Thailand: De drie gegeven weken zijn eindelijk om!

Pattaya (Doughy's GH (14)

Het is alweer dag 41 van het lange wachten. Ik kan niets meer, ik wil niets meer en ik voel niets meer. Ik heb me nog nooit in mijn leven zo uitgeblust en zonder energie gevoeld!
Na de tien dagen waarin ik zoveel mogelijk bewijsmateriaal heb verzameld voor onze goede bedoelingen is nu alles bij de IND. Ik wil iedereen die ons de helpende hand heeft toegestoken hartelijk bedanken voor alle moeite. Op momenten als deze weet je wie je vrienden zijn.
Er zijn geen concrete bewijzen of meldingen van de IND dat de documenten en betaling zijn aangekomen. Er is op geen enkele manier een bevestiging dat het allemaal goed gaat en dat de aanvraag ook daadwerkelijk in behandeling is genomen. Volgende week maandag, dag 47 van het lange wachten, zal ik eens contact opnemen met de IND in Amsterdam (€ 0,15 per minuut).
In deze moderne tijd met al zijn informatica - mobiel internet en een telefoon die duizenden malen krachtiger is dan mijn eerste computer - is dat toch moeilijk te geloven? Lopen we in Nederland zo ver achter of is dit een direct voortvloeisel van het ontmoedigingsbeleid. Volgens een Vlaamse kennis - waarmee ik een biertje aan de bar dronk - gaat het in België wel anders. Daar kun je met de tegenhanger van het Nederlandse V-nummer online kijken wat de vorderingen van je aanvraag zijn.
Zelf zitten Lyka en ik gevangen in het lange wachten. De stress is vanzelfsprekend veel minder dan vorige week. Maar toch! Onderin mijn bewustzijn smeult er onzekerheid als een veenbrand op een zomerse avond. Geloof en hoop wisselen elkaar af. Het enige wat me nu nog dwars zit is de mededeling dat de streefdatum voor de uitslag 24 april is terwijl we op 23 april - onze huwelijksdag - een ticket naar Nederland hebben. De ambassade in Bangkok heeft ook nog enkele dagen voor de verwerking nodig. Voor mezelf ben ik er al uit! Wanneer we op 16 april nog geen bericht hebben dan moet ik naar Bangkok om de tickets te veranderen.
Moet ik de vertrekdatum opnieuw verplaatsen?, galmt het onafgebroken door mijn hoofd.
Afgezien van de kosten komt er ook nog eens bij dat we allebei naar Nederland en onze familie en vrienden verlangen. Hoewel in Nederland een andere aanvraag voor een verblijfsvergunning op ons wacht wille we hier toch zo snel mogelijk weg.
Het weer mag dan niet al te best zijn in Nederland maar de extra maand hier is ook geen pretje! Het kwik kruipt elke dag een beetje hoger en de lokale Thaise bevolking begint nu ook te klagen. ‘s Middags zijn de straten van Pattaya uitgestorven. Het wordt nu ècht warm. Meer dan 36 graden in de schaduw, dus daar kan je nog wel wat graden bijdoen wanneer je onder de brandende zon loopt. De verwachtte hittegolf met temperaturen van boven de veertig graden is ook geen prettig vooruitzicht!
Veel vocht tot je nemen - en daarmee bedoel ik geen bier - is belangrijk. Het enige probleem voor mij is dat ik weinig of geen trek meer in eten heb bij deze temperaturen. Ik moet tegen elke hap vechten om die naar binnen te krijgen. Het resultaat is een bijzonder onaangename semi diarree die je je nog slechter laat voelen. Ik voel me slap en breng de heetste momenten van de dag door met mijn KOBO ereader in de relatieve koelte van de airconditioning. 27 graden Celsius is hier in Thailand koel!
Al voor acht uur ‘s morgens bezoek ik de 7-11 om de belangrijkste dranken en etenswaren voor de dag te halen. Frisdranken en magnetronmaaltijden. We zijn namelijk aan het sparen! We gunnen ons zelf een keer in de week een extraatje maar voor de rest hangen we maar wat op de kamer.
De trip naar Koh Chang hebben we maar uit ons hoofd gezet want je kan wel aan het strand liggen maar de temperaturen zijn daar net zo hoog. We zouden er door de onafgebroken spanning over het visum toch geen enkel plezier aan beleven.
Tijdens een korte wandeling de afgelopen week schoot ik onderweg dit plaatje met mijn iPhone.

Gevallen Thaise engel

Ik ga weer lezen! Volgende week dinsdag hoop ik meer te kunnen melden.

Thailand: Dag 34 van het lange wachten

Pattaya (Doughy's GH (14)

Slapeloze nachten, hartkloppingen, een opkomende maagzweer en een bloedsuikerspiegel als een achtbaan! Dat is het resultaat van 34 dagen wachten op de acceptatie van de aanvraag voor een MVV-visum. Het wachten op de uitslag zal nog veel meer stress met zich mee brengen. 

Het eten smaakt ons niet meer, ik heb problemen met het concentreren zodat van lezen ook weinig meer terecht komt en het vakantiegevoel is - ondanks de 30 graden en een stralende zon - ver te zoeken.

Onze relatie is gelukkig sterk genoeg om dit op te vangen hoewel ik regelmatig alleen uit de kamer ontsnap om ons beiden wat ruimte te geven en stoom af te blazen. Ik heb geen zin meer om te schrijven en vul de dagen met hangen. Gewoon hangen op bed of hangen aan de bar. Waar vakantie vroeger leuk was en je zo lang als mogelijk weg wilde blijven is het nu de omgekeerde wereld! We willen naar Nederland en wel zo snel mogelijk! De kauwgom heeft geen smaak meer en we willen hem zo snel als mogelijk uitspuwen. 

Maar de finish is in zicht en we hebben zoveel werk verzet in de afgelopen week dat opgeven geen optie meer is. Het woord “ontmoedigingsbeleid” heeft voor mij in de afgelopen vijf weken een heel nieuwe dimensie gekregen.

‘Maar hoe ver zijn we nu eigenlijk?’

Ik heb het even nageteld en de IND vraagt 15 verschillende documenten en/of groepen van samengestelde documenten. Op dit moment bevat het dossier dat we naar de IND gaan sturen 116 pagina’s, bijna 700 gram aan papier dat moet worden gescand en nagekeken of ik wel voldoe aan de regels als referent voor de hereniging met mijn vrouw in Nederland. Dat is niet niets! Maar het zal wel nodig zijn want anders zouden ze er niet naar vragen. Er zijn nu nog twee documenten onderweg waarvan ik mag hopen dat ze op tijd, d.w.z. voor woensdagmiddag 16:00 arriveren op mijn woonadres.

Wanneer dit niet gebeurt zit ik met een levensgroot probleem want dan is het dossier niet compleet en kan de aanvraag onmiddellijk worden afgewezen, de andere optie is dat de aanvraag voor vier weken wordt opgeschort zodat ik de mogelijk krijg om de ontbrekende documenten alsnog aan te leveren in Almelo. Die beslissing ligt in de handen van de ambtenaar van de IND.

Woensdag a.s. Is het D-day min één. Woensdag moet het op de post of het compleet is of niet. Laten we hopen dat het niet allemaal voor niets is geweest! Ik hou jullie op de hoogte!

Thailand: Het is een treurige zondag

Pattaya (Doughy's GH (14)

Vandaag zou mijn grootmoeder, de vrouw die me heeft opgebracht en me veel wijze levenslessen heeft geleerd, 92 jaar zijn geworden. Helaas is ze na een kort ziekbed en na een leven van hard werken in oktober 1997 op 76 jarige leeftijd overleden. Mijn grootvader was drie jaar eerder, na een lang ziekbed, al naar een beter leven vertrokken. Het was een keerpunt in mijn eigen leven! Wanneer je zo intens veel van iemand houdt dan sterft er ook iets in jezelf.

Mijn geliefde grootouders in 1978

Dit keerpunt voor mij was dat ik nu met zekerheid kon inzien dat het het allemaal niet waard was. Dat het een kromme, door de maatschappij, in je hoofd geplante leugen was! Consumeren! De hele week kromliggen voor een nieuwe auto, een grotere tv en meer van die onzin. Klagen, klagen en klagen! Jawel, de mensen klaagden in 1997 ook al dat het allemaal duur, slecht en niet genoeg was.
Ik wilde maar een ding. Reizen!
Nadat ik mijn huis had verkocht, en mijn bankrekening gevuld was met de opbrengst, ben ik op reis gegaan. Eerst naar Australië om haar as naar haar jongste broer te brengen, later heb ik bijna heel Azië door gezworven op zoek naar de waarheid en de zin van het leven. Ondanks dat ik me verdiept heb in -  en verbonden voel met - de Oosterse godsdiensten en filosofieën heb ik dat tot op de dag vandaag niet kunnen vinden. Maar ik heb wel heel veel mensen gezien die niets hebben en toch gelukkig zijn. Kinderen die dammen op een zelfgemaakt dambord op een stuk karton en gekleurde kroonkurken als damschijven. Zoals de Lord Buddha zegt in een van zijn wijze lessen:

‘Als je niet blij bent met wat je hebt, hoe kan je dan blij zijn met meer?’

The character Fú 福 betekend "Good Fortune", "Geluk" (Lin Kai Tempel, Macau)

Afgelopen week was me bijna hetzelfde overkomen alleen niet door het toedoen van de zeis van magere Hein weggerukt maar door de enorme druk en stress die het aanvragen van een MVV-visum met zich meebrengt. Mijn vrouw was er - na een knallende ruzie - vandoor gegaan en ik was weer alleen. Dat deed me veel pijn, ook al zijn we pas twee en een half jaar samen en dat ze misschien nog niet zoveel voor me heeft gedaan.
Het verlaten worden is eigenlijk hetzelfde gevoel als dat er een dierbare naast je overlijd. Met als grootste verschil dat er nog steeds hoop is dat die is heengegaan misschien wel terugkomt. En dat maakt dit afscheid, dat niet absoluut is, misschien nog wel moeilijker.
Ik heb mijn best gedaan en ik heb alles gegeven wat er in mijn macht lag. Het was desondanks niet genoeg. Ik heb niet gefaald, integendeel, ik kan mezelf nog steeds recht in de ogen kijken!

Gelukkig is alles na een paar dagen weer goed gekomen en in ons nog zo jonge huwelijk hebben we de eerste hobbel met succes genomen. We zijn druk bezig met het bijeen vergaren van de enorme stapel documenten die de IND van je verwacht. We hebben alle hoop dat we op 23 april met een MVV-visum in het paspoort naar Nederland zullen vliegen!