Filipijnen: Een gratis vis van een vriend

San Antonio (Mamsi Residence) VIP1), zondag 14 juni 2026

Wanneer gaan de eerste gasten vertrekken uit het kleine huisje en zal de totale rust voor ons vieren terugkeren? Die aanstaande rust stemt mij opgewekt!
Het feest van gisteren heeft er stevig ingehakt en de gehele bevolking van het huisje, mij uitgezonderd, ligt tot ver in de ochtend op apegapen in de airconditioning van VIP2, de kamer van mamsi. Behalve Roxanne, ze is verbannen uit de gekoelde slaapkamer omdat ze snurkt als een kettingzaag!
Mijn gebruikelijke ochtend handelingen kunnen haar niet wekken en met de gewoonlijk drinkbeker vers gezette koffie neem ik plaats in de koelte van de ochtend op de veranda. Ik kijk om me heen en geniet van de relatieve rust. Op een moment als dit zou ik hier in het vissersdorp best veel tijd kunnen doorbrengen!
Ook vanochtend ben ik op mijzelf aangewezen om een ontbijt te maken. Door het gebrek aan boter ben ik overgestapt op de mayonaise die overigens van een onverwachte hoge kwaliteit is. Hardgekookte eieren zijn een prima alternatief voor gebakken eieren en je kan ze van tevoren koken. Vier bruine boterhammen met twee eieren is voor mij een goede start van de dag.
Nog voor mijn ochtendwandeling komt Eric terug met een plastic vuilniszak met een heel bijzondere inhoud. Een klasgenoot van de lagere school heeft Erik een vis geschonken die vanavond als maaltijd voor de familie zal dienen. De vis lijkt op een grote horsmakreel. Het is een enorme vis die zeker goed is voor twee maaltijden.
Iedereen die een beetje verstand van vis heeft ziet meteen dat het een snelle jager is die zich voed met kleinere zeedieren zoals visjes, inktvisjes en kleine octopus. Het visvlees zal droog en zo goed als smakeloos zijn. De vis in het warme water van de tropische zeeën is veel minder vet dan de vissen in de koude wateren langs de noord- en zuidpool. Daarom ontbreekt het vaak ook aan smaak. Een van de uitzonderingen is de Yellowfin Tuna. Het visvlees van deze vis is vuurrood en de smakelijke olie loopt er uit.
Erik heeft een paar dagen geleden een Bolo, een groot Filipijns kapmes, van een huis-aan-huisverkoper gekocht en die komt hem nu goed van pas. Als eerste gaan de vinnen en staart er af. Daarna maakt hij inkepingen die ik niet kan verklaren. Wat is het nut van die inkepingen? Gewoonlijk gebruik je die om kruiden en vet in het visvlees te smeren om meer smaak en vet toe te voegen. Gaat de vis op de barbecue of in het aluminiumfolie in gloeiende houtskool?
Ik hoef niet lang te wachten op het antwoord van de vreemde inkepingen! Erik heeft het lichaam in gelijke moten verdeeld. Wat is hier verkeerd aan? Hij gaat nu niet in de kraakbeen tussen de wervels van de wervelkolom delen maar diagonaal op de keiharde wervels van de vis. Er moet zelfs een klauwhamer aan te pas komen om de wervels te verbrijzelen!
Zeven moten is natuurlijk niet genoeg. Op het bord delen is een onbekend fenomeen in de Filipijnen dus moeten de moten nog een keer doormidden met het bolo kapmes en de klauwhamer. Dan wordt de vis gewassen in het door de natuur gefilterd kalkrijke kraanwater. Mijn vrouw toont zich een ware dochter uit een Filipijns vissers gezin. Klaar is Kees, vanavond vis op het menu.
Vorige week heb ik al beslist dat mijn vuile wasgoed niet meer door de familie wordt gewassen. Ik heb sowieso weinig wasgoed maar de manier waarop de was wordt gedaan is niet logisch en kan mij niet bekoren. Veel teveel waspoeder in veel te weinig water en eindeloos spoelen om de chemicaliën weer uit je kleding te krijgen. Een geïrriteerde huid door een overvloed aan waspoeder en zweten ligt op de loer. Daarom gaat onze was nu naar een wasserette in Donsol. Voor drie à vier euro per week is alles fris en schoon!
Na het afgeven van het wasgoed bij de wasserette moeten we nog even naar de kleine LCC Supermarkt voor wat snelle laatste boodschappen. Ik blijf op de motor zitten, net zoals bij de wasserette, en geniet van het dagelijkse leven op het platteland van de Filipijnen.
De vuilniswagen is ingehaald door de geur van de vuilniswagen zelf. Het is een beeld van de ultieme efficiëntie die in het overontwikkelde Nederland nooit zal worden gehaald! Er zijn vier vuilnismannen, en een chauffeur, die met elkaar in een oneindige handeling het huisvuil laden, scheiden en afvoeren. En allemaal voor een huisvuil belasting die iedere inwoner van Donsol met plezier betaald.
Terug in het huisje is het de familie voor elkaar en ik voor mezelf. Mijn lunch bestaat uit eenvoudige Koreaanse instant noedels met diepvriesgroenten en twee stukjes kip in de nieuwe geïsoleerde roestvrijstalen kom die ik op Lazada heb gekocht. En zelfs dan staan de gezinsleden als gieren over mijn schouder te kijken of ik de lunch wel helemaal ga opeten.
Om twee uur in de middag begin ik aan mijn eerste wandeling van de dag omdat ik de hele dag druk ben geweest met familie zaken. Nu komen de demonen in mijn hoofd weer om de hoek kijken. Ruim een maand geleden heb ik belangrijke documenten vanuit Busan naar Nederland gestuurd en sindsdien heb ik helemaal niets meer gehoord. Ik hoop in het diepste van mijn hart dat de problemen nu eindelijk worden opgelost en dat Lyka en ik van mijn pensioen kunnen gaan genieten.
Net voor Dawitan, de betonnen brug over de Donsol rivier, ontmoet ik de nieuwe jeugd van de Filipijnen. Jongeren die het door corruptie en tyfoons verscheurde land vooruit gaan helpen. Ze houden deze zondagmiddag een wedstrijd wielrennen en het parcours bevat enkele serieuze beklimmingen. Wat mij nog het meest bekoord is dat het een gemengde groep is en dat ook de moderne meisjes begrijpen dat er meer is dan kinderen baren en hun toekomstige echtgenoten te bekoren!
Op de terugweg haal ik mijn bierkoeler op en loop meteen door naar mijn vaste plekje langs de weg tegenover de Mark Albert Store. Ik heb het al vaker geschreven en zal het nog wel honderden keren schrijven: Dit is voor mij het mooiste einde van mijn dag wanneer wij op reis zijn. Gewoon ergens langs de weg met een ijskoud biertje in de hand communiceren met de lokale bevolking en rustig naar de avondmaaltijd toe mijmeren.
Het mag vreemd klinken maar aan het einde van de middag is er bijna altijd een windstilte. De temperatuur is ruim boven de dertig graden en het ontbreken van enige wind laat de gevoelstemperatuur, ik vindt dat nog steeds een vreemd bedenksel omdat het niet kan worden gemeten maar alleen in je hoofd zit, stevig oplopen. Het is een gevoel dat wat ongemakkelijker wordt wanneer je niet goed tegen de warmte kan. Gelukkig heb ik daar geen last van! Warmte of kou, mijn bermuda werkbroek is altijd voldoende!
De duisternis valt snel, veel sneller dan in Nederland, bij het invallen van de duisternis verschijnen de vleermuizen. Dat is een fascinerend gezicht omdat de kleine zoogdieren een heel andere vlucht hebben dan de vogels. Ze slaan soms haaks af wanneer hun ultrasone radar een insect heeft ontdekt. Het is voor mij het juiste moment om terug naar het kleine huisje te gaan.
De ondergaande zon maakt een vuur aan de horizon. Ochtendrood, water in de sloot is een gezegde dat in het regenachtige Filipijnen zeker op zijn plaats is. De zonsondergangen op de grote eilandengroep zijn zonder enige twijfel de mooiste die ik tijdens mijn omzwervingen heb gezien.
Terwijl de familie Reverente zich laaft aan de stukken vis trek ik mijzelf terug naar de relatieve rust op de veranda. Een paar Fita crackers met oude kaas en Koreaanse spam zijn mijn avondmaaltijd. Ik ben met erg weinig tevreden en weet diep in mijn hart dat ik rustig naar het einde van mijn tijdelijke bestaan zal wandelen. Gezondheid is de grootste rijkdom en daar heb ik gelukkig nog niet vaak aan hoeven te twijfelen. Wat lezen, een stukje oude rockmuziek uit de jaren zeventig luisteren en een aflevering van een oude TV-serie kijken. Gelukkig krijg ik weer wat rust in mijn hoofd. Ik zal blij zijn wanneer al die problemen zijn opgelost!