Busan (So Yu Hotel) 609), maandag 18 mei 2026
De indrukwekkende beelden van de begraafplaats van gisteren dreunen nog na in mijn herinneringen wanneer ik om iets voor negen uit mijn bed kom. Lyka slaapt nog en dat is geen probleem. We hebben vandaag een rustdag ingepland die we tevens gebruiken voor de wekelijkse wasdag.
Eerst zet ik een verse beker koffie en dan maak ik voor ons bruine boterhammen met Hollandse oude kaas en Koreaanse Spam die ze hier Ham uit blik noemen. Ik weet dat er mensen van Spam, in Nederland lang bekend onder de naam SMAC van Unox, griezelen maar ik heb echt de smaak weer te pakken van Spam. Het is een van die Amerikaanse bedenksels die de wereld voorgoed hebben veranderd. Gebakken naast een paar eieren met witte bonen in tomatensaus of gewoon op brood, ik vindt het allemaal heerlijk.
De tweede beker koffie is klaar en met een tas, die we speciaal voor de was meebrengen, lopen we naar de wasserette. Er zijn maar drie krukjes in de wasserette aanwezig en omdat wij daar blijven wachten tot de was klaar is ontdekken we waarom. De vaste klanten vullen de wasmachines en droogtrommels, daarna kijken ze op hun horloge om na ongeveer dertig minuten weer terug te komen.
Wij vinden het daartegen heerlijk om in de wasserette te wachten. Ik lees mijn boek op de e-reader en Lyka maakt dankbaar gebruik van de snelle gratis Wijfij. Na iets meer dan een uur zijn we klaar en gaan terug naar het hotel waar onze kamer schoon is gemaakt en de bedden voorzien van schone lakens.
We hebben afgesproken om de lunch vandaag eenvoudig te houden. In het piepkleine restaurant, kleiner dan een gemiddelde keuken in Nederland, waar ik altijd Gimbap haal zoeken we een plekje. Twee borden Kimchi Fried Rice met een gebakken ei voor ₩ 12.000 (€ 6,85) is natuurlijk een winnaar!Het is een heerlijke rustige middag in de hotelkamer met mijn foto’s en verhalen, afgewisseld met enkele pagina’s lezen. Muziek uit de jaren zeventig op de achtergrond en een grote beker koffie binnen handbereik. Ik wil bewust minderen met de Coke Zero! Bij gebrek aan Soda water is Coke Zero het alternatief. Ik vindt de suikervrije groene thee ook lekker maar ik mis de bubbels en het boeren na het drinken.
De middag kabbelt langzaam naar haar einde toe en dan is het om vier uur de hoogste tijd om mijn plaatsje tegenover de bushalte op te zoeken. Wel met een omweg! De trappen naar de top van de heuvel waar de Busan Tower op staat lonken. Ik kan de lokroep niet weerstaan omdat ik nog zoveel als mogelijk wil bewegen. De gedachte dat ik in de toekomst misschien niet meer mobiel ben stuurt een koude rilling over mijn ruggengraat.Vanaf de top op de heuvel kijk ik uit over de hoogbouw van Gwangbok. Het is geen fraai uitzicht omdat de laatste hoogbouw voorbij de top van de heuvel reikt. Na een blikje Ananas-frisdrank zonder suiker is het de hoogste tijd voor een ijskoud biertje.
Ik heb het idee dat het oude vrouwtje in de GS25 op mij staat te wachten. De voorste twee flessen Cass bier zijn niet echt koud! Pas bij de derde krijg ik het gevoel dat die koud genoeg is om direct te drinken. In tegenstelling tot de grotere 7-eleven winkels, waar de dranken vanaf de achterkant worden aangevuld, wordt hier de drank vanaf de voorkant aangevuld. Niet zo handig maar het neemt wel veel minder plaats in beslag.
Voor mij is de beste manier om een stad aan te voelen gewoon ergens te gaan zitten op een richel of bankje langs de straat. Bestel een biertje in een van de vele kleine winkeltjes/restaurantjes langs de weg en maak nieuwe vrienden. Probeer zoveel mogelijk elke middag op dezelfde plaats te gaan zitten. Dan val je pas echt op en gaan de lokale mensen je herkennen.
Zo zit ik hier in m’n eentje met een ijskoude fles Cass bier op een bankje tegenover de bushalte. Ik zie het dagelijkse Koreaanse leven in een wereldstad aan mij voorbijtrekken. Wat is mooier aan reizen dan lekker eten en af en toe een ijskoud biertje drinken?
We hebben vandaag niet bewust weinig uitgegeven. Dat geeft ons extra ruimte om vanavond wat luxere gerechten te bestellen. Vanavond gaan we voor de Bulgogi. Een rundvlees gerecht dat je minimaal voor twee personen moet bestellen. Het kost ₩ 25.000 per persoon. Zelf blijf ik een grote fan van Bibimbap terwijl Lyka liever de witte kleverige kleine ronde korrelrijst eet.
We krijgen als aanvulling een gebakken visje als “service” van het restaurant. Lyka knipt het rundvlees in handelbare kleinere stukjes zodat het wat gemakkelijker eten is met de platte rvs stokjes.De uitgebreide maaltijd smaakt ons uitstekend en zoals gewoonlijk zijn de twee dames zeer gastvrij voor ons. Ze laten ons echt welkom voelen. Ik reken af en de kosten zijn net geen € 40,-, inclusief een biertje en groene thee! En dan hoef je ook niet af te wassen.
Een rustige maandag komt ten einde. Tijdens het eten hebben we de plannen voor morgen besproken. We gaan naar een echte toeristische trekpleister die je absoluut niet mag hebben gemist wanneer je in Busan bent geweest.
