconisch. De Singapore rivier met het “Marina Bay Sands” casino en hotel op de achtergrond. De bouw heeft meer dan een miljard Amerikaanse dollars gekost!
In het voor ons zo vertrouwde Chinese koffiehuis, tegenover de oude brandweerkazerne, aan “Hill Street” eten we een eenvoudige gebakken rijst met een bordje Japanse Gyoza. Voor nog geen € 14,- zitten we allebei vol en genieten van die grote fles bier. De verplaatsing is geslaagd en morgen hebben we een reünie op onze agenda staan. We kletsen ook nog even over de afgelopen maanden en dat we niet erg veel tijd meer hebben voordat we weer naar Nederland afreizen. Wat heeft 2023 voor ons in petto? Zoet of zuur?
Het is ondertussen weer droog geworden en ook het iconische oude politiebureau moet met ons op de foto. Het voelt goed om weer in Singapore te zijn.

Singapore, een zware lucht boven Rochor

Pattaya, 22 augustus 2009



Terwijl ik al mijn foto's aan het reorganiseren ben kom ik af en toe een plaatje tegen dat ik jullie niet wil onthouden. Deze keer, "Een heel zware lucht boven Rochor in Singapore".
In de tropen regent het niet zoals in Nederland op een herfstdag, langdurig en druilerig. Als de lucht rond de evenaar op regen staat dan komt het eruit als een muur van water. Het leven staat voor een half uur stil en iedereen wacht tot de overstromingen weer zijn weggevloeid.

Singapore, De laatste dag

Singapore 06/12/2006

Eindelijk een goede nachtrust. Ik werd fris wakker en de twee biertjes hadden hun werk als slaapmiddel goed gedaan.
Acht uur, de kleine kakkerlakken schoten weg toen ik het gordijn open deed. Ik heb in dit hotel nog nooit ongedierte gezien. Nu zag ik er meer dan ik had verwacht. De tv deed het nu helemaal niet meer zodat ik maar snel een douche nam en naar de McDonalds ging voor mijn email. Gratis Wifi, perfect. Maar eerst nog even pakken. Veel had ik niet gekocht, een paar schoenen en een iPod shuffle. Toch leek mijn bagage veel zwaarder dan bij mijn vertrek. Zou het dan de pot mintsaus en de pot sambal zijn? Twee ingrediënten die niet of nauwelijks te krijgen zijn in Thailand. Toch wil ik die niet missen. Vooral nu er kwark te koop is bij de Carrefour. Heerlijk tzasiki maken vers voor op de sla en bij de friet.
Afgepakt stapte ik in de lift met mijn grote kist en kleine rugzak. Eenmaal uitgechecked en buiten zwaaide ik naar een taxi om mij naar de luchthaven te brengen. Voor die zes euro extra wilde ik niet een half uur gaan lopen sjouwen met het spul.
Ik was ruim op tijd op de luchthaven. nu relaxen en maar hopen dat ik geen problemen krijg met mijn bagage.
Mijn bagage was niet het probleem. Het woord Buddha opent alle deuren. Mijn probleem op deze reis was dat mijn paspoort nog maar 5 maanden geldig was. Dit is de eerste keer dat ik het aan jullie vertel omdat ik het noodlot niet wilde tarten.
Bij aankomst in Singapore werd ik er meten op gewezen, omdat ik maar enkele dagen bleef en omdat het om een Nederlands paspoort ging kreeg ik toegang tot het land. Maleisie ging iets moeilijker maar omdat ik goed slijmde kreeg ik ook hier vrije doorgang. De terugkomst in Singapore was geen enkel probleem, waarschijnlijk omdat er een aantekening stond bij mij gegevens in de computer. Het vertrek naar Thailand gaf de eerste echte problemen. Ik moest allerlei formulieren invullen die ik later gestempeld en ondertekend terugkreeg net voordat ik het vliegtuig in ging. De aankomst in Bangkok, ik hield mijn hart vast en mijn adem in. Niets, nada, gewoon een stempel voor drie maanden. Dat was een opluchting. Ik moet nu in ieder geval mijn paspoort gaan vernieuwen.
Opgelucht reed ik in de taxi nar huis, dat ik aantrof net zoals ik het had verlaten.

Ik vond het leuk om te bloggen en ik zal het zeker de volgende reis voortzetten, alleen de foto's is meer werk als ik had verwacht. Misschien voeg ik die gewoon later toe.

Singapore, Herstel?

Singapore 05-12

Afgelopen nacht weer niet kunnen slapen. Niet verwonderlijk als ik bedenk dat ik de laatste dagen elke middag wel een paar uur heb geslapen. Maar toen ik wakker werd voelde ik mij wel beter. Beter? Nee, zelfs goed. De pijn in mijn rug is bijna verdwenen en na een anti-poeppil is de drang ook minder.
Mijn laatste dag in Singapore. Nadat ik de laatste inkopen op electronica gebied had gedaan ben ik mijn buddha gaan halen. Wat is hij/zij (de buddha is onzeidig) mooi! Eenmaal ingepakt ben ik wel een beetje geschrokken van de grootte van de kist. Ik hoop dat het geen problemen geeft in het vliegtuig. Ik vlieg namelijk met Air-Asia en die hebben een 15kg baggage max. Daar verdienen ze het geld mee, onschuldige passagiers die met hun 17/18 kg aankomen dienen fors bij te betalen.
In de middag ben ik nog een keer door Waterloo st. gewandeld en steeds moest ik mij inhouden zodat ik niet meer souveniers kocht. Volgend jaar is het jaar van het zwijn, mijn chinese sterrenbeeld. Die roze varkentjes waren zo leuk! Nou ja, de volgende keer dan maar.
Aan het einde van de dag voelde ik mij zo goed dat ik zelfs een biertje heb gedronken. Het Indiaase eten moest ik helaas laten staan. De volgende keer dan maar.

Singapore, Een schuimende nacht

Singapore 04-12

En ik dacht dat ik het ergste al achter de rug had.
Afgelopen nacht was een drama. On de drie kwartier naar de wc en maar schuimen, aleen maar schuimen. Uiteindelijk ben ik toch in slaap gevallen en de wekker maakte me om acht uur wakker. Ik ben nog lekker een uurtje blijven liggen. Gedurende de dag heb ik lekker rustig aan gedaan en in de loop van de dag begon ik me wel beter te voelen.
Maar ik had een groot dilemma, ik had een enorme trek maar wilde aan de andere kant niet eten omdat dat er ook weer uit moet. Ook stond ik in tweestrijd of ik nu wel of niet een anti poeppil zou nemen. De pil is er niet van gekomen maar gegeten heb ik wel. Zei het beperkt en zonder risico's, gewoon brood met een ei.
Ik voel me nu wel wat beter en ik hoop nu ook dat het doorzet, vanavond eet ik in ieder geval weer gewoon brood met een kopje thee. Mijn biertje laat ik wel staan tot woensdag als ik weer in Pattaya ben.
Ondertussen heb ik wel een fantastisch mooie buddha gekocht voor mijzelf als kerstcadeau. Als ik mijzelf niet kietel dan doet niemand het.
De avond was prettig, de pijn in mijn rug was veel minder, na een dosis Panadol, en mijn eten begon weer te smaken. Natuurlijk alleen brood want ik wil het niet te exotisch maken tijdens mijn herstel. Rustig ben ik weer door Little India geslenterd en later op de avond heb ik nog wat tv gekeken.
Morgen de laatste dag, ik zie ernaar uit om weer in mijn eigen bed te slapen.

Ik krijg maar weinig reacties op mijn weblog. Ik ben dan ook benieuwd of iemand dit dan ook leest. Graag een korte reactie?

Singapore, in de bus

Melaka/Singapore 03/12/2006

Denk altijd goed na als je ziek bent en je moet jezelf verplaatsen. Hoe te overleven op vloeistof en eten en nog veel belangrijker, dat je niet naar het toilet moet.
Op de zaterdagavond voordat ik ging slapen dacht ik na over mijn reisschema voor zondag. Ik moest nu eenmaal in die bus zitten! Ik had een kaartje voor de bus gekocht en de overnachting in het hotel in Singapore was ook al betaald. Ik zou om negen uur opstaan. Een douche en mijn spullen pakken en om tien uur richting het Discovery Café gaan. Een klein ontbijt nuttigen en voordat ik naar de vertrekplaats van de bus zou vertrekken nog één keer naar het toilet. Gewoon proberen om leeg te zijn. Alles liep volgens plan met één uitzondering. Op de terugweg van de 7-11 moest ik gewoon rennen om op tijd op het toilet te zijn. Ik rende het ziekenhuis binnen met een snelle vraag. “Tandas”? De mensen in de ingang keken verbaasd naar mij en vroegen zich af wat voor spoedeisende hulp ik nodig had. Wat een opluchting!
Daarna had ik geen problemen meer. Ik ontdekte dat des te minder ik liep des minder ik naar het toilet moest. Gewoon blijven zitten dan.
Deze keer ging ik de grens over op een plaats waarvan ik biet eens wist dat die bestond. Jurong, gemakkelijk, snel en geen lange rijen wachtende mensen. Het “Golden Mile Complex” was een beetje uit de route maar een eerlijke taxichauffeur bracht mij op de meter tot voor de deur van mijn hotel. Missie volbracht, geen problemen! Ik was weer in de buurt van toiletten.
Ik keek s’avonds tv en deed gewoon rustig aan. Ik kijk er nu naar uit om terug naar Thailand te gaan. Ziek onderweg zijn is nooit leuk, noem het maar gewoon domme pech. Nog twee daagjes in Singapore rusten en winkelen. Morgen meer......

Maleisië, voedselvergiftiging?

Melaka 02/12/2006

Zieker dan ooit tevoren ontwaakte ik op deze zaterdag morgen. Het zweet liep gewoon uit mijn lichaam en ik voelde mij zwak, gelukkig kon ik wat te eten kopen en ik kocht wat meer voor op de kamer. Je weet nooit wat er nog te komen staat.
Een paar boterhammen en een kopje koffie en terug in bed. Om vier uur s’middags werd ik weer wakker! Ik moest naar het toilet, een explosie van diarree. Een vulkaan, ik werd uitgeperst, alles liep uit mijn lichaam. Ik was gewoon droog. Diarree met een hoofdletter D.
Na deze explosie voelde ik mij herboren, een lauwe douche hielp daar zeker ook aan mee. Wat het een voedselvergiftiging? Zou kunnen, het enige wat ik nu nog voelde was een pijn onder in mijn rug maar dat was waarschijnlijk van de slechte matrassen waar ik op had geslapen.
Ik keek een voetbalwedstrijd met een paar biertjes en lag voor twaalf uur al weer in bed. Ik heb nog even met het idee gespeeld om bij Ringo te gaan kijken maar uiteindelijk wilde ik op veilig spelen. Morgen moet ik met de bus naar Singapore en het laatste wat ik wil is ziek in de bus zitten. Er zijn namelijk geen toiletten in die bussen. Als ik maar goed slaap vannacht?

Maleisië, Vrijdagavond

Melaka 01/12/2006

Ik voelde mij een stuk beter dan gisteren, niet 100% beter maar wel veel beter.
Mijn chocolade broodje en koffie smaakte me goed. In de krant las ik een artikel over een stuk van de oude vesting die was gevonden op de plaats waar de controversiële toren zou verrijzen. Ze hadden de bouw stil gelegd en het museum van Melaka had twee weken gekregen om het te onderzoeken voordat het onder het beton zou verdwijnen. Verloren voor altijd. Erg interessant omdat hier ook veel Nederlandse geschiedenis ligt.
Tijdens mijn middagwandeling ging ik een kijkje nemen op de bouwplaats en het is toch ongelofelijk dat de regering en provincie gewoon blind zijn voor dit soort zaken! Je eigen naam op een gepoetste bronzen plaat is veel belangrijker dan de naam van Afonso de Albuquerque op een marmeren gedenksteen omdat hij de opdracht had gegeven voor de bouw van het fort. Die wij, de Nederlanders in de vorm van de VOC, op de Portugezen veroverden in 1641. Toch leuk al die Nederlandse geschiedenis in een ver vreemd land. En het was inderdaad een flink stuk muur.
s’Avonds wachtte ik op mijn vriend om samen naar een dart toernooi te gaan, hij was niet komen opdagen? Toen ik ging kijken op de plaats waar het toernooi zou worden gehouden werd het nog vreemder. De plaats was niet eens open. Ik ging gewoon terug naar het “Discovery Café” voor een paar biertjes. Later op de avond bezocht ik nog “Ringo” om te kijken of er wat te doen was. Nee, het was daar ook heel rustig. Uiteindelijk werd het dan ook een rustige avond.

Maleisië, Een rustige dag

Melaka 30/11/2006

Wat ik had voorzien als een rustige dag werd een héél rustige dag.
Ik voelde mij goed toen ik wakker werd en na mijn ontbijt werd het tijd voor een wandeling om weer wat nieuws te ontdekken. Ik liep in een richting waar ik nog nooit was geweest en belande achter Bukit St. Paul, daar vond ik een oud kerkhof met een paar Nederlandse graven die terug gingen tot de 17e eeuw. Niet echt veel te zien maar het is toch een historische plaats. Zelf heb ik het nog nooit op een kaart van Melaka gezien en het is dus niet gemakkelijk om te vinden.
Na de lunch voelde ik de koorts opkomen. Het is nu erg heet hier en mijn gewrichten en benen begonnen pijn te doen, en dat voelde niet goed. Een paar koude drankjes en een paar kilometer wandelen en ik was weer bij mijn hotel.
Ik had een klein uurtje gelegen en ik voelde mij nu zo slecht dat ik mijzelf bij elkaar pakte en naar de apotheek ging om Panadol te kopen, ze hadden twee versies. Één waar je slaperig van werd en één gewone, “doe mij de slaperige maar!” Ik lag om acht uur al op één oor.
Ik hoop dat ik mij morgen beter voel.

Maleisië, Kerstmis in Melaka

Melaka 29/11/2006

Één biertje heb ik gisterenavond op, dat was alles. Ik was vroeg opgestaan om mezelf in de situatie te bevinden zonder een fatsoenlijk ontbijt. Dat is Melaka, gewoon geen ontbijt. Dan maar een kop koffie met een chocolade fabrieksbroodje, en de krant.
Ik wandelde langzaam naar het Mahkota winkelcentrum waar in de kelder een bakkerij zit die fatsoenlijk brood bakt. Niet van dat zoete Chinese spul. Een tonijn rondje en een kaas broodje, één banaan en een klein flesje 100+. Het leven is goed.
Binnen in het Mahkota winkelcentrum was het kerstmis al begonnen. Erg vreemd om de meisjes met hoofddoekjes in winterse wonderwereld te zien. Na mijn verlate ontbijt was het tijd voor een wandeling om alles een beetje te laten zakken. Ik passeerde veel kleine restaurant die ik in het verleden al tientallen keren was voorbij gelopen. Ik was nooit naar binnen gegaan voor de simpele reden dat ik al een langere periode last heb van mijn spijsvertering. Maar nu ik mij redelijk voelde werd het tijd voor een Indiaas Maleise lunch. Heet zag er allemaal goed uit en rook overheerlijk. Zelf was ik ook een beetje vreemd voor de Indiase klanten in de zaak. De man achter de counter greep een “tali”, zeg maar RVS bord met allemaal gescheiden vakjes. Hij vulde die met Tikka kip en groene boontjes, aangevuld met een gele dahl. De poppadums waren gratis en daar zaten we dan met een bord vol eten voor RM 6,50. Het smaakte mij uitstekend!
Ik had nog één taak voor vandaag over en dat moest ik regelen voordat de regen op ons zou gaan neerdalen. Er moest worden gecontroleerd hoe ik vanuit Melaka weer in Singapore zou komen. Teng, de eigenaar van het “Discovery Café” had me uitgelegd hoe ik moest lopen om bij de vervoerder uit te komen. Ik had de plaats al snel gevonden maar ik moest nu weten waar die bus in Singapore zou stoppen. Het was een plaats waarvan ik nog nooit had gehoord, ik herkende de straatnaam maar die straat was kilometers lang. Ik zou er nog even over nadenken, ik wist nu in ieder geval wel hoe laat die bus zou vertrekken en dat het een 24 Super VIP was. In een woord, PERFECT!
Mijn avondeten was die avond perfect, elke keer als ik in Melaka ben eet ik minimaal één keer in “Harper’s Restaurant”. Deze keer werd het gerookte zalm salade en een biefstuk met zwarte pepersaus. Deze saus is uniek voor Maleisië. Een koffie en een groene thee na. Het was opnieuw een droge avond, rond half elf lag ik in bed. Morgen weer een dagje heerlijk ontspannen.

Maleisië, Melaka

Melaka 28/11/2006

Net als gisteren had ik een goede nachtrust gehad. De wekker stond niet te vroeg want het was maar twee uurtjes met de bus. Als ik om een uur of twee arriveerde zou dat vroeg genoeg zijn. Ik nam de tijd voor een sandwich en een kopje koffie op de kamer en wierp mijn laatste spullen in de rugzak. Net voor tien uur stapte ik het hotel uit, het was een aangename frisse ochtend.
Ik had gisteren al gekeken waar het verkoophokje van KKKL was, ik liep dus direct naar nr. 74. Ik vind dit een goede maatschappij, goede schone en degelijke bussen. Twee uurtjes later rolden we het Melaka Sentral Busstation binnen. Tijdens de rit naar de oude binnenstad vielen mij meteen wat nieuwe dingen op. De gebouwen naast het Stadhuys waren nu ook allemaal donker rood geschilderd en er waren nieuwe verlichting ornamenten opgehangen. Ze werden nu serieus om Melaka als toeristenbestemming te promoten.
Mijn kamer was al klaar en na een snelle groet aan Mr. Au en zijn vrouw was ik op weg naar Bukit Melaka waar Patrick Teo en zijn maat oude prenten verkopen aan de toeristen. Maar mijn eerste stop was bij het Discovery café, ik had vanuit de bus gezien dat zij nu ook een guesthouse waren begonnen. Een koffie en een snelle blik in de kamers en ik at ook nog snel een hapje mee van de gebakken kikkers in chili met rijst. De kamers zijn goed genoeg als je echt op een budget reist. De kamers starten bij 4 euro. Ze zijn nog wat aan het renoveren en ik denk dat het over een jaar of twee wel een populaire plaats kan zijn.
Op weg naar de heuvel zag ik ook dat ze eindelijk aan de bouw van de uitkijktoren waren begonnen. Niemand in Melaka zit hier op te wachten maar het is een project van de regering dus weinig zijn er openlijk op tegen.
Het nieuwe winkelcentrum is ook eindelijk geopend. Ook een misser van de eerste orde, het marktgevoel van de kleine stalletjes is verdwenen en veranderd in een ondergrondse braderie. Airconditioning en T-shirts voor toeristen. De meeste verkopers twijfelen nu al of ze wel de huur in de toekomst kunnen betalen. De meesten verliezen waarschijnlijk hun investering en hun inkomen. Maar ja, het is nu eenmaal "big business" in Melaka.
Na een Big Mac en een grote cola slenterde ik terug naar de oude stad. Ze zijn nu werkelijk overal aan het bouwen! Ze verwachten een enorme toeloop van toeristen als de casinos in Singapore eenmaal geopend zijn.
Een goede maaltijd en een reunie met mijn oude vriend Patric Teo maakte mijn avond compleet. Het is goed om terug te zijn in Melaka.

Maleisië, Regen en Bier

Kuala Lumpur (Hotel Fortuna) 27/11/2006

De slaap kon ik slecht vatten vannacht. Ik schrok om twaalf uur wakker en ben van armoede maar Engels voetbal gaan kijken. Een spannende wedstrijd, dat wel. De tijd was zo om. Eindelijk slapen.
De wekker liep om negen uur af en hoe vreemd het ook mag klinken, ik voelde mij herboren. Ik was fit, ik had geen pijn meer in mijn voet en mijn darmen hadden geen kramp meer. Ongelofelijk!
Wat zou ik gaan doen vandaag? Na mijn kopje koffie en de krant wist ik nog steeds niet wat ik zou gaan doen. Eigenlijk was er niets meer te doen. Ik kon wat gaan wandelen en dat was het. Ik besefte als ik de lunch en het ontbijt maar ver genoeg uit elkaar zou nuttigen dit voldoende tijd zou kosten om de dag door te komen. De rest zou ik vullen met internet en tv kijken.
Om tien uur stapte ik het zonnige KL in, een sandwich gegeten in het KLCC en daarna rustig naar de overdekte oude markt. Ik had tenslotte nog niet bij Yussoef gegeten deze keer. De viskerrie was perfect en ook de Bryani rijst was een topper. Op de terugweg naar het hotel was de lucht al dusdanig betrokken dat ik uit ervaring wist dat de regen niet lang op zich zou laten wachten. En inderdaad, de eerste regendruppels vielen toen ik op het bordes van mijn hotel stapte.
Dan maar even tv kijken, helaas, als het regent werkt de tv meestal niet in de tropen. De regen blokkeert het signaal van de satelliet. Dan maar rusten.
Aan het einde van de dag wilde ik er toch nog even uitlopen en wat kom ik tegen. Een Nederlander die met zijn busje vanuit Vlijmen was komen rijden!
www.theworldisbeautiful.nl
Mooie verhalen en ik was toch wel een beetje jaloers. Helaas kon ik geen contact krijgen met mijn Amerikaanse vriend die ook toevallig in KL was en alles wat overbleef was een laatste avond bij Mr. Lee, de tandloze Chinees in Petaling street.
Genoeg biertjes gedronken en heel lekker geslapen.

Maleisië, Sepang

Kuala Lumpur (Hotel Fortuna) 26/11/2006

Wat een gedoe op de zaterdagavond. Dol als een kat en een kramp die langzaam in mijn darmkanaal de uitgang nadert. Ik had een biertje op en bedacht dat een goede nachtrust het beste zou zijn. McDonalds is goed voedsel als je ziek bent en na twee Tiffy’s (zeg maar Aspro) onder de lakens. De wekker schreeuwde om half zeven en ik voelde mij ondanks de vreemde dromen duidelijk beter. De kramp was ook opgeschoven en na een douche en een kopje koffie ging ik richting het circuit. Mijn geluk kon niet op toen de receptionist mijn vanuit zijn auto vroeg waar ik heen ging. Snel uitgelegd en we waren op weg naar Bangsar vanwaar de gratis bussen zouden vertrekken.
Alles was perfect geregeld! De toegangsprijzen: 2.20, 11.00 en 22.00 waren niet slecht. Ik had al een voorgevoel dat we regen konden verwachten dus koos ik voor het duurste kaartje. Het gaf mij ook meteen de mogelijkheid om alle tribuneplaatsen te bekijken.
De sprintrace was mede door zijn rollende start en korte duur redelijk.
De ruime pauze tussen de laatste twee races, twee en een half uur, maakte mij meer dan slaperig. Ik sloot mijn ogen en ik was vertrokken.
Eenmaal weer bijgekomen was de hemel staalgrijs en de regen kon niet lang meer op zich laten wachten.
En inderdaad, veertig minuten voor de race werden de hemelsluizen geopend. De race werd hierdoor een kwartier later gestart en de eerste zes ronden werden achter de Safety Car afgelegd. Een deel van het duidelijk teleurgestelde publiek begon zich al naar huis te begeven. Toen de race eenmaal echt was gestart was hij nog saaier. Een optocht met 100 meter tussen de deelnemers zodat ze allemaal uit de spray van de voorgangen bleven.
Ik had er ook genoeg van en ging ook richting de uitgang, ik wilde nog een tribune bezoeken en snel terug naar de stad. Die laatste tribune was ook meteen de beste, en het circuit was ondertussen opgedroogd. De banden waren gewisseld en uitrem acties waren nu normaal. Het was achteraf gezien toch niet zo slecht. Ik geef het volgend jaar nog een kans.
Eenmaal terug in KL kwam de koorts weer op en ja, na mijn McDonalds lag ik om acht uur alweer tussen de lakens. Ik hoop dat ik snel weer beter ben.

Maleisië, Batu Caves

Kuala Lumpur (Hotel Fortuna) 25/11/2006

Ik had de wildste plannen voor vandaag. De wekker stond op half acht. Met een schok werd ik wakker. Ik had goed en vast geslapen en ik plakte er nog maar wat tijd aan vast. Het werd dus half tien toen ik opstond.
Gisteravond werd ik overvallen door de regen en ik zat meer of minder vast in een Ierse Pub. Nadat de regen was gestopt ben ik nog naar Chinatown gegaan voor een paar biertjes. Een leuk gesprek met een paar oudere dames uit de USA, natuurlijk meteen ook maar de geknoopte spijkers aangesmeerd.
Op de terugweg werd ik toch nog aangetrokken door de muziek in de Ierse Pub. De prijs was 10 euro voor een cider!!!! De laatste keer, denk ik?
Omdat ik echt laat was vandaag waren er geen kaartjes meer over om de brug van de Petronas Torens te bezoeken. Jammer., dus het werd uiteindelijk een bezoek aan de Batu Caves. Een hindoe bedevaartsoord net buiten Kuala Lumpur. Maar eerst wandelde ik langzaam via Little India naar het busstation bij de oude markt.
De Batu Caves zijn steeds mooi om te bezoeken, mede omdat er steeds wordt bijgebouwd. Het is er elke keer weer anders. De 272 treden (272 x 20cm = 54,4 meter) zijn een leuke afwisseling of mijn vlakke wandelingen.
Eenmaal boven viel mij op dat de troep apen was uitgedund tot een minimum, ook het oneindig neerdalen van de druppels water van het plafond maakte het deze keer anders.
Ik heb op deze trip zeker elke dag mijn 10 kilometer gedaan met uitzondering van de busreis.
Morgen is dus de race, ik ben benieuwd.

Singapore, Een lange wandeling

Singapore 22/11/2006

Het werd dus een lange dag. Ik ben heel vroeg, acht uur, opgestaan en na een broodje en een kopje koffie op mijn kamer naar de McDonald omdat daar het internet gratis is. Volgend jaar wordt het overal gratis in Singapore. Dit is een proef gesponsord door de regering om meer mensen met het internet te laten kennis maken.
Eigenlijkhad ik veel en weinig te doen. Nadat ik mijn computer weer in mijn kamer had gelegd vertrok ik te voet de stad in. Lekker rustig slenteren en veel rondkijken. Ik wilde even naar een ander hotel gaan kijken. Eenmaal daar aangekomen had ik al snel in de gaten dat mijn hotel helemaal nog niet zo slecht was en daarmee was meteen de rust weer terug gekeerd.
Mijn tweede opdracht was ook een gemakkelijke. Informeren voor een film scanner. Deze staat al zo lang op mijn verlanglijstje dat het er nu maar eens van moet komen. Ik wil tenslotte graag al mijn negatieven scannen zodat ik ze voor meer doeinden kan gebruiken. Met de wetenschap at alles terug gaat tot 1976 zullen er best wel enkele verrassingen tevoorschijn komen.
Het antwoord was niet positief, een lange wachtlijst en ze zijn heel schaars. Ik heb namelijk een speciale nodig die met Apple computers kan communiceren. Een beetje teleurgesteld ben ik wel. Misschien ken ik hem in april 2007 ophalen?
Na de lunch bij een klein Indiaas eethuis slenterde ik maar wat rond. Singapore is als elke grote stad. Het verveeld mij nooit. Ik ontdek altijd weer nieuwe straatjes en plekjes, de rust in de stad.
Een biertje was op zijn op zijn plaats toen ik rond half vijf weer terug kwam bij mijn hotel.
s'Avonds heb ik het rustig aan gedaan, wat Chinees gegeten en nog een paar biertjes gedronken. Ik voel me niet zo lekker, mijn middenteen rechts doet al een paar weken pijn en ik voel mij ook wat koortsig. Het zal de onverwachte rust wel zijn. Morgen een paar wandelschoenen kopen en dan zit de dag er alweer voor mij op. Tot morgen.

Maleisië, het weekend van de Formula 1 race in Kuala Lumpur

Maleisië, St. Patricksday

Kuala Lumpur, 17/03/2005

Nu was het rusten en rondhangen. Op zoek naar dingen die ik niet echt nodig heb en lekker eten. Natuurlijk was ik laat opgestaan en kon met geen mogelijkheid de torens op. Je moet nu eenmaal vroeg zijn voor de kaartjes.
Ontbijt uit de supermarkt van het KLCC en na een rondje wandelen lunch ook weer in het KLCC. Een flinke sessie op de computer om de nieuwste pagina’s weer klaar te maken voor mijn website. Avondeten in het KLCC, Lamb Kebab, onverslaanbaar.
Het was St. Particksday vandaag maar ik voelde mij niet zo goed om me in het feestgedruis te storten. Van slapen kwam echter ook weinig, de muziek en het geroezemoes hielden mij wakker. Ik had een kamer op de voorkant van het hotel met uitzicht op de torens. Soms lig ik dan in het donker op mijn bed naar het mooie plaatje te kijken. De torens zijn nu eenmaal niet te beschrijven! Morgen in ieder geval vroeg op.

Kuala Lumpur, 18/03/2005

En ik was niet al te vroeg op. Na eerst flink te hebben liggen tollen in bed ben ik op zoek gegaan naar mijn oordoppen. Eenmaal in een stille wereld was het nog moeilijk om de slaap te vatten. Een droge avond en niet echt vermoeid zijn een slecht recept voor een goede nachtrust. Eerst een kopje koffie op de kamer en dan op weg naar de “Petronas Twin Towers” voor een kaartje.
Gelukkig was de rij niet al te lang maar ik had wel geluk bij de uitgifte van mijn kaartje. Ik zat in de laatste stapel en er waren er misschien nog maar tien over. Het bezichtigen van de brug tussen de twee torens is gratis. Om illegale verkoop van toegangsbewijzen tegen te gaan worden er niet meer dan twee per persoon uitgegeven. Een uitzondering hierop zijn echter Maleisische scholen en bedrijven die een uitstapje maken naar Kuala Lumpur. En met pakjes van 50/60 stuks tegelijk kan het erg snel gaan. Het was nog geen tien uur en mijn bezoektijd was kwart over twaalf! De voorlaatste rit naar de 44ste verdieping.
Dit betekende wel dat ik twee uur de tijd had om een ontbijt te zoeken. Ik kon niet te ver weg dus koos ik voor een degekijk ontbijt in de kelder van het KLCC. De “Delifrance” was best een leuke plaats om te zitten en een beetje te relaxen. Ik kocht naast de zaak een krant en nam plaats in het volle restaurant. “Een breakfast set graag en een grote Cappuccino”? De bestelling werd genoteerd en vijf minuten later arriveerde mijn cappuccino. Ik zat eigenlijk zo diep in mijn krant dat ik de tijd vergat. De cappuccino werd langzaam leeggedronken maar er was nog steeds geen spoor van mijn ontbijt. Ik keek eens op mijn horloge en kwam tot de ontdekking dat het al bijna drie kwartier gelden was toen ik mijn bestelling had opgegeven. Even navragen?
“Eh, hallo”?
“Waar blijft mijn ontbijt set?”, vroeg ik aan de in het gebruikelijke hoofddoekje geklede serveerster. Ze keek mij aan en liep naar de counter. Ze kwam terug met een vreemd antwoord.
“We hebben u al geserveerd en u heeft het ontbijt al opgegeten”, was haar antwoord.
Nu hoeven jullie mij niet voor vol aan te zien maar ik kan mij best wel herinneren als ik geklutste eieren met worstjes en geroosterd brood heb gegeten.
“Wel, dat is dan heel vreemd want ik heb nog niets geserveerd gekregen”, was mijn antwoord.
“Er staat toch ook geen leeg bord hier op mijn tafel?”, vroeg ik haar. En zij weer opnieuw naar de counter. Ze kwam terug met een beter antwoord!
“Oh sorry sir, de kok was uw bestelling vergeten”, lachtte ze.
“Geen probleem”, lachte ik en bestelde nog een cappuccino.
“Ik wacht nog wel even”.
De tweede cappuccino werd geserveerd en ze begon een beetje stotterend aan haar verhaal.
“Sorry sir, eh, maar we hebben geen eieren en worstjes meer”, hakkelde ze.
“Wilt u misschien wat anders?”, en ze overhandigde mij de menukaart.
Nu ben ik niet echt kieskeurig met het eten maar op nuchtere maag heb ik ook mijn beperkingen en ik kon echt niets op de kaart vinden waar ik zin in had.
“Verreken die tweede cappuccino maar en geef mij de rest van het betaalde geld terug?”, leek mij een redelijke oplossing.
“Eh, sorry sir, wij mogen geen geld teruggeven, wilt u misschien een waardebon?”, stotterde ze.
Ik had nu medelijden met haar omdat zij de kastanjes uit het vuur kon slepen voor de kok die had verzuimd mijn bestelling te maken.
“Laat maar”, stelde ik haar gerust.
“Geef me straks nog maar een (derde) cappuccino en verreken dat maar met mijn vorige bestelling”, zei ik op een zachte toon.
“Thank you sir”, glimlachte ze vanonder haar hoofddoekje en verdween in een ruimte achter de counter.
Daar zat ik dan met een tweede grote cappuccino voor mijn neus én nog één in de pijplijn met een uurtje te gaan totdat ik de brug op moest.
Op je kaartje staat een tijd vermeld en je moet vijftien minuten van tevoren aanwezig zijn. Als jouw groep al weg is dan is je kaartje niet meer geldig.
Na anderhalf uur in de krant te hebben gelezen en drie grote cappuccino verder ging ik op zoek naar een toilet. Een lege maag en zeven gewone koffie komt de spijsvertering wel in opstand.
Het bezoek aan de brug is niet te beschrijven, je bent op 170 meter boven de straat en kijkt naar een miniatuur wereld onder je. Het is moeilijk te bevatten dat de toren nog 282 meter verder de lucht in gaat. De grote bal met de antenne en het kleine balletje op de top zijn samen hoger dan de kerktoren van Zaltbommel!
Na deze slechte nacht en bewogen ochtend koos ik voor een korte rust. Een sandwich van de 7-11 stilde de ergste trek en ik nam mij voor om vanavond maar eens echt lekker te gaan eten.
Na mijn uitstekende avondeten bij het “Restoran Yussouf” dronk ik nog een paar biertjes in China Town en voor mij zat de dag er toen op. Lekker rustig naar huis gelopen en ik lag zo in bed.

Kuala Lumpur, 19/03/2005

Ik weet niet wat er met me aan de hand is? Ik slaap veel en ik heb nergens zin in. Ik vindt het onaangenaam warm buiten en het bier smaakt mij van geen kanten. Ben ik misschien ziek? Ben ik depressief om dat ik weer de hele tijd alleen ben? Ik weet het niet!
De zaterdag was zeer rustig. Ontbijt op de kamer. De kwalificatie voor de race morgen op de kamer gekeken en het avond eten in het KLCC. ’s Avonds een beetje achter de computer gezeten en tv gekeken. Morgen de grote dag.

Maleisië, weer in Kuala Lumpur

Kuala Lumpur, 16/03/2005


Erg vreemd dat ik na al die goede nachten nu een slechte nacht had. Ik kon de slaap maar slecht vatten en eenmaal in slaap begon het dromen. Ik droomde van een oude schoolmaat die nog niet zo lang geleden was overleden, Wilrie Stevens. We speelden weer aan de rivier en liepen over de spoordijk. Ook zijn vader en moeder kwamen in het verhaal voor, mijn ouderlijk huis aan de Nonnenstraat lag gedetailleerd op mijn netvlies.
Eerst pakken dan eten was het motto. Met veel pijn en moeite verdwenen de over de grond liggende stukken bagage in mijn rugzak. Ik kwam tot de conclusie dat ik toch wel heel veel wierrook had gekocht. Een paar keer werden dozen en pakken verplaatst totdat uiteindelijk de ritssluiting zonder al te veel kracht dicht ging. In Kuala Lumpur komt er meestal toch niets bij.
Klaar met pakken in de ochtend nam ik het besluit om niet helemaal naar het “Discovery Café” te lopen voor het ontbijt. Volgens Mr. Au kon ik een stukje verderop in de straat ook terecht. Café 1151 zag er vanaf de buitenkant mooi uit en ook het interieur was smaakvol. Eigenlijk was alles er mooi en goed behalve het eten. Hier zou ik zeker nooit meer terugkomen. Het halfrauwe ei in combinatie met ijskoude witte bonen in tomatensaus was geen winnaar.
Omdat ik regelmatig naar de watertuin had zitten kijken had mevrouw Au een paar van die drijvende vetplantjes in een fles halfvol gevuld met water gedaan. Deze kon je leuk in een schaaltje op je kamer zetten.
Ik bedankte iedereen voor mijn plezierige verblijf en stapte bij de eigenaar van het hotel in de Volvo die mij naar het busstation van Melaka bracht. Een beetje onbekend kocht ik twee kaartjes voor de bus. Ik betaal graag het dubbele voor lange reizen in de bus. Je hebt dan twee stoelen naast elkaar en je kan je kwetsbare bagage mee de bus in nemen. Helaas was de bus van “KKKL” een super-de-luxe. Nou helaas, gelukkig. In deze bussen zijn er maar drie stoelen in een rij. Twee aan de chauffeurzijde en één aan de andere kant. IK had nu twee brede leren fauteuils tot mijn beschikking en dat terwijl één enkele ruim voldoende zou zijn geweest.
In Kuala Lumpur zag ik dat wij niet ver verwijderd waren van de monorail. Ik kon natuurlijk blijven zitten en vanaf het “Puduraya busstation” lopen naar mijn hotel maar met de monorail zou het zeker comfortabeler zijn. De chauffeur vond het geen probleem en stopte met de bus onderaan de trap van een monorail station. Een kwartiertje later lag ik op mijn bed in het “Fortuna Hotel”.

Na niet al te lang naar het plafond te hebben gekeken en een kopje koffie te hebben gedronken ging ik naar het “Suria KLCC” om mijn toegangskaartje voor de race te kopen. Ook na al die keren is het weer een ongelofelijk gezicht om die twee torens voor je te zien opdoemen. Een bovenaardse schoonheid in het midden van een wereldstad. Natuurlijk stond in het hart van het winkelcentrum de “Sauber Petronas” stand met daarnaast de balie waar de kaartjes voor de race werden verkocht.
“Één kaartje voor het talud E alstublieft?”
“I’m sorry, sold out”, antwoordde het meisje.
“Sold out?”, vroeg ik verbaasd.
“Yes, sold out.”
Dit was heel vreemd, ik zit namelijk altijd op een heuvel met naam E en daar kunnen duizenden mensen zitten. Met andere woorden, het is onmogelijk dat die op de woensdag voor de race al is uitverkocht. Ik had een tweede optie en ging die dan maar proberen. Met de Metro naar het “Sentral Stesen” en daar nog maar eens vragen. En mijn gevoel was goed geweest. Binnen vijf minuten had ik een kaartje voor vak E en een retour voor de trein/bus naar het circuit op zak. Samen RM 155, ongeveer € 35,-.
Voldaan ging ik weer terug naar mijn hotel, opdracht nummer één was volbracht. Onderweg dacht ik na waarom er mij was verteld dat het was uitverkocht en ik kon maar één verklaring vinden voor het gedrag van de verkoper. Er werden waarschijnlijk geen goedkope kaartjes meer verkocht in het KLCC! Het is tenslotte een toeristentrekpleister en de toeristen die hier komen hebben geld genoeg om de dure kaartjes te kopen. Ze weten namelijk niet de weg en gaan dan voor de gemakkelijkste oplossing.
Ik ging na aankomst bij het “Bukit Bintang monorail station” meteen inkopen doen. Van die voorverpakte sandwiches van de 7-11 zijn heerlijk en niet al te duur. Dat is ook een voordeel van een wat duurder hotel! Grote tv met satellietkanalen, gratis koffie en een kleine koelkast.
De avond brak aan en ik liep langzaam door de warme avondlucht naar “Betaling Street”, zeg maar China town. Ik werd er warm onthaald door de medewerkers en de eigenaar van het Chinese restaurant waar ik altijd kom. Een grote Tiger, een grote gemengde sate en een sizzling chicken met mee goreng. Laat het eten maar beginnen! En het was heerlijk. Ik was wel vermoeid na die slechte nachtrust en die lange dag, het heerlijk eten en de drie grote Tiger bier maakten het compleet. Nog voor twaalf uur zat ik in de taxi naar mijn hotel. Morgen rustig aan.

Maleisië, toch nog wat gezien!

Melaka, 15/03/2005

Uiteindelijk bleek het de juiste beslissing om in Melaka te blijven. Ik had het een tweede kans gegund en die was goed uitgepakt. De hele combinatie van mijn hotel, de cafés en de nieuwe mensen die ik had ontmoet gaven mij het gevoel dat ik hier zeker nog wel een keer zou terugkeren.
Vandaag zou ik er vol tegen aan gaan en eens serieus gaan rondkijken op de “Bukit St. Paul” en het “Stadhuys” gaan bezoeken. Het “Stadhuys”, gebouwd tussen 1641 en 1660 door den Hollanders, is het oudste Nederlandse gebouw in het verre oosten. En het is een schitterend gebouw. Een niet al te indrukwekkende collectie probeert het mooie gebouw wat op te vijzelen maar zelfs als het leeg stond zou het nog mooi zijn. Nu zijn alle gebouwen op het plein rood geschilderd. Volgens Patrick waren vroeger alle gebouwen wit geschilderd. De reden dat ze nu rood waren kwam van de Engelsen. De lokale bevolking had zo’n hekel aan die Engelsen dat elke keer als ze langs het gebouw liepen er tegenaan werd gespuugd. De lokale bevolking kauwde “betelnoot” en spuugde de rode vloeistof tegen de witte muren. Het schoonmaken was steeds zo’n groot karwij dat de lokale bestuurders maar beslisten om alle gebouwen aan het plein rood te schilderen.
Na dit stukje Hollandse geschiedenis waren nu de voorgangers aan de beurt in de vorm van de St. Paul’s kerk op de bukit St. Paul. Al in 1521 bouwde een Portugese kapitein een kapel op deze heuvel met een uitzicht op de straat van Melaka. Natuurlijk staan alleen nog de muren overeind maar eenmaal binnen is de collectie oude grafstenen erg interessant. Er is een grote Nederlandse collectie.
Het was een heerlijke informatieve middag geweest. Terug in mijn hotel kon ik de wierrook onder aan de trap al ruiken. Ik had een grote hoeveelheid ingekocht in een Indiase winkel. Mijn kamer rook heerlijk en het was net of ik een Sikh tempel binnenstapte.
Morgen zou ik al vroeg vertrekken en werd het dus tijd om afscheid te nemen van mijn nieuwe vrienden. Ik maakte er wel een rustige avond van. Ik ben benieuwd wat mij in Kuala Lumpur te wachten staat?

Maleisië, de Portugese nederzetting

Melaka, 14/03/2005

Het uitslapen bevalt mij uitstekend en de rust van het hotel is ook een plus. Mr. Au en zijn vrouw zorgen goed voor mij. De was wordt gedaan en mijn kamer is gewoon perfect, misschien zijn alleen de handdoeken een beetje aan de kleine kant.
Ik zal het verhaal van het ontbijt maar overslaan want dat weten jullie zo ondertussen wel.
Mijn spijsvertering was wel weer op hal geslagen en het nemen van de antipeppillen was nu een verplichting. Te veel bier en te weinig vast voedsel zou hier wel eens aan de basis kunnen liggen van dit probleem.
Nadat ik mijzelf zo goed mogelijk had geleegd ging ik op pad voor een lange wandeling. Het weer zag er goed uit en van regen was er zeker geen sprake.
Net na de middag ging ik op weg naar de “Bukit Cina”, de grootste Chinese begraafplaats buiten China. Al sinds 1500 worden hier de overledenen van de Chinese immigranten begraven. De heuvel (bukit) ligt aan de rand van de oude stad en bleek best interessant om te bezoeken. Er liggen meer dan 12.000 mensen begraven!
Eenmaal aan de andere kant aangekomen kon ik rechts of linksaf. Ik koos voor links en wilde de “Portugese nederzetting” wel eens bezoeken. De Lonely Planet gaf aan dat het drie kilometer buiten de stad lag en die afstand was te belopen. De hemel was niet meer zo blauw als vanochtend maar hij stond zeker niet op regen. Eenmaal bij de “Portugese nederzetting” aangekomen wachtte mij een grote teleurstelling. Het was meer een grote parkeerplaats met een welkomsboog ervoor. De waterkant was één grote moddervlakte en er was geen één winkel of restaurant open. Eigenlijk ook wel te begrijpen want als in het centrum al niets te doen was waarom zou het dan hier druk zijn?
Ik ging terug op weg naar het oude centrum en zag de wolken nu sneller en sneller aan de hemel verschijnen. Ze kwamen niet aangedreven maar bouwden zich gewoon op uit het niets. De lucht werd dreigender en dreigender. Gelukkig geraakte ik droog terug in het hotel. Ik was nog geen tien minuten op mijn kamer toen de regen kwam. Eerst waren het slagen op een snaartrommel die overgingen in het afvuren van een mitrailleur. Na al die tijd verbaasd het mij nog altijd met welke kracht de regen kan neerkomen in de tropen.
Twee biertjes, dat was alles vanavond. Het eten ging wel goed naar binnen en ik verplichtte mezelf tot een paar extra gerechten om zo weer de darmen te vullen. Ik zou natuurlijk weer heerlijk slapen. Morgen is mijn laatste dag en de wandeling van vandaag heeft mij nieuwsgierig gemaakt naar de andere bezienswaardigheden.

Maleisië, Melaka verlenging

Maleisië, Melaka verlenging

Melaka, 13/03/2005

Nu ik had besloten om wat langer te blijven werd ik ook wat rustiger van binnen. Ik had niet echt de drang om veel te doen. Ik zou gewoon wat rondhangen en genieten. Zelf ben ik een persoon die het rustig aan gaat doen zodra er geen externe factoren zijn die mij voorruit drijven.
Natuurlijk had ik weer uitgeslapen en na het gewone ontbijt koos ik voor de verandering een fastfood lunch. Die lamsburgers zijn toch wel heerlijk! Tijdens de gang naar het Mahkota winkelcentrum viel de drukte mij op. Het was echt druk! Hele hordes mensen die buiten en binnen het winkelcentrum liepen. Bij de bekende fastfood ketens was het ook een drukte van jewelste. Hoofddoekjes en moslimhoedjes in overvloed. Natuurlijk zijn hier al de restaurants “Halal”, anders komt er geen ziel naar binnen. Mede door mijn middagslaap en het gebrek aan fatsoenlijke restaurants schoot mijn avondeten erbij in. Ik koos voor een paar biertjes en ging met Patrick naar de avondmarkt waar je nu over de koppen kon lopen.
Hij liet mij het huis zien waar hij woonde en ik was onder de indruk van de ruimte en zag meteen mogelijkheden voor een guesthouse. Dat is nog altijd een droom van mij. Later als ik zelf ben uitgeraasd (uitgereisd) ergens op een mooie plek een guesthouse beginnen en in alle rust oud worden. Maar dat is veel later.
De bands speelden weer op de bekende plaatsen en we dronken een paar bier vanaf dezelfde barkrukken. Helaas begon het om een uur of tien keihard te regenen en dat maakte een abrupt einde aan de markt en de avond. Het publiek snelde naar huis.
Op een moment dat de regen wat minder neerdaalde nam ik snel afscheid en ging ook naar huis. Het was weer een hele aangename dag geweest.