Op weg naar Abu Dhabi (In het vliegtuig), maandag 20 april 2026
Het is onmogelijk om mijn opluchting op het beeldscherm te zetten dat we eindelijk Nederland weer hebben kunnen verlaten. Het afgelopen jaar was veruit een van de moeilijkste jaren van mijn leven. We hadden alleen maar tegenslagen!
‘Hoe moeilijker gaat het nog worden?’
‘Een dode buur is beter dan een verre vriend!’, ik had nooit verwacht dat ik deze woorden zou uitspreken, helaas is het een waarheid als een koe.
Maar na veel grote problemen binnen de vereniging van eigenaars is het niet anders. Het is de tweede eigenaar op rij van Omhoeken 13 die mijn leven zeer onaangenaam maakt.
Vandaag gaan we eindelijk weer op reis. Mijn hoofd staat er eigenlijk niet naar maar ik wil heel graag ontsnappen uit de negativiteit en een andere wereld dan Europese chaos ervaren.
Het is alweer 53 weken geleden dat wij in Nederland arriveerden. Een Nederland dat wij niet meer herkenden, een Nederland waarin wij ons onveilig, en ongelukkig, voelen.
Gelukkig gaan we nu weer naar het verre Oosten, een regio van deze aardbol die onze harten heeft gestolen. Het wordt een relatieve korte reis voor ons. Ook een reis op een onbekend moment, normaal zijn we rond deze tijd altijd in Nederland. Maar dat zal het plezier niet bederven. We gaan bekende plaatsen bezoeken. We hebben ook een nieuwe bestemming. Niet in een onbekend maar wel in een zeer geliefd land.
Tijdens deze relatief korte reis wordt er voortborduurt op het idee waar we de vorige reis mee hebben afgesloten. Het grootste verschil is dat we wegens mijn oplopende leeftijd afscheid hebben genomen van onze rugzakken. We gaan nu op reis met onze koffers, twee grote koffers van maximaal 23 Kilogram en twee kleine koffers van 7 Kilogram die we mee mogen nemen in de cabine van het vliegtuig.
Het andere verschil is dat we veel minder gaan verkassen. Het idee is om minimaal een week op een centrale plaats te verblijven. Vanuit dat centrale punt maken we excursies of dagtochten naar interessante plaatsen of mooie wandelingen in de omgeving.
De opkomst van de alternatieve taxi services met een applicatie op je mobiele telefoon in zuid-oost Azië is een enorme verbetering. Je vraagt een rit aan naar je beoogde bestemming en binnen een minuut heb je verschillende aanbiedingen. De prijs staat vast voordat je boekt! Dat geeft een transparante overeenkomst met de chauffeur voor de rit. Een fooi wordt natuurlijk altijd op prijs gesteld.
Vanaf afgelopen woensdag, tijdens het werken, begon het besef bij mij in te dalen dat we weer op reis gaan. Het was een vreemd gevoel na twaalf maanden in Hollandistan. Ik kan me niet herinneren zo lang achtereen in Nederland te zijn geweest!
Donderdag was een dag van bezinning en het inventariseren van nog op te lossen problemen. Problemen groot en klein, maar wat zijn problemen wanneer je nog gezond bent? Het zoeken naar oplossingen heeft de prioriteit. De problemen worden bekeken met een Cruyffiaanse wijsheid in mijn achterhoofd.
‘Elk nadeel heeft zijn voordeel!’
Ik drink halve liters Schultenbräu en berust in het feit dat ik enkele oplossingen niet zelf meer in de hand heb. Gelukkig heb ik genoeg vrienden die ons nog steeds willen helpen.
Om vijf uur neem ik afscheid van mijn collega’s bij “van Hees - Patist Boekbinders” en rustig wandelend denk ik na over wat mij morgen nog allemaal te wachten staat.
Op vrijdag werden er twee Gordiaanse knopen doorgehakt. Ik heb een einde gemaakt aan de slepende zaak van de onsplitsbaarheid van ons appartement. Hoop en positief denken heeft mij lange tijd gevangen gehouden. Met pijn in mijn hart heb ik moeten accepteren dat mijn pensioen nog enkele jaren in de toekomst ligt.
De andere zaak is de camper. Na dertien jaar gaan we afscheid nemen van de oude dame. De zesendertig jaar oude Ford Transit Rimor wordt rijklaar gemaakt en aan een APK onderworpen zodat die nieuwe eigenaar er veilig mee de weg op kan en er hopelijk net zo veel plezier mee zal beleven als wij hebben gedaan. Nog regelmatig denk ik aan een plaats in de natuur waar Lyka en ik de nacht hebben doorgebracht. In juli wordt ze verkocht en nemen we voorgoed afscheid.
Zaterdag hebben we letterlijk “onze koffers gepakt”! We mogen van Etihad 25 kilogram per persoon in de buik van het monster plaatsen. Dat gewicht is op zich geen probleem ware het niet dat de volgende vluchten een maximaal gewicht van 23 en 20 kilogram hanteren.De hoogste hindernis is het laagste gewicht! Op 4 juni vliegen we vanuit Manilla met Cebu Pacific naar het “Bicol International Airport”. Het maximale gewicht is dan 20 kilogram en ik weet uit ervaring dat ze daar heel erg streng op letten. Overgewicht van de bagage is het verdienmodel van een budget luchtvaartmaatschappij.
Lyka let goed op en realiseert zich dat we in de komende zes weken zeker drie kilo koffie en anderhalve kilo kaas uit de koffers zullen wegwerken. Lyka’s gele koffer weegt ongeveer 24 kilogram en mijn grote koffer weer net geen 22 kilogram. We zitten dus binnen de marge’s wanneer we niet teveel kopen in Thailand en Zuid-Korea.
Zondag is de rustdag! Er staan nog enkele puntjes op mijn “Nog te doen” lijstje en die werk ik een voor een af. Het zijn geen moeilijke zaken maar het moet wel gebeuren. Mijn beste vriend Danny komt de instructies aanhoren en tijdens een saaie “Amstel Gold Race” drinken we samen op onze reis en Danny’s toekomstig kleine geluk voor de toekomst.
Zodra het inchecken geopend is op het internet zorg ik ervoor dat we voor 100% zeker zijn aangemeld voor vlucht EY42 naar Abu Dhabi. We krijgen stoelen toegewezen en om eerlijk te zijn krijg ik het gevoel dat het vliegtuig helemaal vol zal zitten. Gelukkig zijn het uitstekende plaatsen! De nachtvlucht zitten we aan het raam en in het midden zodat er niemand over ons heen hoeft te klimmen om naar het toilet te gaan. De dagvlucht naar Bangkok zitten we in het midden aan het gangpad zodat we samen alle vrijheid van beweging hebben tijdens de zes en een half uur durende vlucht.
Een goede vriendin komt aan het einde van de middag alles ophalen dat nog in de vriezer ligt en de koelkast staat. Ik kan het gewoon niet weggooien! Het is allemaal nog goed en jullie weten allemaal hoe duur het in de Nederlandse supermarkten is.
Vroeg opstaan zit in mijn bloed maar op deze maandag van ons vertrek blijf ik in bed zodra de wekker in de iPhone om zes uur een deuntje begint te spelen. Nog even omdraaien, mijn gedachten ordenen en zoeken naar zaken die ik misschien ben vergeten.
Om negen voor zeven giet ik het kokende water op de gemalen koffie en geniet van de opstijgende geur van het gloeiend hete vocht. Op mijn beeldscherm zie ik incheckbalie 20 en vertrekpoort E18. De enige onzekerheid is nu nog de betrouwbaarheid van de Nederlandse Spoorwegen!
Dan begint het lange wachten, onderbroken door de laatste kleine klusjes, tot ons vertrek. Wij verhuizen wat kleine zaken tussen de verschillende koffers die ’s nachts onverklaarbaar enkele kilo’s zwaarder zijn geworden. Hoe dat mogelijk is is mij een raadsel! We kijken straks naar de weegschaal bij het inchecken op Schiphol om te zien hoe we er echt voor staan.
Een laatste klusje en een laatste lunch. Brood met de laatste restjes broodbeleg. Wachten is een van de moeilijkste zaken die je tijdens het reizen tegen komt. Eenmaal onderweg is het wachten van een andere categorie, het thuis in je vertrouwde omgeving, wachten voor je vertrek duurt het langst.
De afgesproken tijd om naar het treinstation in Zaltbommel te gaan lijkt op het laatste moment toch wel erg kort dag. Gelukkig is het maar een kleine moeite voor mijn schoonzus en broer om wat eerder te komen. De stoptrein naar Den Bosch heeft enkele minuten vertraging zodat we nog in de wachtende trein kunnen stappen. Gelukkig maar, de stoptrein die ik oorspronkelijk op het oog had arriveert pas in Den Bosch wanneer de Intercity naar Schiphol vertrokken is!We schommelen langzaam en in relatieve rust naar het noorden. Een laatste blik op de Bommelse Toren terwijl we de oude Hanzestad passeren. Onderweg raak ik in gesprek met twee vrienden uit de Oekraïne die zich verbazen dat ik niet over de oorlog begin. Ze hebben beiden ook gereisd en zijn ook in Thailand geweest. Het is een oppervlakkig maar leuk gesprek.
Daar is eindelijk Schiphol. Het uitchecken met de nieuwe kredietkaart van Bunq gaat gemakkelijker dan het inchecken in Zaltbommel. De € 19,30 voor de treinreis is instant afgeschreven. Dat is dan weer een hele vooruitgang. Het valt op dat in de randstad elke derde passagier die instapt niet blank is. Nederland is al veel te vol! De multiculturele samenleving is een grote mislukking die nooit meer kan worden gecorrigeerd.
We moeten ruim een uur wachten tot we kunnen inchecken aan de balie genummerd 20, we brengen de tijd in gepaste stilte door met om ons heen kijken. Bij het ons bekende koffiestation drinkt lyka een Latte macchiato en zelf leeg ik mijn koffiebeker die ik van thuis heb meegebracht. Hier op de luchthaven heb ik rust in mijn geest en in mijn lichaam.De gebruikelijke verplichtingen om uit Nederland te vertrekken zijn binnen vijftien minuten afgehandeld. Niet veel later staan we in het winkelgebied van Schiphol. Het hele taxfree gebeuren is op elke Europese luchthaven in enkele jaren tijd veranderd in een dure toeristenval. Reizigers die een beetje prijsbewust zijn zien meteen dat het hier veel duurder is dan buiten onze nationale luchthaven.
Ook de prijzen voor de versnaperingen zijn opgeblazen tot Bijbelse proporties!
⁃ vier stokjes met twijfelachtig vet varkensvlees, Japanse “Yakitori” genaamd, verwisselen van eigenaar voor € 23,95.
⁃ Een kleine Poke Bowl moet € 24,95 opbrengen.
⁃ Een halve liter Heineken bier in blik kost € 7,70.
⁃ Een Donut met een flesje frisdrank is gelukkig in de aanbieding, voor € 9,75 zijn ze van jouw.
Gratis drinkwater is moeilijk te vinden en het water uit de kraan in de toiletten is lauw. Allemaal bedacht om de reizigers zoveel mogelijk uit te knijpen.
Op weg naar Gate E18 kijk ik goed om me heen en ik kan het nog steeds moeilijk geloven dat we na 55 weken weer onderweg zijn. Dat we voor een flinke tijd rust hebben. Je zal maar van die lastige buren hebben!
Wachttijd is nu geen probleem meer maar een luxe. We zijn de eerste passagiers aan de Gate en het zal een lange tijd duren voordat de andere passagiers van vlucht EY042 zich bij ons voegen.Ik wordt enigszins ontroerd door een jongeman van zeventien jaar uit Zwolle die de komende vlucht naar Abu Dhabi verjaard naar de volwassenheid. Ik denk met een traan in mijn ogen terug aan mij eerste reis naar Thailand met “Kuwait Airlines” toen ik Jan Barendswaard en Marieke ontmoette. Jan zal ondertussen het tijdelijke wel voor het eeuwige hebben verwisseld maar gelukkig heb ik na zevenentwintig jaar nog steeds contact met Marieke.
De Boeing 787 Dreamliner van Etihad is gelukkig op tijd. Dat was de afgelopen weken geen zekerheid. Ik gebruik al mijn charmes om de meisjes achter de balie ervan te overtuigen dat deze lieve oude man wat voorrang zou moeten krijgen bij het aan boord gaan. Wij gaan weer als eerste aan boord en onze kleine koffers kunnen zonder problemen in de bagagebakken boven onze hoofden.
Het vliegtuig stroomt maar langzaam vol en mijn geest vult zich met hoop en een gevoel van gelukzaligheid. Zou het dan kunnen deze nacht? Ja, het kan en het geluk lacht ons toe. We hebben deze eerste etappe naar Bangkok drie stoelen voor ons samen. Lyka kan in ieder geval slapen.
De kip met rijst en de peulvruchtensalade smaken ons goed. De andere maaltijden waren vegetarisch en met aardappelpuree, niet echt mijn ding. Het is al over half twaalf Nederlandse tijd en ik heb nog geen slok bier op. De Stella Artois op de trolly van de stewardess roept. De kleine blikjes zijn ijskoud omdat de meeste passagiers voor Heineken kiezen.Na drie blikjes gooi ik het bijltje erbij neer. We zijn onderweg en ik voel me bevrijd. Morgenavond slapen we in Thailand!
