Zuid-Korea: Treinkaartjes kopen

Busan (So Yu Hotel) 609), zaterdag 16 mei 2026

We zijn alweer bijna twee weken in Busan en de nieuwigheid heeft plaats gemaakt voor bekendheid van de omgeving. Ik ben bekend met de buurt in het centrum en we hebben zeker al veel van deze mooie schone veilige stad gezien. Onze geplande dagbesteding start pas laat in de middag waardoor ik de ochtend vrij heb voor de voorbereiding van een reis naar een bezienswaardigheid in een andere stad. Lyka neemt wat tijd voor zichzelf en blijft op de hotelkamer.
Ik heb twee dagen geleden het kopen van treinkaartjes al onderzocht en nu Lyka en ik het eens zijn geworden ga ik vandaag de treinkaartjes kopen voor onze treinreis op 21 mei. Het is voor Nederlanders zeker vreemd dat in veel landen alleen genummerde zitplaatsen in de sneltrein via een computersysteem worden verkocht. Vol is vol! Gewoon naar het treinstation gaan en een kaartje kopen voor de volgende trein is in deze ontwikkelde wereld geen zekerheid.
Ik kan de weg naar het grote hoofdtreinstation van Busan geblinddoekt vinden dus neem ik op deze ochtend weer een andere weg. En ook vandaag ontdek ik weer nieuwe dingen. Een winkel, tenminste daar lijkt het op, met kasten waarin groente op hydrocultuur en in kunstlicht groeien. Ik blijf staan en laat het op mij inwerken. Welkom in de toekomst! Enorme wolkenkrabbers vol met deze kasten gevoed door een kleine kernreactor in de kelder wiens restwarmte ook nog wordt gebruikt om de wolkenkrabber te verwarmen?
Busan is een interessante stad met grote tegenstellingen. Niet ver van de hypermoderne hydrocultuur sta ik te genieten van een oud gebouw dat de sloopkogel heeft overleefd. Het is vooral de manier waarop het bouwwerk lijkt te zijn ontstaan fascineert mij. Het is tegen een heuvel gebouwd dus boven het maaiveld zou er eerst een niveau op waterpas moeten zijn gemaakt, of de heuvel is afgegraven om een waterpas vloer te maken, en dat ontbreekt.
Helaas kan ik het niet ontdekken maar de vraag is hoeveel verschillende niveaus er op de begane grond zijn. De opbouw bestaat uit een houten frame met daarop stukwerk op riet. Dat ik heb ik nog maar weinig gezien in Azië.
Linksaf, rechtsaf, heuveltje op, trapje af en dan kom je automatisch weer bij de beroemde “40-step stairway” van Busan. Ik ontdek weer enkele nieuwe beelden en het eerste brons is genaamd “Moeders Hart”. Het beeld symboliseert de zelfopoffering, liefde en veerkracht van moeders die hun kinderen probeerden op te voeden in extreme armoede in het begin van de jaren vijftig tijdens en net na de Koreaanse oorlog (1950-1953).
Iedere passant wrijft het kleine staande kind over zijn bolletjes waardoor het bronzen hoofdje een andere kleur heeft gekregen. Heel aanstekelijk dus wrijf ik hem ook over zijn bolletje.
Het andere monument herdenkt de historische plek waar de allereerste commerciële radio-uitzending van Zuid-Korea in november 1959 van start ging. Het was een zender die het Christelijke geloof verspreide. Het monument draagt de naam “Future Hope MBC”. Het is de start van een nieuwe periode in een land dat verscheurd werd door een verschrikkelijke oorlog die officieel nog steeds niet is beëindigt.
Het gepolijste roestvast staal is een ideale plaats om een zelfportret te maken met de hoogbouw van Busan op de achtergrond.
In de buurt van het belangrijkste treinstation van Busan zijn er vanzelfsprekend veel hotels te vinden. Ik heb verschillende hotel websites bezocht omdat we al bijna zeker weten dat we hier nog wel een keertje terug komen. Ik herken enkele namen van de hotels die ik op de gevel lees maar de eerste indrukken zijn niet echt inspirerend. Of ze lijken mij te groot, en te hoog, of er moeten veel kamers zonder ramen zijn. En dat wil ik absoluut niet, ik moeten kunnen ventileren en ik wil daglicht in de kamer hebben. Voorlopig houden we het op hotels in de buurt van het So Yu Hotel.
Op deze ochtend benader ik het enorme treinstation van een andere kant en ik ben opnieuw onder de indruk van de architectuur. Maar wat nog indrukwekkender is is de rust om kwart voor twaalf. Waar is iedereen?
Er woonde in 2005 ongeveer 3.678.551 mensen in Busan, dat is meer dan Amsterdam, Rotterdam en Utrecht bij elkaar! In die steden is het rond de middag spitsuur en kun je over de koppen lopen!
Ik neem de eerste ingang die ik passeer en opnieuw ben ik positief verrast. Het is geen Hoog Catharijne vol met winkels waar consumptie goederen worden verkocht waar niemand iets aan heeft. Ik sta op een galerij met kleine restaurantjes en winkeltjes voor laatste aankopen die (trein)reizigers misschien nodig hebben of thuis zijn vergeten.
Een reclame voor een van de gerechten achter het raam van een restaurant trekt mij aan. “Eieren in de Hel”, zou dat een pittig Koreaans ontbijt kunnen zijn? Mijn fantasie slaat op hol en ik hoop dat Lyka dit ontbijt wel ziet zitten voordat we de trein naar Jinju nemen.
Nog even naar het krakend helder openbare gratis toilet en dan een verdieping hoger om de treinkaartjes te kopen. Mijn geheugen laat mij niet in de steek en tien minuten later sta ik met de vier treinkaartjes in de hand, ₩ 53.200 (€ 32,65) met de Korail-KTX naar Jinju en terug, een treinreis van iets meer dan vier uur retour reis voor twee personen, niet natuurlijk een koopje!
We gaan het Pavilion of Floating Lights in Jinju bezoeken!