San Antonio (Mamsi Residence) VIP1), maandag 29 juni 2026
Over een paar dagen is Lyka jarig en dan moet ik er goed uitzien voor de vrienden en bekenden die van heinde en ver naar het kleine huisje in Sapa komen. Vandaag staat helemaal in het teken van een knipbeurt bij de kapper!
Nu we (motor)wielen hebben is er gesproken over een “modieuze” herenkapper in Pilar. Wacht even? Het is nog geen zes uur in de ochtend en ik ervaar nu al stress over de mogelijke knipbeurt van vanmiddag! Een modern kapsel van een Filipijnse kapper?
Het concert van rochellaars begint zodra de eerste familieleden uit de ijskoude slaapkamer van mamsi komen. Dit zijn van die dingen die ik nooit zal begrijpen. Waarom schrapen veel Aziaten elke ochtend hun hele luchtkanaal leeg?
Gewoon negeren en je er niet zo druk over maken. Een tweede beker koffie en wat aan een van mijn verhalen schrijven terwijl ik op de achtergrond naar Country & Western muziek luister.
Het schrijven van onze reisverhalen gaat alweer een stuk beter nu de problemen aan de Omhoeken alweer twee weken achter ons liggen. De foto’s die ik in het verhaal plaats brengen me terug naar onze fantastische tijd in Zuid-Korea. Ik heb geleerd om niet teveel verwachtingen te hebben maar Zuid-Korea heeft al mijn vorige avonturen in het bijzondere land helemaal overtroffen.
Zodra Roxy de muziek op de BOOM-Box aanzet grijp ik een halve liter drinkwater uit de koelkast en vertrek in alle stilte voor mijn ochtendwandeling. Wandelen is de beste lichaamsbeweging die je kan bedenken. De kans op blessures is ongekend klein en de voordelen voor je geestelijke gezondheid zijn ook niet te onderschatten.
Het zijn de gewoonlijke ontmoetingen met de ondertussen bekende mensen langs de weg, op fietsen, motorfietsen en in auto’s. Iedereen roept, zwaait en toetert naar de schoonzoon van Marit Reverente! Ik weet het niet helemaal zeker maar volgens mij zag ik Felice met Elma in een auto passeren. Het doet mij nog steeds pijn dat de kleine Italiaan mij niet meer mag bezoeken van zijn vrouw.
Het is rustig bij de brug over de Ogod rivier. Die rust werkt therapeutisch. Was het in mijn stormachtige leven maar altijd zo rustig? Ik besef me terdege dat ik nu in de Indian Summer van mijn leven ben aangekomen. De afgelopen maanden hebben enkele van mijn vrienden en kennissen het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld. De meesten ook nog jonger dan ik!
Dat zet je aan het denken en ik kan alleen maar hopen dat mijn zakelijke transacties in Hollandistan snel worden afgehandeld zodat wij voor langere tijd op reis kunnen om rustig naar het einde van mijn aardse bestaan te kabbelen.
De lunch is nu zo routinematig dat ik er niet eens meer een foto van maak. Alleen speciale en uitzonderlijke maaltijden worden voor de eeuwigheid in enen en nullen vastgelegd. Het onderwerp van het gesprek aan tafel is weer de kapper.
Ik heb mijn keuze allang gemaakt. Wij gaan na het eten naar Roger. De plaatselijke scharrelaar die ook de plaatselijke kapper is. De weg naar zijn huis met de kleine Sari-Sari Store over de ruwe smalle zandweg is al een avontuur op zich.
Eenmaal bij Roger aangekomen worden we aangestaard door een verbaasd persoon die zich geen houding weet te geven en niet meer uit zijn woorden kan komen.
Het aangezicht van een blanke laat veel mensen op het platteland van de Filipijnen nog helemaal dicht slaan. Gelukkig spreekt Lyka hem in het Bicol, de lokale taal, aan en zijn gezicht klaart meteen op. Hij verdwijnt als een geest door een kralengordijn achter het huisje.
Niet veel later zit ik in de kappersstoel vastgezet in een betonnen voet! Roger is gearriveerd met zijn tas vol met kostbaar kappersgereedschap. Ik kan me het nog goed herinneren toen ik hier voor de eerste keer kwam. Elektriciteit was niet vanzelfsprekend en zeer onvoorspelbaar. In die tijd werk ik geknipt met een mechanische hand-tondeuse.
Roger heeft maar een coupe onder controle, dat is de “crew cut”, net als kapper Slosser vroeger onder de Waterpoort in Zaltbommel. Ik blijf rustig zitten en kan alleen maar hopen dat ik geen wondjes heb waarin een mogelijke Hepatitis zich kan nestelen.Waarom maak ik me zorgen?
‘Het leven is maar tijdelijk en de dood is onvermijdelijk’, het Klein Orkest was er in de jaren tachtig duidelijk over!
Mijn haar is kort en recht geschoren! Ik ben weer klaar voor de komende zes weken en nu komen we aan bij het punt van de financiën. De gewoonlijke prijs voor een knipbeurt is ₱ 50 (€ 0,70), de prijs voor een kilo rijst. Roger laat voorzichtig doorschemeren dat hij van een rijke westerling, ook al is die getrouwd met een lokaal meisje uit het dorp, iets meer verwacht.
Ik geef hem een rood briefje van honderd Peso en zeg: ‘Zeventig Peso!’
Er verschijnt een brede glimlach op zijn gezicht en hij verdwijnt door het bekende kralengordijn naar de achterkant van het huisje.
Het duurt even maar zodra Roger weer terug is schud hij een handvol munten in mijn hand. Ik kijk hem verbaasd aan. Hij kijkt mij verbaasd aan!
‘Hou het wisselgeld maar, je bent gezegend door de almachtige!’
Vol ongeloof kijk hij naar zijn hand vol met munten van een en vijf Peso. Ik laat een gelukkig man achter en ben een unieke langzaam uitstervende ervaring rijker.
Na een korte snelle douche verlaat ik de drukte van de familie om mijn demonen te bestrijden en mijn gedachten weer op een rijtje te zetten. Ik schreef het al eerder in dit verhaal, wandelen brengt rust in mijn geest maar maakt mij tegenwoordig ook verdrietig.
Wat is er gebeurt met het land waarin ik ben opgegroeid en en waar mijn grootouders hard hebben gewerkt om het na de tweede wereldoorlog weer op te bouwen?
Nog maar een kleine twee weken en we moeten weer terug naar Zaltbommel om te gaan werken voor de volgende reis en grote problemen bij de hoorns te pakken. Ik ben nog geen tweehonderd meter onderweg en realiseer dat mijn problemen mijn klein zijn vergeleken met de problemen van het gezin met twee kinderen in dit kleine, bijna omgevallen, huisje langs de enige weg uit het dorp.In mijn gedachten hoor ik mijn grootmoeder zeggen: ‘Niet klagen maar dragen.’
Aan het einde van mijn middagwandeling beginnen er dikke druppels te vallen. Ze maken zwarte vlekken op het beton van de weg. De pas versnellen heeft bijna geen zin in de tropen want wanneer het gordijn van regenwater op je afkomt ben je in enkele seconden kletsnat.Gelukkig blijft het droog totdat ik mijn vaste plaatsje voor de ijskoude biertjes aan het einde van de middag heb ingenomen. En dan barst de bui los! De lokale bevolking vlucht, net als ik, naar het kleine groene wachthuisje tegenover de winkel waar ik mijn biertjes koop. We hebben niet veel anders te doen dan kijken naar de uiteenspattende dikke tropische regendruppels op de slechte betonnen weg.
Wanneer ik, net voor het donker, in het huisje arriveer staat er al een Filipijnse klassieker op tafel. Gebakken Corned Beef, uit Chicago, met aardappelen en uien op rijst. Ik haal mijn neus er niet voor op want ik moet nu eenmaal eten. De rugzakartiest in mij drijft naar boven en de maaltijd roept herinneringen in mij op uit een ver verleden in mooie landen.Het is geen gerecht dat je ooit in een restaurant kan bestellen maar honger maakt rauwe bonen nu eenmaal zoet. Nog wat lezen en dan slapen, voor negen uur zijn mijn ogen al gesloten!
