Zuid-Korea: Gamcheon Culture Village

Busan (So Yu Hotel) 609), dinsdag 19 mei 2026

Toeristische attracties komen in twee smaken. De door mensenhanden gebouwd of door de natuur gevormd. De eerste is vaak met voorbedachte rade als attractie gebouwd om iedereen versteld te doen staan, zoals de Eiffeltoren die in 1889 de wereld moest verbazen wat je allemaal met stalen balken kon bouwen.
De natuur heeft geen bewustzijn en volgt de krachten van de kosmos. Natuurkunde en scheikunde hebben overal in de kosmos dezelfde wetten! Laat dat maar eens op je inwerken nu de hoogopgeleide leiders van onze samenleving denken dat ze de kosmos kunnen sturen met zelfbedachte knoppen om aan te draaien? De kosmos heeft geen knoppen en is niet te beïnvloeden.
Wat de mens wel kan is geld vragen voor de toegang naar een bouwwerk van moeder natuur. De reinste belasting gevoed door de leugen dat uw geld wordt gebruikt voor het instant houden van het natuurwonder dat in de toekomst met een aan zekerheid grenzende onwaarschijnlijkheid zal verdwijnen!
Een wijze man in Nepal vertelde mij ooit: ‘Maak je geen zorgen over de aftakeling van je lichaam en geest. Zelfs Mount Everest eindigt als zand op een strand aan de oceaan!’
Vandaag bezoeken Lyka en ik het Gamcheon Culture Village, een dorp tegen de steile hellingen van een heuvel in Busan. Het dorp heeft een twijfelachtige geschiedenis achter de rug en is ruim vijftien jaar geleden met inspanningen van het gemeentebestuur gevormd tot wat het nu nog is. Een unieke plaats in een groene wereldstad.
We gaan opnieuw met de bus omdat dit veruit het beste, en leukste, vervoermiddel is in Busan. Zoeken naar welke bus je moet hebben is kinderlijk eenvoudig nu Google maps al het werk voor je uit handen neemt. We vertrekken vanaf Busan Depart, een afkorting voor department store, met bus 87 voor onze bestemming Gamcheon Culture Village.
In de bus realiseer je ook hoe steil sommige straten in Busan zijn. Ik heb al heel wat heuvels te voet beklommen maar met een volle bus naar de top rijden van een steile heuvel midden in een miljoenenstad is een heel andere discipline. Hoe steiler de heuvel hoe stiller de toeristen om ons heen in de bus zijn. Er is een hoog gehalte toeristen onder de passagiers! Je moet er niet aan denken dat de remmen of de koppeling het begeven.
Een eerste blik op de kleurrijke huisjes van het bergdorp geeft je een bijzonder gevoel.
Het zit een beetje tussen: ‘Ja, best wel leuk!’, en ‘Is dit alles?’ in.
De vergelijking en de naamgeving van het “Machu Picchu” van het oosten gaat echt te ver! Het is goed bedacht door de reclamemensen maar het raakt kant noch wal.
Hoe is het bekende dorp ontstaan?
Korea is hoofdzakelijk heuvelachtig en de vlakke stukken land op de hogere vlaktes, langs rivieren en langs de zee zijn sinds mensenheugenis gebruikt voor de nederzettingen en landbouw. Langzaam zijn die twee van het natuurlijke vlakke land verdreven door de industrie en stedelijke ontwikkeling naar de met mensenhanden gebouwde terrassen op de hellingen van de minder steile heuvels.
In de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw verscheen er langzaam industrie op de vlaktes die grenzen aan de zee. De bewoners, tevens de arbeiders in de industrie, werden verdreven om plaats te maken voor de economische vooruitgang van het toen door Japan geannexeerde Korea. Met Japan als nieuw export gebied bood zich een enorme markt aan voor de Koreaanse landbouw en industrie.
De oorspronkelijke bewoners van de kuststrook moesten ver genoeg worden verplaatst om veel ruimte te maken voor de industrie maar tevens dicht genoeg bij de nieuwe industrie blijven om als goedkope arbeidskrachten te kunnen dienen. Armoede was troef en gezinnen waren klein in de bamboe/houten huisjes. Rond 1955 werden er nog eens 800 gezinnen naar Gamcheon Culture Village verhuisd. De leefomstandigheden waren nog steeds slecht en armoede was troef.

In de jaren '70 waren er alleen huizen gemaakt van hout. Eind jaren '80 en begin jaren '90 begonnen gezinnen groter te worden, dus bouwden ze huizen met twee verdiepingen." Desalniettemin werd het dorp geconfronteerd met aanhoudende armoede en slechte levensomstandigheden

In 2009 kwam het plan van de grond om van Gamcheon Culture Village een bolwerk voor jonge kunstenaars en anders denkende te maken. Er kwamen subsidies om de houten huisjes door stenen huisjes te vervangen. Het dorp in een lappendeken van kleur te verven en de huizen en straten te versieren met kunstwerken om het dorp tegen de heuvel leefbaarder te maken.
Het dorp is kleurrijker geworden maar ik heb grote vraagtekens bij de leefbaarheid in de toeristische attractie wanneer er dagelijks een vloedgolf van (buitenlandse) toeristen over het dorp spoelt. Tijdens ons korte bezoek kan ik niet zeggen dat ik enig spoor van leven heb gezien van de permanente bewoners.
Overal in het bergdorp staan mensen in rijen te wachten om die ene droomfoto te maken, die ze op hun smartphone hebben gezien, en die iedere toerist maakt in het Gamcheon Culture Village.
Zo wij dus ook want het is aanstekelijk omdat er verder eigenlijk niets is te doen in het dorp. Behalve het oneindig eten van ongezonde veelal gefrituurde snacks en het drinken uit grote bekers gevuld met felgekleurde mierzoete vloeistoffen en blokjes ijs.
De langste rij mensen in het bergdorp staat te wachten op de mogelijkheid om een foto te kunnen maken met de beelden van De kleine Prins en de woestijnvos. Personages uit een (kinder)boek gepubliceerd in 1943. Het is geschreven door een Fransman die absoluut niets van doen heeft met Korea. Opnieuw een mooi staaltje van moderne Aziatische marketing.
De meeste mensen staan te wachten in groepjes van twee à vier personen. Die groepjes nemen tussen de dertig seconden en een minuut de tijd om de foto’s met de fantasie figuren te maken. Jullie begrijpen hoe langzaam de rij vordert en dat er altijd nog mensen zijn die proberen voor te dringen.
Gelukkig laat de oude vrouw met de fel gekleurde stok zich niet intimideren en ze houd de rij goed in de gaten zodat er geen problemen ontstaan. Het is een onwaarschijnlijke ervaring wanneer ze zonder enig mededogen een toerist op zijn plaats zet of naar het einde van de wachtrij stuurt.
Een muur in een pasteltint is al goed voor de omgeving maar het wordt beter wanneer er een muurschildering op komt. Ook bij deze muurschildering is de Kleine Prins het onderwerp. Het fictieve personage komt van alle kanten op je af.
Koreaanse Popmuziek, afgekort K-Pop, verovert in een rap tempo de (Aziatische) wereld. Jonge mannen en meisjes, verbouwd in plastische chirurgie fabrieken, die er uitzien als verwesterde humanoïde robots. Ieder zijn eigen schoonheidsideaal, het is in ieder geval niet mijn ding. Een ouderwets persoon als ik houd nog steeds van de natuurlijke schoonheden zonder botox en plastische chirurgie. Deze moderne muziekhelden en -heldinnen mogen natuurlijk niet ontbreken op de glad gestukadoorde muren in het dorp.
Ook traptreden moeten het ontgelden om met een kwast te worden omgetoverd tot een blauwe hemel met witte wolkjes. De verf op de treden vertoont geen enkele slijtage, dan begrijp je meteen dat de bewoners van dit huis nooit thuis zijn. We gaan nog verder klimmen naar een ander beeld van de Kleine Prins dat er nog niet zolang staat.
We raken snel verwijderd van de kudde toeristen omdat het een enorm steile weg is en de vele treden omhoog ook niet uitnodigend zijn voor de jonge generaties bankhangers en smartphone verslaafden met een licht overgewicht. Wij laten ons niet weerhouden om deze laatste inspanning te doen voor de mogelijke rustdagen die voor ons liggen.
Ook op het dak van het nieuwe gebouw staat een kortere rij dan dat we ondertussen gewend zijn. We raken aan de praat met een Italiaanse vrouw met een kind. Ik maak de foto’s van het Italiaanse gezin en zij maakt enkele foto’s van ons. Zo zijn we beiden geholpen.
Zou jij je iPhone in Amsterdam, of Rotterdam, aan een wildvreemde geven met de vraag of ze een paar foto’s van je willen maken?
Natuurlijk is er tijdens de volksverhuizing in het midden van de vorige eeuw de tempel ook meeverhuisd. Een richtingsbord wijst naar de Gwaneumjeongsa Temple, ruim honderd meter verderop. Het is grappig wat we tot nu toe hebben gezien. Het is zuivere popcultuur maar ik wil ook wat oudere oorspronkelijke cultuur zien. Het zijn slechts twee gebouwen waarvan het hoofdgebouw het bekijken waard is.
Het wordt tijd om een bus te zoeken die richting Nampo gaat. Onderweg passeren we nog meer uitingen van kunst in verschillende vormen. De verzameling van kunst maakt deze plaats tot een fijne bestemming voor een halve dag mocht je ooit in Busan komen. Dit dorp is niet betoverend maar het dorp is zeker aantrekkelijk!
Je kan de Koreanen zonder te vloeken Nationalistische Patriotten noemen. In de Verenigde Europese Emiraten staat daar bijna de doodstraf op bij voorkeur uitgevoerd door Hamas en/of Hezbollah aanhangers.
Het doet me goed om de Koreaanse jeugd in de klederdracht te zien. Ze zijn na al die jaren onderdrukking nog meer trots op hun eigen Koreaanse identiteit.
Nog een afscheidsfoto van ons samen en een foto van mijn lieve vrouw op een bankje dat wel heel ver uit het lood staat. We hebben twee uurtjes doorgebracht in het Gamcheon Culture Village en dat is meer dan genoeg!
Bij de bushalte staan om een uur in de middag tientallen toeristen te wachten op de bus terug naar beneden, naar de stad. Ik moet aan Kris Masschelein denken en haal een oude truc van de gepokte en gemazelde reiziger tevoorschijn. In zo’n geval bepaal je eerst de richting vanwaar de bus(sen) komen.
In plaats van wachten op de tweede of derde bus waarin je kan plaatsnemen loop je in de richting waaruit de bus(sen) komen naar de eerste bushalte die je tegenkomt. In dit geval op de heuvel schat ik tweehonderd tot tweehonderdvijftig meter. Op het elektronische vertrektijden bord ontdekken we al snel het busnummer dat wij zoeken.
Bij de eerste bus is het meteen raak en wij stappen in een zo goed als lege bus. Een fijne zitplaats met voldoende beenruimte net voor de achterwielen valt ons ten deel. Nu komt het meest grappige moment van de busrit!
We komen langzaam aangereden bij de drukke bushalte die we koste wat het kost wilden vermijden. Er wordt stevig geduwd voor de ingang naar de bus en op verschillende gezichten van de ingestapte passagiers zie ik de verbazing op hun gezicht.
Ze stellen zichzelf de voor de hand liggende vraag: ‘Heb ik die man met die hoed net niet gezien?’
Alle staanplaatsen in het gangpad worden gevuld en zodra de bus het maximale aantal passagiers heeft bereikt zet de chauffeur de bus in beweging. De staande passagiers grijpen zich aan alle kanten vast aan de stangen en de handgrepen. Het is een stevige afdaling die in een etappe van de Tour de France niet zou misstaan.
‘Zou Busan geen interessante plaats zijn voor het organiseren van het Wereldkampioenschap Wielrennen op de weg?’
De bus is onder aan de helling sneller leeg dan verwacht. Tijdens de half uur durende rit naar de stad zijn Lyka en ik het over eens dat we Gimbap gaan eten als lunch.
Op het bankje tegenover de bushalte genieten we van de twee Gimbap. Een met tonijn en de andere met kimchi. Twee Koreaanse klassiekers waarvan er dagelijks miljoenen worden genuttigd in Korea
Op hetzelfde bankje geniet ik aan het einde van de middag van mijn biertje en rijstkoekjes die ik van de oude vrouw in de GS25 heb gekregen. Het weer voorspeld een, en misschien wel twee, rustdagen voor de komende week. Dat nemen we op de koop toe want regenachtige dagen horen nu eenmaal bij het reizen en geven je de mogelijkheid dingen te doen waar je anders niet aan toe komt.
Het is op dit moment nog zonnig en ik zie de schaduw van een gebouw achter mij langzaam omhoog kruipen langs de gevel van het Connect Busan Hotel. Het is de grootste zonneklok die ik ooit heb gezien!
De grote fles Cass bier smaakt uitstekend. Bier in een glazen fles is veel goedkoper dan bier in blik! Zowel de flessen als de blikken hebben geen statiegeld! Waarom zou dat zijn? Er ligt geen blikje of flesje langs de straten, zou het iets met cultuur en opvoeding te maken hebben?
Het Cass Beer smaakt nog het meest als Tsingtao bier omdat er waarschijnlijk veel rijst bij het brouwen wordt gebruikt. Het valt me nu pas op dat het bier slechts 4,5% alcohol bevat. Na een paar biertjes ben ik al licht in mijn hoofd. Het lijkt dat het lichte Koreaanse bier meer plezier geeft dan het Nederlandse bier.
Zo komt deze dag aan een einde. We hebben weinig trek dus eten we instant noedels op de kamer. Morgen waarschijnlijk een rustdag.