Nederland: Op weg naar huis 2

In het vliegtuig, woensdag 21 maart 2018


Dan kunnen we eindelijk naar de gate en is deze reis nu werkelijk op haar einde! We hoeven niet lang te wachten voordat we aan boort van de Boeing 777-200 van Turkish Airlines mogen. En hoe krijg ik het in hemelsnaam voor elkaar? Van de twee stoelen die ik tijdens het online inchecken heb gekozen werkt mijn beeldscherm niet! Niet dat ik niet zonder kan maar ik vind het wel leuk om af en toe te kijken waar we ons bevinden. Lang duurt dit probleem niet! Nog voordat de deuren van het vliegtuig dicht zijn ben ik al twee rijen naar achteren opgeschoven en heb me op de middelste stoel gevestigd.
Van links en rechts kijken andere passagiers jaloers en soms een beetje kwaad naar me. Ik kan in hun ogen lezen dat ze dezelfde gedachten hebben gekoesterd maar dat ik ze voor ben geweest.
‘To all passengers, the doors have been closed!’, spreekt de kapitein door de luidsprekers van het vliegtuig.
Dat is voor Lyka het teken dat ze zich bij mij op de rij moet voegen. En daar gaan we! De wielen verlaten de grond van de Filippijnen en wij zitten beiden aan het gangpad met een lege stoel tussen ons in. Twaalf uur en vijf en twintig minuten moeten we zitten totdat we in Istanbul landen.
Voor diegene die nog nooit zo’n lange vlucht hebben meegemaakt is het haast niet voor te stellen hoe dit voelt. Ik kan proberen dit uit te leggen maar dat is haast onmogelijk. Laat ik het maar zo zeggen: Je probeert alles om de tijd te vergeten en zoveel mogelijk te slapen!
Voor mezelf betekend dat rode wijn en een boek op mijn ereader. Voor Lyka betekend dat een paar films en voor weer een ander een slaaptablet. Dat laatste heb ik vroeger ook gedaan maar dat was me slecht bevallen dus kies ik tegenwoordig voor een paar rode wijntjes. Bier is al sinds een ver verleden op de bon!

Wat nog het meest breekt zijn de maaltijden! De eerste, kip in citroensaus, uit de keuken in de Filippijnen is goed te pruimen en met een volle maag zoekt Lyka haar plaats op de twee stoelen. Het duurt niet lang en ze ligt als een roosje met haar hoofd in mijn schoot te slapen. Zelf neem ik nog maar een wijntje en sla een virtuele pagina van mijn eboek om.
En dan schrik je plotseling wakker van de turbulentie! Een snelle blik op het beeldscherm in de stoel voor me en ik zie dat we al boven India zijn aangekomen. Hier rammelen de vliegtuigen bijna altijd! De atmosfeer boven de grenzen tussen water en landmassa’s zijn heel vaak de plaatsen waar turbulentie ontstaat. We hebben nog een flink eind te gaan dus gaan de ogen weer dicht en probeer ik weer wat te slapen.
Op dit moment tijdens de vlucht heb je met drie verschillende tijdzone’s te maken en ik kies de meest onschuldige om nog maar een wijntje te bestellen. Mijn horloge staat al op Amsterdam tijd dus dat hou ik dan maar aan! Lyka kijkt voor een moment op en is verbaasd dat ik weer aan de rode wijn zit.
‘Kan nog net!’, fluister ik, ‘het is in Nederland pas half vier ’s nachts!’, terwijl de rest van het vliegtuig, op een uitzondering na, in diepe slaap is.

De lichten in de cabine gaan aan in een simulatie van de zonsopkomst. De kleur van het licht veranderd langzaam van een dieprood naar het daglicht. Dat schijnt goed voor het humeur van veel passagiers te zijn? Mij maakt het weinig uit, snel naar het toilet en aan tafel voor het ontbijt. Omelet met kaas en bijbehorende etenswaren! Het smaakt mij in ieder geval prima en ik zie hoe de passagier aan de andere zijde van het gangpad het onaangebroken kuipje roomboter in haar handtas laat verdwijnen. En dan is daar eindelijk Istanbul!
Vermoeid, verdoofd en uitgeblust slenteren we door de terminal van het “Istanbul Atatürk” naar de volgende gate. De dertien uur zitten hebben hun tol geëist en we zijn er nog niet! Buiten komt de regen met bakken uit de hemel, dikke Turkse druppels slaan tegen de glazen wanden van de terminal. De andere passagiers van vlucht TK1523 naar Düsseldorf zijn gehuld in dikke winterkleding. Ik moet wel zijn opgevallen in mijn iconische korte broek en rode fleece!
De drukte is enorm en ik heb voor het eerst geen zin om in de rij te gaan staan voor een beker koffie. En dat terwijl mijn lichaam nu ook om een vloeistof zeurt. Een vriendelijke man herkend mijn lijdensweg en bied me een flesje water aan. Na enkele slokken voel ik me al een stuk beter.
Het vliegtuig is tot de rand toe gevuld en dat komt het comfort van de laatste drie en half uur in de lucht niet ten goede! Maar hèt moet en je hebt geen andere optie, klagen heeft geen zin en dus moet je jezelf er maar overheen zetten! Nu vallen de ogen automatisch dicht, we vallen ten prooi aan de èchte vermoeidheid van een hele dag op reis te zijn geweest.

Een vriendelijk klopje op de schouder van een Vlaams-Turkse stewardess en daar is het tweede ontbijt van deze reis. Het vliegtuig schokt en schud zo erg dat een scherpe foto niet eens mogelijk is! Het eten smaakt nog wel en wordt met een automatisme naar binnen gewerkt. Mijn lichaam vraagt om brandstof! De Egyptenaar naast me raakt zijn ontbijt niet aan, misschien is hij bang dat het niet Halal is? Of hij is bang?

Boven de balkan wordt ik nog eens er aan herinnerd dat de lente in Europa nog niet is gearriveerd. Misschien hadden we beter twee weken later moeten terugkomen? Daar is het nu te laat voor. De met sneeuw en ijs bedekte vlaktes van Servië maken me ook een beetje warm van binnen. Ik moet eerlijk zijn dat ik voorlopig wel weer genoeg heb van die tropische temperaturen. Laten we hopen dat de lente snel in Nederland arriveert?
‘Goedemorgen Düsseldorf!’
We zijn er! Alleen is onze chauffeur nog onderweg. Niet dat het wat uitmaakt want we hebben de hele dag de tijd. In verband met de aanvallende slaperigheid kies ik ervoor om naar buiten te gaan. Een ijzige wind snijd tussen de grijze gebouwen van de luchthaven door. Ik heb het niet koud maar het is ook niet aangenaam en het wachten duurt langer dan we hebben gehoopt.
En daar is eindelijk de verlossende Peugeot van Jantje! In een flitsende actie, terwijl we worden gepasseerd door toeterende auto’s, gaan de koffers en rugzakken naar binnen en zijn we onderweg in de warmte van de kleine auto. Nog een uurtje rijden en dan zit deze reis er ook weer op!

De volgende avonturen zijn hopelijk weer met onze oude camper!

Nederland: Op weg naar huis

In het vliegtuig, woensdag 21 maart 2018

En dan zit je zo maar op je laatste dag aan het zwembad in Balibago. Hoe lang je op reis gaat maakt eigenlijk heel weinig uit, je komt altijd op de laatste dag uit. De laatste dag die een einde maakt aan je laatste avontuur. Je kan alleen maar hopen dat er weer een volgende reis komt! Dat is niet meer vanzelfsprekend wanneer je tegen de zestig jaar loopt. Zo’n laatste dag is voor mij ook altijd een heel moeilijke dag. Ik heb nu eenmaal een hekel aan wachten en hoe je het ook wend of keert we zitten de hele dag te wachten op ons vertrek. Er gieren veel gedachten door mijn hoofd en het inpakken gaat altijd moeilijker dan verwacht.

We hebben tot half vijf in de middag wanneer de taxi is geboekt dus we kunnen, of in ieder geval proberen, te genieten van de laatste momenten van onze reis. Het Australian ontbijt smaakt in ieder geval prima. Een van die ongeschreven regels voor de dag van vertrek is dat je niet meer gaat experimenteren met je voedsel. Het laatste dat je wil is met een lastige diarree dertien uur in een vliegtuig zitten.

Ook op deze laatste dag duik ik rond de klok van tien nog een keer in het zwembad. Ik zou me niet kunnen voorstellen hoe het hier zou zijn zonder een zwembad tot je beschikking. Het wordt hier in de Filippijnen nu wel heel erg warm, het is haast eind maart en dan wachten ze ook hier weer op het verkoelende regenseizoen. En ook hier weet niemand wanneer het zal komen.
Vier oudere heren van Japanse afkomst en wonende op Hawaii komen nog snel even afscheid nemen voordat ze vertrekken. Ik heb in de afgelopen tien dagen veel met ze gesproken en af en toe ook wel mee gelachen. Ze zijn in ieder geval nog sterk genoeg want het kwam regelmatig voor dat ze niet alleen naar hun kamer gingen.
Ik begin nog maar aan een boek en geniet van de zon en de rust aan het zwembad. Het is ’s morgens meestal heel rustig! Mijn drie en twintigste boek sinds we in de Filippijnen zijn gearriveerd, dat is voor mij een ongeëvenaard aantal. Misschien begin ik vannacht in het vliegtuig nog wel aan mijn vier en twintigste boek? Ik kan alleen maar blij zijn dat er veel van mijn stress is verdwenen en dat ik me heerlijk rustig voel. Ik hoop dat dat in het gehaaste Nederland niet veranderd.

Met mijn ogen dicht lig ik naast het zwembad en laat stukjes van de afgelopen periode in mijn herinneringen passeren. Zoals altijd is het een aaneengeregen ketting van hoogte en dieptepunten. Gelukkig slijten die dieptepunten geleidelijk weer weg en blijven er alleen maar mooie herinneringen en mooie verhalen over. Drie en zestig publicaties is best nog wel goed te noemen! Maar wanneer daar maar negentien verhalen bij zitten die over de Filippijnen gaan dan kun je ook begrijpen dat het hier voor mij niets is. Ik heb het al vaker gezegd en zal het aan een ieder die het wil horen herhalen: Ik vindt de Filippijnen helemaal niets! Voor hetzelfde geld kun naar veel mooiere en betere bestemmingen in Azië met zon, zand en heel veel lekker eten.

Toch hebben we alweer plannen gemaakt om hier in 2020 weer een paar weken naar toe te gaan. Niet zo heel lang want onze harten liggen toch wel in Thailand en Maleisië. Zeker nu de infrastructuur en het vervoer zoveel beter is geworden. Er is misschien wat van de romantiek van het reizen in Thailand verloren gegaan maar er zijn veel goede zaken voor terug gekomen!
De extra uren die we voor de kamer hebben betaald geven je toch wel extra comfortabel afscheid. Nog even rustig douchen, op je gemak inpakken en nog een broodje van de gouden bogen. We wachten tot het laatste moment om onze koffers in het vershoudfolie te wikkelen. Ik moet er nog steeds om lachen wanneer we zelf staan te wikkelen! Op de luchthaven kost deze gein (bescherming) nu minimaal achttien euro. Wij zijn klaar voor vier en een halve euro! Van het verschil kan ik later op de luchthaven nog een lekker biertje drinken! Dan hebben we nog twee uur te doden voordat de taxi komt.
Precies op tijd verdwijnen onze koffers en rugzakken achter in de grote Japanse terreinwagen. Dit is de laatste jaren ook enorm veranderd! De oude, honderd keer opgelapte, kleine Japanners zijn vervangen door goede, en veilige, grote auto’s. De taxi branche is hier nog voor negentig procent illegaal maar daardoor niet minder goed dan in Europa. De veiligheid hier is dat je hotel voor betrouwbaar vervoer zorgt, de prijs is uiteindelijk hetzelfde.
In de taxi zit ik alweer voor te genieten van wat er hoogstwaarschijnlijk komen gaat. Onze camper, hoe zou het daarmee zijn? Zal hij meteen starten? Ik heb er nog wel wat werk aan maar dat komt wel goed. Een eerste korte reis hebben we al gepland. Een paar korte wandelingen bij Oosterbeek. Zodra het weer een beetje meezit gaan we een weekend op pad!
Buiten rollen de Filippijnen en later Manila aan ons voorbij. Een derde wereldland! Ik onderdruk mijn gevoelens over de asielzoekers in Nederland. Aan het einde van de NLEx (North Luzon Expressway) gaat de vierbaans autosnelweg in Manila over in een brede straat. Het plannen van de infrastructuur staat hier nog in de kinderschoenen. Over kinderschoenen gesproken, hier zie ik ook weer de eerste straatkinderen die zonder schoenen, op blote voeten, tussen het drukke verkeer laveren om wat geld te verdienen om elke dag weer te overleven. Van alles en nog wat wordt er aangeboden! Van flessen (onbetrouwbaar) drinkwater tot oplaadapparatuur voor mobiele telefoons. De afkomst van deze goederen laat zich raden.
Er wordt ook gebedeld. De chauffeur waarschuwt ons meteen om vooral de ramen niet te openen. Overvallen zijn niet vreemd hier dus het is veiliger om de ramen gesloten te houden. Stapvoets kruipen we door de smalle straten van Manila. Af en toe kiest de chauffeur voor een sluiproute door steegjes en straatjes waar ik overdag nog niet zou durven te lopen. Ik ontwijk oogcontact met de arme bewoners die op straat zitten. Het is niet dat ik me schaam dat wij het veel beter hebben. Het is meer het gevoel dat de rest van de wereld ontkent dat er meer plaatsen zijn dan het midden-oosten waar de mensen oorlog en ellende kennen.
En dan zijn we eindelijk op de NAIA (Ninoy Aquino International Airport) bij terminal 1. ‘KOFFIE? KOFFIE?’, schreeuwt mijn lichaam.
‘WINKELEN? WINKELEN?’, schreeuwt Lyka’s geest.
Met een dampende kop koffie voor mijn neus verdwijnt Lyka in de golvende mensenmassa van de luchthaven. Een mens moet altijd goed opletten met de prijzen op een luchthaven. Ze adverteren wel met “Tax-Free” maar het zal niet de eerste keer zijn dat het product in Nederland in de winkel veel goedkoper is. Ook wordt er gemanipuleerd met verschillende inhoudshoeveelheden! Dan kunnen de meesten reizigers er helemaal geen touw meer aan vastknopen. Het blijkt namelijk voor veel mensen moeilijk de prijs per liter te berekenen.
Op weg naar de luchthaven restaurants had ik al opgemerkt dat de prijs voor een liter Franse Cognac hier aan de hoge kant is. Dus ik weet haast zeker dat er niets word gekocht. En inderdaad, de prijzen liggen veel hoger dan in Nederland! We moeten wel zeker zijn dus worden alle prijzen door Lyka op het internet gecontroleerd.

Filippijnen: SM City Clark Mall

Angeles City (Walkabout Hotel (poolside 1), maandag 12 maart 2018

Het mag als een vreemde titel klinken maar voor de bezoekers van Angeles City, Balibago, is dit winkelcentrum een hoofd attractie waar de meesten haast dagelijks te vinden zijn. Voor mij begint een normale dag in Angeles City rond zeven uur ’s morgens. Nadat ik de wekker heb uitgezet, en naar het toilet ben geweest, kleed ik me aan om om de hoek bij de gouden bogen mijn eerste koffie, soms vergezeld met een broodje ei, van de dag te halen. Hoe vroeg het ook lijkt de tricycle chauffeurs en de bedelaars vallen meteen aan om het beste van de dag te maken.
In de McDo is het op dit vroege tijdstip al aardig druk en het valt me na enkele dagen ook op dat dezelfde buitenlanders altijd aan dezelfde tafel op dezelfde zitplaats het zelfde ontbijt zitten te nuttigen en dezelfde engelstalige krant zitten te lezen. Voordat je aan de counter kan bestellen zijn er al een half dozijn “Goodmorning’s” heen en weer gevlogen. Zelf doe ik daar net zo hard aan mee! Ik hou nu eenmaal van regelmaat in mijn leven en des te ouder ik wordt des te meer regelmaat ik nodig lijk te hebben.
De ene keer neem ik ook gelijk voor Lyka en mezelf het ontbijt mee maar meestal blijft het bij koffie de eerste keer dat ik de gouden bogen bezoek. De bedelaars zijn op de terugweg altijd lastiger dan op de heenweg! Nu gaan ze akelig in de weg staan en raken je met hun vieze handen aan of botsen tegen je op. Ik heb niets tegen bedelaars wanneer ze langs de kant van de weg zitten, maar ik geef nooit een cent. Niemand wordt als bedelaar geboren, bedelaars worden gemaakt door mensen die geld geven om hun eigen slechte geweten te sussen! Tijdens mijn reizen door de armste landen van zuidoost-Azië heb ik heel wat bedelaars gezien maar ook veel hardwerkende hele arme mensen. Die laatste groep kan wel op mijn sympathie rekenen. Maar deze groep, is vaak te trots om een aalmoes te accepteren! Zij zijn geen bedelaars, zij werken voor hun geld.

Nadat we de ochtend aan het zwembad hebben doorgebracht gaan we zo net na het middaguur richting het grote winkelcentrum. In de weekenden, maar vooral op de zondag, slaan we het bezoek meestal over. Het is er dan gewoon veel te druk. Er zijn bij de populaire, goedkopere, fast-food restaurants geen zitplaatsen te bemachtigen.
Maar op de andere dagen slenteren we net als de anderen door de enorme gekoelde galerijen. Altijd met een lange omweg omdat het gewoonweg plezierig is om een beetje in de etalages en naar de passerende mensen te kijken. Alle soorten en maten lopen aan je voorbij. Bij de ene haal je je wenkbrauw op en de ander tovert een glimlach op je gezicht. Mensen kijken is nu eenmaal een leuke en boeiende bezigheid, ook in de Filippijnen

Nadat we onze lunch bij een van onze favoriete restaurants hebben genuttigd, we hebben er meer dan een handvol dus we hebben keuze genoeg en het gaat nooit vervelen, zoeken we een plaatsje bij de McDo waar Lyle en zijn vrouw haast elke dag al een tafeltje gereserveerd hebben.
Daar genieten we van de koelte van het winkelcentrum en de goede vers gezette koffie van McDonald’s. Tweede grote beker koffie is gratis voor ouden van dagen! Ze rekenen mij ook tot de oude van dagen omdat ik een mooie witte kop met haar heb! Soms genieten we ook nog van een ijsje maar dat komt niet al te vaak voor omdat ik toch wel een beetje op mijn gewicht en diabetes wil letten. Vrienden komen en vrienden gaan. De gesprekken gaan over van alles en nog wat maar meestal wordt ik toch wel gevraagd om iets over Europa en met name over Nederland te vertellen. Wat moesten ze lachen over de honderd dollar boete wanneer je de eendjes gaat voeren met je kleinkind in Amsterdam! Ze denken dat we gek zijn geworden in Nederland.
Zo tegen een uur of drie verlaten we dan weer de koelte en slenteren door de zware warme middaglucht terug naar ons hotel. “Fields Avenue” ook wel “Walking Street” genaamd maakt zich klaar voor de avond. De laatste bestellingen kratten bier, net als grote plastic zakken gevuld met ijs, worden nog snel afgeleverd om het de klanten naar de zin te maken.

Een “Mama San” (hoerenbazin) geeft als een voetbaltrainer de laatste instructies aan het team danseressen dat zich om haar heen heeft verzameld. De danseressen zijn, op een heel enkele uitzondering na, altijd lid van een team. De “Mama San” houd de meisjes goed in de gaten! Ze beheert de identiteit bewijzen en de gezondheidsverklaringen van de dokter na de, door de regering verplichte, controles op geslachtsziektes en geelzucht. Hier wordt niets aan het toeval overgelaten! De show moet doorgaan omdat er veel arme families in de provincie op vertrouwen dat er ook deze week weer geld om te eten komt.
Elke bar heeft twee maar meestal drie teams aan het werk die elkaar afwisselen om te dansen en te animeren. Ik vraag me af of ze niet alleen lief en leed delen, waarschijnlijk zullen ze ook de inkomsten wel op een bepaalde manier verdelen. Een team van tien danseressen moet tenslotte ook zeer gevarieerd zijn. Dikke en dunne, lelijke en mooie danseressen door elkaar. Wanneer niemand met een buitenlander vertrekt is het niet goed voor de zaken. Wanneer ze allemaal met een buitenlander vertrekken is het podium leeg en dan blijft er niemand drinken. Hier moet er dus echt op de gulden middenweg worden gereden!
Twee danseressen delen een vuurrode lippenstift voordat ze naar binnen gaan om op het podium te gaan dansen. Het is al gezellig druk met een gemêleerd gezelschap op straat. Opvallend veel ladyboys zijn er al vroeg bij, normaal gesproken zijn juist zij de schepselen van de nacht. Ik moet er om lachen. Hoeveel bier moet je gedronken hebben om hier een vrouw in te zien?

Aan het zwembad wacht ik het vallen van de duisternis af. Het is heerlijk weer en het koude bier smaakt me goed. Dat we een tafeltje hebben gekregen van de onderhoudsman Willy maakt ons verblijf nog beter. Na enkele biertjes wordt het tijd voor het avondeten en ver hoeven we niet te gaan. We eten vanavond gewoon in het hotel.
Nu wil ik niet zover gaan dat het een geweldig restaurant is maar de meeste gerechten zijn van een accepteerbare kwaliteit. Mijn anderhalve lunch van vandaag, ik heb Lyka’s bord vanmiddag ook leeg gegeten en daardoor zit ik nog steeds vol. Lyka neemt haar kans en besteld een Filippijns gerecht waarvan ik gelijk de naam alweer ben vergeten. Iets met kip in een soep en veel groenten die niet wordt gegeten maar wel de smaak heeft afgegeven. De geur is vreemd en niet aantrekkelijk, maar dat heb je in Azië wel vaker.
Het is vandaag maandag dus er wordt niet teveel gedronken en we gaan vroeg nog bed! Een beetje regelmaat kan geen kwaad.