België: Het kasteel van Belœil

Peruwelz (Jachthaven Peruwelz), zondag 19 juli 2020

Dag zeven van deze korte reis komt alweer op de teller en het gaat niet zo goed als ik had gehoopt. Ik voel nog teveel haast in mijn lichaam en dat wil ik zo snel mogelijk kwijt. Maar dat is moeilijker dan het lijkt! Wij voelen onze benen nog zeuren van de wandeling van gisteren dus besluiten we unaniem om vandaag de geplande wandeling maar over te slaan. Het is tenslotte zondag en dat is traditioneel een rustdag! 

Na de gebruikelijke croissants met gerookte zalm pakken we alles goed in en maken de leefruimte eens extra schoon. Dat mag ook wel na een hele week want we leven samen tenslotte maar op een hele kleine ruimte. Het minste verlies van discipline resulteert in chaos. Ik heb nieuwe schoonmaak spullen gekocht om uit te proberen en ik kan zeggen dat de vochtige huishouddoekjes ons prima bevallen. Binnen tien minuten zijn alle oppervlakken weer mooi schoon en het ruikt heerlijk fris in de camper. 

Het zijn vandaag maar hele korte afstanden die we moeten afleggen en onze eerste halte is het (Chateau Belœil). Een schitterend landhuis dat in het verleden ook wel “Het Versailles van het noorden” werd genoemd. De grote parkeerplaats is, zoals verwacht, gesloten wegens het Covid-19 virus. Alles wat met cultuur te maken heeft is in België gesloten want cultuur is nu eenmaal niet van levensbelang.    

In het dorpje vinden we een andere parkeerplaats die ons op loopafstand van het enorme landhuis brengt. We zijn niet de enige toeristen die de kleine onzichtbare monsters trotseren. Ik merk overal en aan iedereen dat ze het virus zat zijn, dat het vertrouwen en het geloof over de noodzaak van afstand en mondkapjes met de dag afneemt. Persoonlijk ben ik ook super sceptisch over de hele Covid-19 malaise. Er zal best wel een kern van waarheid inzitten maar wat is erger? Een hoog ziekteverzuim, zoals met de jaarlijkse griepgolf, of een georganiseerde economische catastrofe die de burgers zelf moeten betalen? Zou het goed komen wanneer we het aan de zelfbenoemde specialisten overlaten? Zij beweren dat dit nog nooit is voorgekomen. Dus dan is mijn oplossing net zo slim als die van hun? 

Op de terugweg naar de parkeerplaats passeren we een hotel dat al ver voor de Covid-19 pandemie slachtoffer is geworden van veranderend menselijk gedrag. Dit is een foto waar ik van hou. Het slijten en vervallen van zaken die eerst haast heilig waren.  

Binnen twintig minuten nemen we onze plaats in op de camperplaats bij de jachthaven van Peruwelz. Het is een populaire plaats omdat het per nacht erg goedkoop is. Het is ook al snel duidelijk dat hier veel doorgewinterde camperaars staan. Voor ons betekend het douchen en daar maak ik Lyka heel erg blij mee.

Terwijl Lyka de snacks voor de lunch bakt ga ik bij de buren op onderzoek uit. Naast ons staan Fransen dus dat wordt een beetje moeilijk maar wanneer ik een man in de garage van zijn camper met een Belgisch kenteken bezig zie is mijn slachtoffer gevonden. Hij verteld me alle relevante informatie die nodig is om onze middag en nacht hier een plezierig verblijf te maken. 

De picanto’s op stokbrood met ketchup en gebakken uien smaken ons goed, zelfs beter dan thuis want het kamperen is weer helemaal in en met een beetje extra moeite is het eenvoudige leven op de camping weer romantisch en heerlijk.

Ik schiet meteen in de stand rust terwijl Lyka met haar twee douchemunten op zoek gaat naar het juiste sanitair. Voor mij is de rust van korte duur omdat ik de watertank nog moet vullen. En daar verschijnt een klein probleem aan de horizon. Wij hebben geen slang, “darm" in het Vlaams, van een meter of zeven bij ons. De enige manier om de watertank te vullen is om met de kleine jerrycan gevuld met vers drinkwater heen en weer te lopen. 

Ik neem de tijd en Lyka zit alweer lang en breed naast de camper in de zon van een wijntje te genieten wanneer mijn missie compleet is. Dan is het mijn beurt om te gaan douchen en eerlijkheid gebied dat het een heerlijke douche is voor twee euro. Acht euro totaal kost ons de nacht in Peruwelz. Onze oude camper heeft alles aan boord om het reizen comfortabel te maken maar de douche, en de warmwatervoorziening, heb ik er direct uitgesloopt omdat die voor een lilliputter was gebouwd. Het is in het verleden wel eens voorgekomen dat we € 32,- hebben betaald om beiden te kunnen douchen! Dat is dan weer het andere uiterste. Sindsdien zijn we daar veel slimmer in geworden en de kosten voor twee keer douchen in de week zijn overkombaar. Hoewel ik € 7,50 per persoon genoeg vind om te kunnen douchen! De gezelligheid en schijnveiligheid van een camping zijn voor ons niet belangrijk. 

Na de heerlijke douche trakteert Lyka me op een koud biertje en ik zoek een plaatsje in de zon. Het is heerlijk hier en ik moet even niet aan foto’s en verhalen denken. Ik heb mijn hoofd voor andere zaken nodig. De toekomst is erg troebel. Kunnen we komende winter op reis? Of geeft de overheid een negatief advies af voor de rest van de wereld? Het is natuurlijk wel zo dat wanneer heel de wereld code oranje heeft je overal naar toe kan zonder extra risico te lopen. Ik ben en blij lui vandaag en de achterstand van het schrijven wordt alleen maar groter! 

Pittige kimchi noedels met speklappen. Wat is dat heerlijk op deze warme zomerse dag. We blijven lang buiten zitten omdat de muggen en vliegen niet zo talrijk zijn op deze camperplaats. Voor het slapen kijken we toch nog een aflevering van “Queen of the South”. We liggen al vroeg op bed. Morgen hebben we een van de langste verplaatsingen van dit kort bezoek aan onze zuiderburen.

België: Hoog boven Ronse

Ronse (Camperplaats sporthal 't Rosco), zaterdag 18 juli 2020

Wat heb ik heerlijk geslapen. Ik voel mijn benen klagen wanneer ik de trap af sluip om Lyka niet wakker te maken. Buiten zijn er al mensen aan het hardlopen en het voordeel is dat ze geen geluid maken. Hoewel het zaterdag is controleer ik de de vloeistoffen van de motor. Het oliepeil, de koelvloeistof en de remvloeistof zijn alle drie oké. Maar ook de afsluiting van de retourleiding, die ik twee weken geleden onderweg in Duitsland provisorisch heb gerepareerd, zit nog steeds op zijn plaats.

Ik heb even geen zin om te schrijven of om nog meer foto’s te verwerken. Ook nu loop ik alweer drie dagen achter en het verleden heeft me geleerd dat dat moeilijk, of erger nog onmogelijk, is in te halen. In mijn onderbewust zijn zoek ik naar oplossingen voor dit probleem. Niet alleen voor jullie lezers maar ook voor mezelf. Ik geniet van het schrijven maar ik geniet ook van het lezen. Ik lees nog regelmatig mijn verhalen terug en denk dan weer terug aan de mooie dagen uit het verleden. 

Het is alweer een tijdje geleden maar op deze ochtend komen de onderdelen voor een goed Engels ontbijt weer uit de kast, of beter gezegd van onder de zitbank vandaan. Met vers (af)gebakken broodjes en koffie een goede start van de dag en het weekend.

Hoewel Lyka haar benen ook kan voelen komen we overeen om vandaag een relatief korte wandeling te gaan maken. Lyka heeft de smaak nu ook te pakken en het testen van de app “ViewRanger” op mijn iPhone maakt het wandelen ook een stuk gemakkelijker. 

We hoeven maar vier kilometer te rijden naar de start van de wandeling “Dak Vlaamse Ardennen” is ze genaamd op “ViewRanger”. Gelukkig zijn we vroeg en daarmee ook op tijd want deze omgeving lonkt elk weekend duizenden wielerfanaten om zichzelf te testen op de hellingen die hun idolen met enorme inspanningen nemen. Het werkt motiverend om zo’n puffende wielrenner tegen te komen op weg naar de top, ogen op het asfalt of de fietscomputer gericht. Die top wil je niet zien! Daar wil je zo snel mogelijk naar toe! 

Voor ons begint de wandeling niet anders dan die van gisteren. Zei het dat we nu op de top van de heuvel beginnen en de onvermijdelijke afdaling aan het begin van de wandeling ligt. Het is weer heerlijk wandelweer. Niet te warm, niet te koud, niet te zonnig en er wordt geen regen verwacht. Ook de afstand voor vandaag, ongeveer zes kilometer, is een afstand die aan de start al te overzien is. De afstand is eigenlijk niet belangrijk, de tijdsduur is belangrijker! De wandeling voor vandaag staat op 2:00 uur. En dat zegt genoeg! Dat is maar drie kilometer per uur, dat voorspeld dus een stevige wandeling.      

We zijn niet ver van Kwaremont dus het landschap waar we in opgaan is niet veel anders. Smalle paden door velden met wisselende boerenbedrijven en gewassen. Oude boerderijtjes opgekocht door stedelingen die in hun vrijer tijd willen genieten van de rust op het platteland, nou ja, heuvelland. En het is hier heerlijk stil! De enige achtergrond geluiden die we hier horen zijn het zingen van de vogels en een tractor die in de verte zijn werk doet.  

En plotseling staan we in de bossen! Ik kijk op mijn iPhone en zie dat het niet ver meer is tot de finish. Maar deze keer zit het venijn in de staart! De ene na de andere stevige klim wordt afgewisseld met een korte afdaling. Klimmen is goed voor de kuiten en afdalen voor de voorste spieren op je dijen. En zo gaat het tempo van deze wandeling aan het einde flink omlaag. 

Boven op de top van de beklimming probeer is het onmogelijke om het hoogteverschil nog een keer op de foto vast te leggen. Tijdens de laatste honderden meters spreken we af om niet verder te gaan rijden en nog maar een nacht op dezelfde staanplaats te overnachten. Het is er rustig en goed! 

De rest van de middag doen we niets meer! Lekker ontspannen en de spieren laten rusten. Het is niet veel drukker dan gisteren op de fijne camperplaats. We hebben op de terugweg in de ALDI snel nog wat boodschappen gedaan en genieten van onze verdiende delicatessen. Morgen lassen we in ieder geval een rustdag in met een korte wandeling/bezichtiging.

Helaas moet ik dan toch nog het avondeten bereiden. Een dagelijkse terugkerende taak waarvan ik graag zou willen dat Lyka die af en toe eens van me overneemt. Dat zie ik jammer genoeg niet zo snel gebeuren. Haar iPhone en iPad zijn het middelpunt van haar leven en haar zonder te zien is haast ondenkbaar. 

Gyros met sla en gekrulde patat. Daar moeten we het dan maar weer mee doen. Nog een wijntje erbij, enkele afleveringen van “Queen of the South” en dan naar bed. 

Nog een laatste inspectie of alles aan de camper is afgesloten en dan vertrek ik ook naar dromenland. Mijn gedachten zijn al bij morgen. Een rustdag. Nou ja, een dag van plannen, schrijven en Lyka verwennen.

België: Wandelen langs Vlaanderens mooiste

Ronse (Camperplaats sporthal 't Rosco), vrijdag 17 juli 2020

We nemen al vroeg afscheid van Jess en Kris om weer verder te gaan met onze korte reis door België. Na vier nachten komen de eerste haarscheurtjes in de harmonie tussen de beide bewoners van de camper. Het om beurten bewegen op de beperkte vierkante meters in de camper wekt wrijving en frustratie op die veelal verbaal word geuit.

Na een ontbijt op de parkeerplaats bij een plaatselijke ALDI gaan we richting Kluisbergen voor de wandeling van vandaag. In Kwaremont blijkt dat de beoogde parkeerplaats omringt is met een hek en dat we op zoek moeten naar een alternatief. Gelukkig heeft Lyka al snel een parkeerplaats op haar telefoon gevonden bij het lokale bejaardencentrum, en laat er nu nog precies een plaatsje vrij zijn waar de camper past!

We pakken onze spullen in de rugzak en beginnen aan onze wandeling “langs Vlaanderens mooiste”. We zijn hier in het land van “de Ronde van Vlaanderen”. Een schitterend heuvellandschap waar jaarlijks een van de belangrijkste voorjaarklassiekers word verreden. 

Na nog geen tweehonderd meter staan we voor de witte pittoreske “Sint-Amandus” kerk van Kwaremont. De classicistische Sint-Amanduskerk in Kwaremont (Kluisbergen) dateert uit 1787. Het kerkje werd gedeeltelijk gebouwd op de grondvesten van een oudere, gotische kerk. In 1982 werd de kerk beschermd als monument. Ook de muur van het kerkhof is beschermd. 

De buitenkant van de kerk laat zich door de omringende gebouwen moeilijk fotograferen dus besluiten we door de, op een kier staande, kerkdeur naar binnen te gaan. Ik heb het al vaker verteld: ‘Ik heb niets met het Christendom maar de religieuze kunst die het heeft voortgebracht vind ik betoverend.’    

Het schitterende altaar is geheel opgetrokken uit verschillend gekleurd marmer. Deze kerk mag dan wel pas 230 jaar oud zijn maar er zijn mooie stukjes kunst te bezichtigen.    

Tweehonderd meter verder hebben we het dorp verlaten en wandelen we over smalle paden en weggetjes met kasseien (kinderkopjes) langs velden vol met verschillende gewassen. Op een bankje versierd met een spreuk genieten we van onze verfrissingen en eten enkele snacks voor wat nieuwe energie. 

Het is moeilijk om een steil pad te fotograferen maar voor “de Rampe” maak ik een uitzondering. Het is al zwaar om hier naar boven te wandelen, laat staan om met twintig kilometer per uur te fietsen!

We slingeren verder over de smalle wegen die de Ronde wegen het Covid-19 virus dit jaar niet zullen ontvangen. Het virus steekt volgens de regeringen de kop weer op maar er word niet meer gesproken over de slachtoffers of de Intensive-Care opnames! Die zullen er dan wel niet meer zijn? Worden we voor de gek, en onder de duim, gehouden of niet? 

Op het wegdek van de “Ronde van Vlaanderen straat” worden alle winnaars geëerd en hun namen zijn voor de eeuwigheid op de strook asfalt aangebracht. Met als een van de hoogtepunten natuurlijk de twee Nederlandse winnaars van 2018.         

Maar ook deze namen zijn voor iedereen die het fietsen een warm hart toedragen bekend. Ook “Tommie Simpson” kwam hier lang geleden, toen ik nog in de luiers lag, als eerste over de streep. 

Het laatste stuk van de wandeling gaat door een gewaardeerd koel bos. Het is vandaag aardig opgewarmd en de fleece is om mijn heupen geknoopt. Over rustig uitlopen kunnen we niet spreken want de laatste vierhonderd meter is een stevige klim naar Kwaremont waar onze lunch op ons wacht.  

Na 13,4 kilometer laten we ons de broodjes frikandel goed smaken. Nu hebben we nog twee zaken af te ronden voordat we kunnen gaan ontspannen. Als eerste moeten we onze vuilniszak zien kwijt te raken en als tweede moeten we een plaatsje voor de nacht zien te vinden.

De eerste is gemakkelijk op weg naar Ronse passeren we een wachthokje voor de lokale busdienst. Het gat van de afvalemmer is groot genoeg om onze kleine vuilniszak in te proppen.  

De tweede blijkt ook gemakkelijker dan verwacht. Op een enorme parkeerplaats naast een sporthal maken we kwartier voor de nacht en geven we de vermoeide benen hun verdiende rust!  

Voor het avondeten hoef ik niet lang na te denken. Het zijn maar restjes, geopende verpakkingen, maar het smaakt ons het er niet minder om. Het wordt niet al te laat vanavond omdat we morgen nog een wandeling op het programma hebben staan.