Filipijnen: Fiësta

San Antonio (Mamsi Residence) VIP1), zaterdag 13 juni 2026

Vanochtend is de dag aangebroken waarom Lyka en ik in San Antonio de Padua zijn. Het is vandaag Fiësta, zeg maar dè feestdag van het dorp zonder een braderie. Ik heb het idee dat niemand weet waarom het vandaag Fiësta is. De datum staat gewoon en veranderd elk jaar mee zodat het op een zaterdag valt?
Ik ben nog niet eens halverwege mijn eerste beker vers gezette koffie wanneer Eric, de broer van Lyka, mij komt vertellen dat we samen op de motor naar Donsol gaan om in de natte markt garnalen en krab te gaan kopen. Tegenstribbelen heeft geen zin want ik respecteer dat bijna het hele gezin hier samen is gekomen om deze belangrijke dag samen te vieren. Vragen stellen is op dit belangrijke moment in de tijd niet zo slim!
De motor is een hele vooruitgang tijdens het verblijf op het platte land van de Filipijnen. De motor geeft mij een ongekende vrijheid in dit zeer beperkte land. De wind door mijn witte haren, een valhelm is verplicht maar er wordt niet gehandhaafd. € 1,10 voor een liter benzine tanken is op zichzelf al een feest.
Terwijl Eric in grote haast de natte markt bestormt blijf ik buiten bij de motor. Het is maar een eenvoudige Honda 125cc die zich al heel lang bewezen heeft in de Filipijnen. Elke monteur kent de Honda van haver tot gort en onderdelen zijn overal eenvoudig te verkrijgen. Het is de aankoop van het jaar!
Met twee druipende plastic tassen vol met zeevruchten klimt Eric weer achterop de motor. Er wordt weinig gesproken tussen ons. Het was eigenlijk altijd al een vreemde koele relatie tussen ons. Het zal wel over geld gaan! De blanken zijn altijd rijk en moeten hun weelde delen met de gekleurde minder bedeelden op de aarde. Links wint ook terrein op de Filipijnen.
Iedereen in het kleine huisje is druk met het voorbereiden van het buffet voor vandaag. Er zijn veel vrienden en kennissen uitgenodigd om wat te komen eten. In een land waar de honger nog niet is uitgeroeid wordt een uitgebreide maaltijd gezien als een teken van weelde.
Lyka probeert een Suman Moron. Het is de Filipijnse versie van de in Azië wijd verbreide lekkernij gemaakt van kleefrijst en kokosmelk. Deze versie is een samensmelting van de Filipijnse Suman en de Moron. Het is het gebruik van cacao van Filipijnse bodem die het gerecht authentiek maakt. Het geroosterde varken van het spit is gearriveerd en het beestje is toch wel een stuk groter dan ik heb verwacht.
Wanneer we weer in het huisje zijn aangekomen neem ik mijn plaatsje aan de klaptafel in op de veranda. Iedereen die mij passeert heeft een bewegende mond als teken dat er al flink wordt geproefd van het buffet. Hoe mooi het er ook allemaal uit mag zien voor deze roomblanke westerse man zit er weinig tot niets van zijn gading bij.
Lyka is zichtbaar blij met het Fiësta buffet en alle heerlijkheden die er klaar staan om door de gasten te worden genuttigd. Zelf hou ik het bij een bruine boterham met Luncheon meat en mayonaise. De mayonaise is in de plaats van de boter gekomen, net als in Groot-Brittannië gebruikelijk is. Boter is schreeuwend duur in de Filipijnen, de boter is keihard uit de koelkast en zuur binnen een paar dagen in de tropische hitte. Mayonaise is een goede vervanger om toch wat extra vet binnen te krijgen om de stoelgang eenvoudiger te maken.
Nog voor half twaalf ’s ochtends verschijnen de eerste uitgenodigde gasten van het gezin Reverente. Ik ken niemand van de gasten, ik spreek hun taal niet en ik zou ook niet weten waar ik met deze mensen over zou moeten praten. Mamsi houdt het buffet nauwlettend in de gaten. Iedereen mag eten wat hij wil maar wel met mate. Er moet tenslotte nog wat overblijven voor de volgende gasten!
Ik voel me bekeken want ik ben natuurlijk een vreemde eend in de bijt. De blanke, goed gebruinde westerling met het witte haar, is een verschijning die de inwoners van het dorp en de omgeving niet vaak zien. Elke beweging die ik maak wordt goed in de gaten gehouden.
Lyka is blijer dan blij met de aanwezigheid van haar klasgenoten van twintig jaar geleden. Om eerlijk te zijn ben ik ook heel blij om mijn vrouw zo gelukkig te zien. Ik ben hier op het platteland niet altijd het zonnetje in huis. De andere manier van leven en het totaal andere sociale gebeuren zakt mij soms in de schoenen.
Dit is zo’n moment! Ik trek mijn sandalen aan en ik ga wandelen naar de brug, naar “Dawitan”. Ik neem afscheid van de schoonfamilie en de gasten. Met een koud flesje drinkwater in de kontzak van mijn LIDL werk-bermuda stap ik de brandende zon in. Wandelen is een van die filosofische bezigheden die ik tijdens een reis vaak heb.
Een van de eerste zaken waar ik tijdens de wandeling aan denk is het buffet waar ik geen hap van heb gegeten. Het ligt aan mij! Ècht! Ik weet het! Nu ik op een respectabele leeftijd ben aangekomen let ik extra op wat ik voor voedsel naar binnen werk. Ik vermijd elk risico met het eten indien mogelijk.
Over de Blauwe Zwemkrab kan ik kort zijn. Ik heb daar helemaal niets mee. Ik heb ze rauw gegeten in Thailand en gekookt in de Filipijnen. Het is voor mij smakeloos en overtrokken. Garnalen zijn voor mij hetzelfde laken en pak! De kleine diep roze Noordzeegarnalen zijn een delicatesse maar alles groter dan mijn pink is niet aan mij besteed.
Ik slenter rustig verder en begroet passerende motorrijders en tricycles, en hun passagiers, die mij ondertussen herkennen. Ik omarm deze eenvoudige mensen. Ze zijn niet rijk en ze moeten elke dag een gevecht leveren om te kunnen overleven. Toch zijn ze in mijn ogen niet arm. Het leven is hier veel eenvoudiger dan in de westerse wereld en geluk is altijd dichterbij dan je denkt.
Dat gevoel overvalt mij vaak dat ze hier op het platteland van de Filipijnen gelukkiger zijn dan de belasting slaven in de westerse landen. In de westerse landen werk je eerst tot de middagpauze voor de belasting en daarna voor jezelf. In de Filipijnen werk je alleen voor jezelf!
De samenleving in de tweede wereld lost haar problemen met elkaar op. In het westen betaal je veel belasting voor ambtenaren die proberen jouw problemen op te lossen. Mocht dat niet lukken dan is je geld weg en moet je nog een keer belasting betalen voor een mogelijke tweede poging om de problemen op te lossen. De Filipijnse oplossing is veel efficiënter, goedkoper, en bouwt ook een groep gelijkgezinden die voor elkaar, en schouder aan schouder naast elkaar, staat.
Een klein anderhalf uur later kom ik weer thuis bij Mamsi. Het huis is bijna leeg en gezin is erg blij. Hun gasten waren onder de indruk, en hebben genoten, van het geserveerde buffet. Ik verbaas me over de hoeveelheid voedsel die nog op tafel staat in een temperatuur die in Nederland door het KNMI “CODE PAARS” genoemd zou worden.
Om zeker te zijn haal ik mijn Ali-Express thermometer uit mijn schoudertas en om eerlijk te zijn ben ik geschokt door de temperatuur die ik meet. Overal in de woonkamer is het rond de 38 graden Celsius terwijl het buiten rond de 31 graden Celsius is. Dit is een probleem waar ik mijn grijze hersenmassa maar eens op los moet gaan laten!
Ik kan het beste denken, en lezen, in onze kamer bij een temperatuur van 27 graden Celsius. Ik trek mijzelf op het bed terug in “Mijn wil geschiede” van James Patterson. Een fantastische thriller die je maar moeilijk naast je neer kan leggen. In mijn achterhoofd speelt de hoge middagtemperatuur in het kleine huisje. Wat kan ik daar aan doen?
Om half vijf ga ik richting de afsluiting van mijn dag in San Antonio de Padua. Ik weet dat het gezin voor een tweede keer het buffet gaat aanvallen en dat ik vanavond op mijzelf ben aangewezen. Dat is jammer! Maar het is niet anders. Vanaf mijn vaste stekkie op een stoeprand langs de dorpsstraat zie ik het dorpsleven aan mij voorbij trekken. IJskoude San Miguel Pilsen voor ₱ 50 (€ 0,71) maken het einde van deze vreemde dag goed.
Mijn gedachten dwalen af naar het varken op de keukentafel in het warme huisje. Gaan ze daar nog van eten? Het varken is onderhands in het dorp gekocht en niet gekeurd. Misschien is dat geen probleem maar parasitaire wormen zijn niet vreemd in varkens. Was het varken wel door en door gaar? Kan ik de man die het varken heeft gegrild wel vertrouwen? Eerst nog maar een tweede flesje bier halen!
Het jonge weesmeisje heeft mijn hart gestolen. Ze heeft alles tegen zich in deze harde wereld in de Filipijnen maar haar tante heeft haar goed opgevangen. Ze moet werken! Maar iedereen, jong en oud, moet zijn steentje bijdragen in deze samenleving. Ik vergeet het servetje en dat brengt herinneringen bij mij boven. Die metaalsmaak bij de eerste slok uit je flesje San Miguel Pilsen wanneer je vergeet de hals van de fles waar de dop heeft gezeten schoon te maken. Welkom in Zuidoost-Azië!
Uit het bamboehutje, de foto links hierboven, kruipt een hoopje mens. Het is Amboy, hij is een slachtoffer van het polio virus toen hij jong was. Het is hartverwarmend hoe iedereen, en ook ècht iedereen, uit het dorp deze hulpeloze mens elke dag helpt. Hoe weinig het ook is aan het einde van de dag gaat hij nooit met een lege maag naar zijn bed. Ik wil best wat bijdragen maar een gevoel van schaamte overheerst. Geef ik hem teveel, of misschien te weinig? Zal het zijn beeld over de roomblanke oude man vertroebelen?
Nog maar een koude rakker! Het weesmeisje verzekerd mij dat ze er nog vijf voor me koud heeft staan. Wat een heerlijke frisse ontwapende glimlach heeft het kind. Ik denk dat ik haar ook nog wat toe steek voordat ik vertrek. En daar zit nu juist het dilemma, ik wil haar bedanken voor haar goede zorg en haar vriendelijkheid maar ik wil niet de rijke roomwitte westerling uithangen. Niet alles is met geld te koop!
Voor mij staan twee mannen die ouder lijken dan ik maar zeker jonger zijn. Ze leggen voorzichtig, maar met enige zekerheid, de peso bij elkaar voor een sigaret. Ze delen samen een sigaret aan het einde van de dag. Om de beurt een trekje tot de sigaret te dicht bij het filter is gekomen. Ik sta verbaasd naar het tafereel te kijken want ik weet ook nog dat in Nederland sigaretten per stuk werden verkocht.
De twee oude mannen staan te genieten van de tabak terwijl ik nog maar een volgend flesje bier bestel. Een flesje bier kost vijf sigaretten! Mijn flesje ijskoude San Miguel Pilsen vertegenwoordigd een fortuin voor deze twee oude versleten mensen!
De zon daalt langzaam achter de kokospalmen en rond zes uur, net voordat de duisternis valt is het tijd om terug te gaan naar mijn schoonfamilie. Het was een vreemde maar heerlijke dag in de Filipijnen. Straks wat Fita crackers met Hollandse oude kaas eten en mijn dag is ook ten einde!

Filipijnen: Filipijnse bureaucratie

San Antonio (Mamsi Residence) VIP1), maandag 8 juni 2026

Na twee dagen zonder kenteken, en kentekenplaat, te hebben rondgereden op het platteland moeten we nu echt naar de stad Legaspi om de juiste papieren te gaan regelen. Zoals gewoonlijk worden er in het kleine huisje meer problemen gemaakt dan opgelost en iedereen weet precies wat er moet gebeuren. Tenminste, dat denken ze want niemand heeft ooit een kenteken voor een nieuwe motor aangevraagd. Ik hou mij stil als een kerkmuis op de achtergrond en ik ben klaar om in te grijpen mocht dat nodig zijn.
Om kwart over acht vertrekken we met z’n drieën in de tricycle naar Pilar. Onze eerste etappe van wat een lange dag gaat worden. Driehonderd kilo op een 155cc motor met een zelfgebouwde (ongekeurde) zijspan geeft geen hoge snelheden. Ik schat dat we met een gemiddelde van 30 Km/u vijftien minuten later bij de busterminal van Pilar arriveren.
De eerste tegenslag is om half negen al een feit! De minibus, die wat duurder maar ook comfortabeler en sneller is, heeft nog twee zitplaatsen over. Wij zijn met z’n drieën dus zouden we in de volgende minibus moeten wachten totdat die vol is. Dat kan zo maar een uur of langer duren.
In het verleden heb ik wel eens de laatste stoelen allemaal gekocht zodat we meteen konden vertrekken. Dat is nu geen optie! ₱ 1.400 (€ 20,-) voor een hele minibus is teveel van het goede. Dat is 28 flesjes bier en die drink ik liever dan dat ik vandaag snelheid en comfort heb. Ik heb geen haast!
Ik denk niet dat de dames het mij in dank afnemen maar we gaan van Pilar naar Legaspi met de Jeepney. Op het moment dat wij bij het vertrekpunt van de Jeepneys aankomen is het voertuig (over)vol en zet zich in beweging. We gaan op een stalen pijp zitten wachten op de volgende Jeepney. Dat duurt nooit lang want een Jeepney is het meest betaalbare voertuig om in Legaspi te komen. De Jeepney kost ₱ 180 (€ 2,60) voor drie personen. Dat is dus andere koek!
Het aan boort gaan van een Jeepney is een mengsel van inschikken en je laten gelden. Iedere plaats op de twee lange banken heeft zijn voor en nadelen, een man als ik zit altijd graag helemaal achterin omdat ik dan mijn lange benen buiten de cabine kan laten bungelen. Het is een van die verplaatsingen die je gewoon moet zien te overleven. We hobbelen, schudden, er klimmen nieuwe passagiers over mij heen en er stappen ook mensen weer mensen uit. Dit alles zonder dat er een woord wordt gewisseld. De passagiers zitten bijna allemaal met hun ogen dicht of met hun ogen op het kleine beeldscherm van hun telefoon. Hoe arm ze ook mogen zijn, ze hebben allemaal een grote telefoon.
In Daraga moeten we opnieuw overstappen in een Tricycle. Zodra een chauffeur een blanke passagier ziet denkt hij dat hij de loterij van de dag heeft gewonnen. Mamsi voert het woord en zij laat zichzelf niet voor de gek houden. De prijs wordt afgesproken en na aankomst betaald Mamsi de chauffeur. Hij kijkt mij nog steeds erg vreemd aan. Zijn beperkte geest kan het niet helemaal bevatten!
Wat er vanaf dit moment gebeurt moet wel een van de meest vreemde ervaringen in de Filipijnen voor mij zijn tot nu toe. We stappen een winkel binnen van Motortrade, een keten van dealers die motoren van bijna alle merken verkopen. Op de achtergrond laat ik de dames de zaken regelen. Ik observeer de nieuwe wereld om mij heen en zeg geen woord.
We moeten een verdieping hoger zijn want daar bevindt zich het kantoor van de LTO (Land Transportation Office). We klimmen de ongelijke betonnen trap op en staan voor een afgesloten deur. Mamsi klopt en er gebeurt niets. We kijken elkaar en de dames wisselen enkele woorden in de taal die Bicol heet. Er verschijnt een man die aan de deurknop rammelt en op het matglas tikt. Ook allemaal zonder resultaat. Dan kijken ze alle drie naar mij en verwachtten dat ik de oplossing ben voor het probleem.
Ik heb geen oplossing dus gaan we weer naar beneden naar de motorwinkel. Die lijken niet verbaasd wanneer we weer terugkomen. Alle ogen zijn op mij gericht wanneer Mamsi in het Tagalog begint te praten. Ik versta alleen ‘Barangay Captain’, een burgemeester van een dorp, en ben verbaasd omdat er enkele verkopers in beweging komen en druk overleggen in een taal die ik niet versta.
Een wat slungelige jongen gaat ons voor en nu beklimmen we met z’n vijven de ongelijke betonnen trap. Voor de afgesloten deur lijkt hij al zijn moed te verzamelen. Hij klopt op de deur en met een verheven hoge stem schreeuwt hij tegen het mat glas in de aluminium deur. Niet veel later gaat de deur open en worden we naar binnen gelaten in het kantoor van de LTO.
De twaalf medewerkers in het kantoor zijn net zo verbaasd als ik. Als onderling afgesproken komen ze in beweging zodra we binnen zijn. Het valt mij op dat ze niet werken maar stapels documenten op hun bureaus verschuiven en soms naar een ander bureau verplaatsen. Mamsi heeft een heel verhaal in het Tagalog, een taal die ik nog steeds niet versta. Het knikken en zalven in een onderdanigheid die ik zelden heb gezien bij overheidspersoneel is verbazingwekkend. Lyka spelt het email-adres van haar moeder en daarna is het wachten. Er gebeurt niets. Ze blijven wachten op een email die maar niet wil komen.
Misschien lukt het met een ander email-adres? Lyka geeft haar email-adres op en het hele toneelstukje begint opnieuw. Het meisje dat ons te woord staat kan haar oprechtheid slecht verbergen. Ze weet bij voorbaat dat de email niet zal arriveren!
Er is een lichte paniek en dan moet ik mijn email-adres op een stukje papier schrijven. Drie keer is scheepsrecht! Helaas, we hebben drie email-adressen geprobeerd en geen van ons drieën heeft een link gekregen om een gebruikersprofiel aan te maken bij de LTO.
Wat nu? Ik lees in hun ogen dat ze iets verbergen en dat ze willen dat we onverrichter zaken weer vertrekken. Het wordt tijd voor mijn charmes! Ik sta op, schuif mijn strohoed achterover en begin op een zacht volume in duidelijke Engels vragen te stellen. Het personeel schiet weg. Binnen een minuut zijn alle toiletten op de verdieping bezet met werknemers die de waarheid weten die wij niet mogen weten.
Een waarheid die wij nog niet weten maar waar ik wel een idee van heb. Je moet eerst het vertrouwen van een mens winnen en daarna leid je hem rustig naar de slachtbank! Zo gezegd, zo gedaan. Er is een computerstoring bij de LTO die elk moment kan worden opgelost. De oplossing is om beneden nog maar een uurtje te wachten.
Ik vraag naar de leidinggevende van het kantoor en de twee dames bij mij schamen zich de ogen uit hun hoofd dat een buitenlander het heft in handen neemt. De leidinggevende verschijnt en ik heb medelijden met hem op het moment dat mijn ogen hem zien. Hij weet zonder enige twijfel wat er aan de hand is en dat er geen oplossing voor handen is!
‘Denk nooit in problemen, denk in oplossingen!’, fluister ik hem in het Engels toe.
Hij laat mijn woorden op hem inwerken en na een tiental seconden verschijnt er een glimlach.
‘Hoe gaan wij dit oplossen?’, vraag ik hem zachtjes.
Ik zie paniek in zijn ogen. Ik moet hem eerst gerust stellen en zorgen dat hij zich op zijn gemak voelt zonder zijn gezicht te verliezen voor zijn medewerkers. Ik zie hem nadenken over een mogelijke oplossing. Tegelijker tijd weet ik dat er geen oplossing is want eigen initiatief is bij de overheid in de Filipijnen iets waar je ver vandaan moet blijven.
‘Wat is nu precies het probleem?’, vraag ik hem zachtjes.
Hij is ondertussen overtuigd van mijn goede bedoelingen en begint aan zijn moeilijke taak om het probleem aan mij uit te leggen.

‘We hebben eerst een gebruikersprofiel nodig bij de LTO (Land Transportation Office). Dat wordt aangemaakt door middel van het reageren op een email.’
‘Met het registratienummer van het gebruikersprofiel gaat u naar een verzekeringsagent en betaald de verzekering en registratie voor drie jaar voor het te registreren voertuig.’
‘Met het betaalbewijs en het bewijs van registratie en verzekering komt u terug naar ons kantoor waarna wij de gegevens van de motorfiets, zoals merk en frame- en motornummer in het systeem van de LTO invoeren.’
‘Daarna krijgt u van de verzekeringsagent een bericht wanneer de kentekenplaat klaar is en kan worden opgehaald.’

Het is mij meteen duidelijk. Wegens de storing in de computersystemen van de LTO kunnen we geen gebruikersprofiel/registratienummer aanmaken.
‘Kunnen we die eerste stap niet overslaan?’, vraag ik zachtjes.
De leidinggevende verschiet van kleur en is enkele seconden zo wit als zijn overhemd waarna zijn hoofd zo rood als een tomaat word. Hij zoekt tevergeefs naar antwoorden en excuses om niet van het protocol zoals voorgeschreven af te hoeven wijken.
Nog voordat hij reageert geef ik Lyka opdracht om het email-adres, inclusief het wachtwoord, van Mamsi op een stukje papier te schrijven. Ik stop het bij de leidinggevende in de hand en vertel hem zachtjes in zijn oor dat hij zelf het gebruikersprofiel mag aanmaken. Wanneer het klaar is wijzigt hij het email-adres en het wachtwoord zodat wij toegang krijgen met de onze inloggegevens.
Wanneer alles klaar is stuurt hij het registratienummer naar de verzekeringsagent. Het papiertje met de email gegevens wordt verscheurt en vergeten. De verzekeringsagent kan dan de verzekering en registratie documenten in orde maken.
Hij begint te glimlachen alsof hij het zelf heeft bedacht. Ik wacht op zijn reactie. Dan begint hij tegen de dames in hun eigen taal te praten. Er worden hoofden geschud en er word geknikt. Ik bevind me in onwetendheid omdat ik er helemaal niets van versta. Zodra de dames ook beginnen te glimlachen weet ik dat het probleem hoogstwaarschijnlijk is opgelost.
Mijn plan lijkt geslaagd wanneer de leidinggevende zijn jas aantrekt en met zijn motorhelm in de hand voor ons uit naar de deur loopt. De dames volgen hem en ik ga daar op mijn beurt weer achteraan.
Onder aan de trap vraag ik aan Lyka: ‘Wat gaan we nu doen?’
Lyka legt uit dat de man met ons meegaat naar een verzekeringsagent die hij goed kent. Hij gaat aan de verzekeringsagent uitleggen wat er aan de hand is en dat alles in orde komt zodra de computerstoring bij de LTO is opgelost!
Wij gaan met z’n drieën in een tricycle en de man rijd op zijn eigen motor achter ons aan. Ik voel mij nog steeds een beetje ongemakkelijk omdat ik het belangrijke gesprek niet zelf heb kunnen voeren. Bij de verzekeringsagent wordt alles snel geregeld door de man en Mamsi, die enkele documenten moet ondertekenen. Daarna moet ik ₱ 5.200 (€ 74,-) afrekenen voor de registratie en drie jaar verzekering voor de motor, de bestuurder en de passagier. Dat ik geen kwitantie krijg voelt ongemakkelijk.
We steken de man een stevige fooi toe en bedanken de verzekeringsagent voor het begrip. Wij zijn blij dat we deze reis niet nog een keer, of misschien zelfs twee keer, hoeven te maken in de onwetendheid of de computers van de LTO wel werken!
Nu deze belangrijke opdracht is volbracht word het de hoogste tijd om te gaan eten. Het is voor de dames veel later dan normaal voor een lunch maar voor mij is het tijdstip ideaal. We moeten wel eerst met de zoveelste tricycle naar de Pacific Mall. Ik kan me nog goed herinneren dat ik hier ongeveer zestien jaar geleden de eerste keer Filipijns ging eten. Dat is ongetwijfeld de grootste cultuurschok die ik ooit in Azië heb beleefd.
We gaan naar het Graceland Restaurant. Een soort van fastfood restaurant dat alle gerechten aan tafel serveert en gewoon serveersters/opruimers heeft rondlopen. Eerst komen de drankjes en de noedelsoep voor Mamsi, daarna verschijnt mijn Panchit, Filipijnse Bami, en als laatste komt de varkenskarbonade voor Lyka. Het is geen Korea maar de smaak ik goed genoeg en de prijs valt niet tegen.
Na een nieuwe bril voor Mamsi, een nieuwe koekenpan met een veilige anti-aanbaklaag voor mezelf en wat Japanse kerrie gaan we rond twee uur terug richting het kleine vissersdorp. We komen niet echt ver want het regent buiten pijpenstelen. Dit zijn de tropische regenbuien die alle neerslag in ons kikkerlandje aan de Noordzee laat verbleken. Er zit niets anders op dan te wachten totdat de wolken zijn leeg geregend.
Zodra de regen is overgegaan in een natte wind, tussen droog en regen in, klimmen we in een Jeepney naar Daraga. De straten van Legaspi zijn veranderd in langzaam stromende rivieren. Het water zoekt zijn weg naar de lager gelegen gebieden waar het langzaam in de rotsachtige vulkaangrond zakt.
Het is een lange dag en de vermoeid slaat toe zodra je stilzit. Alles wat je onderneemt is in de tweede wereld landen intensiever, en verbruikt meer energie, dan in een ontwikkeld land. Lyka’s oogjes vallen voor enkele momenten dicht in de Jeepney.
In Daraga splijt onze groep zich in tweeën! Met de Jeepney of met de aircon minibus naar Pilar? Mij maakt het persoonlijk helemaal niets uit. De dames mogen beslissen. Bij de halte voor de minibus kunnen we snel zaken doen. Er zijn nog zes plaatsen over. Ik neem plaats naast de bestuurder en vertel hem dat ik beide stoelen naast hem betaal. De dames nemen achter mij plaats en tien minuten later worden de laatste twee stoelen gevuld. We vertrekken naar Pilar. Om vijf uur stappen we uit de tricycle voor het kleine huisje omringt door kokospalmen in de jungle van het platteland. Het was een vruchtbare dag met een bevredigend einde!
Tijdens het bier drinken naast het kleine winkeltje op de hoek wordt ik geholpen door het jonge weesmeisje met een nieuw fenomeen. “Piso-Wifi”, is een kastje waar je geld in gooit voor het gebruik van een sneller dan gewoonlijk wijfij in het dorp. Ik probeer eerst een muntje van ₱ 10 (€ 0,15), daarvoor krijg ik drie uur toegang tot het onbeveiligde draadloos netwerk.
Ik ben aangenaam verrast want deze snelheid van het internet heb ik in San Antonio de Padua (Sapa) nog nooit ervaren. Zelfs niet bij Mamsi in het kleine huisje. Hoe ik bij het adres van de LTO (Land Transportation Office) ben geraakt weet ik niet meer dus geef ik de kleine flesjes San Miguel Pilsen maar de schuld.
Vijf dagen geleden werd er al op het internet melding gemaakt van de computerstoring bij de LTO! We zijn vandaag dus willens en wetens voor de gek gehouden zodat de Filipino’s in het kantoor geen gezichtsverlies leden. Gelukkig kan ik er om lachen. Ze hebben een uitzondering gemaakt en ons goed geholpen. Het is geen andere wereld in de Filipijnen, het is een compleet ander universum waar ik in terecht ben gekomen!
Buiten op straat zit Eric met een paar oude klasgenoten te drinken. Twee flessen goedkope Filipijnse Emperador brandewijn, een paar flessen drinkwater en zakken bevroren drinkwater.
Zodra ik de tafel passeer wordt ik door een van zijn oude klasgenoten aangesproken: ‘Hello White Person!’
Ik ben verbaasd en kijk de jongen met de glazige blik aan.
‘Ik ben een Filipijnse Nigger!’, zegt hij in het Engels.
Ik kan mijn oren niet geloven!
‘Het is de schuld van jullie blanke imperialisten dat wij arm zijn in de Filipijnen!’
De toon is erg onvriendelijk en ik denk die na of ik nu zal doorlopen of de rest van zijn dronken betoog aanhoren.
‘Jullie blanken moeten ons schadevergoeding betalen voor het onrecht dat jullie blanken ons hebben aangedaan!’, schreeuwt hij.
Op de achtergrond klinkt Amerikaanse Rapmuziek uit een bluetooth speaker. Het is meteen duidelijk dat de kanslozen de boodschap van hun broeders uit de getto’s van de grote Amerikaanse steden hebben overgenomen. Ik draai me om en loop langzaam weg. Het is een heel ongemakkelijke situatie voor mij en de Fiësta moet nog komen.
Vanaf de veranda observeer ik de situatie. Ik ben ook niet helemaal nuchter meer maar ik kan alleen maar hopen dat hij geen gewelddadige gedachten heeft.
Het is helaas al enkele dagen, sinds de gasten voor de Fiësta begonnen te arriveren, “ieder voor zich in de keuken”! Een situatie in een keuken zoals ik me nog herinner van de vele jeugdherbergen die ik tijdens mijn reizen heb bezocht. Elke avond vond er een geweldloos gevecht plaats om de schone borden en pannen. Iedereen ongeduldig op zijn beurt wachten om gebruik te kunnen maken van de gaskookplaat, maar eerst een pan en een bord afwassen voordat je kon gaan koken.
Ik loop door mijn mogelijkheden om mijn eigen maaltijd te bereiden en bekijk de zakjes Lobo kruidenmix die ik vier weken geleden in Thailand heb gekocht. Eerst maar eens kijken of mijn zakje varkensgehakt nog in de vriezer ligt. Gelukkig hebben ze dat zakje vlees nog niet gevonden, of gebruikt! Laat mij vanavond maar de Thaise klassieker Pad Krapow Moo maken in een uitgeklede versie.
Daar heb ik wel eieren voor nodig. Een ei kost in de Filipijnen ₱ 10 (€ 0,15) dus ik neem er maar meteen twee. Terug in het huisje wacht mij een aangename verrassing. Het lieve grappige weesmeisje heeft gezichtjes op de eieren getekend. Ik wordt warm vanbinnen omdat er in deze arme moeizame wereld er nog steeds liefde, hoop en humor bestaat.
De vertrouwde geur van de Pad Krapow saus maakt me hongerig, ik eet in de Filipijnen om een hoop verschillende redenen, een stuk minder dan in de rest van Azië. Alle ogen zijn op mij gericht en ik mag een schep pompoen en een gefrituurde Tinapa niet afslaan.
Om half negen zoek ik het bed op. Oordoppen in en proberen de slaap snel te pakken. De woorden van de gefrustreerde jongeman galmen door mijn hoofd. De propaganda van de Westerse Socialistische blanke boetedoening en zelfkastijding dringt zelfs door tot in een vissersdorp op het platteland van de Filipijnen!
Het meest verontrustende is dat er nu stemmen opgaan in de niet-blanke samenlevingen dat het is gerechtvaardigd om winkels van blanken te plunderen en blanke mensen te beroven omdat ze een morele schuld hebben aan de mensen in de wereld die ze eeuwen hebben uitgebuit.
Tel daar de bom met de paddenstoel van de vrijdagmensen in Iran bij op en het mag iedereen duidelijk zijn dat het blanke ras over honderd jaar waarschijnlijk alleen nog in een mensentuin is te bezichtigen!

‘You Maniacs! You blew it up! Ah, damn you! God damn you all to hell!’
(Planet of the Apes (1968)

Filipijnen: Een eenvoudige maar lange dag

Manilla (Bayview Park Hotel) 732), dinsdag 7 juli 2026

Zoals gewoonlijk ben ik om tien voor half zes wakker. De drukte in het kleine huisje werkt nog meer op mijn zenuwen dan gisteren. Ik ben niet veranderd, ik ben ouder geworden en stel mijn rust meer dan vroeger op prijs. Zeven mensen, vijf vrouwen, voor een gecombineerd toilet en douche is in alle omstandigheden teveel. Behalve in Baan Are Gong Riverside in Ayuthaya! Daar zijn de twee gedeelde badkamers absoluut geen probleem.
Ik blijf dus lekker op bed liggen en trek Lyka dicht tegen mij aan. Privacy is belangrijker dan ooit aan het einde van deze reis! Ik glij terug in slaap en word opnieuw wakker van een kraaiende haan of een blaffende hond. In de verte gaan deuren open en worden weer gesloten. Ik voel instinctief dat ze het vreemd vinden dat ik op dit tijdstip nog niet op de veranda aan de koffie zit.
Laat mij op deze dag van de op een na laatste verplaatsing maar met rust? Laat mij gewoon mijn eigen ding doen en dan heb je zeker geen last van mij! Rond half acht opent mijn lief haar ogen en zij is ook zichtbaar verbaasd dat ik nog naast haar lig.
‘Ben je niet lekker?’, vraagt ze.
Een kus op haar voorhoofd vergezeld van een ‘Goedemorgen’ is voldoende om haar gerust te stellen.
Vandaag gaan we afscheid nemen van San Antonio de Padua (Sapa) en we verplaatsten ons naar Manilla. De hoofdstad van de Filipijnen. Een stad waar een normaal ontwikkeld persoon niet wil zijn. Het is een noodzakelijk kwaad waar je het beste van moet maken! We weten waar we moeten zijn in de miljoenenstad maar we kunnen het niet verbeteren of veranderen. Ik kijk uit naar de eerste fatsoenlijke avondmaaltijd sinds weken.
Zodra ik de slaapkamer aan de voorkant van het huis verlaat voel ik alle ogen op mij gericht. Ik respecteer en hou van mijn familie in de Filipijnen maar de druk op mij is na vijf weken te groot geworden om nog te kunnen ontspannen, of mijn kleine dagelijkse bezigheden af te werken.
Koffie zetten is mijn eerste handeling op de laatste ochtend in het vissersdorp. Het gevoel dat de ogen op mij gericht zijn kan ik niet van mij afschudden. Er wordt ongetwijfeld heftig gespeculeerd wat ik allemaal meeneem en wat ik nog achterlaat. Voedsel is altijd goed, ook het voedsel waar ze hun neus voor ophalen. Het zal niet lang meer duren totdat ik verlost ben van de mieren. De menselijke mieren welteverstaan zoals in een eerder verhaal beschreven.
We kunnen onmogelijk op een nuchtere maag op reis gaan. Het Filipijnse ontbijt bestaat uit gekookte rijst met gebakken inktvis. Een flinke scheut lichte sojasaus in de pan en de smaak is ook aangepast. Het is een gerecht dat ik ook eet als avondmaaltijd. Helaas heb ik het de afgelopen weken niet voorbij zien komen. Geef mij maar vier bruine boterhammen met ei en mayonaise, geen zout maar wel veel smakeloze zwarte peper! Een blikje Coke Zero om het weg te spoelen en ik red het wel tot vanavond!
De klok tikt tergend langzaam! Ik hoor mijn naam en er wordt hard gelachen. Dat is net zo irritant als wanneer ze gaan fluisteren nadat je naam is gevallen. Het verlengsnoer dat ik heb gekocht voor de ventilator op de veranda is op mysterieuze wijze verdwenen. Het zal wel in een of andere koffer terecht zijn gekomen. Die snoeren zijn altijd gemakkelijk, zeker wanneer ze gratis zijn. Elke keer wanneer ik op mijn horloge kijk zijn er maar een paar minuten vergaan.
Gelukkig is de taxi te vroeg! Ik voel het als een verlossing zodra ik in het koele voertuig zit. Lyka is wat stil want afscheid nemen van een huilende moeder is voor een Filipijnse dochter niet gemakkelijk. Voor ₱ 2.000 (€ 28,50) worden we in een luxe Toyota Innova naar de nieuwe luchthaven van Legazpi gereden. Het blijkt een goede investering, we hebben de rit in menige gammele auto gemaakt voor een groter bedrag.
Er vertrekken ongeveer tien vluchten per dag vanuit Daraga. Het is altijd even zoeken omdat er verschillende namen door elkaar worden gebruikt. De officiële naam is “Bicol International Airport” met als IATA-code: DRG. Die sluiten dus niet echt op elkaar aan! “Southern Luzon International Airport” wordt soms ook gebruikt en op menig website vlieg je naar Legazpi òf Legaspi. Het is altijd een puzzel om een vlucht te boeken naar de internationale luchthaven die alleen nationale vluchten afhandelt. Filipijnse wetenschap.
Het is nog geen tien voor elf wanneer we plaats nemen in de enorme vertrekhal. De rit heeft langer geduurd dan ik heb verwacht. Toen we doodmoe arriveerden was ik al het gevoel voor de tijd kwijt. Lyka is haar zwarte vest uit Japan kwijt geraakt. Vermoeidheid is een vijand die je goed in de gaten moet houden.
Alles is op deze relatieve nieuwe luchthaven op de toekomstige groei gebouwd. Volgens het vliegschema vertrekken we om 14:15 dus is het nog wel even wachten. We wachten in alle rust met gratis internet. Mijn toneelstukje voor het met voorrang aan boord gaan voor senioren is geen geheim meer. Ik plaats onze bagage trolley, al lang voordat het inchecken begint, vooraan in de juiste rij.
Om kwart over twaalf beginnen ze eindelijk met het inchecken. Het vreemde gevoel dat de medewerkers iets weten dat wij nog niet weten overvalt me. Naast ons worden de passagiers van Philippine Airlines ingecheckt. Dat vliegtuig staat tien minuten na ons op de rol om te vertrekken.
De gewichten van onze koffers, mede door de aankoop van twee keer vier extra kilo, vallen binnen het toegestane gewicht waarvoor ik heb betaald. De verschillende toegestane gewichten tussen de verschillende luchtvaartmaatschappijen is een afgesproken samenzwering waaraan niemand kan ontsnappen. Het is een ordinair verdienmodel. We kunnen de roltrap op naar de Gate. Een eenvoudige controle van de handbagage en we gaan zitten bij Gate 8 waar geen stoelen zijn gereserveerd voor mensen die een speciale status hebben.
Een van de meest handige apps op mijn iPhone is Flightradar24. Ik kan live meekijken waar het vliegtuig zich bevind dat ons naar Manilla gaat brengen. Er komt maar een vliegtuig onze kant op en dat is vlucht PR 2923. Er hangt dus een (doorgeschoven) vertraging in de lucht voor onze vlucht naar Manilla. Dit is dus precies de reden waarom we twee nachten in Manilla verblijven. Om vertragingen als deze op te vangen!
Direct nadat ons vliegtuig geland is vertrekt PR 2924 naar Manilla. Het voelt alsof de passagiers het vliegtuig tergend langzaam verlaten. Een steward knikt naar mij als teken dat wij met voorrang naar het vliegtuig kunnen. Er rijdt alleen een oude vrouw in een rolstoel voor ons. De voordelen van wit haar komen goed van pas in een tweede wereld land.
In de rijen voor ons valt een troep dikke vrouwen, van minimaal honderd kilo per stuk, in de stoelen neer. De schouders en en nekken zijn niet om aan te zien. Ik ben allang blij dat ik er niet een in de stoel naast mij krijg. Ik moet in mijzelf lachen dat ik acht kilo bagage extra heb moeten betalen terwijl er net meer dan tweehonderdveertig kilo overgewicht, in de vorm van spek, in de smalle stoelen voor ons is geperst.
Om kwart voor drie start de push-back van het vliegtuig en we zijn blij dat het toch nog meevalt. Met een half uurtje vertraging valt wel te leven! We staan opvallend lange stil naast de startbaan. Wat nu weer? Tien minuten later passeert er een landend vliegtuig en kunnen wij eindelijk naar het begin van de startbaan taxiën en de neus in de juiste richting zetten voor onze vlucht naar Manilla.
Om iets voor drieën kiest het vliegtuig het luchtruim en zijn we onderweg voor onze op een na laatste verplaatsing van deze leuke reis. De regen gutst langs de romp van het vliegtuig en we kijken neer op de groene lappendeken onder ons. Tot volgend jaar Bicol!
‘Ik weet het, ik weet het!’, normaal eindig ik het afscheid van de Filipijnen altijd met: ‘Ik weet nu ècht honderd procent zeker dat ik hier nooit meer kom!’
Maar niet deze keer. Eigenlijk heb ik het best naar mijn zin gehad. Er waren wat ongemakken maar die zijn zeker tijdens ons volgende bezoek gemakkelijk op te lossen of te ontwijken. Daarnaast moet ik ook rekening houden met mijn lieve vrouw die natuurlijk volgend jaar haar moeder weer wil bezoeken.
We hebben goede hoop dat ons appartement voor de winter is overgedragen aan de kopers en dat we geld in de bank hebben. Dan gaan we de komende winter heel lang op reis!
Lyka heeft trek gekregen en wil graag een lokale lekkernij als snack. Het “Chocolate banana bread” is rijk van smaak en smelt in de mond. Het is heerlijk maar een klein hapje is voldoende voor mij. Ik hou niet zo van zoetigheid.
Nadat wij wat door elkaar zijn geschud door turbulentie in plaatselijke onweersbuien is daar de onbegrijpelijke en ongelofelijk uitgebreide hoofdstad van de Filipijnen, Manilla. De landing heb ik ook wel eens zachter meegemaakt maar dat we wegens de drukte een kwartier moeten wachten voordat we de start- en landingsbaan kunnen oversteken is wel nieuw. Zelfs op de Ninoy Aquino International Airport heb ik dit nog nooit meegemaakt.
De koek is nog niet op! We gaan niet naar een Gate maar we moeten naar de parkeerplaats voor de vliegtuigen. Ook daar is het weer wachten totdat het bekend is welke parkeerplaats is gereserveerd voor ons vliegtuig. Opnieuw staan we tien minuten stil. De passagiers worden ongeduldig en beginnen zich te roeren. Een geroezemoes zwelt aan tot een onheilspellend volume. De stewardessen moeten veel passagiers manen om weer plaats te nemen en de bagage niet uit de bakken boven de stoelen te halen.
Een enkeling geeft geen gehoor aan het verzoek van de stewardessen. Die ongehoorzame passagier wordt door twee stewardessen beleefd weer in zijn stoel gezet. Er wordt opvallend een notitie gemaakt van het stoelnummer. Het zou mij niet verbazen wanneer hij de komende weken of maanden niet meer als passagier aan boord zal worden genomen.
Eindelijk kunnen we het vliegtuig verlaten langs de bekende verrijdbare trap. Dat lijkt voor veel passagiers een nieuw en gevaarlijk avontuur te zijn. Er staat maar een bus te wachten dus het is meteen duidelijk dat de laatste passagiers allemaal in die bus moeten. De groep dikke vrouwen besluit om in de deuropening te blijven staan zodat zij als eersten de bus kunnen verlaten.
Het is een gebrek aan zelfkennis want ze vormen een muur die net zo moeilijk beklommen kan worden als de Grote Muur van China! De kleine donkere Filipino is er snel klaar mee en verteld ze dat ze verder de bus in moeten. De groep lichamen splijt uit elkaar als de rode zee. Een groep loopt naar de achterkant en de andere groep loopt naar de voorkant van de bus. Nu kunnen wij, en de rest van de passagiers die nog in de brandende zon op het beton staan, ook instappen.
De bus stopt helemaal aan het begin van Terminal 3. Het is dus een heel stuk lopen met de zes heupwiegende nijlpaarden voor ons. Zij stappen op de travelator en ik loop die eerste honderd meter wel om een flinke voorsprong te nemen op de slingerende bewegende hindernissen. Wij zijn als tweede bij band nummer 7 om onze koffers op te halen. Helaas duurt dat ook weer veel langer dan verwacht!
Eindelijk aangekomen bij de balie voor de hotels blijkt onze taxichauffeur te zijn verdwenen. Hij was het wachten op ons waarschijnlijk ook zat! Gelukkig kunnen ze hem per telefoon weer bereiken en een kwartiertje later worstelt de taxi zich door het kruipende en krioelende verkeer van Manilla.
Ik zeg een paar keer in mijzelf: ‘Welkom in Manilla!’, of het heeft geholpen weet ik niet!
Na al die vertragingen bij elkaar opgeteld stappen we om kwart over vijf het hotel binnen. Het is alsof we na drie jaar weer thuis komen. We weten de weg en het is niet druk aan de receptie. Het enige nadeel van laat arriveren in een hotel is dat onder normale omstandigheden de beste kamers allang vergeven zijn.
Het verzoek van een hoge verdieping, om zo min als mogelijk last te hebben van het luide verkeer ’s nachts, kan bijna niet worden gehonoreerd. Ze hebben een kleinere kamer op de zevende verdieping of een kamer zonder ramen op de negende verdieping. Dan moet het maar kamer 732 worden voor anderhalve nacht!
De Slouch Hat Hotel in Ermita is een van de weinig overgebleven klassieke monumenten in Manilla. Ik kom hier al zeventien jaar over de vloer! In vroegere tijden met de rugzak sliep ik hier ook altijd. Ik heb heel wat kamers aan de binnenkant gezien.
De bar heeft niets van zijn gezelligheid verloren maar veel van de expats, vroeger hoofdzakelijk Australiërs, hebben hun interesse in de Filipijnen verloren. Het is er nog steeds redelijk goedkoop maar de samenleving is jammer genoeg harder en gevaarlijker geworden. Zeker in de stedelijke gebieden! Troepen piepjonge bedelaars jagen op de toeristen zodra de zon is verdwenen.
Femke Halalsema uit Amsterdamrabat zou van binnen warm van blijdschap worden wanneer ze die tienduizenden kinderen en volwassenen ’s nachts in Manilla op straat onder lompen en kartonnen dozen zou zien slapen. Zo ziet het toekomstige Socialisme er uit: Iedereen arm behalve de alleswetende hoogopgeleide bestuurders!
We hopen dat het eten nog net zo goed is als drie jaar geleden. En dat is ook zo. De gegrilde varkenskarbonade met friet in plaats van aardappelpuree is nog steeds een winnaar! Lyka heeft al weken uitgekeken naar de Filipijnse specialiteit Bangus. een schoongemaakte en van de graat gehaalde vis, nog in de vel, die licht en snel wordt gefrituurd. Een mix van verse smaakmakers en een kommetje met een mix van azijn, lichte sojasaus en verse gesnipperde chilipepers maakt het compleet.
Dit zijn de maaltijden waar ik de afgelopen weken van gedroomd heb! Onze eenvoudige maar lange dag zit er eindelijk op. Nog een literfles San Miguel Pilsen op de kamer en dan de ogen dicht. Voorslapen voor de korte nacht die morgen volgt!