Hanoi (Noi Bai International Airport), woensdag 6 mei 2026
Is het de laatste dag in Thailand of de eerste dag op weg naar Zuid-Korea? Deze vraag speelt op deze ochtend van ons vertrek uit Thailand door mijn hoofd. Eerlijk gezegd hou ik niet zo van een einde aan een verblijf maar meer van een begin aan een nieuw avontuur. Daarom is deze dag, wanneer ik om iets over acht uit bed stap het begin van en nieuw avontuur. Het is alweer veertien jaar geleden dat Lyka en ik voet op Koreaanse bodem hebben gezet. Er wordt in de Verenigde Nietsnutten gesproken over Zuid- en Noord-Korea maar eigenlijk is er maar een Korea dat gewelddadig in tweeën is gebroken door een duivels socialistisch regime!
Het laatste ontbijt van tosti's en een dubbele varkensburger met kaas. We weten uit ervaring dat dit ontbijt tijdens de reis geen problemen met de spijsvertering zal geven. Dan begint het jachtige klokkijken en het eindeloos wachten totdat de minibus van “Bell Travel” ons komt ophalen om naar de grote touringcar op het busstation te brengen.
Nadat ik bij “Subway” een footlong sandwich “Chicken Teriyaki” heb gehaald, voor de verlate lunch op het vliegveld in Bangkok, beginnen we met het inpakken van de bagage. Altijd een spannend moment! Er is ruim anderhalve kilo kaas en koffie verbruikt dus zou het gewicht minder moeten zijn dan de vijfenveertig kilo bagage die we op Schiphol hebben afgeleverd. Er is helaas ook wat bijgekomen maar ik heb er alle vertrouwen in dat we onder de zesenveertig kilo bagage blijven die de twee koffers mogen wegen!We hebben een nieuwe manier bedacht om de koffers te pakken! We beginnen beiden met onze eigen koffer, natuurlijk krijg ik twee zware spijkerbroeken aangereikt van Lyka, en dan sluiten we de koffers en wegen ze. Dat handweegschaaltje met een grote haak blijkt een goede aankoop te zijn bij Aliexpress.
Lyka zit op 24,4 kilogram en ik op 21,3 kilogram. Dat is ruim drie kilo verschil, dat maakt dat er anderhalve kilo van Lyka naar mij moet. Zo gezegd zo gedaan. Een oranje reep ducttape eromheen en de grote koffers zijn gepakt en beveiligd tegen het ongewenst open gaan tijdens het laden.
Wij zijn graag op tijd en om iets over twaalf zijn we uitgeboekt uit ons hotel en heb ik de borg weer in mijn zak. We wisselen wederzijds met het personeel grapjes uit dat we bijna familie zijn. Zo vaak hebben we al in het Nakorn Siam Boutique Hotel verbleven!
Mijn telefoon piept en ik zie een boodschap dat een onbekend nummer mij heeft geprobeerd te bellen. Ik bel het nummer terug en het is zoals verwacht de chauffeur van de minibus van Bell Travel die net uit ons zicht om de hoek op ons staat te wachten. De koffers gaan in de minibus en na nog drie andere passagiers te hebben opgehaald komen we tien minuten voor een aan bij de grote touringcar die ons naar de Suvarnabhumi luchthaven in Bangkok zal brengen.
We zijn nog maar net op de motorway wanneer de sandwich eraan moet geloven. Het smaakt prima en hap voor hap, met een oog op het voorbij schuivende Thaise landschap, geniet ik van de malse kip en de knapperige groenten. De touringcar doet er een uur en drie kwartier over voordat we op onze bestemming zijn. De touringcar rijdt verder na Hua Hin en zal ongetwijfeld nog wat passagiers aan boord nemen voordat zij verder rijd.
Ruim op tijd lopen we de drukke vertrekhal binnen. We zijn nu bijna verlost van de drukkende warmte van de regentijd in Thailand. Onze vlucht met Vietnam Airlines, die ik overigens kan aanbevelen, staat nog niet eens op het bord met de vertrektijden dus zoeken we een rustig plaatsje achteraf in de vertrekhal.Helaas bestaat er geen achteraf meer! De grote 7-11 en FamilyMart waar we jaren geleden een drankje en een hapje kochten voor een eerlijke prijs zijn weggesaneerd. Je kan daar nu je belasting terug krijgen die je in een van de grote Thaise winkelcentra voor je souvenirs hebt betaald. Hele kuddes lopen met stapels A4'tjes rond in de hoop veel geld terug te krijgen. Probeer maar eens bloed uit een steen te knijpen?
Zodra ik op het bord zie dat we incheckbalie L moeten zijn staan we op en gaan weer op pad. Het is duidelijk dat wij een van de eersten, zo niet de eersten, zijn die hebben gezien dat we naar incheckbalies L moeten om onze bagage af te leveren. Het is er stil, heel erg stil, terwijl meer dan de helft van de balies bezet zijn. Laat ik het maar even vragen!
De laatste passagiers van de Vietnam Airlines vlucht naar Da Nang zijn net afgehandeld en ze wachten op het bericht van de bagageafhandeling dat ze met de vlucht naar Hanoi mogen beginnen. Het is geen bezwaar dat wij alvast een plaatsje innemen. Inchecken gaat sneller dan verwacht ondanks dat we de “Korean e-Arrival Card” op mijn telefoon moeten laten zien! Een kwartier later zijn we douane en de immigratie ook al gepasseerd. We hoeven alleen maar onze paspoorten te scannen! Dat is gelukkig een hele verbetering in Bangkok.
Eenmaal achter de immigratiedienst slenteren we langs eindeloze zogenaamde Tax-Free winkels die duurder zijn dan de winkels in de stad of het internet. Voordat we bij Gate F4 gaan wachten willen we eerst nog een bakkie koffie drinken bij het ons bekende koffietentje.
En wat blijkt? De extreem hoge renovatie waanzin op de luchthaven van Bangkok heeft alle eenvoudige horeca verbannen of verplaatst naar een hoek waar ze onvindbaar zijn.
Bij een onvervalste kopie van Starbucks gaan we op het terras zitten en Lyka neemt de Visa kaart mee omdat plastic het nieuwe normaal is geworden. Een euro betalen met je debiet/kredietkaart lijkt de normaalste zaak van de wereld geworden in Zuidoost-Azië. En om eerlijk te zijn is het ook heel erg gemakkelijk. Je blijft niet zitten met dikke stapels vreemde bankbiljetten aan het einde van de vakantie. “Wise”, en in iets mindere mate “Bunq” zijn een welkome aanvulling voor de reiziger die ook nog eens aardig wat geld kan besparen.
Rij 19 stoelen A en B in de nieuwe “Airbus A321neo”. Een van de beste plaatsen in het vliegtuig, we zitten net voor de vleugels en bijna op het kantelpunt van het vliegtuig. Op deze plaats voel je heel weinig bewegingen van het toestel.
Mijn buurman is een Fransman die mangaan stalen wisselstukken verkoopt. Laat mij nu vijfenveertig jaar geleden dagelijks met die stukken te hebben gewerkt. Er is meteen de klik van de liefde voor het oude massavervoermiddel: De trein!
We babbelen over de oude stoomtreinen, spoorbreedtes en de hogesnelheidstreinen buiten Europa. We hebben er beiden veel bereden en kijken altijd uit naar nieuwe ervaringen met het ijzeren paard.
De vlucht duurt maar ongeveer 75 minuten en dan moet het cabine personeel haast maken om de verplichte maaltijden te serveren, en natuurlijk ook weer op te ruimen. “Noedels met kip” volgens een van de zeer aantrekkelijke stewardessen van Vietnam Air. Een verklede versie van “Spaghetti Carbonara” voor de kenner. De smaak is goed en het is voldoende ondanks dat de porties in de vliegtuigen tegenwoordig ook kleiner lijken te worden.
We moeten vier uur wachten in de overbevolkte terminal 2 van de “Gimhae International Airport”. Het is wachten totdat de internationale reizigers de vliegtuigen hebben gevuld richting Europa.Onze magen willen dat we wat knagen! We houden het op een Vietnamees broodje, de bekende Bánh mì Chicken, een zwarte koffie en een flesje lauw water.
‘Dat is dan € 15,- graag?’
Mensen leren snel, na-apen is overal op de luchthavens in de wereld de nieuwe norm. Je zit gevangen binnen een gecontroleerd en afgesloten gebied, ontsnappen is onmogelijk. Daarom kan je als een citroen worden uitgeknepen tot er geen druppel meer in je zit!
Het gaat richting middernacht. We zijn moe en wachten tot het moment dat we aan boord kunnen van onze vlucht naar Busan in Zuid-Korea. We hebben een lange dag achter de rug en zijn allebei erg vermoeid. Straks hopelijk een paar uurtjes slapen in het vliegtuig.
