zondag 27 januari 2013

Thailand: Terug in Bangkok

Bangkok (93 Building (210)

Ik weet het zelf ook niet waarom we deze keer terug zijn gegaan naar Pattaya? Eigenlijk hebben we er helemaal niets te zoeken! Eerst haasten om naar het Ekkemai busstation te komen, in een recordtijd je lunch naar binnen werken.

Met de bus naar Pattaya waar we om half zes aankomen en dan snel naar de markt om een paar biertjes met mijn vrienden te drinken. Om acht uur een pizza bezorger bellen, opeten en om elf uur naar bed want je bent te moe om nog uit te gaan. Ik heb er dus mijn twijfels over of we over twee weken weer voor een weekend naar Pattaya gaan.

Op zaterdag wordt het wel wat beter. Een ontbijt bij Crazy Dave’s restaurant. Een vriend helpen met zijn computer en een paar koude biertjes wanneer het werk gedaan is. Lyka is met een vriendin naar de film dus blijf ik maar in de Boxing Roo voor een volgende reeks koude Leo biertjes.
Het is al half negen wanneer we op pad gaan voor het avondeten. De afspraak voor het diner om mijn verjaardag nog een keer te vieren . Een heerlijke biefstuk bij Patric’s Belgian Restaurant.

En dan is het alweer over tienen en drinken we nog een paar biertjes met vrienden en de zaterdag is ook verleden tijd.
Op zondag slapen we wat langer dan gewoon en Lyka moet ook nog op een Filippijnse vriend wachten want ze heeft belooft om kleding voor een vriendin in Bangkok mee te brengen.
En zo komen we pas om half zes weer in Bangkok aan. Een weekend weg en meer geslapen en gereisd dan netto tijd in Pattaya besteed. Ik denk echt dat we de volgende keer gewoon in Bangkok blijven. Dan hebben we in ieder geval drie dagen om wat te doen.
Om half tien gaat op zondag het licht uit want we zijn doodop. Lyka morgen weer nar school en ik verder met de projecten waar ik mee bezig ben.
Buiten horen we het gerommel van de donder langzaam dichterbij komen. Regen in Bangkok, verkoeling in de nacht. Welterusten.

donderdag 24 januari 2013

Thailand: Doping en mishandeling?


De dagen hier in Bangkok gaan naadloos in elkaar over en ik ben wel met verschillende zaken tegelijk bezig maar er gebeurt niet echt veel op het persoonlijke vlak dat ik hier een verhaal over kan schrijven. De hoogtepunten van de dag zijn nog steeds de heerlijke lokale maaltijden afgewisseld met een magnetronmaaltijd maar daar krijg ik geen bladzij mee vol. Ik help de taalschool van Lyka met het opnieuw opzetten van het audio gedeelte wat een leuke afleiding is wanneer is ‘s morgens alleen achterblijf in de kamer. Ook heb ik het oude script van onze Steef weer van de plank gehaald. Ik durf het niet meer te beloven maar ik ben er druk mee bezig!

Wat wel interessant is is het nieuws wat ik in de krant lees en wat de hele week al populair in Nederland is.

De doping in het wielrennen, met name de val van Lance Armstrong, en de schandalige mishandeling van een eenling door acht jongeren in Eindhoven.

Nederland is in rep en roer terwijl de financiele crisis door raast over de Europese Unie!

Er zijn videobeelden opgedoken over een mishandeling van een jongen in Eindhoven. De Facebook politie helpt de Nederlandse dienders bij het opsporen van de daders. Op het internet heerst geen censuur! Op het internet is er geen daderhulp! Nee, op het internet wordt de koe bij de hoorns gepakt en de daders open en bloot tentoongesteld. Duizenden leden van Facebook delen de foto’s als “Wanted” affiches in het wilde westen.
Het duurt niet lang voordat de lange arm van de wet ook het sociale grensgebied van de daders bereikt. De eerste naam wordt genoemd. Een tweede en een derde naam verschijnen al snel op Facebook.
De eerste geeft zichzelf al snel aan en legt een bekentenis af, op advies van de advocaat van zijn steenrijke vader. Enkele dagen later melden de laatste vijf zich vrijwillig bij de politie. Niet uit angst om te worden opgehangen zoals vroeger in het wilde westen maar om de confrontatie. De sociale Facebook politie is de politie in Nederland te snel afgeweest!
Wat kan er namelijk gaan gebeuren? Een beer van 2 meter 10 uit Lutjebroek kan wel eens op zoek gaan naar een van die lafaards en hem het licht uit zijn ogen stompen. Het zou niet eens zo’n slecht idee zijn! Een oog om een oog en een tand om een tand!  Dus de daders zoeken bescherming bij de politie en justitie!
Ik geloof nog altijd in de basisprincipes van de Nederlandse wetgeving!

A: Je bent onschuldig tot het tegendeel is bewezen.
B: Iedere aangeklaagde heeft recht op een advocaat voor zijn verdediging.



En daar houdt het dan meteen voor de verdachten mee op! Ik ben een voorstander van zwaar straffen. In het verleden heb ik wel eens een stukje geschreven over het aanpassen van het Nederlandse gevangeniswezen. Dat is tegenwoordig veel te duur! Dat kan zeker  voor de helft! Maar dat terzijde.
Zware gevangenisstraffen dus! Ik sluit voor een moment mijn ogen en maak mijn hoofd met de gevormde meningen en vooroordelen weer leeg. Ik probeer alleen nog maar oog te hebben voor de feiten van deze mishandeling. Ik heb de videobeelden van een bewakingscamera tot mijn beschikking:




Wat zie ik? Een groep van acht jongens die vier man voorop, een man in het hart, de hoofddader, en drie man achterop door een straat lopen.
Is er een toevallige overeenkomst een formatie soldaten in het leger die dient om de vijand op te sporen?

Die jongen met de witte trui en de lichte spijkerbroek met riem (dader 1) trapt zonder enige aanleiding tegen een fiets die niets terug kan doen maar waarvan de eigenaar morgenvroeg wel de schade kan laten opnemen en laten repareren.

Uit het wetboek van strafrecht:

Titel XXVII. Vernieling of beschadiging 

Artikel 350 Goed onbruikbaar maken

1.Hij die opzettelijk en wederrechtelijk enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort, vernielt, beschadigt, onbruikbaar maakt of wegmaakt, wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste twee jaren of geldboete van de vierde categorie.

Dat lijkt mij duidelijk naar aanleiding van de beelden!



We kijken verder.

De jongen met de zwarte jas en de donkere spijkerbroek (dader 2) valt een voorbijganger aan die de jongen met de witte trui en de lichte spijkerbroek met riem (dader 1) er op attent maakt dat dit niet kan, of mag, in een beschaafde maatschappij.
Een derde met een donkere jas en een gemiddeld gekleurde spijkerbroek (dader 3) geeft de voorbijganger uit het niets onverwachts een paar klappen.
(dader 1) en (dader 3) schoppen het slachtoffer terwijl de jongen met het witte t-shirt (dader 4) zich bedenkt en verzaakt zijn vrienden of bekenden er attent op te maken dat niet kan in een beschaafde maatschappij.
De jongen met de witte trui en de lichte spijkerbroek met riem (dader 1) weet niet van ophouden! Hij wordt haast ontoerekeningsvatbaar!
De jongen met de zwarte jas en de donkere spijkerbroek (dader 2) voelt zich plotseling superieur aan het gewonde en aangeslagen slachtoffer, in plaats van de jongen met de witte trui en de lichte spijkerbroek met riem (dader 1) tot de orde te roepen begint hij op het slachtoffer in te schoppen.
Wanneer het slachtoffer hulpeloos en mogelijk dodelijk gewond op de grond ligt komt de jongen met het zwarte t-shirt (dader 5) terug gelopen om de dader 2 en dader 1 op te halen.
De jongen met de witte trui en de lichte spijkerbroek met riem (dader 1) trapt het weerloze slachtoffer nog twee keer op zijn schedel.

Het slachtoffer mag dankbaar zijn dat hij zo’n aanval heeft overleeft.

Mijn eis aan de rechter:




Voor de jongen met de witte trui en de lichte spijkerbroek met riem (dader 1)

Delict: Poging tot doodslag (wegens het herhaaldelijk opnieuw aanvangen van de mishandeling)

Maximale straf van 10 jaar gevangenis met verplicht psychiatrisch onderzoek + 2 jaar voor de opzettelijke vernieling.

Niet enkel het voltooide delict doodslag, waarbij het slachtoffer om het leven is gekomen, is strafbaar. Ook poging tot doodslag is strafbaar. Dit is de poging tot het opzettelijk iemand van het leven beroven. Poging tot doodslag is strafbaar met 2/3 van de maximale straf die op het voltooide delict staat. Voor poging tot ‘normale’ doodslag kan dus maximaal 10 jaar gevangenisstraf worden opgelegd, voor poging tot doodslag met terroristisch oogmerk 20 jaar, enzovoort.
Er is enkel sprake van poging tot doodslag wanneer er een begin van uitvoering is. Heeft de verdachte enkel het voornemen gehad, maar is hij nog niet begonnen aan de uitvoering, dan is hij niet strafbaar voor poging tot doodslag. Ook is strafbaarheid uitgesloten wanneer de verdachte wel al was begonnen met de uitvoering, maar uit zichzelf (dus niet door externe omstandigheden) heeft besloten het delict niet te begaan.





Voor de jongen met de zwarte jas en de donkere spijkerbroek (dader 2) en de jongen met de donkere jas en een gemiddeld gekleurde spijkerbroek (dader 3)

Delict: Zware mishandeling

De maximale eis van 3 jaar plus een schadeloosstelling aan het slachtoffer.

Gevangenisstraffen voor verschillende vormen van mishandeling
Voor verschillende vormen van het misdrijf mishandeling en voor het misdrijf zware mishandeling kunnen verschillende maximumstraffen worden gegeven. Hierna zullen deze worden besproken:
Eenvoudige mishandeling: 3 jaren;
Eenvoudige mishandeling met zwaar lichamelijk letsel: 4 jaren;





Voor de jongen met het witte t-shirt (dader 4), de jongen met het zwarte t-shirt (dader 5).

Delict: Het aan zijn lot overlaten van een hulpeloos slachtoffer met de mogelijke dood als gevolg.

De eis van 18 maanden wegens het niet beschermen van een hulpeloos slachtoffer van zware mishandeling.

Dit is een grijs gebied in de Nederlandse rechtspraak. Wanneer het om een overval zou gaan in een woning zou de volgende strafmaat worden gehanteerd
Uitgangspunt: 3 jaar
Strafeisverzwarend: Nachtelijke uren + 6 mnd



De andere drie daders die niet actief aan het mishandelen hebben deelgenomen.



De eis van 200 uur vrijwilligerswerk in een revalidatiekliniek, Wanneer er alcohol in het spel is verdeeld in gelijke dele tussen een revalidatiekliniek en een ontwenningskliniek voor alcohol verslaafden. Elke week melden verplicht melden voor een alcohol en drugstest tot ze de leeftijd van 30 jaar hebben bereikt. Bij het missen van of het verzaken voor de alcohol en drugstest een boete van ten hoogste € 10.000,-- per keer.


Dat zal ze wel leren!




Maar nu komt het allermoeilijkst! De verdediging gaat de zaak goedpraten! Het zijn normaal nette jongens, ze hebben spijt, het zal niet meer gebeuren, enz. enz. De ouders hebben al genoeg geleden. Ze voelen zich niet veilig meer. Misschien moeten ze zelfs gaan verhuizen.
Daar hadden ze tijdens de opvoeding van hun kinderen aan moeten denken voordat ze het laffe delict pleegden.

‘Ik weet eigenlijk niet waarom ik het gedaan heb!’, zegt een van de daders.

Kolder van het zuiverste water!
Nou, dan heb je tijd genoeg om daar over na te denken in de gevangenis!

Wanneer een goede en integere rechter deze filmbeelden bekijkt dan kan hij alleen maar staven of de gevraagde straffen niet in strijd zijn met het wetboek van strafrecht. En als die daadwerkelijk niet in strijd zijn is de veroordeling een feit. Een klap met de hamer en de volgende zaak!

Beste rechter, laat deze lafaards er alsjeblieft niet met een lage taakstraf vanaf komen?




Doping in de wielersport!

In een sport waarvan iedere normaal denkend persoon wist dat je niet zonder prestatieverhogende middelen kon winnen heeft er maar een persoon verzaakt. En dat is de voorzitter van de ICU (Union Cycliste Internationale). In een sport waar je na een slokje hoestsiroop of een verkeerde biefstuk je positief kon testen op doping waren de regels te ver doorgeschoten!
Oké, doping is strafbaar, maar is het wel houdbaar in een wereld waar de beste van alle zondaars wint zo’n slechte wereld? Wanneer een kopgroep van acht renners ons twee uur, tijdens de beklimming van een onmenselijke berg, aan de buis gekluisterd houdt, is het dan slecht dat alle acht EPO hebben gebruikt? Nee, voor mij niet!
Het is namelijk slecht als er zeven, achteraf na vele jaren, worden geschorst en die ene, ja, den dieë, er ‘s nachts niet van kan slapen omdat hij ook heeft gebruikt maar nog niet is verraden of betrapt. Die overwinning smaakt nu niet meer zoet, hij smaakt meer naar azijn!

Wie hebben de gebruikers in gevaar gebracht? Alleen zichzelf!
Wie hebben de gebruikers ten tijde van de overwinningen fortuin gebracht? De sponsors!
Wie heeft het meeste geld aan de Tour de France verdient? De organisatie en de ICU!

En nu de spelers van het miljoenen ball aan de schandpaal knopen omdat de hele ICU top 50 van elk jaar aan de pillen en de spuiten was?
Hou toch op?
Het is nog vroeg in 2013 en de enige manier om de sport te redden en te zuiveren is simpel. Iedereen die ooit een overwinning wegens doping is afgenomen krijgt die terug! Want zestien jaar later, wanneer je daar teleurgesteld als tweede in Parijs op het podium stond op de Champs-Élysées, heeft die virtuele gele trui en een vermelding in een programmaboekje ook geen waarde meer!
Vanaf 1 februari 1900 is alles met terugwerkende kracht toegestaan. Er zijn in de toekomst slechts twee regels.

A: Ieder die gebruikt draagt een rode wielerbroek!
B: Wanneer als niet gebruiker toch wordt betrapt dan zit je fiets carrière er voor altijd op!

Wanneer dit wordt ingevoerd ben ik ervan overtuigd dat 75% van het peloton beter slaapt en een rode broek draagt aan de start van de Tour de France 2013 in Porto-Vecchio (Corsica) van start gaat.



En wie herinnerd zich niet de handbal van Maradona tijdens het WK voetbal in Mexico in 1986 tegen Engeland?
Oneerlijkheid troef!
Zou FIFA zich zoveel boter op het hoofd durven te smeren om de uitslag na 28 jaar te schrappen en Duitsland, die zelf in 1966 slachtoffer tegen Engeland waren, tot wereldkampioen voetbal 1986 te kronen?  Ondanks een bekentenis van Diego Maradonna, al was die niet bij Oprah Winfrey!




Ik denk het niet! Sport is een momentopname. Je bent op dat moment, al dan niet eerlijk, de beste! En dat hoort zo te blijven. Zeker voor een atleet die op zijn spierkracht wint.
Een hulpmiddel of een voertuig kun je eenvoudig aan reglementen onderwerpen en wanneer je niet aan de hand van die reglementen, bijvoorbeeld, een auto hebt gebouwd dan is die auto onreglementair en wordt die dus naderhand uit de uitslag geschrapt.


En waarom dan niet? Omdat de ICU geblunderd heeft en nu met alle beschikbare vingers naar het peloton, het kloppend hart, van de wielersport kijkt. Niet naar de sponsors, die er ook baat bij hadden, niet naar de bestuurders en niet naar de toeschouwers.
Lance Armstrong is voor mij nog altijd een van de grootste aller tijden!





Dit was voor mij het meest opzienbarende nieuws van de week van 21 tot 28 januari 2013.

Een groep sportmannen die niemand, behalve zichzelf, in gevaar hebben gebracht worden tot aan de grond toe afgebroken en geruïneerd. En dat terwijl straattuig, dat met z’n achtten een eenling halfdood schopt en gewond achterlaat, vraagt om sympathie van het Nederlandse volk en waarschijnlijk wegkomt met een taakstraf.

Ik vraag U?

Is dit gerechtigheid in de ogen van de eerlijke hardwerkende man?

maandag 21 januari 2013

Thailand: Op weg naar de helft

Bangkok (93 Building (210)

De derde lesweek is vandaag ingegaan en we zijn op weg naar de helft van het aantal lesdagen. De motivatie is bij Lyka nog steeds aanwezig, ik hoor dat het steeds beter gaat met de uitspraak van moeilijke Nederlandse woorden. Maar het allerbelangrijkste is toch wel dat Lyka wat sociale vaardigheden heeft ontwikkeld. Ze zit niet meer alleen op een eiland tussen de Thai maar gaat nu met ze om alsof het om hartsvriendinnen gaat.
Drie en vijftig jaar alweer werd ik geboren op de Nonnenstraat in Zaltbommel. Mijn verjaardag zegt me eigenlijk weinig meer, vroeger hadden de getallen een betekenis! Met 6 naar de grote school! Met 12 naar een echte school! Met 16 een brommer! Met 18 rijlessen en een motorfiets! Met 21 was je volwassen! Tegen de 30 zou je toch wel getrouwd moeten zijn! Als vrijgezel van 40 was je of homoseksueel of hopeloos vrijgezel. Met 50 komt Abraham en nu is het een getal op een teller dat niets meer zegt. Alleen de 65 had nog wat kunnen betekenen! Vroeger was 65 de verjaardag dat je in aanmerking kwam voor je AOW. Nu - met een liberale socialistische roversbende als regering - weet ik niet eens meer wanneer ik aan de AOW toe ben, misschien bij 67 of waarschijnlijk zelfs 69 of 70. Elk ander nummer in de toekomst is onbelangrijk, alleen je leeftijd in de overlijdingsadvertentie voor diegene die achterblijven telt nog mee. Je bent nu eenmaal zo oud als je je voelt of de vrouw die naast je loopt. Natuurlijk hangt dit ook af van je gezondheid, laat ik maar hopen dat ik veel van die ziektes bespaart blijf.
Lyka springt op uit het bed en roept: ‘Happy birthday darling!’
Opvallend fris en goedgehumeurd loopt ze zingend naar de badkamer. Het geluid van lopend water en tandenpoetsen neemt de plaats van het zingen over. Een speciaal ontbijt vandaag! Croissants met kaas! Hollandser kan het toch bijna niet? Ik zou bijna wensen dat ik elke dag jarig was. Niet dat het zo’n speciale dag gaat worden want daar hebben we geen tijd voor. Alles is en moet aan de kant voor het ultieme doel. Het slagen voor het basisexamen inburgering! Deze eerste twee maanden van 2013 staan volledig in het teken van dit doel. Feesten doen we later wel!
Ze wordt opgehaald en vertrekt terwijl ik de verhalen van afgelopen week nakijk en een nieuwe over het weekend schrijf. De foto’s worden gecatalogiseerd en verwerkt. Het is heerlijk om een paar uur alleen te zijn elke ochtend. Tussen het schrijven door pauzeer ik af en toe om wat te lezen in “Gangreen, de cyclus”.
Het is vreemd om te lezen hoe 53 jaar geleden een Belgische jongen - van gegoede afkomst - als reserve kapitein tegen beter weten in vocht voor het behoud van de kolonie Congo terwijl ik in een kleine wieg op Nonnenstraat 56 overgoten werd met liefde door mijn moeder en grootouders.
Nadat ik deel 1 en de helft van deel 2 uit de “Gangreen serie” heb gelezen ben ik gisteren overgegaan tot de aankoop van de complete serie, in ebook formaat. Wat zijn de tijden toch veranderd! Klik, klik, klik en klik! Je hebt besteld, betaald, gedownload en je leest. ‘Wie durft nog te zeggen dat eboeken niet de toekomst zijn?’
Hoewel ik wel verwacht dat het systeem nog enigszins zal veranderen. Een elektronische bibliotheek zou wonderen verrichten. Een vaste prijs van bijvoorbeeld € 25,-- per jaar voor alle eboeken die er te krijgen zijn.
Om twaalf uur ga ik richting de school van Lyka omdat ik mijn ideeën met Richard wil bespreken. Er is flink gebrainstormd en ik denk dat ik er uit ben voor de oplossing van het moderniseren van de audio toepassingen voor de cursus. Richard kan zich er in vinden en deze week zal ik gaan testen met de verschillende mogelijkheden. Zo heb ik ook wat te doen wanneer Lyka met haar neus in de schoolboeken zit.
Ik mag dan wel jarig zijn maar het is een gewone maandag. Een lunch uit de magnetron die een foto niet waard is. We vieren het wel komend weekend! Ondertussen ben ik aan deel 3 - Het teken van de hond - uit de Gangreen Cyclus begonnen. Herinneringen uit de jeugd van de schrijver. Een speurtocht in zijn verleden om te ontleden waarom de persoon van de schrijver is wie hij is. Over zijn angsten en zijn opvoeding. Over zijn seksuele uitspattingen die in de vrije jaren ’70 koren op de molen waren van de vrijdenkenden. Het boek zou vandaag de dag weinig opzien baren dus moet ik me in de tijd dat het voor de eerste keer is uitgegeven inleven. “Turks Fruit” van Jan Wolkers heb ik toevallig ook klaar staan op de virtuele boekenplank.
Drie en vijftig jaar, op een balkon in de buitenwijken van Bangkok. Een elektronisch boek en een koude fles bier binnen handbereik.
‘Hoe heeft het ooit zo ver kunnen komen?’
‘Wat is voorafgaand in mijn leven allemaal gebeurt dat ik hier terecht ben gekomen?’
‘Waar heb ik dit allemaal aan verdiend?’
Ik geniet met volle teugen van het leven. Voor het eerst heb ik ook èchte innerlijke rust gevonden. Ik kan stilzitten met mijn neus in een boek terwijl in mijn hoofd plannen en ideeën rondtollen.
We verlaten de kamer alleen voor een korte wandeling. Het avondeten wordt opgepikt en voor nog geen € 4,-- zitten we met z’n tweeën te smikkelen en te smullen. Mijn verjaardag is bijna voorbij en we gaan op weg naar de 54st versie van het feest van mijn geboorte.
Copyright/Disclaimer