Thailand: De laatste rit in een Japanse trein

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 502), donderdag 29 februari 2024

Wanneer ik voor de tweede keer het bed verlaat om te gaan pissen tik ik voor de zekerheid op het beeldscherm van mijn iPhone. 05:45 verschijnt er op het beeldscherm en het is mij meteen duidelijk dat het geen nut meer heeft om terug naar bed te gaan. Ik doe snel een “Lorre Dana” om zo geen geluid te maken op de gang. De gipswanden zijn erg dun en ik vraag me af of er wel steenwol tussen zit.
Het licht in onze hotelkamer gaat aan en ik kijk naar de zeven lege bierblikken op de grond naast de afvalemmer terwijl ik zachtjes met mijn hoofd schud. Het is eigenlijk teveel op de avond voor een reisdag. Maar het was een gezellige avond en een mooi afscheid van Osaka. Ik schud Lyka voorzichtig aan haar schouder en gelukkig is ze meteen wakker en ook nog eens in een goed humeur. Mooier en voorspoediger kan deze reisdag niet beginnen. Ons bezoek aan Japan zit er alweer op, de vier weken zijn voorbij gevlogen en veel indrukken zijn nog niet verwerkt tot herinneringen. Gelukkig hebben we daar voldoende foto’s voor.
Zodra de koffie gezet is beginnen we aan het inpakken. Eigenlijk moet ik zeggen dat we het inpakken afmaken, we hebben gisteren al het een en ander in de verschillende koffers gelegd. Het reizen met vier koffers heeft zijn voordelen. Het zou zo maar kunnen dat het einde van het tijdperk “reizen met de rugzak” is aangebroken. Dat zijn de kleine dingen die we na thuiskomst maar eens goed moeten evalueren. Nu ik niet meer de jongste ben en toch wel van wat comfort hou is een koffer waarschijnlijk gemakkelijker.
Een slokje hete koffie en bepalen wat er in welke koffer verdwijnt. Om ongeveer tien voor half zeven zijn we klaar met het inpakken en smeer ik de overgebleven vier witte boterhammen met boter en beleg die ruim met de ham en de kaas die ook nog in de koelkast ligt. Geld besparen is geen schande! Nog een laatste keer door de kamer rondkijken en we zijn honderd procent zeker niets vergeten.
We laten de sleutel van de kamer in de deur zitten zoals we met Ken hebben afgesproken. Het boodschappenmandje met de handdoeken en de Japanse 110 Volt opladers staat op het bed. De lift is klein dus loop ik voor de laatste keer de trap van het Cote House af naar de begane grond terwijl Lyka met de vier koffers met de lift afdaalt.
Nog voor zes uur staan we op het perron van “Sakuragawa Metrostation” op de eerste trein te wachten. Osaka slaapt nog en de dienstregeling voor de ochtendspits moet nog op gang komen. Voor 190 yen per persoon stappen we twee minuten later uit op het enorme “Namba treinstation”. Een knooppunt van verschillende spoorwegen, met verschillende spoorwegmaatschappijen, en de Osaka Metro.
Hier beginnen de eerste kleine ongemakken. We hebben beide een kleine rolkoffer voor in de cabine en een grote koffer voor in de buik van het beest. Met mijn slechte schouder is dat niet gemakkelijk omdat de liften niet altijd gemakkelijk te vinden zijn. Dan maar met alle koffers de roltrappen op. We overleven het wel maar gemakkelijk is anders.
Ondertussen zijn we wel gewend aan de kaartjesautomaten en voor 970 yen (€ 6,10) per persoon zitten we een uur in de stoptrein naar het “Kansai International Airport”. Voor slechts 500 yen (€ 3,10) meer kunnen we ook de super de luxe “Nankai Airport Express” nemen. Helaas vertrekt die twintig minuten later en komt drie minuten later dan onze gewone Nankai “Limited Express” aan. Dat is het extra geld niet waard, misschien een volgende keer.
De enorm grote liften op de de Kansai luchthaven maken het de passagiers een stuk gemakkelijker dan de lange roltrappen op het treinstation. Alleen zijn er vandaag de dag nog steeds passagiers die naar beneden moeten maar meteen instappen zodra de deuren van de lift zich openen, ook wanneer de lift nog omhoog gaat! De koffers zijn we veertig minuten later kwijt en we zien hoe onze koffers enkele speciale labels krijgen omdat we een zeer korte overstap tijd hebben in Manilla.
We worden gecontroleerd of onze handbagage wel in orde is en deze keer kunnen we onze schoenen aanhouden en mag de MacBook in de koffer blijven. Het kan dus wel! We volgen de stroom passagiers naar de immigratie en ik moet even een korte zijstap maken om mijn paspoort te laten scannen omdat ik een “Tax Free” aankoop heb gedaan in een warenhuis. Twaalf ogen houden me goed in de gaten vanachter een balie aan het einde van de rij paspoortscanners voor Tax Free aankopen. Er wordt gebaart dat ik door mag lopen en zo stap ik naar de volgende scanner toe om mijn paspoort voor mijn vertrek door de immigratie te laten scannen.
Het is even tobben omdat de camera mijn gezicht niet goed kan vergelijken met de pasfoto in mijn paspoort. Na twee pogingen gaat het allemaal het goed en ik heb officieel Japan verlaten, zonder een stempel in mijn paspoort. Bij Lyka wil het vergelijken maar niet lukken en zij wordt naar een lange rij wachtenden gedirigeerd om haar paspoort door een beambte van vlees en bloed te laten afstempelen.
Ook op de luchthaven Osaka-Kansai zijn de “Tax Free Shops” niet echt goedkoop te noemen. Dat is bijna nergens meer in de wereld omdat die belastingvrije winkels zijn toegevoegd aan het verdienmodel. “Osaka-Kansai” is een mooie luchthaven maar bij de verschillende toiletten staan lange wachtrijen, er zijn te weinig toiletten bij de gates.
Alles gaat gemoedelijker in Japan en ook mijn verzoek om wat extra hulp om aan boord te gaan wordt zonder enige weerstand gehonoreerd. We zijn weer als eerste aan boord van de Airbus A321-200 en omdat ik gisteren tijdens het internet inchecken een trucje heb uitgevoerd zitten we de ruim vier uur van Osaka-Kansai naar Manilla prinsheerlijk met z’n tweeën op drie stoelen!
Wat valt er over een een vlucht van ruim vier uur gevolgd door een korte overstap en nog een vlucht van bijna drieënhalf uur te vertellen? Bitter weinig, ik kijk naar de film “Killers of the Flower Moon” en lees in “Moby Dick”. Gelukkig blijft de pijn in mijn rechterbeen voor een langere tijd weg omdat ik regelmatig kan gaan verzitten en mijn been strekken of een andere positie laat innemen.
Het eten onderbreekt het kijken naar de film en het lezen. De maaltijden zijn precies zoals we gewend zijn in de aluminium pijpen en ik zet er nog steeds vraagtekens bij hoe het mogelijk is dat je in veel Aziatische landen heerlijke magnetron maaltijden bij elke kleine supermarkt kan kopen maar dat het eten in het vliegtuig nog steeds achterblijft in hoeveelheid en kwaliteit. Smaak verandert wanneer de luchtdruk verandert! Maar dan toch, het blijft een raadsel.
Dan is er eigenlijk nog maar een ding waar ik gelijk na het eten in het vliegtuig aan moest denken. Tijdens het gebruik van het minuscule toilet achter in het vliegtuig, twee toiletten voor ruim 150 passagiers is ook aan de dunne kant. In een ver verleden, toen we de bouwplaatsen in de randstad frequent bezochten, waren warme toiletbrillen op de toiletten in de keten de norm. Een rilling ging er door je heen wanneer je plaats nam op een toiletbril die je voorganger persoonlijk had voorverwarmd.
In Japan kwam dat gevoel voor enkele momenten terug gevolgd door een acceptatie van het comfort van de voorverwarmde toiletbril! En nu in het vliegtuig schrik ik me kapot wanneer ik neer zijg op een ijskoude zitting als afscheid van een geciviliseerde en goed georganiseerde oosterse samenleving. Lyka en ik hebben het er al samen uitgebreid over gehad! Wanneer we weer in Nederland zijn ga ik een Japanse toiletbril plaatsen op ons eigen toilet. Er gaat niets boven een warme toiletbril en een verfrissende lauwe straal water om je achterste te reinigen! Alleen nog even droog deppen met een stukje toiletpapier. Misschien zijn washandjes wel gemakkelijker en beter voor het milieu en de portemonnee?
Eenmaal in Bangkok staan we, nadat we zonder problemen de immigratie zijn gepasseerd, aan bagageband 21 te wachten op onze twee koffers. Dit is zonder enige twijfel het meest stressvolle moment van elke verplaatsing. We hebben het nu al twee keer meegemaakt dat onze koffers niet tevoorschijn kwamen en ondanks dat het ook twee keer allemaal weer is goedgekomen blijft het wachten op je bagage heel erg stressvol.

We slaken tegelijk een kreet van opluchting wanneer de zwarte koffer met het rode plakband als eerste uit de catacomben verschijnt. Een vriendelijke jonge sterke gozer plukt de koffer voor me van de band. Niet veel later verschijnt de lichtblauwe koffer en ook die wordt door de vriendelijke gozer opgepikt en op de bagage trolley gezet. Er bestaan ook in de westerse wereld gelukkig nog beschaafde en behulpzame mensen!
Nadat ik drie ijskoude blikken “Leo Beer” bij de 7-11 heb gekocht gaan we op zoek naar onze taxi en alles is door Narin weer tot in de puntjes geregeld. Een kwartiertje later zoeven we door de duisternis van de net gevallen avond richting Pattaya. Ik sip van mijn koude biertje en glij terug in de tijd, naar Japan. Wat zijn dit toch verschrikkelijk mooie en intensieve vier weken geweest! We proberen Japan in 2025 weer te bezoeken, dan de omgeving van Tokyo!
Na een taxirit van een kleine twee uur staan we in de receptie van het ons zeer bekende “Nakorn Siam Boutique Hotel”. Onze kamer is gereed maar helaas is het niet een van de fijne kamers op de zesde verdieping waar we gewoonlijk logeren. Het is kamer 502 geworden omdat ik helaas een standaard kamer heb moeten boeken voor de komende drie weken. De Superior en de DeLuxe kamers waren allemaal volgeboekt. Het is zoals het is! We beginnen morgen aan de laatste etappe van deze fantastische winterreis.

Filipijnen: Naar de kapper in het dorp

San Antonio (Mamsi Residence) VIP1), maandag 29 juni 2026

Over een paar dagen is Lyka jarig en dan moet ik er goed uitzien voor de vrienden en bekenden die van heinde en ver naar het kleine huisje in Sapa komen. Vandaag staat helemaal in het teken van een knipbeurt bij de kapper!
Nu we (motor)wielen hebben is er gesproken over een “modieuze” herenkapper in Pilar. Wacht even? Het is nog geen zes uur in de ochtend en ik ervaar nu al stress over de mogelijke knipbeurt van vanmiddag! Een modern kapsel van een Filipijnse kapper?
Het concert van rochellaars begint zodra de eerste familieleden uit de ijskoude slaapkamer van mamsi komen. Dit zijn van die dingen die ik nooit zal begrijpen. Waarom schrapen veel Aziaten elke ochtend hun hele luchtkanaal leeg?
Gewoon negeren en je er niet zo druk over maken. Een tweede beker koffie en wat aan een van mijn verhalen schrijven terwijl ik op de achtergrond naar Country & Western muziek luister.
Het schrijven van onze reisverhalen gaat alweer een stuk beter nu de problemen aan de Omhoeken alweer twee weken achter ons liggen. De foto’s die ik in het verhaal plaats brengen me terug naar onze fantastische tijd in Zuid-Korea. Ik heb geleerd om niet teveel verwachtingen te hebben maar Zuid-Korea heeft al mijn vorige avonturen in het bijzondere land helemaal overtroffen.
Zodra Roxy de muziek op de BOOM-Box aanzet grijp ik een halve liter drinkwater uit de koelkast en vertrek in alle stilte voor mijn ochtendwandeling. Wandelen is de beste lichaamsbeweging die je kan bedenken. De kans op blessures is ongekend klein en de voordelen voor je geestelijke gezondheid zijn ook niet te onderschatten.
Het zijn de gewoonlijke ontmoetingen met de ondertussen bekende mensen langs de weg, op fietsen, motorfietsen en in auto’s. Iedereen roept, zwaait en toetert naar de schoonzoon van Marit Reverente! Ik weet het niet helemaal zeker maar volgens mij zag ik Felice met Elma in een auto passeren. Het doet mij nog steeds pijn dat de kleine Italiaan mij niet meer mag bezoeken van zijn vrouw.
Het is rustig bij de brug over de Ogod rivier. Die rust werkt therapeutisch. Was het in mijn stormachtige leven maar altijd zo rustig? Ik besef me terdege dat ik nu in de Indian Summer van mijn leven ben aangekomen. De afgelopen maanden hebben enkele van mijn vrienden en kennissen het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld. De meesten ook nog jonger dan ik!
Dat zet je aan het denken en ik kan alleen maar hopen dat mijn zakelijke transacties in Hollandistan snel worden afgehandeld zodat wij voor langere tijd op reis kunnen om rustig naar het einde van mijn aardse bestaan te kabbelen.
De lunch is nu zo routinematig dat ik er niet eens meer een foto van maak. Alleen speciale en uitzonderlijke maaltijden worden voor de eeuwigheid in enen en nullen vastgelegd. Het onderwerp van het gesprek aan tafel is weer de kapper.
Ik heb mijn keuze allang gemaakt. Wij gaan na het eten naar Roger. De plaatselijke scharrelaar die ook de plaatselijke kapper is. De weg naar zijn huis met de kleine Sari-Sari Store over de ruwe smalle zandweg is al een avontuur op zich.
Eenmaal bij Roger aangekomen worden we aangestaard door een verbaasd persoon die zich geen houding weet te geven en niet meer uit zijn woorden kan komen.
Het aangezicht van een blanke laat veel mensen op het platteland van de Filipijnen nog helemaal dicht slaan. Gelukkig spreekt Lyka hem in het Bicol, de lokale taal, aan en zijn gezicht klaart meteen op. Hij verdwijnt als een geest door een kralengordijn achter het huisje.
Niet veel later zit ik in de kappersstoel vastgezet in een betonnen voet! Roger is gearriveerd met zijn tas vol met kostbaar kappersgereedschap. Ik kan me het nog goed herinneren toen ik hier voor de eerste keer kwam. Elektriciteit was niet vanzelfsprekend en zeer onvoorspelbaar. In die tijd werk ik geknipt met een mechanische hand-tondeuse.
Roger heeft maar een coupe onder controle, dat is de “crew cut”, net als kapper Slosser vroeger onder de Waterpoort in Zaltbommel. Ik blijf rustig zitten en kan alleen maar hopen dat ik geen wondjes heb waarin een mogelijke Hepatitis zich kan nestelen.
Waarom maak ik me zorgen?
‘Het leven is maar tijdelijk en de dood is onvermijdelijk’, het Klein Orkest was er in de jaren tachtig duidelijk over!
Mijn haar is kort en recht geschoren! Ik ben weer klaar voor de komende zes weken en nu komen we aan bij het punt van de financiën. De gewoonlijke prijs voor een knipbeurt is ₱ 50 (€ 0,70), de prijs voor een kilo rijst. Roger laat voorzichtig doorschemeren dat hij van een rijke westerling, ook al is die getrouwd met een lokaal meisje uit het dorp, iets meer verwacht.
Ik geef hem een rood briefje van honderd Peso en zeg: ‘Zeventig Peso!’
Er verschijnt een brede glimlach op zijn gezicht en hij verdwijnt door het bekende kralengordijn naar de achterkant van het huisje.
Het duurt even maar zodra Roger weer terug is schud hij een handvol munten in mijn hand. Ik kijk hem verbaasd aan. Hij kijkt mij verbaasd aan!
‘Hou het wisselgeld maar, je bent gezegend door de almachtige!’
Vol ongeloof kijk hij naar zijn hand vol met munten van een en vijf Peso. Ik laat een gelukkig man achter en ben een unieke langzaam uitstervende ervaring rijker.
Na een korte snelle douche verlaat ik de drukte van de familie om mijn demonen te bestrijden en mijn gedachten weer op een rijtje te zetten. Ik schreef het al eerder in dit verhaal, wandelen brengt rust in mijn geest maar maakt mij tegenwoordig ook verdrietig.
Wat is er gebeurt met het land waarin ik ben opgegroeid en en waar mijn grootouders hard hebben gewerkt om het na de tweede wereldoorlog weer op te bouwen?
Nog maar een kleine twee weken en we moeten weer terug naar Zaltbommel om te gaan werken voor de volgende reis en grote problemen bij de hoorns te pakken. Ik ben nog geen tweehonderd meter onderweg en realiseer dat mijn problemen mijn klein zijn vergeleken met de problemen van het gezin met twee kinderen in dit kleine, bijna omgevallen, huisje langs de enige weg uit het dorp.
In mijn gedachten hoor ik mijn grootmoeder zeggen: ‘Niet klagen maar dragen.’
Aan het einde van mijn middagwandeling beginnen er dikke druppels te vallen. Ze maken zwarte vlekken op het beton van de weg. De pas versnellen heeft bijna geen zin in de tropen want wanneer het gordijn van regenwater op je afkomt ben je in enkele seconden kletsnat.
Gelukkig blijft het droog totdat ik mijn vaste plaatsje voor de ijskoude biertjes aan het einde van de middag heb ingenomen. En dan barst de bui los! De lokale bevolking vlucht, net als ik, naar het kleine groene wachthuisje tegenover de winkel waar ik mijn biertjes koop. We hebben niet veel anders te doen dan kijken naar de uiteenspattende dikke tropische regendruppels op de slechte betonnen weg.
Wanneer ik, net voor het donker, in het huisje arriveer staat er al een Filipijnse klassieker op tafel. Gebakken Corned Beef, uit Chicago, met aardappelen en uien op rijst. Ik haal mijn neus er niet voor op want ik moet nu eenmaal eten. De rugzakartiest in mij drijft naar boven en de maaltijd roept herinneringen in mij op uit een ver verleden in mooie landen.
Het is geen gerecht dat je ooit in een restaurant kan bestellen maar honger maakt rauwe bonen nu eenmaal zoet. Nog wat lezen en dan slapen, voor negen uur zijn mijn ogen al gesloten!

Japan: Met de snelheid van een wervelwind

Osaka (Cote House) 406), vrijdag 23 februari 2024

We hebben al een fantastisch mooie dag achter ons en de grootste verrassing voor Lyka moet nog komen. We zijn nu op weg naar het JR-station van Kyoto en voordat we daar aankomen hebben we nog een heel bijzondere bezienswaardigheid te bezoeken. Het loopt al tegen vier uur en het wordt nu toch wel wat frisser. Ik heb ook al trek maar we moeten eerst nog mijn programma voor vandaag afwerken.
Onze laatste culturele ontmoeting is met de Higashi Hongan-ji. Het oostelijk Klooster van de “Oorspronkelijke Gelofte” is een van de twee belangrijkste afdelingen van Jōdo Shinshū in Japan en daarbuiten.
Als eerste staan voor de Chokushimon, de Chrysanten Poort die werd gebruikt door het personeel en de boodschappers uit alle hoeken van Japan. Het is een eeuwenoud indrukwekkend houten bouwwerk.
Was het eerste houten bouwwerk al imposant dan wordt het teniet gedaan door het volgende bouwwerk. De Sanmon van Higashi Hongan-ji, de hoofdpoort van het klooster is van een onbeschrijfbare schoonheid en een groot heiligdom binnen de Japanse cultuur.
De poort geeft toegang tot het enorme binnenterrein van het Higashi Hongan-ji klooster. Higashi Hongan-ji werd in 1602 gesticht door de shōgun Tokugawa Ieyasu toen hij de sekte in tweeën splitste (Nishi Honganji was de andere) om haar macht te verminderen. De tempel werd voor het eerst op zijn huidige locatie gebouwd in 1658. Ik laat de data op mij inwerken en vraag me af waar in Nederland ik monumentale bouwwerken van deze culturele waarde en data kan vinden.
In het midden staat de Goei-dō, waar een beeld van Shinran is gehuisvest. Een houten bouwwerk dat de adem uit je longen zuigt. De hal is een van de grootste houten constructies ter wereld, met een lengte van 76 meter, een breedte van 58 meter en een hoogte van 38 meter. De huidige hal werd gebouwd in 1895!
Ik wordt een beetje verdrietig omdat ik het kloostercomplex met haar mooie houten gebouwen tijdens dit bezoek niet helemaal kan bezichtigen en onderzoeken. We moeten proberen om nog een dag te vinden om hier terug te komen. Ik weet in mijn achterhoofd dat het moeilijk zal worden omdat het einde van ons mooie verblijf in Japan met rasse schreden dichterbij komt.
Mijn nieuwsgierigheid drijft mij naar binnen in het hoofdgebouw. Lyka heeft geen zin om haar sportschoenen uit te trekken dus betreed ik de indrukwekkende gebedshal van de Higashi Hongan-ji alleen. De kolommen die de zware houten constructie dragen zijn gemaakt uit een enkele stam van een ongetwijfeld speciale den die alleen in Japan voorkomt. Het is de eenvoud in het kwartdraad die de schoonheid van die bouwwerk draagt.
Ongelikte toeristen maken foto’s van de lokale bevolking die in gesprek zijn met de hogere geesten. Zelf maak ik ook die foto’s maar met een hart vol met respect omdat mijn gevoel tegenwoordig ook sterk naar die filosofie neigt. In mij groeit een mix van het Boeddhisme, Hindoeïsme en nu ook het Taoïsme, Zen en het Shintoïsme.
De op de Tatame matten geknielde Japanners houden zich aan strenge regels van respect en waardering. Voor een moment wordt ik een van hen en betuig mijn respect aan de Boeddha achter de met rijstpapier beplakte deuren.
Ik Ik zweef over de tatami matten van natuurlijke vezels en wordt niet opgemerkt door de mensen om mij heen. Het is bijna vier uur en twee in zwart geklede monniken schuiven de met rijstpapier beklede deuren dicht. Het gaat geruisloos! Zoals het lawaai van een slak op de vlucht voor een roofdier.
Vanaf de veranda ontdek ik een bronzen beeld met een dak erboven. Het is helaas al vier uur geweest en we moeten nu echt naar het station om de trein terug naar Osaka te nemen!
Het bronzen beeld is een zogenaamde Drakenfontein. Uit zijn bek spuit schoon grondwater dat gebruikt wordt om de handen van de gelovigen te reinigen. Het is het afscheid van ons korte bezoek aan het Higashi Hongan-ji klooster.
Op een stenen brug over een smalle gracht neem ik een foto van Lyka met het oude en het moderne Japan in een foto. De gebouwen van het Higashi Hongan-ji klooster en de Nidec Kyoto Tower in de verte.
Achter de Nidec Kyoto Tower ligt ons laatste doel in Kyoto voor vandaag. We gaan nu op weg naar een verrassing voor Lyka die ik de hele dag voor haar heb moeten verbergen.
De Nidec Kyoto Tower een onderdeel van een gebouw waarin ook een hotel is gevestigd. Het is een van die dingen die mij niet echt trekken. Betalen om de hoogte in te gaan om naar de stad onder je te kijken is niet echt bijzonder. Wel wanneer het bouwwerk zelf een bijzonder bouwwerk is. Taipei 101 is daar een schoolvoorbeeld voorbeeld van.
Voor de toegang van het JR-Kyoto Station dwalen mijn gedachten af naar 2009. Toen stond ik hier met mijn goede vriend Tettje van Malsen. Ik herinner mij de Pachinko speelhal en het sushi restaurant met de lopende band aan de achterkant van het station. Helaas kunnen we daar niet gaan eten omdat ons budget het niet toelaat.
De problemen met de Bastiaanse/Heijnen van nummer 13 worden met de dag groter. Een appartement kopen en gedwongen lid zijn van een VvE, vergeet het maar! Het is een onuitputtelijke bron van ellende.
Ik geniet voor een moment van mijn herinneringen en ik ben dankbaar dat ik al zoveel heb mogen ervaren en zoveel heb mogen zien in Azië. Het treinstation is een architectonisch kunstwerk dat ondenkbaar is in de snel veranderende westerse wereld. Dan wordt ik een beetje bedroefd omdat de wereld waarin ik ben opgegroeid niet meer bestaat omdat ze is overwoekerd door invasieve exoten.
Ik volg Lyka gedwee omdat ze tegenwoordig vaak het initiatief neemt en daarmee mij veel werk uit handen neemt. We moeten rechtdoor omdat Lyka denkt dat we met Japan Rail richting Osaka gaan. Ze is meer dan verbaasd wanneer ik linksaf sla. Ze kijkt mij aan vol ongeloof. Het duurt niet lang totdat het kwartje is gevallen!
Het kopen van kaartjes voor de Shinkansen is moeilijker dan ik had verwacht. Er zijn heel veel verschillende keuzes voor de manier waarop je in de Shinkansen reist. Er zijn ook verschillende klasse, daarnaast kun je kiezen voor een gereserveerde zitplaats of zelf een onbezette stoel vinden in de 25 meter lange wagons voor de niet gereserveerde stoelen. Al die keuzes hebben verschillende prijzen. Ik moet dus goed opletten voordat ik mijn Wise kaart in de automaat steek om af te rekenen!
De gedachte aan de Shinkansen brengt me naar de trein die ik als kind zag in een boek of magazine. Een trein die sneller kon dan alle treinen die in Europa en Amerika reden! De Shinkansen Series 0 is voor elke spoorfanaat de ultieme geboorte van de hoge snelheidstrein. Het is de wilde schoonheid van de eenvoud!
Net als vijftien jaar geleden is het bijna geruisloos binnenrijden van een Shinkansen N700-serie een onvergetelijke ervaring. De hoge snelheidstrein is het toppunt van techniek in het kwadraat. Net als vroeger de Japanse mini elektronica van Sony en de huidige horloges van Seiko en Casio.
Op een ander perron staat een Shinkansen N700-serie te wachten op haar vertrek. Ik gebruik de vrouwelijke vorm omdat de schoonheid alleen kan worden vergeleken met een vrouwenlichaam. Strak en rond in een oogverblindende combinatie.
Onze niet gereserveerde zitplaatsen hebben een groot voordeel ten opzichte van de gereserveerde zitplaatsen. Wij zijn niet aan een specifieke trein verbonden met haar vertrektijd! Zolang we maar vandaag met de trein reizen. De Shinkansen N700-serie treinen blijven aankomen en vertrekken. Elke zes minuten vertrekt er een Shinkansen N700-serie naar Osaka en een naar Tokio vanuit Kyoto!
‘Nog een, dan gaan we!’, lacht Lyka me toe.
Het niet gereserveerde treinstel is zo goed als leeg! Dat kan ook niet anders wanneer er tien tot twaalf treinen in een uur vertrekken naar je bestemming. Waarom zou je de ruim 500 kilometer gaan vliegen?
Japan is ook niet bekend met korting, reispassen of andere vormen van besparing op de ritprijs. Het gaat strikt op treinsoort, Nozomi, Hikari of Kodama. Daarna met een gereserveerde zitplaats of een niet gereserveerde zitplaats, de prijs staat vast en is voor iedere passagier hetzelfde!
Voor ¥ 1.450 (€ 9,35) per persoon is het een bijzondere afsluiting van deze lange mooie dag in Kyoto. Ik moet nog even naar het toilet. Kijk eens goed? Denk nu aan het laatste toilet dat je in Nederland in de trein of op een station hebt bezocht?
We glijden met de snelheid van een wervelwind, 228 Km/u, over de stalen rails door het Japanse landschap. De veertig kilometer tussen Kyoto en Osaka zijn binnen veertien minuten afgelegd. Het is een bijzondere ervaring!
Nu nog een half uurtje in de metro en we zijn terug in Cote House.
Ons budget voor vandaag is ruimschoots uitgegeven. We lopen ook tegen de grenzen aan van ons totale budget dus kiezen we voor een eenvoudige avondmaaltijd. Er is voldoende keuze in de Life Supermarkt. Vandaag wordt het diepvries! In de kleine gemeenschappelijke keuken van het Cote House bak ik eerst gyoza gevuld met varkensvlees, natuurlijk drink er een koud biertje bij.
De diepvries Fugetsu yakisoba aangevuld met verse groenten is een succes. Voor nog geen zes euro hebben we heerlijk zitten eten. We zijn het er samen snel over eens, we gaan het een paar dagen rustig aan doen.