Zuid-Korea: Naar de top op 387 meter

Busan (So Yu Hotel) 609), zondag 10 mei 2026

Toen wij vanmorgen het hotel uitstapten had ik nooit kunnen bedenken dat onze eerste zondag in Busan twee verhalen zou opleveren.
Vanaf de Bokcheonsa Temple gaat het pad naar de top van Mt. Bongnae meteen steil omhoog. We weten dat de top op 387 meter ligt maar we hebben in het verleden hogere heuvels beklommen. Er staat een lichte bries van zee en de temperatuur stijgt langzaam zonder onaangenaam te worden. Er lopen verschillende paden naar de top maar wij hebben voor dit pad gekozen omdat we de Bokcheonsa Temple niet wilde missen. En het bezoek aan de eeuwenoude tempel bleek de moeite waard.
De touwen reling langs het pad blijft tot aan de top. Het is duidelijk dat dit een belangrijk pad is om op de top te komen. Het schrijven over de beklimming van de heuvel is als het schrijven over het drogen van verf. Er gebeurt wat maar je kan er geen zinnig woord over bedenken.
We hebben er veertig minuten over gedaan om op de top te komen. Eerlijk gezegd zijn we beiden verbaasd dat het zo gemakkelijk is gegaan. Ik voel mijn benen wel maar ik kan niet zeggen dat ze slecht aanvoelen. Mijn zesenzestig jaar oude kuiten en dijen werken nog prima in deze mooie rustige omgeving!
De beloning voor onze klim naar de top van Mt. Bongnae zijn oogverblindende vergezichten over de wijd verspreide havenstad Busan. Wat ons op de top meteen opvalt is het ontbreken van jongeren. Alle mensen op het uitkijkplatform van Mt. Bongnae zijn oud of nog ouder. Lyka is zonder enige twijfel de jongste persoon op deze zondagmiddag. Waar zijn die Koreaanse jongeren dan toch?
Het is bijna half een en we beseffen dat we de lunch vandaag noodgedwongen moeten overslaan. Het lange verblijf in de Bokcheonsa Temple heeft ons tijdschema aardig in de war geschopt. Gelukkig hebben we voor noodgevallen altijd een paar koekjes als energie opkikker in de heuptas. Onze watervoorraad is pas halverwege dus dat is voldoende om weer op zeeniveau te komen.
Genietend van het voorjaarszonnetje volg ik Lyka die creatief losgaat met de koekjes voordat ze in onze magen verdwijnen. Ik ben trots op mijn vrouw dat ik ze heb kunnen motiveren om andere foto’s te maken dan alleen van zichzelf. Vaak zie ik wat over het hoofd of bewandel een andere route dan Lyka. Zo mis ik helemaal niets meer omdat ik altijd haar foto’s nog heb. Ze maakt tegenwoordig mooie foto’s, altijd een in het landschap en een in het portret formaat. Dan zijn ze altijd bruikbaar op dit blog!
Na een korte pauze gaan we weer verder, we hopen onder aan de heuvel een plaats om te lunchen te vinden. Het uitkijkplatform gaat over in een vlonderpad dat wij blijven volgen. Het vlonderpad eindigt even onverwacht als het is begonnen. We staan nu op de ruige bodem van een echte heuvel.
We volgen het pad over de heuvelrug langs de andere toppen van de heuvel en komen bij de top van de Jabong op 387m. Het pad is nu ècht wild, ongelijk en zeker niet zonder gevaren. Voor een moment speel ik met het idee om om te keren en het veilige pad terug naar beneden te nemen.
Wat zeg je? Omkeren? Nooit van mijn leven ben ik omgekeerd voor een obstakel!
Na de top van de Sonbong op 361m begint eindelijk het afdalen. Iedere bergwandelaar weet dat afdalen moeilijker is dan stijgen. Mijn benen met de gewrichten krijgen het nu zwaar te verduren. Het remmen en steeds naar beneden stappen is zwaar voor de knieën. We praten weinig met elkaar terwijl ik af en toe mijn iPhone raadpleeg of we nog wel op het goede pad lopen.
Lyka zegt: ‘De man die dit pad heeft uitgezet wil ons vermoorden!’
Ik moet er hard om lachen omdat ik de humor er van kan inzien. Ik kom armen tekort om me vast te houden aan takken terwijl we afdalen. Mijn benen voelen aan als elastiek omdat de krachten langzaam uit mijn hele lichaam stromen. Wanneer ga ik accepteren dat mijn geest nog dingen verzint die mijn lichaam niet meer aan kan?
Lyka houdt mij goed in de gaten omdat ze bang is dat ik misschien zal struikelen en vallen. Ik heb geen haast en dat straal ik uit! Stap voor stap dalen we in stilte over de ongelijke rotsen van Mt. Bongnae af richting de zeespiegel.
Vanuit het niets verschijnt er onverwacht een breed vlak wandelpad. Ik kijk mijn ogen uit! Zit de moeilijke afdaling er op? Een oudere man dan ik, we beseffen dat beiden, spreekt mij aan.
‘Waar komt u vandaan?’, vraagt hij zachtjes in goed Engels.
‘Uit Nederland.’
‘Ohh, daar ben ik heel lang geleden geweest met mijn vrouw toen ze nog leefde. Keukenhof, heel veel mooie bloemen!’, lacht hij mij toe met veel emotie in zijn stem en lichaamshouding.
‘Hoe oud bent u?’
‘Ik ben zesenzestig!’, lach ik hem toe.
‘Ik ben negenenzeventig ik maak de wandeling over de Mt. Bongnae nog twee keer per week!’, zegt hij trots.
Daar wordt ik stil van! Zuid-Korea is een heel andere wereld dan waar ik vandaan kom. Dit is een van die momenten dat ik mezelf afvraag of ik hier in Busan oud zou willen worden. Ik hoef daar niet lang over na te denken. Japan en Zuid-Korea zijn heerlijke landen om oud te worden, helaas laat het visum systeem van beide landen bijna geen immigranten toe. De rest van je leven zal je elke drie maanden het land moeten verlaten zonder dat je zekerheid hebt dat je de volgende keer weer wordt toegelaten!
Er zijn gelukkig voldoende mogelijkheden in het verre-oosten om een goede oude dag te hebben. Rouleren tussen Thailand, Vietnam, Zuid-Korea, Japan, de Filipijnen en Maleisië zou geen probleem moeten zijn. Twaalf weken per bezoek met uitzondering van Thailand en Vietnam want daar ben je vandaag de dag maximaal zestig dagen welkom. Veilig, lekker weer en lekker eten trekken mij nog steeds aan.
Mijn telefoon geeft een geluidssignaal dat we van de wandelroute zijn afgeweken. Ik kijk vreemd om me heen omdat we nog steeds op het mooie vlakke pad lopen. Eerst maar even goed en wijs kijken! Het klopt en we keren direct om. Waar de fout staat aangegeven op het kaartje op mijn telefoon kijken we naar een olifantenpaadje tussen de dichte begroeiing. We kijken elkaar aan om te zien hoe de ander erover denkt. Eerst de route over het mooie vlakke pad nog maar eens inspecteren.
En inderdaad, het mooie vlakke pad leid ons weg van onze eindbestemming. Er zit niets anders op dan het olifantenpaadje te nemen. Het kan sowieso toch niet ver meer zijn tot aan voet van de heuvel.
Een stukje in de dichte begroeiing wordt het pad wat breder, slechter en steiler. Er komt ook weer een touw om je aan vast te houden tijdens de hachelijke afdaling. Ondertussen is Lyka ook vermoeid en loopt ze ook op elastieken benen. We houden elkaar goed in de gaten en nemen regelmatig een korte pauze omdat we morgen niet in een Koreaanse krant willen staan.
Eindelijk, daar is de bewoonde wereld! We zien een gouden beeld tussen het groen schitteren. Volgens mijn routekaart is dit de Youngseonsa Temple en zijn wij na een inspannende, maar mooie, wandeling terug in de bewoonde wereld.
We zijn niet zomaar terug in de bewoonde wereld, we zijn nu in de wereld van de Koreaanse drama series. Het eerste wat we zien is de blauwe O met het kroontje van het Huinnyeoul Observatorium. Lyka is blijer dan blij omdat ze dit herkenningspunt al vaak op TV heeft gezien.
We dachten dat de wandeling nu een stuk gemakkelijker zou worden maar de afdaling over de laatse trappen is nog een serieuze aanslag op onze kuiten en knieën.
Onder aan de trappen wacht ons het volgende herkenningspunt, de Huin-yeoul Coastal Tunnel is ook heel bekend van de TV. Het verbaasd mij niet echt dat er rijen Koreanen gedisciplineerd op hun beurt staan te wachten om onsterfelijke foto’s te maken van zichzelf en hun vrienden.
Na de foto’s van de buitenkant moeten er natuurlijk ook foto’s worden gemaakt van binnen naar buiten. Dat duurt een stuk langer omdat door AI (Artificial Intelligence) de jongeren NS (Natural Stupidity) hebben ontwikkeld. Hun door de SP (Smart Phone) verweekte hersenen kunnen eenvoudige natuurkundige verschijnselen als licht en schaduw niet meer verklaren en in hun foto’s verwerken. Gelukkig heb ik Adobe Lightroom Classic 15 op mijn MacBook Air en bewerk ik de foto’s in alle rust wanneer we terug op de hotelkamer zijn.
We bevinden ons in een heerlijke omgeving in heerlijk weer onder een staalblauwe hemel. De locatie is fotogeniek en het is geen verrassing waarom het Huinnyeoul Culture Village vaak als decor voor Koreaanse TV-series en films wordt gebruikt. Een eenvoudig dorp tegen een helling naast de zee is omgetoverd tot een iconische verzameling van bewoonde kunstwerken.
Na de afdaling langs de lange trappen volgt er helaas nog een laatste beklimming naar het Huinnyeoul Culture Village. Met elke stap op de trap komen we dichter bij het dorp. De indrukken van vandaag worden me een beetje teveel. Er is zoveel te verwerken in mijn hoofd dat ik er niet zeker meer van ben dat het als een herinnering in mijn hoofd zal worden opgeslagen. Dan wordt het slechts een moment in de tijd/ruimte theorie.
De smalle straatjes brengen rust in mijn hoofd. Ze zijn uit een tijd dat bijna iedereen te voet de wereld om zich heen betrad. Je belevingswereld was niet groter dan een paar uur wandelen in alle windrichtingen. Was het een betere wereld? Ik denk van wel! Het vervagen van grenzen, en de mogelijkheid om snel ver te reizen, heeft de wereld en de samenleving ingrijpend veranderd. Een softijsje om Lyka’s trek te stillen. Ik sla het over want ik verlang naar het einde van deze mooie dag in Korea.
Vergeet nooit, wanneer er sprake is van een noord en een zuid, of een oost en en west, met een naam van een land erachter dan is het een politieke of religieuze scheiding van een volk dat hetzelfde denkt maar gevangen zitten in de illusies van hun leiders en andere samenzwerende politici.
Zo komt er een filosofisch einde aan een fantastische mooie, maar zware, wandeling. Zeven kilometer in vier uur met enkele rustpauzes geeft duidelijk aan dat het geen gemakkelijke wandeling was. Een laatste foto van de gids voor de wandeling van vandaag en we gaan op zoek naar de bushalte voor een bus die ons terug naar Nampo zal brengen.
Ik ben blij dat we de het gebruik van de stadsbussen in Busan al na een dag in de gaten hebben. Dat zal het verplaatsen met het openbaar vervoer in Busan een stuk eenvoudiger en comfortabeler maken. Onderweg naar Nampo bespreken we de mogelijkheden om wat te gaan eten.
Het is te laat voor de lunch en te vroeg voor het diner. We zijn het er snel over eens dat het een snack gaat worden. Iedereen die Korea heeft bezocht weet dat de Gimbap, die in westerse landen een Sushirol, naar de Japanse Sushi Maki word genoemd, een heerlijke gezonde snack is. Op het bankje voor de GS 25 is het goed vertoeven met een ijskoude halve liter Cass bier erbij.
Na een stevige pauze op de hotelkamer om onze benen wat rust te geven wordt het tijd om wat te gaan eten. Ik laat aan Lyka de keuze waar ze wil gaan eten. Ze hoeft niet lang na te denken want het restaurant gedeelte van het LOTTE Gwangbok winkelcentrum ligt haar nog fris in het geheugen. Mij maakt het allemaal niets uit! Ik sta open voor alle oosterse heerlijkheden die er voor mij worden neergezet!
Nadat Lyka het restaurant, ik weet op dit moment niet of ik het wel restaurant kan noemen, heeft gekozen en wij de gerechten hebben besteld, en betaald, nemen we plaats op twee lage krukken aan een luxe counter. Het bestelde eten wordt niet geserveerd. Er ligt een klein elektronisch apparaat voor ons dat begint te trillen wanneer de bestelde gerechten klaar staan om te worden opgehaald. Ik zit om me heen te kijken terwijl Lyka een speciaal drankje, in denk een soort van thee, gaat kopen bij een andere verkoper in het restaurantgedeelte.
Er klinkt plotseling een trilling als van een vibrator voor een nijlpaard. Lyka is moe en haar benen doen zeer. Ik ben pas zesenzestig dus het is mijn taak om het dienblad met ons avondeten op te halen. Bij de eerste blik op het dienblad wordt ik helemaal warm van binnen. Bestaat er een mooier rood dan het rood van perfect gebraden rundvlees? Ik kan de geur van de kruiden op het kippenvlees niet helemaal thuis brengen maar ik heb geen enkele twijfel dat het pittiger is dan de sambal in een Chinees-Indonesisch restaurant in een Brabants dorp in Nederland.
Deze avondmaaltijd smaakt hemels. Het kost ons ₩ 17.950 (€ 10,75) voor deze twee kommen rijst met vlees en kimchi. Ik heb het gevoel dat ik op dit moment in mijn leven op de juiste plaats ben beland. Wat gaan de komende weken ons brengen? Ik heb geen idee, maar aan het eten zal het zeker niet liggen.

Zuid-Korea: Een traditie komt weer tot leven

Busan (So Yu Hotel) 609), zondag 31 mei 2026

We hadden deze wandeling al een paar weken geleden willen maken. Het is er toen niet van gekomen omdat we een andere wandeling hebben gemaakt. Gelukkig hebben we tijd over tijdens ons verblijf in Korea en het weer is uitstekend voor een ontspannen wandeling in een mooie omgeving.
Ik heb het al meerdere keren geschreven in de verhalen over ons verblijf in Korea. Busan lijkt mij nog steeds een fantastische bestemming voor een strandvakantie! Songdo Beach doet niets onder voor de stranden aan de Middellandse Zee! Ook zijn de bosbranden, en de half geklede dronken vakantiegangers, hier nog geheel onbekend. We slenteren over een lege boulevard langs het goudgele zand. Wie zou hier niet op zijn handdoek willen liggen?
Er zijn voldoende restaurants langs de boulevard om heerlijk te eten maar wat drinken op een terras is in Zuid-Korea nog volledig onbekend. De Koreanen houden van een picknick met familie en vrienden. Ze pakken dan ook flink uit met enorme kleden die vol staan met zelf meegebrachte plaatselijke lekkernijen inclusief de flesjes Soju en af en toe ook een een paar flesjes bier. Een standbeeld van de Koreaanse zanger Hyeon In heeft een prominente plaats aan de boulevard.
De iconische kabelbaan die de baai van Songdo overspand is al veel ouder dan ik had verwacht. De oorspronkelijke kabelbaan is geopend in 1964. In 1988 kwam er een einde aan de exploitatie. De reden daarvoor kan ik nergens vinden. Het heeft even geduurd maar in 2017 werd de kabelbaan in ere hersteld onder de nieuwe naam de “Busan Air Cruise”.
Een antieke gondel doet nu dienst als een versiering in een park langs de boulevard. Aan het einde van de boulevard staat een mooi staaltje moderne architectuur. Het Songdo Marine Leports Center is kubisme vermengt met diagonalen en krommen. Het is een schoolvoorbeeld voor het moderne Busan. Een heerlijke stad die je blijft verbazen en die je bezocht moet hebben.
Het “Songdo Coastal Bolle-gil Trail” is een mooie en veilige brug van verbonden vlonders langs de ruige kust van de Songdo baai. Ik kan het niet begrijpen waarom het hier op zo’n mooie zondag zo rustig is. Wanneer wij hier zouden wonen dan zou ik honderd procent zeker deze wandeling meerdere keren per week maken!
Rond een grindstrand staan er overal kleine stapeltjes platte stenen die door de bezoekers zijn opgestapeld. Natuurlijk wil Lyka ook een stapeltje maken en dat achterlaten zodat de natuur haar krachten erop kan los laten.
Het einde van de heerlijke wandeling langs de langzaam brekende golven eindigt op een enorme parkeerplaats aan de voet van het Songdo Sky Park. Het is nog geen twaalf uur en het is zeker te vroeg om terug te gaan naar het hotel. Wat zullen we gaan doen en hoe gaan we terug naar de stad? Dat zijn de vragen waar we moeizaam over overleggen. Eindeloos overleggen is niet altijd goed! Daarvan getuigen de dictators in het oude Rome die de macht kregen om zelfstandig een probleem op te lossen.
In het oude Rome was een dictator oorspronkelijk een legitieme magistraat met absolute macht, specifiek benoemd tijdens zware crises (zoals oorlog of interne onlusten). In tegenstelling tot moderne tirannen was het ambt grondwettelijk vastgelegd en strikt gebonden aan een maximale termijn van zes maanden.Soms moeten er knopen worden doorgehakt zonder dat er eindeloos gediscuteerd word.
Ik heb vandaag geen zin in eindeloos geleuter over een lunch. Instant Ramyun, heel normaal in Korea, met een dikke knakworst zou voor mij al voldoende zijn. Mijn meisje is een beetje verwend en denkt daar anders over. Ze steekt haar mening niet onder stoelen of banken. We weten dat de mogelijkheden om te lunchen in het gebouw van de kabelbaan beperkt zijn.
Bij de door dik glas beschermende gratis lift naar het gebouw van de kabelbaan nemen we een besluit. We gaan naar boven en we zien wel. Het gaat niet van harte en voor de eerste keer deze reis zit er een dikke zwarte haar in de boter. Dat heeft ook zijn charmes omdat je het altijd verwacht. Weken, of beter gezegd maanden, samen op reis kan onmogelijk zonder enige wrijving. Het is zelfs een van de mooiste ervaringen van het reizen om diep in de ziel van je reisgenoot te kunnen kijken.
Ik moet nodig en ga op zoek naar het toilet. Daar gaat een hele nieuwe wereld voor mij open. Er hangt een reclame aan de muur voor de Café Bar op het dak van het gebouw. Als gevolg van enige wrijving tijdens ons eerste bezoek aan Songdo Sky Park hebben we dit helemaal niet opgemerkt. Waarom gaan we daar niet even kijken?
Zodra de deuren van de lift zich openen gaat er een hele nieuwe wereld voor ons open. We kijken in een luxe ruimte gevuld met tafeltjes met stoelen en fauteuils met salontafeltjes. Het belangrijkste wat we zien recht voor ons is een koeling gevuld met vers gebak. Daar krijgen wij geen ruzie over! In overleg kiezen we twee verschillende gebakjes die we samen delen om van zoveel mogelijk smaken te kunnen genieten. Lyka neemt ook nog een Mocca Latte. Dat is teveel van het goede voor mij dus hou ik het bij een flesje water.
Voordat we aanvallen geniet Lyka van haar drankje en ik ben al bezig met de terugreis naar ons hotel. Ik ben er nog niet helemaal uit, er zijn drie verschillende opties, maar de gebakjes zijn hemels. De slagroom is vers, het chocolade gebak wordt afgewisseld met het regenboog gebak. Hapje na hapje genieten we van de heerlijkheden. Onverwachte heerlijkheden die ik niet lunch wil noemen maar ons wel voldoende vullen tot onze avondmaaltijd. En die wordt ook een hele bijzondere!
Het buitenterras van het Café is spectaculair te noemen. Heerlijke vergezichten over de baaien en de zee, groene heuvels en de wolkenkrabbers van Busan. Het Songdo Sky Park en de Busan Air Cruise hebben ons opnieuw verrast. Een plaats om niet te missen mocht je Busan bezoeken.
Dan volgt er nog een verrassing! Ook hier op het terras hebben de kleine prins en de vos de hoofdrol in de omgeving. Gelukkig staan er geen rijen om foto’s te kunnen maken. Lyka is meer dan blij en ik neem me voor om eens te zien of ik het boek over de kleine prins kan vinden om het te lezen. Het zal heel wat anders zijn dan de thrillers of de detectives die ik graag lees.
Nu onze neuzen weer dezelfde kant opstaan zijn we het er snel over eens dat we terug gaan naar de stad met, hoe kan het ook anders, de stadsbus. Met behulp van Google is het meer dan gemakkelijk, bus 7 of 71 zal ons terugbrengen naar Busan Depart.
Elke rit met een stadsbus is een avontuur voor mij. Ik geniet van de omgeving die aan mij voorbij trekt en de verschillen tussen de wijken die wij passeren. Soms doe ik inspiratie op om een excursie te maken naar een wijk die nooit in de toeristische brochures word genoemd. Een wijk die toch uniek kan zijn in haar omgeving en haar beleving.
Terug in de stad gaat Lyka meteen naar het hotel en ik moet nog even brood gaan halen in de supermarkt van de Lotte Mall. In de supermarkt voel ik mij ook als een vis in het water. Ik heb nu eenmaal iets met supermarkten in het buitenland omdat de plaatselijke ingrediënten mij altijd interesseren. Ik hou nu eenmaal van de eenvoudige maaltijden die de lokale bevolking ’s avonds thuis nuttigt. Anthony Bourdain is daarom een van mijn culinaire helden.
Gefascineerd kijk ik naar het aquarium met de levende paling in de supermarkt. Is het zeepaling of paling uit zoet water? Bestaat er eigenlijk wel een verschil? Kan een paling niet in zout en zoet water leven? Dat is iets dat ik maar eens moet gaan opzoeken zodra ik weer op de hotelkamer ben.
De verse sushi wordt afgeprijsd door een verlegen medewerkster van Lotte en dat is wel interessant. Ik maak een foto van de sushi en stuur die naar Lyka. De vraag of ik de sushi als snack zal meebrengen naar onze hotelkamer wordt helaas niet beantwoord. Dat zet mij voor een dilemma!
Kan ik al die sushi zelf opeten en dan ook nog genieten van de geplande avondmaaltijd? Ik ben nu eenmaal niet zo’n grote eter want ik wil niet te zwaar worden. Uiteindelijk neem ik voor die ₩ 6.900 (€ 4,00) het schaaltje verse balletjes rijst met rauwe vis en schaaldieren mee naar het hotel.
Het is bijna half vier, “Beer ‘o’ Clock”, wanneer ik de totaal verraste Lyka het bakje sushi voorzet. Ik heb geen antwoord gekregen op mijn vraag of ze sushi wilde eten en dat bericht is niet eens doorgekomen op haar iPhone. Het doet me een genoegen dat de communicatie in verre vreemde landen nog steeds niet optimaal is. Zo blijft er gelukkig nog wat meer avontuur over.
De sushi smaakt net zo goed als ze er uit ziet. Ook ontdek ik wat nieuws! De Koreaanse wasabi verschild van de Japanse wasabi. De Japanse wasabi voelt als een zalf terwijl de Koreaanse wasabi een structuur heeft met knapperige stukjes. Over de smaakverschillen kan ik weinig zeggen maar de stukjes in de Koreaanse wasabi maken het eten van de sushi tot een andere belevenis.
Het is vandaag zondag en we hebben een oude traditie niet onderhouden in Korea. Zondagavond is normaal gesproken onze Pizza avond! Ik heb meer dan een pizza restaurant in de buurt van ons hotel verkend maar waarom niet een pizza bij een restaurant waar we ook heerlijke andere gerechten kunnen bestellen? Onze eerste ervaring met Hash Restaurant in Busan was uitstekend.
Het is op deze zondagavond erg druk bij Hash restaurant waardoor we in de hal op een tafeltje moeten wachten. Ik heb al een paar biertjes gedronken op mijn vaste plaatsje voor de GS25 gemakswinkel dus heb ik een grote dorst. Laat ik het maar even vragen!
‘Eh, excuseer mij, kan ik een biertje drinken terwijl we op een tafel wachten?’
Er is meteen paniek! Een goed verstaander heeft genoeg aan een half woord. Het probleem is dat alles dat wordt geserveerd meteen aan een tafel in het restaurant moet worden gekoppeld. Dat tafelnummer kan niet meer worden gewijzigd nadat het is ingevoerd.
Ik heb niet veel overredingskracht nodig om uit te leggen dat een pul bier ook later kan worden ingevoerd. Er is maar een persoon, dus geen keten van werknemers zoals serveersters en koks, nodig. De bedrijfsleider begrijpt het meteen en enkele minuten later zit ik te genieten van mijn halve liter Terra Bier van de tap.
Tien minuten later zitten we aan tafel en heeft Lyka ook trek in een ijskoude Koreaanse versnapering. We weten al lang wat we gaan bestellen dus de menukaart geven we meteen mee terug!
Dit gerecht van gegrild varkensspek met patat, sla en roomkaas is een absolute winnaar. We halen enkele minuten later onze wenkbrauwen op wanneer de pizza wordt geserveerd. Het lijkt meer op een ovenschotel gegratineerd met kaas.
We eten graag exotisch maar het moet ècht niet te vreemd worden. De Koreaanse pizza fascineert ons. Lyka kan zich niet langer inhouden en neemt het voortouw om de pizza te slachten. Er is een bodem van een brooddeeg met daarop verse ringen ui in een tomatensaus en plakjes salami onder een dikke laag gesmolten kaas.
Er is ook een alarm in mijn hoofd afgegaan want gesmolten kaas in deze hoeveelheden zal zeker je mond verbranden wanneer het gerecht net uit de oven komt! We delen de beide gerechten en wisselen ze steeds af om zo elke keer een nieuwe smaakbeleving te ervaren. Nog maar een ijskoud biertje want het is een mooie laatste zondagavond in Busan.
Ik mag gerust stellen dat het meer dan heerlijk was. We rekenen ₩ 52.000 (€ 30,50) af in contanten, voor het eten en een handvol biertjes, omdat we nog maar enkele dagen te gaan hebben in Korea. Contant geld heeft nu voorrang op de WISE kaart. Op de terugweg naar het hotel praten we samen over de kosten van het leven in Busan. We zouden hier samen een prima leven kunnen hebben voor € 90,- per dag! We weten nu al dat we zeker terug gaan komen in Busan.