Thailand: De laatste rit in een Japanse trein

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 502), donderdag 29 februari 2024

Wanneer ik voor de tweede keer het bed verlaat om te gaan pissen tik ik voor de zekerheid op het beeldscherm van mijn iPhone. 05:45 verschijnt er op het beeldscherm en het is mij meteen duidelijk dat het geen nut meer heeft om terug naar bed te gaan. Ik doe snel een “Lorre Dana” om zo geen geluid te maken op de gang. De gipswanden zijn erg dun en ik vraag me af of er wel steenwol tussen zit.
Het licht in onze hotelkamer gaat aan en ik kijk naar de zeven lege bierblikken op de grond naast de afvalemmer terwijl ik zachtjes met mijn hoofd schud. Het is eigenlijk teveel op de avond voor een reisdag. Maar het was een gezellige avond en een mooi afscheid van Osaka. Ik schud Lyka voorzichtig aan haar schouder en gelukkig is ze meteen wakker en ook nog eens in een goed humeur. Mooier en voorspoediger kan deze reisdag niet beginnen. Ons bezoek aan Japan zit er alweer op, de vier weken zijn voorbij gevlogen en veel indrukken zijn nog niet verwerkt tot herinneringen. Gelukkig hebben we daar voldoende foto’s voor.
Zodra de koffie gezet is beginnen we aan het inpakken. Eigenlijk moet ik zeggen dat we het inpakken afmaken, we hebben gisteren al het een en ander in de verschillende koffers gelegd. Het reizen met vier koffers heeft zijn voordelen. Het zou zo maar kunnen dat het einde van het tijdperk “reizen met de rugzak” is aangebroken. Dat zijn de kleine dingen die we na thuiskomst maar eens goed moeten evalueren. Nu ik niet meer de jongste ben en toch wel van wat comfort hou is een koffer waarschijnlijk gemakkelijker.
Een slokje hete koffie en bepalen wat er in welke koffer verdwijnt. Om ongeveer tien voor half zeven zijn we klaar met het inpakken en smeer ik de overgebleven vier witte boterhammen met boter en beleg die ruim met de ham en de kaas die ook nog in de koelkast ligt. Geld besparen is geen schande! Nog een laatste keer door de kamer rondkijken en we zijn honderd procent zeker niets vergeten.
We laten de sleutel van de kamer in de deur zitten zoals we met Ken hebben afgesproken. Het boodschappenmandje met de handdoeken en de Japanse 110 Volt opladers staat op het bed. De lift is klein dus loop ik voor de laatste keer de trap van het Cote House af naar de begane grond terwijl Lyka met de vier koffers met de lift afdaalt.
Nog voor zes uur staan we op het perron van “Sakuragawa Metrostation” op de eerste trein te wachten. Osaka slaapt nog en de dienstregeling voor de ochtendspits moet nog op gang komen. Voor 190 yen per persoon stappen we twee minuten later uit op het enorme “Namba treinstation”. Een knooppunt van verschillende spoorwegen, met verschillende spoorwegmaatschappijen, en de Osaka Metro.
Hier beginnen de eerste kleine ongemakken. We hebben beide een kleine rolkoffer voor in de cabine en een grote koffer voor in de buik van het beest. Met mijn slechte schouder is dat niet gemakkelijk omdat de liften niet altijd gemakkelijk te vinden zijn. Dan maar met alle koffers de roltrappen op. We overleven het wel maar gemakkelijk is anders.
Ondertussen zijn we wel gewend aan de kaartjesautomaten en voor 970 yen (€ 6,10) per persoon zitten we een uur in de stoptrein naar het “Kansai International Airport”. Voor slechts 500 yen (€ 3,10) meer kunnen we ook de super de luxe “Nankai Airport Express” nemen. Helaas vertrekt die twintig minuten later en komt drie minuten later dan onze gewone Nankai “Limited Express” aan. Dat is het extra geld niet waard, misschien een volgende keer.
De enorm grote liften op de de Kansai luchthaven maken het de passagiers een stuk gemakkelijker dan de lange roltrappen op het treinstation. Alleen zijn er vandaag de dag nog steeds passagiers die naar beneden moeten maar meteen instappen zodra de deuren van de lift zich openen, ook wanneer de lift nog omhoog gaat! De koffers zijn we veertig minuten later kwijt en we zien hoe onze koffers enkele speciale labels krijgen omdat we een zeer korte overstap tijd hebben in Manilla.
We worden gecontroleerd of onze handbagage wel in orde is en deze keer kunnen we onze schoenen aanhouden en mag de MacBook in de koffer blijven. Het kan dus wel! We volgen de stroom passagiers naar de immigratie en ik moet even een korte zijstap maken om mijn paspoort te laten scannen omdat ik een “Tax Free” aankoop heb gedaan in een warenhuis. Twaalf ogen houden me goed in de gaten vanachter een balie aan het einde van de rij paspoortscanners voor Tax Free aankopen. Er wordt gebaart dat ik door mag lopen en zo stap ik naar de volgende scanner toe om mijn paspoort voor mijn vertrek door de immigratie te laten scannen.
Het is even tobben omdat de camera mijn gezicht niet goed kan vergelijken met de pasfoto in mijn paspoort. Na twee pogingen gaat het allemaal het goed en ik heb officieel Japan verlaten, zonder een stempel in mijn paspoort. Bij Lyka wil het vergelijken maar niet lukken en zij wordt naar een lange rij wachtenden gedirigeerd om haar paspoort door een beambte van vlees en bloed te laten afstempelen.
Ook op de luchthaven Osaka-Kansai zijn de “Tax Free Shops” niet echt goedkoop te noemen. Dat is bijna nergens meer in de wereld omdat die belastingvrije winkels zijn toegevoegd aan het verdienmodel. “Osaka-Kansai” is een mooie luchthaven maar bij de verschillende toiletten staan lange wachtrijen, er zijn te weinig toiletten bij de gates.
Alles gaat gemoedelijker in Japan en ook mijn verzoek om wat extra hulp om aan boord te gaan wordt zonder enige weerstand gehonoreerd. We zijn weer als eerste aan boord van de Airbus A321-200 en omdat ik gisteren tijdens het internet inchecken een trucje heb uitgevoerd zitten we de ruim vier uur van Osaka-Kansai naar Manilla prinsheerlijk met z’n tweeën op drie stoelen!
Wat valt er over een een vlucht van ruim vier uur gevolgd door een korte overstap en nog een vlucht van bijna drieënhalf uur te vertellen? Bitter weinig, ik kijk naar de film “Killers of the Flower Moon” en lees in “Moby Dick”. Gelukkig blijft de pijn in mijn rechterbeen voor een langere tijd weg omdat ik regelmatig kan gaan verzitten en mijn been strekken of een andere positie laat innemen.
Het eten onderbreekt het kijken naar de film en het lezen. De maaltijden zijn precies zoals we gewend zijn in de aluminium pijpen en ik zet er nog steeds vraagtekens bij hoe het mogelijk is dat je in veel Aziatische landen heerlijke magnetron maaltijden bij elke kleine supermarkt kan kopen maar dat het eten in het vliegtuig nog steeds achterblijft in hoeveelheid en kwaliteit. Smaak verandert wanneer de luchtdruk verandert! Maar dan toch, het blijft een raadsel.
Dan is er eigenlijk nog maar een ding waar ik gelijk na het eten in het vliegtuig aan moest denken. Tijdens het gebruik van het minuscule toilet achter in het vliegtuig, twee toiletten voor ruim 150 passagiers is ook aan de dunne kant. In een ver verleden, toen we de bouwplaatsen in de randstad frequent bezochten, waren warme toiletbrillen op de toiletten in de keten de norm. Een rilling ging er door je heen wanneer je plaats nam op een toiletbril die je voorganger persoonlijk had voorverwarmd.
In Japan kwam dat gevoel voor enkele momenten terug gevolgd door een acceptatie van het comfort van de voorverwarmde toiletbril! En nu in het vliegtuig schrik ik me kapot wanneer ik neer zijg op een ijskoude zitting als afscheid van een geciviliseerde en goed georganiseerde oosterse samenleving. Lyka en ik hebben het er al samen uitgebreid over gehad! Wanneer we weer in Nederland zijn ga ik een Japanse toiletbril plaatsen op ons eigen toilet. Er gaat niets boven een warme toiletbril en een verfrissende lauwe straal water om je achterste te reinigen! Alleen nog even droog deppen met een stukje toiletpapier. Misschien zijn washandjes wel gemakkelijker en beter voor het milieu en de portemonnee?
Eenmaal in Bangkok staan we, nadat we zonder problemen de immigratie zijn gepasseerd, aan bagageband 21 te wachten op onze twee koffers. Dit is zonder enige twijfel het meest stressvolle moment van elke verplaatsing. We hebben het nu al twee keer meegemaakt dat onze koffers niet tevoorschijn kwamen en ondanks dat het ook twee keer allemaal weer is goedgekomen blijft het wachten op je bagage heel erg stressvol.

We slaken tegelijk een kreet van opluchting wanneer de zwarte koffer met het rode plakband als eerste uit de catacomben verschijnt. Een vriendelijke jonge sterke gozer plukt de koffer voor me van de band. Niet veel later verschijnt de lichtblauwe koffer en ook die wordt door de vriendelijke gozer opgepikt en op de bagage trolley gezet. Er bestaan ook in de westerse wereld gelukkig nog beschaafde en behulpzame mensen!
Nadat ik drie ijskoude blikken “Leo Beer” bij de 7-11 heb gekocht gaan we op zoek naar onze taxi en alles is door Narin weer tot in de puntjes geregeld. Een kwartiertje later zoeven we door de duisternis van de net gevallen avond richting Pattaya. Ik sip van mijn koude biertje en glij terug in de tijd, naar Japan. Wat zijn dit toch verschrikkelijk mooie en intensieve vier weken geweest! We proberen Japan in 2025 weer te bezoeken, dan de omgeving van Tokyo!
Na een taxirit van een kleine twee uur staan we in de receptie van het ons zeer bekende “Nakorn Siam Boutique Hotel”. Onze kamer is gereed maar helaas is het niet een van de fijne kamers op de zesde verdieping waar we gewoonlijk logeren. Het is kamer 502 geworden omdat ik helaas een standaard kamer heb moeten boeken voor de komende drie weken. De Superior en de DeLuxe kamers waren allemaal volgeboekt. Het is zoals het is! We beginnen morgen aan de laatste etappe van deze fantastische winterreis.

Japan: Met de snelheid van een wervelwind

Osaka (Cote House) 406), vrijdag 23 februari 2024

We hebben al een fantastisch mooie dag achter ons en de grootste verrassing voor Lyka moet nog komen. We zijn nu op weg naar het JR-station van Kyoto en voordat we daar aankomen hebben we nog een heel bijzondere bezienswaardigheid te bezoeken. Het loopt al tegen vier uur en het wordt nu toch wel wat frisser. Ik heb ook al trek maar we moeten eerst nog mijn programma voor vandaag afwerken.
Onze laatste culturele ontmoeting is met de Higashi Hongan-ji. Het oostelijk Klooster van de “Oorspronkelijke Gelofte” is een van de twee belangrijkste afdelingen van Jōdo Shinshū in Japan en daarbuiten.
Als eerste staan voor de Chokushimon, de Chrysanten Poort die werd gebruikt door het personeel en de boodschappers uit alle hoeken van Japan. Het is een eeuwenoud indrukwekkend houten bouwwerk.
Was het eerste houten bouwwerk al imposant dan wordt het teniet gedaan door het volgende bouwwerk. De Sanmon van Higashi Hongan-ji, de hoofdpoort van het klooster is van een onbeschrijfbare schoonheid en een groot heiligdom binnen de Japanse cultuur.
De poort geeft toegang tot het enorme binnenterrein van het Higashi Hongan-ji klooster. Higashi Hongan-ji werd in 1602 gesticht door de shōgun Tokugawa Ieyasu toen hij de sekte in tweeën splitste (Nishi Honganji was de andere) om haar macht te verminderen. De tempel werd voor het eerst op zijn huidige locatie gebouwd in 1658. Ik laat de data op mij inwerken en vraag me af waar in Nederland ik monumentale bouwwerken van deze culturele waarde en data kan vinden.
In het midden staat de Goei-dō, waar een beeld van Shinran is gehuisvest. Een houten bouwwerk dat de adem uit je longen zuigt. De hal is een van de grootste houten constructies ter wereld, met een lengte van 76 meter, een breedte van 58 meter en een hoogte van 38 meter. De huidige hal werd gebouwd in 1895!
Ik wordt een beetje verdrietig omdat ik het kloostercomplex met haar mooie houten gebouwen tijdens dit bezoek niet helemaal kan bezichtigen en onderzoeken. We moeten proberen om nog een dag te vinden om hier terug te komen. Ik weet in mijn achterhoofd dat het moeilijk zal worden omdat het einde van ons mooie verblijf in Japan met rasse schreden dichterbij komt.
Mijn nieuwsgierigheid drijft mij naar binnen in het hoofdgebouw. Lyka heeft geen zin om haar sportschoenen uit te trekken dus betreed ik de indrukwekkende gebedshal van de Higashi Hongan-ji alleen. De kolommen die de zware houten constructie dragen zijn gemaakt uit een enkele stam van een ongetwijfeld speciale den die alleen in Japan voorkomt. Het is de eenvoud in het kwartdraad die de schoonheid van die bouwwerk draagt.
Ongelikte toeristen maken foto’s van de lokale bevolking die in gesprek zijn met de hogere geesten. Zelf maak ik ook die foto’s maar met een hart vol met respect omdat mijn gevoel tegenwoordig ook sterk naar die filosofie neigt. In mij groeit een mix van het Boeddhisme, Hindoeïsme en nu ook het Taoïsme, Zen en het Shintoïsme.
De op de Tatame matten geknielde Japanners houden zich aan strenge regels van respect en waardering. Voor een moment wordt ik een van hen en betuig mijn respect aan de Boeddha achter de met rijstpapier beplakte deuren.
Ik Ik zweef over de tatami matten van natuurlijke vezels en wordt niet opgemerkt door de mensen om mij heen. Het is bijna vier uur en twee in zwart geklede monniken schuiven de met rijstpapier beklede deuren dicht. Het gaat geruisloos! Zoals het lawaai van een slak op de vlucht voor een roofdier.
Vanaf de veranda ontdek ik een bronzen beeld met een dak erboven. Het is helaas al vier uur geweest en we moeten nu echt naar het station om de trein terug naar Osaka te nemen!
Het bronzen beeld is een zogenaamde Drakenfontein. Uit zijn bek spuit schoon grondwater dat gebruikt wordt om de handen van de gelovigen te reinigen. Het is het afscheid van ons korte bezoek aan het Higashi Hongan-ji klooster.
Op een stenen brug over een smalle gracht neem ik een foto van Lyka met het oude en het moderne Japan in een foto. De gebouwen van het Higashi Hongan-ji klooster en de Nidec Kyoto Tower in de verte.
Achter de Nidec Kyoto Tower ligt ons laatste doel in Kyoto voor vandaag. We gaan nu op weg naar een verrassing voor Lyka die ik de hele dag voor haar heb moeten verbergen.
De Nidec Kyoto Tower een onderdeel van een gebouw waarin ook een hotel is gevestigd. Het is een van die dingen die mij niet echt trekken. Betalen om de hoogte in te gaan om naar de stad onder je te kijken is niet echt bijzonder. Wel wanneer het bouwwerk zelf een bijzonder bouwwerk is. Taipei 101 is daar een schoolvoorbeeld voorbeeld van.
Voor de toegang van het JR-Kyoto Station dwalen mijn gedachten af naar 2009. Toen stond ik hier met mijn goede vriend Tettje van Malsen. Ik herinner mij de Pachinko speelhal en het sushi restaurant met de lopende band aan de achterkant van het station. Helaas kunnen we daar niet gaan eten omdat ons budget het niet toelaat.
De problemen met de Bastiaanse/Heijnen van nummer 13 worden met de dag groter. Een appartement kopen en gedwongen lid zijn van een VvE, vergeet het maar! Het is een onuitputtelijke bron van ellende.
Ik geniet voor een moment van mijn herinneringen en ik ben dankbaar dat ik al zoveel heb mogen ervaren en zoveel heb mogen zien in Azië. Het treinstation is een architectonisch kunstwerk dat ondenkbaar is in de snel veranderende westerse wereld. Dan wordt ik een beetje bedroefd omdat de wereld waarin ik ben opgegroeid niet meer bestaat omdat ze is overwoekerd door invasieve exoten.
Ik volg Lyka gedwee omdat ze tegenwoordig vaak het initiatief neemt en daarmee mij veel werk uit handen neemt. We moeten rechtdoor omdat Lyka denkt dat we met Japan Rail richting Osaka gaan. Ze is meer dan verbaasd wanneer ik linksaf sla. Ze kijkt mij aan vol ongeloof. Het duurt niet lang totdat het kwartje is gevallen!
Het kopen van kaartjes voor de Shinkansen is moeilijker dan ik had verwacht. Er zijn heel veel verschillende keuzes voor de manier waarop je in de Shinkansen reist. Er zijn ook verschillende klasse, daarnaast kun je kiezen voor een gereserveerde zitplaats of zelf een onbezette stoel vinden in de 25 meter lange wagons voor de niet gereserveerde stoelen. Al die keuzes hebben verschillende prijzen. Ik moet dus goed opletten voordat ik mijn Wise kaart in de automaat steek om af te rekenen!
De gedachte aan de Shinkansen brengt me naar de trein die ik als kind zag in een boek of magazine. Een trein die sneller kon dan alle treinen die in Europa en Amerika reden! De Shinkansen Series 0 is voor elke spoorfanaat de ultieme geboorte van de hoge snelheidstrein. Het is de wilde schoonheid van de eenvoud!
Net als vijftien jaar geleden is het bijna geruisloos binnenrijden van een Shinkansen N700-serie een onvergetelijke ervaring. De hoge snelheidstrein is het toppunt van techniek in het kwadraat. Net als vroeger de Japanse mini elektronica van Sony en de huidige horloges van Seiko en Casio.
Op een ander perron staat een Shinkansen N700-serie te wachten op haar vertrek. Ik gebruik de vrouwelijke vorm omdat de schoonheid alleen kan worden vergeleken met een vrouwenlichaam. Strak en rond in een oogverblindende combinatie.
Onze niet gereserveerde zitplaatsen hebben een groot voordeel ten opzichte van de gereserveerde zitplaatsen. Wij zijn niet aan een specifieke trein verbonden met haar vertrektijd! Zolang we maar vandaag met de trein reizen. De Shinkansen N700-serie treinen blijven aankomen en vertrekken. Elke zes minuten vertrekt er een Shinkansen N700-serie naar Osaka en een naar Tokio vanuit Kyoto!
‘Nog een, dan gaan we!’, lacht Lyka me toe.
Het niet gereserveerde treinstel is zo goed als leeg! Dat kan ook niet anders wanneer er tien tot twaalf treinen in een uur vertrekken naar je bestemming. Waarom zou je de ruim 500 kilometer gaan vliegen?
Japan is ook niet bekend met korting, reispassen of andere vormen van besparing op de ritprijs. Het gaat strikt op treinsoort, Nozomi, Hikari of Kodama. Daarna met een gereserveerde zitplaats of een niet gereserveerde zitplaats, de prijs staat vast en is voor iedere passagier hetzelfde!
Voor ¥ 1.450 (€ 9,35) per persoon is het een bijzondere afsluiting van deze lange mooie dag in Kyoto. Ik moet nog even naar het toilet. Kijk eens goed? Denk nu aan het laatste toilet dat je in Nederland in de trein of op een station hebt bezocht?
We glijden met de snelheid van een wervelwind, 228 Km/u, over de stalen rails door het Japanse landschap. De veertig kilometer tussen Kyoto en Osaka zijn binnen veertien minuten afgelegd. Het is een bijzondere ervaring!
Nu nog een half uurtje in de metro en we zijn terug in Cote House.
Ons budget voor vandaag is ruimschoots uitgegeven. We lopen ook tegen de grenzen aan van ons totale budget dus kiezen we voor een eenvoudige avondmaaltijd. Er is voldoende keuze in de Life Supermarkt. Vandaag wordt het diepvries! In de kleine gemeenschappelijke keuken van het Cote House bak ik eerst gyoza gevuld met varkensvlees, natuurlijk drink er een koud biertje bij.
De diepvries Fugetsu yakisoba aangevuld met verse groenten is een succes. Voor nog geen zes euro hebben we heerlijk zitten eten. We zijn het er samen snel over eens, we gaan het een paar dagen rustig aan doen.

Japan: Groot, groter, grootst…

Osaka (Cote House) 406), vrijdag 23 februari 2024

Na de delicate pruimenbloesem gaan we verder naar de volgende attractie in Kyoto en deze is van een afmeting die ons doet duizelen. Waar Japan voor velen bekend is geworden met delicate elektronica die elk jaar steeds kleiner werd gaan we nu naar een keizerlijk onderkomen van astronomische afmetingen dat nog steeds wordt gebruikt als keizerlijk onderkomen wanneer de keizerlijke familie in Kyoto verblijft!
Er vallen af en toe nog dikke druppels uit de wolken maar gelukkig is het het grootste gedeelte van de tijd droog. Japan is het land van de verkoop automaten en met enige verbazing sta ik naar een automaat staren die vers vlees bevat! Kun je je het voorstellen dat je bij de slager een pondje speklappen uit de automaat trekt? Vreemde mensen die Japanners!
We zijn dus op weg naar de “Kyoto Gyoen National Garden”. Een grote groene rechthoek midden in het centrum van Kyoto. Nu ik dit verhaal aan het schrijven ben haal ik de afmetingen op van Google Maps en die afmetingen zijn werkelijk duizelingwekkend.

• De rechthoek van de “Kyoto Gyoen National Garden” is ongeveer 760 bij 2650 meter.
• Dat is, ook ongeveer, 2.014.000 vierkante meter!
• Om dat in een begrijpelijk beeld om te zetten: Meer dan 260 voetbalvelden groot!

Over de waarde van de grond in het midden van het centrum wil ik niet beginnen want in Japan hebben ze gelukkig nog wel respect voor de keizer, zijn voorouders en nakomelingen. Niemand klaagt over zijn vermogen.
Ik hoop dat deze foto voldoende zegt over de omvang en afmetingen waar we mee te maken krijgen in de “Kyoto Gyoen National Garden” waar het “Kyoto Keizerlijk Paleis” zich bevind. Dit is een onbewerkte foto! Het is hier onvoorstelbaar ruim, schoon en er is geen andere levende ziel te zien.
Voordat we het keizerlijk paleis bezoeken neem ik eerst nog een foto van de vele poorten die in de buitenste muur van het paleis zitten. Dit is de “Gishu-mon Gate”. Het mag duidelijk zijn dat er serieus werk van is gemaakt om de keizer te behagen en te beschermen.
De toegang is gratis voor deze attractie. Nadat we een kleine poort speciaal voor toeristen/bezoekers zijn gepasseerd wordt ons meteen in niet mis te verstane woorden duidelijk gemaakt dat we hier absoluut geen foto’s mogen maken van de complexe systemen die het keizerlijk paleis bewaken. Dit kleine stukje erf van het paleis is belangrijk voor de veiligheid van de keizerlijke familie. We worden gescreend met behulp van een dozijn camera’s die om ons heen zijn opgehangen. Privacy wetgeving? Waarschijnlijk niet! Hoeveel Japanners zitten ons nu te bekijken, en hoeveel systemen doorzoeken data bestanden op onze gezichten, op zoek naar aanwijzingen dat we iets slechts in ons hoofd hebben?
We passeren de eerste controle zonder problemen. De man in een uniform kijkt mij doordringend in de ogen. Hij speurt in mijn gedachten naar mogelijke slechte bedoelingen. Dan krijgen we een pamflet in het Engels waar de regels voor ons bezoek aan het keizerlijke paleis duidelijk zijn vermeld. Het is ons duidelijk wat we mogen maar nog duidelijker wat we niet mogen doen tijdens de gecontroleerde rondleiding.
Van de volgende bewaker krijgen we gekleurde geplastificeerde labels aan een lint om de nek gehangen om ons ook op afstand duidelijk zichtbaar te maken tot welke groep we behoren. Elke groep, met een steeds wisselende kleur, bestaat uit een vastgesteld aantal deelnemers en daar word absoluut niet van afgeweken! De labels zijn genummerd en bij het verlaten zullen ongetwijfeld alle labels opnieuw worden gecontroleerd of de groep nog compleet is.
De rondleiding, onder de strenge ogen van een gids, begint pas wanneer alle gekleurde geplastificeerde labels om de nek van een persoon zijn gehangen. Strenge regels en veel protocol, welkom in de georganiseerde wereld van Japan. Hier is niets aan het toeval overgelaten.
De gids geeft het signaal dat de groep compleet is en als een kudde schapen worden we door de herder, de gids, door de eerste poort over een enorme met grind bedekte binnenplaatsen geleid. Ik loop voor een enkel moment voor de gids uit om zo min mogelijk mensen in mijn foto’s te hebben. Het duurt niet lang voordat de gids mij vriendelijk, autoritair en duidelijke voor de andere bezoekers berispt. We moeten allemaal achter de gids blijven en luisteren naar wat hij in het Chinees, Japans en slecht Engels heeft te vertellen.
Vanaf dit punt kunnen de foto’s bewerkt zijn met “kunstmatige intelligentie” om de andere schapen van de kudde, inclusief de gids, te laten verdwijnen. Lyka loopt hier met ongeveer tien andere schapen! “Adobe Lightroom” wordt met elke update beter en is een goed stuk gereedschap voor elke fotograaf die zichzelf een beetje serieus neemt!
Lyka loopt hier voor de “Shin-Mikurumayose (New Carriage Porch)” langs.
We lopen achter de gids aan van binnenplaats naar binnenplaats. De ene binnenplaats nog groter dan de ander en elke poort die we passeren is een poortgebouw met een eigen naam. Deze rode poort met witte muren heet “Ueki-mon (Right Gate)”. De enorme leegte om ons heen laat een diepe indruk achter. Ik vraag me af waarom alles zo enorm groot en leeg is. Waarom deze enorme open binnenplaatsen? Er zijn ook enkele kleinere poorten in de muur die ongetwijfeld door de bewakers en het personeel worden gebruikt.
De “Kenrei-mon Gate (gate for Emperor)” is een van de belangrijkste poorten in de buitenste muur. De naam van de poort zegt genoeg en wat de gids allemaal in slecht Engels sputtert kan me op dit moment niet meer boeien. Voor mij lijkt het tot nu toe op een rondleiding langs de poorten van het keizerlijk paleis. Het is niet oninteressant maar het is ook niet wat we hebben verwacht.
Er wordt ons een blik gegund op een van de paleizen binnen de hoge muren van het “Kyoto Gyoen National Garden” complex. Vanaf een afstand kijken we naar een enorm houten paviljoen in traditionele Japanse architectuur omringt door een perfect geharkte Japanse tuin van een fijn lichtgrijs grind.
Nu valt het kwartje! Wat we tot nu toe gezien hebben heeft geen enkele blinde hoek waar een persoon die kwaad in de geest heeft zich kan verschuilen. Elke verstoring van het perfect geharkte grind verraad een indringer die iets mogelijk iets kwaads in de zin heeft. Eenvoudig maar doeltreffend!
Een detail van een kozijn met twee draaideuren, vergeet niet dat draaideuren speciaal waren in het oude Japan, schuifdeuren waren en zijn nog steeds de norm. Het “Shunkoden (Imperial Sanctuary)” is dan weer een architectonische parel met veel goud op donker hout in een perfecte omgeving.
Ook bij het “Seiryoden (Inner Palace)” moeten we op afstand blijven. In een hoekje, omringt door een afscheiding van stalen posten met een touw ertussen gespannen, van een andere perfect geharkte grind tuin mogen we enkele minuten genieten van de historie van Kyoto.
De enorme houten paviljoens zijn erg indrukwekkend maar de details van het “Seiryoden (Inner Palace)” zijn nog indrukwekkender.
Een eindeloze reeks paleizen en tuinen, allemaal met exotische poëtische namen, trekken aan ons voorbij terwijl onze interesse met elke stap verder afneemt en we eigenlijk zo snel als mogelijk naar de uitgang willen. Helaas kan dat niet want de kudde is in zijn geheel vertrokken en moet ook weer compleet aan de uitgang worden afgeleverd. Er mag niemand ontbreken!
Ik verdiep me in de details van de paleizen. In mijn visioenen zie ik de Japanse werklieden gepassioneerd en vereerd bouwen aan het paleis voor de hooggeëerde keizer en zijn gezin. Duizelingwekkende mooie details in deze eeuwenoude houten gebouwen.
Een brug over een langzaam stromende beek en een lange galerij zonder enig meubelstuk. Nergens een donker hoekje om je te verstoppen. Hier is echt over alles nagedacht in een ver verleden. De kudde begint stilletjes te morren en de gids ontvangt de signalen dat we er genoeg van krijgen. Het was interessant maar we hebben er langzamerhand allemaal genoeg van.
Met elke stap komen we dichterbij de uitgang. Vanzelfsprekend komen we ook hier weer de bloeiende “Ume”, de pruimenbloesem, tegen. De pruimenbloesem geeft wat kleur aan het einde van ons bezoek aan het keizerlijk paleis van Kyoto.
Een dik aangeklede bewaker, inclusief mondkapje, klopt me op de schouder en ik heb eerst geen enkel idee welke regel ik heb overtreden.
Hij wijst naar mijn blote kuiten en zegt: ‘Winter in Kyoto en jij draagt een korte broek!’, gevolgd door een bulderende rollende lach.
Ik kijk hem recht in de ogen en wacht een moment met mijn antwoord om de spanning een beetje op te voeren.
Terwijl ik met mijn gebalde vuist op mijn borst klop, op de plaats waar mijn hart zit, antwoord ik resoluut: ‘Samoerai!’
Hij kan zijn oren niet geloven en trots steekt hij twee duimen op. Hij is zichtbaar trots dat een buitenlander binding heeft met de cultuur van zijn Japan.
Het laatste paviljoen dat we tijdens deze rondleiding passeren is het "Omima (Palace for Rites and Rituals)”. Dit paviljoen is zeer speciaal omdat dit het enige gebouw is waar we kunst in de vorm van wandschilderingen hebben gezien.
Onze rondleiding zit er op en voor de dagploeg van de bewakers zit het werk er ook op. Het is bijna half vier en het is tijd om naar het treinstation van Kyoto te gaan. We hebben nog zeker een uur en een kwartier met de trein te gaan en dan nog een stukje te lopen voordat we in het hotel zijn. Het was in ieder geval een mooie en informatieve dag in Kyoto.