Macau: Een katholieke enclave

Macau (Sanva Hotel (218), dinsdag 6 december 2011

Als begin van de dag pleeg ik op deze eerste èchte dag in Macau al heel vroeg onderhoud aan mijn vermoeide lichaam, eerst een warme douche, en die blijkt veel beter dan ik heb verwacht. De straal is niet zo dun als ik me had voorgesteld, warm water voor een douche in de tropen is niet vanzelfsprekend. Maar in de streken waar het ’s winters erg fris kan zijn natuurlijk wel. De eerste indruk van de buitenkant van het hotel of hostel, beide namen worden door elkaar gebruikt, schept een beeld die het zeker niet verdient.
OK, het is ’s nachts luidruchtig maar daar heb je oordoppen voor. Voor de rest is het Sanva Hotel prima in orde! Harde schone bedden die goed slapen, heerlijke katoenen dekbedden en ik ruik geen mensenvet in het kussen. Zelf zou het Sanva Hotel zelfs twee sterren kunnen geven.
Maar terug naar vanochtend. De wekker is niet afgegaan omdat ik vergeten ben om de tijd te verzetten. Maar het is niet zo erg want om een uur of half acht werd ik vanzelf wakker. Lyka slaapt nog als een roosje en ik maak haar voorzichtig wakker. Dat moet wel want normaal is ze ‘s morgens met geen riek te voeren. Deze keer word ze met een glimlach wakker wanneer ze weer aan de olijfgroene tandpasta denkt.
De geur van Nescafé vult de kamer en met een lui gevoel blijven we nog even onder de dekens liggen. Hoeveel kopjes oploskoffie heb ik al niet bereid met mijn dompelaar van de ANWB winkel? Het voltage is hier gelukkig 220V en de stopcontacten zijn hetzelfde als in Maleisië. Een eenvoudige adapter is de vorm van een plastic plaatje is voldoende.
Vandaag ontbijten we voor het gemak bij McDonald’s. Op weg naar het “Largo do Senado”, het iconische plein in het hart van het oude Macau, passeren we schitterende oude architectuur in de vorm van “Chinese Shophouses”. Een veel voorkomende vorm van woningbouw in zuidoost-Azië. De bewoners leefden veelal in de winkel die lange openingstijden kende en sliepen op de eerste verdieping boven de winkel.
Het wereldbekende fastfood restaurant met de gouden bogen wordt getolereerd op het iconische eeuwenoude plein maar wel met ingetogen reclame die de sfeer op het plein niet verpest. Het ontbijt menu is hetzelfde zoals over de hele wereld. De koffie is vers en de broodjes met gebakken eieren ook.
We gaan aan het einde van middag op broodjacht zodat we niet elke ochtend bij de gouden bogen belanden. Goed brood is nog steeds moeilijk te vinden in Azië. Er is voldoende Chinees zoet brood te vinden, maar dat zoete brood houden we niet zo van. Om eerlijk te zijn moet ik toch toegeven dat ik het ontbijt bij de gouden bogen erglekker vindt. Het broodje met ei en de worst is haast genoeg en de hash brown vult me precies tot de rand. De vers gezette koffie is tegenwoordig ook goed en een tweede bakkie is vaak gratis.
Tussen het happen door kijk ik om beurten in de brochures van het toeristenbureau en over het wereldberoemde plein in het hart van Macau, het “Largo do Senado”. Geschiedenis en moderne eetcultuur raken elkaar hier aan. Dit is ongetwijfeld een van de beste voorbeelden dat de authentieke belevenis kan worden bewaard ondanks de vooruitgang.
Er is een probleem over wat we vandaag gaan doen. Bij mijn vorige bezoek heb ik bijna ècht alles gedaan wat er in Macau te doen is. Er blijft dus niets anders over om het allemaal nog maar een keer met Lyka te gaan doen. En wanneer we Macau zeggen dan denken we meteen aan de ruïne van de kerk van St. Paul. Het icoon van Macau! Je ziet het overal om je heen in de meest uiteenlopende vormen. Van koffiebekers tot t-shirt en van ondergoed tot paraplu’s.
We passeren de “St. Dominic's Church”, een katholieke kerk die ik me niet herinner van mijn vorige bezoek. Op dit moment, voor mijn gevoel doet de kerk weinig onder voor de “Ruïne van São Paulo” het grootste trekpleister van Macau. We wandelen in een groot museum.
Lyka vindt het allemaal schitterend deze katholieke geschiedenis en dan ook nog helemaal in de kerstsfeer.
De poort naar het communistische China is sinds mijn laatste bezoek ook op een kier gezet en dat is meteen te merken. Om half tien ’s morgens lopen er al honderden rochelende en sigaret rokende Chinezen op de trappen naar het monument. Met grote buttons op hun jas volgen ze de gidsen van de rondleiding met hun felgekleurde vlaggetjes.
De tijd van een foto schieten met weinig toeristen in beeld is dus ook hier voorgoed voorbij. Ook de overal aanwezige kerstmannen met de kleurrijke pakjes dragen niet bij aan een oosters cultureel gevoel. Maar je, het is nu eenmaal december en er moet geld worden verdient!
Achter de ruïne van de “Ruïne van São Paulo” is een klein religieus museum ingericht en een tombe. Religieuze kunst natuurlijk. De verheerlijking van het katholicisme, de vloedgolf van missionarissen die Afrika en Azië overspoelden. Een klein maar mooi museum!
De beelden, groot of klein, in het museum zijn indrukwekkend. Ondanks dat ze gemaakt zijn uit verschillende materialen stralen ze dezelfde sereniteit uit. Uit de details blijkt de toewijding en de liefde van de kunstenaar die het beeld, al dan niet in opdracht van de katholieke kerk, heeft geschapen. De details zijn verbluffend
We verlaten het “Museum of Sacred Art and Crypt” door de achteruitgang en kijken nog een keer over de schouder naar het bekende beeld van Maria met het kindje Jezus op de arm. Lyka is stil als een kerkmuis van deze katholieke omgeving en ervaring. Het is pas tien uur en onze eerste dag in Macau is al een groot succes!

Macau: Aankomst in een vreemd China

Macau (Sanva Hotel (218), maandag 5 december 2011

Half vijf in de ochtend is en blijft vroeg! Maar wanneer je extra vroeg opstaat heb je wel een uur de tijd om je rustig voor te bereiden op de reis die voor je ligt. De bus van Pattaya naar het “Suvarnabhumi Airport” in Bangkok voor 200 Baht per persoon is de beste manier om op de grootste luchthaven van Thailand te komen. Een minibusje haalt je voor de deur van je hotel op en bij het verzamelpunt, het noordelijke busstation van Pattaya, stap je over op een grote touringcar. Daar kan geen taxi meer tegen op!
Macau, of Macao, ik weet niet welke juist is, is voor velen een onbekende bestemming die de meeste mensen links laten liggen. Macau is bekend om de grote casino resorts maar het kleinere broertje van Hong Kong heeft zeker meer te bieden.
Bijna vier jaar geleden was ik hier alleen, voor de tweede keer, en nu met Lyka aan mijn zijde ga ik het allemaal nog een keer opnieuw beleven. Gisterenmiddag heb ik de foto’s van mijn vorige reis nog een keer doorgekeken en alles kwam zo weer bij me boven. Het zal deze zeven dagen in Macau dus niet al te moeilijk voor ons worden. Ik hoop wel dat het kleine restaurant waar ik bij mijn vorige bezoek zo lekker heb gegeten nog steeds open is.
Na een hobbelige vlucht boven een grijs wolkendek landen we na ruim twee uur in Macau. Het weer is grauw en het is vreemd om al die Chinezen dik ingepakt in winterkleding te zien. Op hun beurt is het vreemd om een blanke man in een korte broek en een overhemd te zien! Het is twintig graden dus we kunnen niet zeggen dat het echt koud is.
Immigratie is geen probleem en ook een ATM is snel gevonden. Zes knisperende briefjes van vijfhonderd “Macause pataca” liggen op mijn hand. Maar dat blijkt uiteindelijk toch wel een probleem te zijn want in de bus naar de stad moet je gepast betalen. Alles wat je teveel geeft vervalt volgens de wet aan de busmaatschappij.
Vijftig euro voor een ritje van drie kwartier met de bus naar de stad is een beetje teveel van het goede! Dus nadat ik bij een chagrijnige geldwisselaar een briefje van vijfhonderd klein had gemaakt staan we weer bij de bushalte. Lijn 26 naar “Ponte 16”, dat is ons verteld door een haastige passagier van een andere buslijn.
Lyka kijkt haar ogen uit wanneer ze ons hotel voor de komende zeven nachten ziet. Maar na ons avontuur in Indonesië heeft ze er geen problemen mee. Als het bed maar schoon is en het douchewater warm! In een casino stad als Macau is € 21,- per nacht natuurlijk een koopje. Twee of drie sterren hotels beginnen al snel bij de vijftig à zestig euro, en dat vindt ik nu weer een beetje overdreven. Het is tenslotte maar voor een weekje en we zullen maar weinig op de kamer zijn.
Bij het inchecken reken ik meteen maar alle nachten af en nadat we onze bagage op de kamer hebben gezet gaan we direct op pad om wat belangrijke zaken aan te schaffen die we niet in de cabine van het vliegtuig mochten vervoeren. Ik kijk eens goed om me heen en zonder te aarzelen loop ik naar de Chinese supermarkt waar ik tijdens mijn vorige bezoek menig koud biertje heb gekocht. Tandpasta, shampoo, drinkwater en koekjes verdwijnen in het mandje. We zijn nu klaar voor voor de eerste avond.
Het is ook de hoogste tijd om wat te eten. Alles wat je om je heen leest is in het Chinees dus plaatjes van de gerechten op de menukaart zijn belangrijk. Een foto van een dampend bord noedels met vlees en groente trekt mijn aandacht. Het leek er op dat het restaurant dicht was maar bij navraag worden we vriendelijk door de schoonmaakster naar één van de vier lege tafeltjes geleid. De noedels zijn buiten al vanaf het plaatje besteld en ze worden gecompleteerd met een gratis glas lauwe zwarte thee.
Na anderhalf bord noedels, want het portie is te groot voor Lyka, zit ik mutje vol en voldaan stappen we weer de nieuwe wereld binnen. Macau is niet zo heel groot en ik heb ook al snel het gevoel voor de richting weer te pakken. We slenterden rustig door de smalle straatjes die soms flink stijgen en dalen.Het kleine restaurant is ook gevonden en ik voel me een stuk beter, we zullen deze week in ieder geval niet omkomen van de honger!
De enige taak die ons voor vandaag nog rest is een verlengkabel zoeken omdat het enige stopcontact op de kamer op één meter vijfenzeventig hoog van de vloer zit. Zouden we al onze elektronica willen opladen en een kopje koffie willen zetten dan zal dat niet gemakkelijk zijn. De man van de receptie wijst me in de richting van een klein winkeltje tegenover het hotel waar ik meteen vind waar ik naar op zoek ben.
We brengen wat tijd op de toch wel vreemde kamer door. Rusten is nooit slecht. Het internet is wel van een kwaliteit dat je je email kan controleren maar veel verder dan wat propaganda en toeristische informatie kom ik niet. Dan maar de foto’s van vandaag verwerken en de eerste indrukken op het beeldscherm schrijven.
Het is hier in Macau ook al vroeg donker en we willen in ieder geval vanavond vroeg naar bed. Voor het avondeten hebben we nog wel tijd voor een korte wandeling! Macau is zo klein, en autoluw, dat de oude Portugese kolonie uitnodigt om ‘s avonds een heerlijke wandeling te maken in de koele avondlucht. Overal om ons heen knippert de neon verlichting, de lokroep van de ontelbare casino’s, die doen alles om je naar een casino te lokken. Maar niet voor ons vanavond, wij gaan lekker eten bij mijn bekende restaurantje.
Opnieuw kies ik voor noedels, we zijn tenslotte in een soort van China, en deze keer zijn ze dunner en beter dan de noedels van vanmiddag, Lyka’s gebakken rijst met garnalen valt een beetje tegen en we zijn het er over eens dat we voor morgen weer een ander restaurant moeten vinden. Na het eten slenteren we in een loom tempo naar het "Grand Lisboa Casino”.
Overal waar we kijken knipperen felgekleurde lampen en neon verlichting, een oneindig vuurwerk ontstoken door elektriciteit.
Op de terugweg naar ons hotel maken we plannen voor morgen, maar niets is concreet. We hebben alle tijd, niets moet en alles mag. Terwijl ik dit op bed lig te schrijven horen we aan de andere kant van de dunne wand Chinees praten. Er wordt gerocheld en geschreeuwd. Het is net of ze ruzie hebben maar we weten beter. De oordoppen in en slapen, het is pas half tien maar onze eerste dag zit er op.
Er klinkt een ver gelach terwijl ik wegzak in dromenland. Wat is er aan de hand? Lyka laat me de Chinese tube met tandpasta zien. Op het eerste gezicht zie ik er niets vreemds aan maar wanneer de tandpasta op de tandenborstel zit moet ik ook lachen. De tandpasta is groen!
Lyka is bang dat ze groene tanden zal krijgen en wijst het gebruik van de tandpasta dan ook af. We kunnen de Chinese karakters op de plastic tube niet lezen maar deze gaat ongetwijfeld over de toegevoegde kruiden en extracten en de helende werking op het tandvlees die van ze uitgaat.
Zodra ik plechtig beloof dat we morgen Colgate tandpasta, de èchte witte, kopen wordt de Chinese groene tandpasta voor deze keer eenmalig gebruikt. Nogmaals een welterusten.

Macau: Een symfonie van roggelaars

Macau (Sanva Hotel (205))

Elke ochtend in dit hostel is een nieuw avontuur! Vandaag slapen we uit, althans, we proberen uit te slapen! Als om half acht mijn iPhone het alarm laat afgaan ben ik er snel bij om het weer uit te zetten. Om acht uur doet het kleine machientje nog een poging en opnieuw ben ik er snel bij.
Mijn oordoppen dempen het geluid van bepaalde frequenties maar het rochelen van de Chinezen is zo’n gecompliceerd samengesteld geluid dat het 3M maar niet lukt om fatsoenlijke oordoppen te maken.
‘Er moet een hoog Chinezen gehalte zijn de afgelopen nacht!’
Alsof het om een wedstrijd gaat hoor ik een dozijn mannen en vrouwen hun kelen, zo diep mogelijk als de medische wetenschap het toelaat, te reinigen. Het klinkt als een symfonie van roggelaars
Lyka slaapt rustig door en ik bekijk de foto’s van gisteren nog maar een keer. De koffie staat in mijn babyroze beker op de rand van het nachtkastje. Mijn ogen gaan door de kamer die de afgelopen week ons thuis is geweest. Ik zal deze kamer niet snel vergeten, met haar ongemakken maar ook met haar bijzondere uitstraling.

Wanneer Lyka na tien uur ook haar ogen opent komt alles in een stroomversnelling. Binnen een kwartier zijn we klaar om weer de gouden bogen te bezoeken. De kou van de afgelopen twee dagen heeft er flink ingehakt! Ik heb trek als een paard en bestel twee broodjes voor mezelf en er gaan ook twee zakjes suiker in de koffie. Ik heb meer calorieën nodig om me warm te houden.
In de aangename warmte van het hamburger restaurant, de airconditioning staat op 21 graden, bespreken we wat we verder gaan doen. We hebben nog elf dagen te gaan in deze temperaturen en ik denk aan mijn base layer t-shirts in Holland. De laatste slok lauwe koffie verdwijnt in mijn keel en we gaan op pad naar de Colombia winkel om de hoek.
‘Nood breekt wet!’
‘En een goede investering is nooit weg!’
Binnen een kwartier kopen we voor Lyka het laatste op het gebied van een trekking t-shirt en voor mij hang er een mooi rood ademend regenjack in het rek. We trekken het meteen aan!
De VISA kaart doet de rest en ik denk bij mezelf, ‘Laat de wind maar komen!’
En zo is het ook. Gewapend tegen de kou gaan we tegen half twaalf op pad. Om de minuut kijken we elkaar aan en bevestigen dat het een uitstekend idee was om deze kledingstukken aan te schaffen.

Terwijl we op een bankje in de zon zitten te genieten van een biscuitje met hete thee raak ik in gesprek met een chinees die waarschijnlijk uit Singapore komt. Ik heb het hem niet gevraagd maar hij wijst ons op het “Mandarin House” net om de hoek. Een mooi oud authentiek chinees huis dat bewoond werd door een filosoof in de negentiende eeuw. Nadat ik hem bedankt heb en Lyka de laatste mandarijn heeft verorberd nemen we een kijkje in het oude huis.

Indrukwekkend! Het moet een schitterende en romantische tijd zijn geweest om zo te leven. Geen elektriciteit, radio, tv en auto’s die de omgeving verpesten. De vader van de filosoof had een 2e vrouw en een concubine. Wat dat precies inhoud weet ik ook niet maar het klinkt alsof hij nooit eenzaam was.

We sluipen verder door de smalle straten totdat we bij het Barra komen waar de aankomstplaats van een optocht is ingericht. Luide muziek af en toe overstemd door een overenthousiaste spreker schalt uit enorme luidsprekerboxen. Het is tegen het onverdraagbaar aan!
Grote groepen wandelaars arriveren in uniforme kleding die meestal bestaat uit trainingspakken ik alle kleuren van de regenboog, op de rug de logo’s of teksten van bedrijven of scholen die hun verbindt. Enkele felgekleurde draken of leeuwen begroeten de net aangekomen wandelaars als zij hun taak hebben volbracht.

Achter de aankomst lig een tempel, de oude “A-Ma tempel” ligt aan een bekend plein, de Barra. Twee stromen lichamen vloeien langzaam door elkaar. De bezoekers van de tempel schenken geen aandacht aan de wandelaars en de wandelaars op hun beurt hebben geen oog voor de bezoekers van de tempel.
In het “Mandarin House” was geen Chinese toerist te bekennen maar hier zie tientallen toergidsen met hun gevolg. Sommige vlaggetjes van de toergidsen zijn omgeruild voor kleurige symbolen. Ik zie een rode roos en een goud gekleurde ring op een stok. Groene jade en een halve maan.
Bij proberen zo snel mogelijk de tempel te bereiken om bij het lawaai weg te komen.

De “A-Ma tempel” is er voor de vissers en de zeelui. Natuurlijk is het weer allemaal rood en geel. Wierook en kaarsen, appels en olie, nep geld en andere offeranden. Maar toch blijft het intrigerend en indrukwekkend. De serieusheid waarmee de mystiek rond het geloof/filosofie wordt benaderd.

Twee vrouwen krijgen mij in het vizier en voordat ik het weet sta ik tien minuten met allerlei groepen Chinese huisvrouwen te poseren. Soms krijgen ze ruzie omdat ze alleen met me op de foto willen terwijl de andere bang is dat ik vertrek voordat zij een foto met me hebben. Ik lach ze toe en om eerlijk te zijn streelt het mijn ego om straks in een Chinese wissellijst aan een muur in het communistische land naast “Mao Zhedong” te belanden.
Lyka zit vanaf een afstandje te kijken moet er hard om lachen. Als ze eindelijk klaar zijn loop ik weer naar haar toe.
‘You brother of Brad Pitt?’, vraagt ze lachend.
‘Yes, Arm Pitt!’, roep ze luid en begint nog harder te lachen.

Ik heb beloofd dat dit de laatste tempel zou zijn en nu zit het er op! Tijd om te eten! Maar dat blijkt niet zo gemakkelijk als ik had verwacht. De wandelaars lopen na de finish meteen het dichtstbijzijnde restaurant binnen waar nog plaats is. Restaurant na restaurant zit propvol met de gekleurde trainingspakken.
Wanneer ik vanuit een ooghoek een leeg tafeltje ontdek en de prijzen in de etalage redelijk lijken trek ik Lyka met een ruk aan haar mouw één van die smalle eettentjes binnen. Door het Chinese geroezemoes schuifelen we naar het lege tafeltje.
De serveerster spreekt een paar woorden engels en ze is meer dan blij dat ze die dan ook maar blijft repeteren. Vanaf de plaatjes bestellen we de kip kerrie met rijst en de noedels met varkensvlees. Heel smakelijk, ook omdat het ons van binnen verwarmt.

Na de douche op het heetste moment van de dag, 16 graden Celsius, gaan we weer op pad om een laatste souvenir te kopen. Lyka had nog een sjaal gezien die ze graag zou willen hebben. Ik tel voor de zoveelste keer ons geld omdat ik met de Patacas die we nog hebben uit wil komen.
Het blijkt geen probleem en we lopen recht door al die slingerende straatjes op ons doel af. Mijn meisje is blij en de wandeling langs het water in de zon erg aangenaam. We kunnen terugkijken op een geslaagd verblijf in Macau.

Ondanks eerdere ontkenningen wil mijn meisje nu toch een casino bezoeken en waarom dan niet het “Grand Lisboa” van “Stanly Ho”, de grootvader van de casino business in Macau. Licht en goud, één van de grootste diamanten ter wereld. Russische danseressen en honderden speeltafels. Kerstmis in de hal, een kerstboom en een besneeuwd huis. Ja, die Chinezen hebben de Kitsch voor honderd procent zeker uitgevonden!

Nog een laatste biertje en een laatste maaltijd. Voor ons zit het er nu echt op!

Onder me in de winkelstraat hoor ik de stalen rolgordijnen één voor één naar beneden gaan en dat is voor mij het teken om ook te gaan slapen. Morgen staat de verplaatsing naar Hong Kong op het programma en het begin van een nieuw avontuur in een miljoenenstad.