Zuid-Korea: Dankbaarheid

Busan (So Yu Hotel) 609), zondag 17 mei 2026

Hoeveel militaire begraafplaatsen heb ik tijdens mijn reizen al bezocht? Veel, heel veel! En altijd met veel respect. Je bloed opofferen op de drempel van je huis is een andere opoffering dan je bloed opofferen duizenden kilometers vanwaar je bent geboren.
De ziel van een man die het gevaar van de oorlog heeft geproefd op het slagveld gaat nooit meer naar huis. Die ziel blijft voor altijd achter op het slagveld, waarheen zijn eigenaar ooit terug zal terugkeren.
Zijn verhalen over de verschrikkingen van de oorlog zal hij waarschijnlijk nooit vertellen, want die zijn van hem, en zijn dode, en ook nog levende, kameraden. Oorlog is een monster!
Niet veel mensen van de generaties na mij zullen ooit stil hebben gestaan bij de erfenis van de Tweede Wereldoorlog. Voor veel regeringen en mensen gaat de geschiedenis niet over zaken die verder weg liggen dan de lengte van hun neus. Ze willen, of kunnen, niet bevatten dat hun vrijheid is betaald met het bloed van vorige generaties
Gelukkig heb ik mogen reizen en de overblijfselen van de verschrikkingen van de onderdrukking en oorlog met mijn eigen ogen kunnen zien. Nadat het Japanse Keizerlijke Leger zich op 15 augustus 1945 zich onvoorwaardelijk overgaf, na de twee onmenselijke kernwapens op Hiroshima en Nagasaki, ontstond er een enorm politiek vacuüm in het verre oosten.
In Europa had de bondgenoot van de geallieerden zich ontpopt als een Trojaans paard. De socialist Joseph Stalin eiste na de overgave van Hitler Duitsland alle grondgebied op die de Russen hadden “bevrijd”. Dat leidde tot het IJzeren Gordijn en de koude oorlog. Die laatste was het machtsspel met kernwapens. Het meest verschrikkelijke wapen dat de mensheid tot nu toe nog maar twee keer heeft gebruikt.
In Azië was de kameraad van Joseph Stalin, Mao Zedong, van plan om niet alleen China maar ook alle koloniën van de Europese machten te bevrijden en zijn socialistische hersenspoeling te brengen. Samen zouden Stalin en Mao de socialistische wereldorde leiden voor een beter leven van de arbeiders. We weten nu hoe dat na tachtig jaar is afgelopen.
Nog voordat we bij de “The United Nations Memorial Cemetery in Korea” zijn aangekomen passeren we het “UN Veterans Memorial”. Op deze plaats worden de Verenigde Naties nog geëerd voor een bestaansrecht dat bij de oprichting een oprecht doel had. De Nederlandse driekleur is nadrukkelijk aanwezig.
Bij de toegang naar de militaire begraafplaats staan twee oude mannen die de bezoekers persoonlijk zorgvuldig en uitgebreid begroeten. De dankbaarheid straalt er vanaf.
Een van de oude mannetjes vraagt: ‘Where you from?’
Ik antwoord: ‘The Netherlands.’
Hij kijk mij recht in de ogen, ‘Thank you for your support in the war!’
Ik krijg een brok in mijn keel en moet direct aan een man, aan het einde van de jaren zestig, denken. Hij woonde in Zaltbommel en droeg als bijnaam “De Koreaan”. Ik was te jong om te begrijpen dat er nog andere oorlogen dan de oorlog met de Duitsers in Nederland hadden gewoed. De tweede wereldoorlog was op de lagere school geen lesstof, net als de eerste wereldoorlog overigens.
Het eerste gebouw dat we zien is de “Memorial Service Hall”. Het is nadrukkelijk geen kerk maar het geeft je wel het gevoel om in een godshuis te zijn. We nemen plaats in de alles overheersende stilte en kijken naar een video met Koreaans commentaar. We verstaan er helemaal niets van maar we weten instinctief waar het over gaat.
We volgen de route zoals beschreven in het Engelstalige brochure. Het park ligt er onberispelijk en in alle stilte bij. Mocht je nog enige twijfels hebben over wat er is gebeurd in Korea dan verdrijft de stilte die twijfels en vervangt ze door pure respect.
Een gedenkplaat verteld het verhaal in cijfers over de oorlog die officieel nog niet is beëindigt maar wel sinds 27 juli 1953 een wapenstilstand kent.
Tijdens de actieve gevechten tussen 25 juni 1950 en 27 juli 1953 sneuvelden 2.336 soldaten die deelnamen aan de vredesmissie onder leiding van de Verenigde Naties in Korea. De grootste verliezers waren Australië, Canada, Nederland, Turkije en het Verenigd Koninkrijk. Deze landen lieten meer dan honderd van hun jonge mannen achter in de Koreaanse bodem.
De gedenkplaat met de foto’s van alle gesneuvelden verteld een verhaal over mannen, soms nog jongens, die nog dromen en een heel leven voor zich hadden. De Chinese en Russische socialisten dachten daar anders over. Zij waren bereid om hun onderdanen te laten sneuvelen voor een wereldomvattende totalitaire socialistische staat.
We volgen de route over de begraafplaats en komen zo bij het “Symbolisch Veld”. Hier staan de monumenten opgericht door de regeringen van de landen uit respect voor de gevallen zonen, broers en vaders.
Het Griekse monument en het Nieuw-Zeelandse monument vallen op. De Grieken hebben gesneuvelden uit de groep van vijf onbekende soldaten. Nieuw-Zeeland treurt om tweeëndertig gesneuvelde soldaten. Ik ga op zoek naar het monument voor de honderd en vierentwintig gesneuvelde landgenoten. Tevergeefs, er is geen monument voor deze helden uit het verre Nederland!
Je schaamt je op zo’n moment kapot voor een land dat tegenwoordig openstaat voor elke gelukzoeker op de planeet. Miljarden per jaar uitdeelt aan corrupte regeringen en vluchtelingen die niet in armoede willen leven. Honderdduizend euro voor een mooi en eervol gedenkteken past niet in de Hollandse handelsgeest!
Ik neem mijn hoed af en salueer uit respect voor mijn gevallen broeders. Ik ben als dienstplichtig Nederlander twaalf maanden paraat geweest op de Noord-Duitse laagvlakte. Ik heb gelukkig nooit gevechtshandelingen hoeven te doorstaan maar de meerdaagse oefeningen waren meer dan echt. Het waren zeker geen spelletjes RISK.
Een keer zijn we midden in de nacht gewekt omdat het leek dat de socialistische Russische Beer Polen zou binnenvallen en misschien zou doortrekken tot aan de West-Duitse grens. We moesten vierentwintig uur per dag paraat staan om de vijanden te stoppen. Volwassen mannen huilden die nacht. Iedereen wilde soldaatje spelen maar niemand wilde vechten en het risico lopen om te sneuvelen.
Gevallen Jongens, R. Samuels (een Joodse naam), 24 jaar, W. Groothedde, slechts 20 jaar, zij hadden hun leven en hun toekomst zeker heel anders voorgesteld dan eeuwig rusten in de Koreaanse bodem.
Het grote grafveld ligt er ook onberispelijk bij. Achter mij zijn een dozijn personen druk bezig met het onderhoud van de “The United Nations Memorial Cemetery in Korea”. Ik kan met grote zekerheid zeggen dat Nederland hier financieel niet al te veel aan zal bijdragen! Ook weer zo’n moment dat je jezelf kapot schaamt om onder het Rood, Wit en Blauw te leven. Tegenwoordig wappert het Zwart, Rood, Wit en Groen op treinstations en overheidsgebouwen.
Deze twee monumenten ontnemen je adem voor een moment en brengen tranen in je ogen. Het linkse monument is opgericht voor de Australiër JP Daunt. Hij is met zeventien jaar het jongste slachtoffer van de oorlog in Korea onder de vlag van de Verenigde Naties.
Het tweede monument is voor de Canadezen die niet naar huis zijn teruggekeerd. Het beeld is van een Koreaanse kunstenaar naar ideeën van een soldaat die het geluk heeft gehad om wel levend naar zijn vrouw en kinderen terug te keren.
Vlaggen en monumenten zover het oog reikt. Ik wissel enkele woorden met een Vlaams stel dat hier ook rondloopt. Zij zijn ook erg onder de indruk van dit levende monument.
De Wall Of Remembrance is zonder enige twijfel het meest indrukwekkende monument op het gehele complex. Naar Amerikaans voorbeeld staan hier de namen van alle gesneuvelde soldaten voor eeuwig in zwart graniet gebeiteld. Het zacht ruisende opborrelende water in de vijver, dat de stilte doorbreekt, maakt het nog indrukwekkender.
Nog meer woorden in het graniet kunnen al het verdriet nooit wegnemen. Zeker niet omdat de Verenigde Naties een onbestuurbaar politiek instrument voor schurkenstaten, dictators en massamoordenaars is geworden. Het beste dat de Verenigde Naties zou kunnen overkomen is dat het wordt opgeheven na de gedane arbeid! In plaats van een spreekbuis te worden voor terroristen.
Er is een klein gebied gereserveerd voor de veteranen die hier hun laatste rustplaats willen hebben tussen hun gevallen kameraden. Met mijn hoed in mijn hand staar ik naar de velen graven van Nederlanders. Vol respect kijk ik naar het graf van Colonel Jacob Cornelis Constandse. Hij is tweeënzeventig jaar na zijn commando in Korea, op zevenennegentig jarige leeftijd overleden en in Korea naar zijn laatste rustplaats gebracht.
Het uitbundige UN Forces Monument doet het allemaal nog een keer dunnetjes over. Namen, helden en verdriet, de blauwhelmen krijgen al heel lang geen respect meer van de mensen en partijen die ze beschermen.
Het Unknown Soldier’s Pathway leid naar het onbekende aan de horizon. Symboliek over het onbekende, de kwetsbaarheid en het onvermijdelijke einde van het leven van een medemens.
We zijn aan het einde gekomen van ons bezoek aan het “The United Nations Memorial Cemetery in Korea”. Een laatste bronzen beeld van een soldaat in volle bepakking en zijn regencape. De alles zeggende kaart van de Chinese overval in 1950 en de strijd van het westen tegen het oprukkende socialisme.
In Vietnam is het anders afgelopen! Alles wat wij op deze ochtend hebben gezien druipt van de dankbaarheid van de Koreaanse bevolking aan de helpende handen uit Amerika en veel andere landen. In het noorden, in de socialistische Democratische Volksrepubliek Korea, is het leven voor de onderdrukte andere helft van de Koreaanse bevolking een ware dagelijkse nachtmerrie.
Er steekt in Nederland een gevoel van afkeer op tegen president Trump en veel waar de Verenigde Staten van Amerika voor staat. De jongere generaties zijn de grote offers van de Amerikanen en Canadezen in de Tweede Wereldoorlog vergeten. Geschiedenis is een vies woord op de middelbare en hogere scholen.
De propaganda machines van de Europese “ministeries van de waarheid”, zoals voorzien door George Orwell in zijn klassieker Nineteen Eighty-Four, draaien op volle toeren.
Er rest voor de jeugd maar een vraag die de smartphone niet eerlijk zal beantwoorden: Wat is nog de waarheid?

Het Ministerie van Waarheid is ironisch genoeg verantwoordelijk voor propaganda en het herschrijven van de geschiedenis , en is dus in feite gericht op het misleiden van het volk. Dit ministerie is ook verantwoordelijk voor het creëren en verspreiden van Nieuwspraak onder de bevolking.

De teleurgestelde Europese socialisten hebben een nieuwe bondgenoot gevonden in de Arabische Islamieten. Beiden willen ze een wereldomvattende staat naar hun eigen ideeën inrichten. Alleen begrijpen de socialisten nog steeds niet dat ze niet in de plannen staan voor een Islamitische sharia samenleving.
Socialisten dromen nu eenmaal graag van de macht en hebben een gebrek aan realisme. In Brussel willen ze Europa graag inrichten zoals in het gevreesde en gehate Noord-Amerika. Het paard van Troje is allang binnen en ik ben blij dat ik het einde van de vrije wereld door een allesvernietigende nucleaire oorlog niet zal meemaken.
Na het bezoek van vandaag aan deze begraafplaats verbaasd mij het nog meer dat er in het westen socialisten zijn die de wereld willen veranderen in een alles onderdrukkende dictatuur. Er zal nog veel bloed stromen!
We nemen bus 134 terug naar Nampo en zien vanuit de bus het restaurant waar we uiteindelijk gaan lunchen. Na twintig minuten wandelen staan we voor de “Salad Box”. Het vaandel voor de deur laat zien welke salades er binnen worden geserveerd. De gezonde salades zien er fantastisch uit.
We zijn het er snel over eens en bestellen de biefstuk en de pittige kip salade met rijst. Dan kunnen we de verschillende salades delen. Dat idee met die koude rijst in combinatie met een salade krijg ik niet uit mijn hoofd tijdens het eten. Ik zal dit zeker niet vergeten en ik zal het in Hollandistan ook eens proberen.
Na de wandeling terug naar het hotel, om het eten wat te laten zakken, is het heerlijk rusten in de koelte van de airconditioning op onze fantastische kamer in het So Yu Hotel. Ik zal niet snel plaatsen aanbevelen omdat ik uit ervaring weet hoe snel een mooi en goed hotel kan vervallen tot een totale nachtmerrie
Lyka geeft zich over aan Koreaanse dramaseries en ik ga naar mijn vaste plaatsje onder de Busan Tower. Onder het genot van een Pineapple Soda Zero geniet ik na van deze indrukwekkende en mooie dag in Busan. Het is heerlijk weer maar dat kan ook snel veranderen volgens de weersverwachting.
Tijdens mijn vaste middag ritueel, om een paar biertjes te drinken langs de straat, bel ik Lyka wat voor plannen ze heeft voor het avondeten. Alsof ik het aanvoelde! Ze zit nog vol van de grote salade en een kleinigheidje in de vorm van een instant noedels is voldoende voor vanavond. Ik koop onderweg nog een ijskoude fles Cass bier en een zakje pittige knakworsten om de instant noedelsoep wat aan te kleden.
Zo komt deze mooie zondag aan haar einde. Nog wat voetbal en wielrennen op mijn MacBoor Air kijken en dan slapen. Morgen is het wasdag en een rustdag!